14 czerwca 1999 roku stolicę Zagłębia Dąbrowskiego odwiedził papież Jan Paweł II. I ja tam wtedy byłam i wszystko to widziałam i słyszałam...
A w dwudziestą rocznicę tego wydarzenia powstał ten skromny wiersz...
W Zagłębiu czerwonym
od gorącej miłości
polski papież się pojawił.
Wśród wiwatów i okrzyków
zgromadzonych wiernych
prawdę Bożą objawił.
A tłum słuchał tych słów,
niczym szczury flecisty
ze słynnej niemieckiej baśni.
I chociaż wieczór już się zbliżał
na niebie widniało słonko
świeciło coraz to jaśniej.
Zdziwił się tłum na te słowa
co z ust papieskich płynęły
płynąc wprost do ludzkiego serca.
Niejedna łza wypłynęła z oczów
wzruszonych świadków
słuchających go niczym mędrca.
I gdy pojechał w swą dalszą pielgrzymkę
tłum ludzi na placu wśród wysokich bloków
wydał głębokie westchnienie
A ziemia zagłębiowska,
na której stanęła jego święta noga
świętą na zawsze zostanie.
a ja byłam 5 czerwca w Sopocie ;)
OdpowiedzUsuńokularnicawkapciach.wordpress.com
Pewnie i dla Ciebie było to niesamowite przeżycie
UsuńSkromny wiersz, ale jaką ma w sobie moc... piękny. Jan Paweł II był wspaniałą postacią, na pewno jego cały pontyfikat był historycznym momentem dla wszystkich Polaków. Pozdrawiam słonecznie! ;)
OdpowiedzUsuńDziękuję, cieszę się, że mój wiersz Ci się podoba
UsuńPiękne te słowa Karolinko...
OdpowiedzUsuńDziękuję, Basiu
UsuńZ moich obserwacji wynika, że świętość po wizytach papieża trwała krótko, niestety.
OdpowiedzUsuńZ moich niestety też
UsuńKarolinko, ja niestety nigdy nie miałam okazji uczestniczyć w tak wspaniałym wydarzeniu.
OdpowiedzUsuńLubię Twoje wiersze,
Buziaki.
Rozumiem, zawsze jeszcze zostawały relacje w radiu i telewizji.
UsuńCudny wiersz. Szanuję i kocham Jana Pawła II. Szkoda, że nie ma go już wśród nas.
OdpowiedzUsuńCieszę się Izo, że wiersz Ci się podoba.
UsuńTeż szanuję Jana Pawła II i naprawdę jest mi przykro, kiedy czytam w internecie oszczerstwa na jego temat...