961. Żyć najlepiej jak się da

Czasami zastanawiam się, jak to by było, gdyby można było cofnąć czas i wrócić do pewnych momentów w naszym życiu. Czy podjęlibyśmy te same decyzje? Czy wypowiedzielibyśmy tyle słów, których już się nie cofnie? Czy zrobilibyśmy tak, a nie inaczej? Na te i wiele innych pytań nie znajdziemy odpowiedzi, bo to jest po prostu niemożliwe. Możemy tylko z naszego dotychczasowego życia wnioskować błędy i starać się ich już nie popełniać. To bardzo trudne. Zresztą całe nasze życie to trudne zadanie. Zadanie, które musimy wykonać najlepiej jak tylko możemy. 

Dlatego staram się cieszyć drobnostkami, każdym dniem mojego życia. Przecież jutro może już nas nie być. Nikt nie wie, co jest nam pisane. Pamiętam jak w dzieciństwie ubolewałam nad choinką z baśni Andersena. Ale to właśnie ta prosta baśń nauczyła mnie jak kruche jest życie i jak doceniać to, co się od niego dostało, nawet gdy widzimy, że inni mają lepiej i więcej. Ale może my mamy coś, czego oni nie mają, a zamroczeni bezsensownym porównywaniem się z innymi po prostu tego nie zauważamy? Może to chore, ale tak właśnie postrzegam mój świat, moją codzienność, moje ograniczenia - nie mam tego co inni, choćby w sferze sprawności, ale na pewno mam coś w zamian, coś czego nie jestem w stanie sama zauważyć.

I w sumie dobrze mi z tym, bo czuję radość i błogość umysłu. A czy w dzisiejszym świecie jest coś piękniejszego niż żyć w zgodzie z samym sobą i własnym sumieniem? Przecież to od naszego światopoglądu w dużym stopniu zależy nasze samopoczucie, a od samopoczucia - relacje z innymi. Mamy oczywiście prawo do negatywnych uczuć, bo takimi stworzyła nas natura. Jednak czy z powodu naszego złego samopoczucia powinniśmy zatruwać życie innym z naszego otoczenia? Czy w przypadku prowadzenia bloga powinniśmy o wszystkim wszystkich informować? To takie błędne koło, w którym jedna nieprawidłowość pociąga za sobą kolejne. I z koła robi się kwadrat. A tego raczej nikt nie chce, prawda?