Czy pamiętasz jeszcze
smak chleba posmarowanego smalcem.
I zapach pól, co budził cię
każdego dnia o świcie.
A mama poprawiała kołnierzyk,
żebyś się jakoś prezentował w szkole.
Tato siedział przy stole,
i pił ciepłe mleko z kubeczka.
Braciszek płaczący w kołysce,
siostrzyczka siedząca przy oknie.
Potem zaś biegłeś po ścieżce,
goniąc żółtego motylka.
Świat był taki beztroski,
okraszony dziecięcą fantazją.
Dla Ciebie to było tak dawno,
a przecież to było przed chwilą.
Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia dziecka dla wszystkich, co zachowali ducha dzieciństwa w swoim sercu
zdecydowanie mam w sobie duszę dziecka:)
OdpowiedzUsuńokularnicawkapciach.wordpress.com
Ja też :D
UsuńKochana, śliczny, ciepły wiersz!
OdpowiedzUsuńDziękuję jotko, cieszę się, że Ci się podoba.
UsuńPięknie napisane Karolino.
OdpowiedzUsuńDziękuję Izo, cieszę się, że wiersz przypadł Ci do gustu
UsuńPiękne słowa :) Przypominają mi się słowa Ani Dąbrowskiej z utworu "Jeszcze ten jeden raz".
OdpowiedzUsuńPozdrawiam serdecznie :)
Dziękuję bardzo, Aniu
UsuńWszystkiego najlepszego również dla Ciebie, Karolinko.
OdpowiedzUsuńPiękny wiersz.
Dziękuję bardzo, Gosiu
UsuńWzajemnie kochana wszak każdy ma w sobie coś z dziecka 😉
OdpowiedzUsuńŚciskam
Dziękuję bardzo, Justynko
UsuńPięknie napisane. ☺️
OdpowiedzUsuńDziękuję bardzo
UsuńDziękuję i wzajemnie. Ja chyba nigdy nie wyrośnięcia, ale dobrze mi z tym.
OdpowiedzUsuńNie wyrosnę miało być
OdpowiedzUsuńTo ja dziękuję
UsuńDziecko zostaje w nas na zawsze, a przynajmniej jego cząstka... Pozdrawiam! :)
OdpowiedzUsuń