1154. Paweł Zuchniewicz "Pamiętnik papieskiego anioła", część 15/...

ATAK

Papież szedł pieszo z kaplicy objawień w kierunku bazyliki. Ogromny plac wypełniały tłumy ludzi trzymających zapalone świece. Ojciec Święty również trzymał świecę w lewej dłoni, a prawą błogosławił.

Juan Fernandez Krohn(źródło zdjęcia)

Procesja dotarła do schodów wiodących do bazyliki. Jan Paweł II wszedł na górę.

 - Precz z tym papieżem! Precz z Soborem Watykańskim II! - usłyszał okrzyk. Odwrócił się i zobaczył przed sobą papieża w sutannie. To trwało sekundy. Zgiełk za plecami, krzyki i mocny napór ludzi, dotknięcie zimnej stali i ciepło krwi. Ojciec Święty nie dał po sobie znać, że jest raniony. Agenci ochrony obezwładnili zamachowca i odciągnęli go na bok. Zdążył jeszcze go pobłogosławić.

Od Anioła Stróża: Człowiek ten nazywał się Juan Fernandez Krohn i był niezrównoważonym psychicznie księdzem, który znalazł się poza Kościołem. I jego opętało zło, które kazało mu zabić papieża Jana Pawła II. I to właśnie w Fatimie, gdzie przyjechał, aby podziękować za swoje ocalenie. Tego wieczoru Ojciec Święty nie spotkał się już z siostrą Łucją. Zobaczyli się następnego dnia rano.

TROJE PASTUSZKÓW

Pierwszy raz ujrzeli Białą Panią przed sześdziesięciu pięciu laty, 13 maja 1917 roku. Łucja miała dziesięć lat, Franciszek dziewięć, a Hiacynta osiem. Najświętsza Maryja Panna ukazywała im się przez pół roku, co miesiąc, aż do 13 października.

13 czerwca Łucja poprosiła, aby zabrała je ze sobą do nieba. "Tak, Hiacyntę i Franciszka zabiorę niedługo - powiedziała Madonna. - Ty jednak zostaniesz jeszcze jakiś czas. Jezus chce się posłużyć tobą, aby ludzie mnie poznali i pokochali".

"Niedługo". Dla Franciszka oznaczało to niecałe dwa lata, dla Hiacynty - niecałe trzy. A "jakiś czas" Łucji? Z małej dziewczynki stała się kobietą, wstąpiła do zakony, żyła na tej ziemi już siedemdziesiąt pięć lat, a jej misja wciąż była niespełniona.

13 lipca Maryja pokazała im morze ognia, w którym zanurzone były demony i dusze. Było to "piekło,
do którego idą dusze biednych grzeszników". Dobiegała wówczas końca pierwsza wojna światowa, ale Matka zapowiedziała, że jeżeli ludzie nie przestaną obrażać Boga, wybuchnie druga, jeszcze gorsza.

Najbardziej widokiem cierpień przejęła się Hiacynta. Nie mogła pogodzić się z myślą, że tak wielu ludzi idzie na zatracenie. Każdą okazję wykorzystywała do składania ofiar za ludzi, którzy swoim postępowaniem szykowali sobie wieczne potępienie. Chodziła w dzień powszedni na Mszę świętą za tych, którzy opuszczają nabożeństwo niedzielne. Odmawiała sobie jedzenia za tych, którzy oddają się uciechą stołu. Kiedyś, idąc za trzodą na pastwisko, Łucja, Hiacynta i Franciszek zobaczyli dzieci z rodzin żebraków. "Dajmy tym biedakom nasz posiłek za nawrócenie grzeszników" - powiedziała Hiacynta i pobiegła im go zanieść. Tego samego dnia po południu powiedziała, że jest głodna. Zaproponowała, aby zjedli gorzkie żołędzie dębowe i w ten sposób ponieśli ofiarę. Innym razem paśli owce w wielkim upale. Nie mieli nic do picia i postanowili ofiarować pragnienie. Po południu jednak było już tak gorąco, że dzieci poszły do pobliskiego domu poprosić o wodę. Łucja dała dzbanek Franciszkowi.

Pastuszkowie z Fatimy(źródło zdjęcia)

 - Nie chcę - powiedział.

 - Dlaczego?

 - Chcę cierpieć za nawrócenie grzeszników.

 - Hiacynta, napij się ty.

 - Ja też chcę złożyć ofiarę za nawrócenie grzeszników.

Łucja wlała więc wodę w kamienne wyżłobienie, by owce mogły się napić i odniosła dzbanek właścicielce.

W czasie objawienia 13 lipca dzieci usłyszały też, że będą miały miejsca prześladowania Kościoła oraz Ojca Świętego.

Łucja pamiętała, że wśród licznych gości odwiedzających dzieci w 1917 roku byli dwaj księża, którzy polecili im modlić się za Ojca Świętego.

 - Kto to jest ten Ojciec Święty? - zapytała wtedy Hiacynta. Księża wytłumaczyli, kim on jest i jak bardzo potrzebuje ich modlitwy. Od tej chwili dziewczynka składając swoje ofiary, dodawała zawsze: "I za Ojca Świętego". Odmawiała też po skończeniu Różańca trzy Zdrowaś Maryjo w jego intencji. Bardzo pragnęła go zobaczyć. "Przyjeżdża tutaj tyle ludzi, ale Ojciec Święty nigdy tutaj nie przyjeżdża" - mawiała czasem.

Przyjechał teraz, gdy kuzyni Łucji, zgodnie z zapowiedzią Matki, odeszli już z tego świata.

 - Bóg dał mi łaskę, której tak bardzo pragnąłem, abym mógł porozmawiać z tobą, córko - powiedział Jan Paweł II, gdy 13 maja 1982 roku o ósmej rano spotkał się z Łucją.

Jan Paweł II i Siostra Łucja(źródło zdjęcia)

Od Anioła Stróża: Papież rozmawiał z nią przez 25 minut. Karmelitanka wręczyła mu list, w którym napisała, że proroctwo z objawień jest już bliskie wypełniania. Jan Paweł II doświadczył na sobie siły zła, przed którym ocaliła go Matka Boża. Przegrało ono na Placu Świętego Piotra, nie dało jednak za wygraną. Nad światem wisiała groźba wojny atomowej, która mogła przynieść zniszczenie całych kontynentów. Jak to zatrzymać? Łucja znała sposób i znał go papież. Maryja pragnęła, aby Ojciec Święty w jedności z biskupami świata ofiarował Jej Niepokalanemu Sercu Rosję i wszystkie narody zamieszkujące ziemię.

Jan Paweł II uczyni to po niezbędnych przygotowaniach dwa lata później, 25 marca 1984 roku, w uroczystość Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, uklęknie na Placu Świętego Piotra przed przywiezioną z Fatimy figurką Matki Bożej i odmówił akt zawierzenia. Najświętsza Maryja Panna dotrzymała słowa. Nie doszło do katastrofy wojny atomowej, a kilka lat później narody zniewolone przez komunizm odzyskały wolność. Co więcej, dokonało się to bez przemocy i przelewu krwi. A wszystko zaczęło się od ojczyzny Jana Pawła II.

 - Kiedy nastąpi beatyfikacja Hiacynty i Franciszka? - zapytała Łucja na koniec rozmowy.

 - Może jeszcze za naszych czasów - odpowiedział papież. - Módl się córko, żeby to się dokonało jeszcze za naszych czasów.

Jan Paweł II w Fatimie(źródło zdjęcia)

Od Anioła Stróża: Ten radosny dzień nastąpił 13 maja 2000 roku. Jan Paweł II odwiedził wówczas Fatimę po raz ostatni i wyniósł na ołtarze(w obecności Łucji oczywiście) Hiacyntę i Franciszka. Były to najmłodsze dzieci beatyfikowane jako wyznawcy(a więc nie męczennicy) w historii Kościoła. Papież postawił je za wzór innym dzieciom, mówiąc: "Matka Boża bardzo was potrzebuje, aby pocieszać Jezusa, który jest smutny z powodu wyrządzonych mu zniewag; potrzebuje waszych modlitw i ofiar za grzeszników. Proście swoich rodziców i wychowawców, aby oddali was do szkoły Matki Bożej, aby nauczyła was był takimi jak pastuszkowie, którzy starali się czynić wszystko, czego ona od nich żądała". Sam Ojciec Święty postępował podobnie, jak pastuszkowie z Fatimy. Nie tylko modlił się, ale ofiarował różne umartwienia. Na przykład na wycieczkach, nawet przy wielkim upale, nie prosił o picie - pił dopiero wtedy, kiedy ktoś mu to zaproponował. Podobnie w czasie posiłków troszczył się o to, by inni mogli się najeść, natomiast sam jadł niewiele. Znosił z pogodą przykre przygody. Kiedyś, przy wsiadaniu do samochodu, pewien biskup przytrzasnął mu rękę drzwiami. Mimo okropnego bólu papież odprawił potem Mszę świętą. Czasami całą noc spędzał w kaplicy. A kiedy był już bardzo chory, ofiarował Bogu swoje cierpienia - podobnie jak Franciszek i Hiacynta, którzy ostatnie miesiące życia bardzo chorowali. Hiacyncie ukazała się wtedy Matka Boża i zapytała, czy chciałaby ofiarować jeszcze więcej za nawrócenie grzeszników. Dzielna dziewczynka zgodziła się. Z rodzinnego dom, gdzie czuła się bezpiecznie, przewieziono ją do szpitala, gdzie cierpiała nie tylko z powodu choroby, ale też z powodu oddalenia się od bliskich. Tam oddała duszę Najwyższemu.

Siostra Łucja żyła 98 lat. Zmarła 13 lutego 2005 roku - na półtora miesiąca przed odejściem Jana Pawła II do domu Ojca. Witała go razem ze swoimi kuzynami w niebie.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Jeżeli komuś z dawnych czytelników wydaje się, że gdzieś już czytał ten tekst o objawieniach w Fatimie, to macie rację. Tekst pojawił się z okazji 100 rocznicy objawień maryjnych w Fatimie, połączonych z kanonizacją Franciszka i Hiacynty, najmłodszych dzieci jako wyznawców. A stało się to 17 lat po ich beatyfikacji. Wtedy, w 2000 roku, siostra Łucja cieszyła się z zaliczenie ich w poczet błogosławionych na ziemi. W 2017 świętowali zapewne to wydarzenie w niebie.
Bo ja tak to widzę w mojej wyobraźni - chociaż każdy święty od razu dostaje się do nieba, to w dniu ziemskiego zaliczenia ich do grona błogosławionych, czy wreszcie świętych, na niebiosach trwa wielka feta. Jeszcze kilkanaście lat temu porównałabym ją do boskiej uczty na Olimpie, dzisiaj wyobrażam sobie to jako jedną wielką radość.
Fatima leży w sferze moich marzeń. Być może uda mi się je spełnić, może nie. Przez koronawirusa wypada wiele wydarzeń. A może tak właśnie miało być?

Trzymajcie się ciepło