1044. O Jerzym Kukuczce w 30 rocznicę śmierci

Pomnik Jerzego Kukuczki znajdujący się od 2015 roku przed
głównym wejściem do AWF Katowice(źródło zdjęcia)

Moje pierwsze studia z zarządzania pobierałam na AWFie w Katowicach. Uczelnia ta nosiła, i w dalszym ciągu nosi, imię jednego z najwybitniejszych polskich taterników, alpinistów i himalaistów - Jerzego Kukuczki. Szczerze powiedziawszy, kiedy składałam na niej papiery, niewiele wiedziałam o jej patronie. Tak się jednak złożyło, że podjęcie studiów, a następnie ich inauguracja, zbiegła się w czasie z 20 rocznicą śmierci patrona uczelni(24 październik 1989 - październik 2009). 

Była to uroczysta gala w Teatrze Nowym w Gliwicach. Pamiętam, że kilka słów skierowała do nas przyszła złota medalistka w biegach narciarskich podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Vancouver i Soczi, Justyna Kowalczyk, absolwentka studiów magisterskich na tejże uczelni. I pamiętam ogromne formaty czarno-białych zdjęć przedstawiających Jerzego Kukuczkę podczas zdobywania kolejnych szczytów górskich. Czy był tam wtedy ktoś z jego rodziny? Tego moja pamięć nie zanotowała, niestety. Na pewno były jednak jakieś wspomnienia o patronie, jak przez mgłę słyszę głos rektora przypominający, jak 24 października 1989 roku spiker telewizyjny mówi o tragedii, jaka rozegrała się w Nepalu.

Szczerze powiedziawszy na tamten czas(2009 rok) niewiele było książek poświęconych Kukuczce, nawet w naszej uczelnianej bibliotece(co bardzo mnie zaskoczyło), a jego nazwisko i życiorys często pojawiało się w opracowaniach "przy okazji". Na zajęciach, przynajmniej na wydziale zarządzania, też nie poświęcano mu zbytnio uwagi. Swoją wiedzę na temat patrona uczelni czerpałam więc głównie z internetu, ale umówmy się - nie licząc wikipedii(która też nie zawsze jest wiarygodna), były to bardzo chaotyczne informacje. Dlatego, kiedy w 2016 roku pojawiła się książka "Kukuczka. Opowieść o najsłynniejszym polskim himalaiście" postanowiłam ją zdobyć. Ot, choćby po to, aby umieć odpowiedzieć na pytania dotyczące patrona mojej pierwszej uczelni.

Tytuł: "Kukuczka. Opowieść o najsłynniejszym polskim himalaiście"

Autorzy:  Dariusz Kortko, Marcin Pietraszewski

Wydawnictwo Agora SA

Warszawa 2016

Ilość stron: 400

Wiadomość o śmierci polskiego himalaisty Jerzego Kukuczki podczas zdobywania kolejnego szczytu na pewno wstrząsnęła niejednym Polakiem. Ci, którzy nie śledzili jego poczynań, zapewne na chwilę zatrzymali się aby pomyśleć

Kiedy pierwszy raz wzięłam do ręki książkę Dariusza Kortko i Marcina Pietraszewskiego, poczułam się tak, jakbym cofnęła się w czasie. Pierwsze co zwróciło moją uwagę, to wbrew pozorom nie sam tekst, ale przepiękne zdjęcia z wypraw Kukuczki w ukochane góry. I nie tylko, bo w publikacji znalazło się też miejsce na te ukazujące życie prywatne himalaisty. Nawet te czarno-białe robiły piorunujące wrażenie. Każde z nich jest opisane, każde z nich zostało dobrane po przemyśleniu. 

Co do tekstu, to można zaliczyć go do biografii. Całość została ujęta w siedemnastu rozdziałach, którym zostały przypisane tytuły - klucze. Historia zaczyna się od wspomnienia ostatniej wyprawy na górę Lhotse. Tą, gdzie stracił swoje życie. Kilka godzin po tragedii do drzwi katowickiego mieszkania Kukuczków puka prezes klubu wysokościowego w mieście wraz z żoną. Kiedy żona Jerzego, Celina, otwiera drzwi, już wie z czym przychodzą. Wie, że straciła męża, a ich synowie, Maciek i Wojtek, ojca. I że nic już nie będzie takie same. Oni nic nie musieli mówić. To się po prostu czuje. A przecież Jerzy jeszcze przed tą tragiczną wyprawą planował wybudować dom, żeby nie gnieździli się w małym mieszkaniu w bloku. Tak bardzo się cieszył na tą myśl. Tym bardziej, że Polska wkraczała w nową erę, w której wszystko miało być lepsze i bardziej dostępne.

Życie Jurka z jednej strony było zwyczajne. Urodził się w Katowicach i tam też wychowywał w jednym z robotniczych familoków. Uczęszczał do szkoły. Nie od razu jednak ciągnęło go w góry. W młodości z powodzeniem uprawiał bowiem... ciężary. Jednak w pewnym momencie lekarz zabronił mu tego sportu. Ambitny chłopak znalazł sobie więc nową pasję, której poświęcił całe swoje życie - wspinaczkę wysokogórską. W książce znajdziemy opisy większości jego wypraw wysokogórskich, które zostały uzupełnione o fragmenty prowadzonego przez niego pamiętnika oraz wypowiedzi towarzyszy jego wypraw.

Ale przecież nie samym sportem człowiek żyje. Jerzy Kukuczka miał przecież żonę, z czasem na świecie pojawiła się dwójka jego synów: Maciej i Wojtek. Mężczyzna pracuje też zawodowo, chociaż kierownictwo z powodu licznych nieobecności kilka razy chce go zwolnić ze stanowiska. Za każdym razem jednak ktoś się za niego wstawia. Kukuczka często ma problemy z finansowaniem wypraw, a nawet uzyskaniem na nie zgody, czy też zgromadzeniem wyposażenia. Nigdy jednak się nie poddaje i uparcie prze do przodu, tak jakby wiedział, że nie zostanie mu na wszystko czasu...

Ciało Jerzego Kukuczki nigdy nie wróciło do kraju. Nawet nigdy nie zostało odnalezione. Spoczęło w scenerii, którą ten Ślązak szczególnie sobie upodobał - w wysokich i tajemniczych górach. Przetrwała jednak pamięć o nim i jego wyczynach wtedy, kiedy tego typy wyprawy były niedostępne dla zwykłych ludzi. Pamięć zapisana chociażby na kartach powyższej książki. Bo przecież kiedyś poumierają wszyscy ci, którzy znali Jerzego Kukuczkę, a wraz z nimi umrą wszystkie wspomnienia. A dzięki tej książce przetrwają i będą znane też przez kolejne pokolenia.