953. Jak gorąco...

Gorąco, gorąco i jeszcze raz gorąco. Zbyt gorąco, jak dla mnie. Owszem, lubię jak jest ciepło, ale dla mnie jest zbyt gorąco. Ktoś by powiedział, że przecież w Panamie było cieplej. Owszem, ale wydaje mi się, że wilgotność powietrza ma też znaczenie w naszym subiektywnym odczuwaniu temperatury. Zresztą nie tylko mnie doskwierają te upały - mój kot też ma tego wszystkiego dosyć: chodzi, miauczy, pokłada się na płytkach, nawet "przeprosił się" z wodą i zaczęła ją chłeptać sobie. My ludzie mamy więcej możliwości. Chociaż przyznam szczerze, że perspektywa spędzenia 1,5 godziny w nagrzanym do granic możliwości busie w najgorszych godzinach, wcale mi się nie uśmiecha. A przecież i zgodziłam się na zastępstwo za panią D., i trzeba było kilka rzeczy załatwić i do domu wrócić, bo nikt mi stancji w K-wie nie zapewni, niestety. Na szczęście jeszcze tylko jutro, dwie rzeczy do zaliczenia i finito. Przynajmniej na razie. A wracając z przystanku do domu przechodzę przez park i ochładzam się w tamtejszych fontannach. Co za ulga!

Wiadomość dnia - zaliczyłam angielski. I to dużo lepiej niż się spodziewałam. Całe 74%, to o 14 punktów więcej niż trzeba było. Tak, wiem, dla niektórych to mało ambitne, ale dla mnie całkiem niezły wynik. Wpatrywałam się w zadrukowaną kartkę i nie mogłam uwierzyć we własne szczęście. Bo są osoby, które nie zdały, mimo tego, że uczą się tego języka dużo dłużej i na pewno intensywniej niż ja. Więc nie mogę z mojej perspektywy narzekać, o nie.

Dzisiaj też na biurku miałam herbatę i owocowe galaretki. Aż się uśmiechnęłam. Chociaż rozmowa nam się niezbyt kleiła. Zwalam to na karb gorąca... I zaliczenia projektu socjalnego. Denerwowałam się jak nie wiem, bo to mój pierwszy od tej drugiej strony, ale wszystko poszło dobrze.

A na koniec dnia podjechałam do Tychów po rower. I tym razem udało mi się go odebrać. Na dwa tygodnie jest mój. Tylko dlaczego jest taki ciężki?