1099. VI Parkowe Hercklekoty

Dzisiaj kolejny raz miałam okazję działać jako wolontariusz, tym razem podczas "VI Parkowych Hercklekotów", które odbywały się w Parku za Lotniskiem, znajdującym się w dzielnicy Muchowiec. Jak w większości wolontariatów, także i o tym dowiedziałam się z internetu. Tradycyjnie już trzeba było wypełnić ankietę zgłoszeniową opisując w niej swoje doświadczenie w tego typu akcjach(a poszerza się ono z każdym kolejnym wolontariatem) i czekać na odpowiedź. Te doświadczenie jest o tyle ważne, że dużo łatwiej jest dzięki niemu przydzielić daną osobę do odpowiedniej funkcji. Ja zostałam przydzielona na strefę medalową.

To już moje trzecie spotkanie z tą lokalizacją - Park na Muchowcu(poprzednie to wolontariaty podczas majowego Biegu z Flagą oraz wrześniowy Katowice Business Run) oraz druga współpraca ze stowarzyszeniem MK Team(pierwsza to wspomniany już Bieg z Flagą). Zarazem Parkowe Hercklekoty to pierwszy z czterech biegów Grand Prix w ciągu roku organizowany przez stowarzyszenie. Co prawda rok temu pojawiła się szansa pomagania przy okazji organizacji czerwcowego Biegu Świetlików, jednak zbieg pewnych okoliczności sprawił, że musiałam zrezygnować w ostatniej chwili.

Bycie wolontariuszem wymaga pewnej dyscypliny. Dzisiaj np. wstałam jeszcze przed świtem, aby zdążyć na czas. I chociaż kiedy o 5 otwierałam oczy było zupełnie ciemno, to kiedy czekałam na przystanku na odpowiedni autobus(ponad 30 minut), niebo z każdą chwilą zachwycało spektaklem rozbłyskających na nich barw.

Miałam bardzo ambitny plan pojechania do Katowic jakimś autobusem ok. godziny 6:30. Tym samym spokojnie zdążyłabym na kolejny, tym razem już w Katowicach, który dowiózłby mnie na miejsce. Sęk w tym, że nic o tej godzinie nie jechało, nawet prywatna linia(chociaż ona planowo powinna być u mnie o 6:32, 6:52 i 7:12). Pierwszy odpowiadający mi autobus(nie ten ze zdjęcia) przyjechał o 7:14. Trochę sobie pomarzłam, ale się doczekałam. Ale oczywiście w Katowicach nie zdążyłam już na kolejny. Nie pozostawało mi nic innego, niż iść te 4 kilometry na nogach. Pocieszające było to, że chodniki nie były skute lodem.

Kiedy minęłam Drogę na Lotnisko(do dzisiaj nie wiem, czy to jest nazwa ulicy, czy czego innego) moim oczom ukazała się panorama leśna. Żałuję, że nie cyknęłam temu zjawisku fotki, ale moje ręce zamarzały z zimna. Na szczęście w oddali było już widać zarysy namiotów ustawionych na miejscu rozpoczęciu biegu.

Doszłam tam trochę przed czasem(moja ekipa miała zbiórkę o 9:20), ale dzięki temu mogłam na spokojnie zgłosić moją obecność organizatorowi i odebrać pakiet wolontariusza(wreszcie dostałam kamizelkę, w której nie "utonęłam"), a nawet zrobioną przez Dziadziusia herbatę. Z wypiciem tej herbaty był sam przebój, bo papierowe kubki nie są dla mnie stworzone, ale jakoś się mi udało i wypić i nie wylać całej zawartości na siebie.

O 9:20 przyszedł koordynator naszej grupy z medalami(4 pudełka), które mieliśmy rozwiesić na takich specjalnych drążkach. W pewnym momencie myślałam, że pękną one od tego ciężaru, na szczęście wytrzymały.

Nasz Team

Uczestnicy biegli na dwie tury. Pierwsza, na 10 kilometrów, wystartowała o godzinie 10:00, a jej uczestnicy mieli na przebiegnięcie dwóch pętli po 5 kilometrów maksymalnie 1,5 godziny. Tymczasem najszybszy zawodnik zjawił się na mecie po 32 minutach biegu. Jak dla mnie super czas. Zresztą cała pierwsza trójka pokonała cały dystans w czasie poniżej 35 minut. Natomiast najszybsza kobieta pokonała trasę w 41 minut, co też jest dla mnie rewelacyjnym czasem. Zwycięscy w poszczególnych kategoriach płciowych zostali uhonorowani pucharami.

 Drugą turę stanowili zawodnicy startujący w biegu na 5 kilometrów(czyli obiegający jedną pętlę) oraz idący z kijami na tym samym odcinku(oni mieli start minutę po biegaczach). Chociaż jeżeli mam być szczera to z obserwacji mogę powiedzieć, że część nording-walking'owców powinna zostać zdyskwalifikowana... W każdym razie obie grupy miały godzinę na przemierzenie całej trasy. Tutaj najszybszy zawodnik wśród biegaczy przekroczył linię mety po 16 minutach, natomiast zawodniczka - po 20. Najlepszy kijowiec przeszedł całe 5 kilometrów w 29 minut, najlepszej kobiecie zajęło to dwie minuty dłużej. Podobnie jak w przypadku biegaczy na 10 km., także i teraz najlepsi otrzymali puchary.

Wszyscy zawodnicy otrzymali pamiątkowy medal. Na mecie było nas 11. Ktoś powiedziałby, że sporo. Trzeba jednak wziąć pod uwagę jedną rzecz - na początku i na końcu przybiega stosunkowo mało zawodników, największe ich apogeum jest w środku. Wtedy potrzebna jest każda para rąk, aby nadążyć z wydawaniem medali. W dodatku trzeba mieć oczy dookoła głowy, żeby nie dać pamiątki dwa razy tej samej osobie. I tutaj podzielę się z Wami tym, co mnie najbardziej irytowało w zawodnikach - dlaczego po otrzymaniu medalu nie wyjdą poza strefę medalową, tylko kręcą się po niej jak bezpańskie psy. Jeszcze jakby na kogoś czekali, rozumiem, ale np. takie zdjęcia mogliby sobie robić gdzieś z tyłu. Nawet nie wiecie, jak to denerwuje, kiedy przechodzi koło ciebie kilku zawodników, z czego jeden nie ma jeszcze medalu, a ty musisz się pilnować, żeby nie dać go też tym, którzy go już otrzymali.

W pewnym momencie obciążenie zawodnikami było tak duże, że zastanawiałam się, czy starczy medali dla wszystkich. Na szczęście każdy wyszedł z naszej strefy z tzw. blaszką na piersi. Pozytywne też było to, że za sprawą pogody trasa nie była oblodzona i nikomu nic większego się nie stało. Co prawda dwójka uczestników zasłabła po dotarciu na metę, ale było to tylko chwilowa niemoc. Moją uwagę zwróciły drony, a także przelatująca co jakiś czas na niebie awionetka. Zastanawiałam się nawet skąd ona wystartowała. Co prawda tuż obok parku jest lotnisko wojskowe, jednak wątpię, aby to właśnie z niego.

Dochodziła 13:30, moja służba powoli dobiegała końca. Zdałam organizatorce moją kamizelkę, a w zamian otrzymałam certyfikat wolontariusza. Kolejny do kolekcji. Zastanawiałam się, czy bez kamizelki dostanę posiłek, na szczęście na gastronomii stał Dziadziuś, który nie wypuścił mnie głodnej z imprezy. Tak więc na koniec delektowałam się jakąś zupą, przeglądając zarazem kalendarz z tegorocznymi imprezami biegowymi organizowanymi przez MK Team. Jedyny mankament tego wszystkiego był taki, że znowu musiałam iść na nogach na dworzec... Ale cóż, takie jest życie.

A jutro znów trzeba wracać do rzeczywistości. Życie, ach życie...