1155. Paweł Zuchniewicz "Pamiętnik papieskiego anioła", część 16

VOLO PAPALE

Gian Franco Svidercoschi był strasznie zmęczony. 

"Jak papież wytrzymuje takie tempo?" - zastanawiał się, siedząc w fotelu samolotu, na pokładzie którego wracał z kolejnej już wyprawy Ojca Świętego do Afryki. 

W przedniej części odrzutowca znajdowali się Jan Paweł II i jego najbliżsi współpracownicy. Tylną część zajmowali dziennikarze z najważniejszych mediów całego świata. "Volo Papale"(Lot papieski) - tak nazywano tą grupę wybrańców, którą redakcje wysyłały na zagraniczne pielgrzymki. Utarł się zwyczaj, że papież wychodził do nich i odpowiadał na pytania. Na początku tej podróży papież również wyszedł. Svidercoschi miał swoją szansę. Zapytał o znaczenie tych częstych i tak intensywnych podróży. 

 - Na to pytanie nie da się krótko odpowiedzieć - odrzekł papież ku rozczarowaniu pytającego.

Papież Jan Paweł II na pokładzie samolotu z dziennikarzami
(źródło zdjęcia)

 Pielgrzymka była długa, forsowna, a jej obsługa prasowa wymagała od dziennikarzy maksymalnego wysiłku. Nic dziwnego, że byli wyczerpani. "Papieżowi też należy się odpoczynek" - pomyślał włoski dziennikarz. 

W tym momencie zauważył, że w drzwiach wiodących do papieskiej salonki pojawił się ksiądz Stanisław Dziwisz, sekretarz Jana Pawła II. Wszedł między dziennikarzy i zatrzymał się przy jego fotelu. 

 - Ojciec Święty prosi pana do siebie - powiedział. 

Svidercoschi zrobił wielkie oczy. Bez słowa zerwał się z siedzenia i poszedł za księdzem. 

Papież czytał jakiś dokument i nanosił na niego poprawki. I to ma być zdrożony pielgrzym?

 - Aaa, Gian Franco! - powitał go. - Dobrze, że pan przyszedł. Przepraszam, wtedy nie było warunków, żeby odpowiedzieć na pana pytanie. Ale teraz mam więcej czasu, więc jeśliby pan chciał, to możemy porozmawiać. 

Jeśliby chciał???!!!. Drżącymi rękami sięgnął po dyktafon. Wywiad z papieżem! Wielkie redakcje ubiegały się o to bezskutecznie o ten zaszczyt przez wiele miesięcy, a on, tak po prostu, ma dostęp, i to wyłączny, do Jana Pawła II. O co pytać? No tak, pielgrzymki zagraniczne. Dlaczego jest ich tyle, dlaczego są takie ważne, a przede wszystkim - dlaczego po zamachu Ojciec Święty nie zwolnił tempa?

Od Anioła Stróża: W ciągu pierwszych dziesięciu lat pontyfikatu Jan Paweł II dotarł na każdy, z wyjątkiem Antarktydy, kontynent. Wykorzystując możliwości, które dawała mu nowoczesna technika, dokonał tego samego co jego imiennik święty Paweł w pierwszym wieku głoszenia Ewangelii. Paweł przemierzył cały basen Morza Śródziemnego, korzystając ze statków i własnych nóg. Jan Paweł II dzięki samolotom docierał do najdalszych zakątków ziemi. W Watykanie zaczęło krążyć powiedzenie: "Duch Święty jest wszędzie. Papież już tam był". Po zamachu w którym został tak ciężko ranny i po którym chorował przez całe lato wrócił do pielgrzymek. Średnio cztery razy do roku opuszczał Italię, często jeździł też do różnych miast włoskich. 

 - Czy Ojciec Święty dalej będzie tyle podróżować? - zapytał Svidercoschi na koniec rozmowy.

 - Będę szedł naprzód tak długo, jak długo Opaczność da mi siły - odparł papież. - Tego chce Kościół. Tego chce Sobór. Jest to dla mnie jakby powinność, jakby nakaz. A poza tym to Opaczność o wszystkim decyduje, to wszystko jest zapisane.

INDIANIN DOTRZYMUJE SŁOWA

On przebierał się za Winnetou, a Jurek Kluger grał Old Shatterhanda. Po lekcjach uwielbiali bawić się w Indian, strzelać ze zrobionych domowym sposobem łuków i porozumiewać się zdaniami z powieści Karola Maya. Gdy byli więksi, nazwali swoją klasę "Ostatnimi Mohikanami", ponieważ ich rocznik jako ostatni kończył szkołę w ramach ośmioklasowego gimnazjum klasycznego. 

Papież zakłada indiański pióropusz(źródło zdjęcia)

Jan Paweł II wyjrzał przez oknienko samolotu, który przelatywał nad Wielkimi Jeziorami na granicy Stanów Zjednoczonych i Kanady. Kto by pomyślał, że spełni się marzenie jego dzieciństwa - spotka się z prawdziwymi Indianami, wejdzie do ich tipi i założy strój z prawdziwymi frędzlami. A jednak to wydarzyło się naprawdę, i to w ojczyźnie walecznych Apaczów, czyli na terenie obecnego stanu Arizona w Phoenix. A teraz leciał na północ, do Kanady, aby... dotrzymać danego niegdyś słowa.

Przed trzema laty pogoda pokrzyżowała jego zamiary i nie zdołał dotrzeć do Fort Simpson, gdzie czekało na niego kilka tysięcy Indian. Z powodu mgły samolot musiał awaryjnie lądować w miejscowości Yellowknifee, czyli Żółty Nóż. Tam spotkał się tylko z kilkoma Indianami, którzy z tego samego powodu nie dolecieli do Fort Simpson. Jeden z nich, Harry Daniels, ofiarował mu wówczas skórzaną kurtkę z długimi frędzlami. A on obiecał, że wróci. 

 - Przepraszam, ale muszę się powtórnie wprosić do Kanady - powiedział wtedy. 

Indianie z Fort Simpson wznieśli wówczas pomnik oczekiwania i uzbroili się w cierpliwość. 

Od Anioła Stróża: Karol wylądował bezpiecznie i spotkał się z 20 tysiącami czerwonoskórych. "Biały Ojciec", jak nazywali go Indianie, dotrzymał słowa. A w następnych latach najpierw beatyfikował, a później kanonizował pierwszego Indianina w historii. Był nim Joan Diego, któremu objawiła się Matka Boża w Guadalupe, a którego indiańskie imię brzmiało Cuahtlatoatzin, co znaczy "Mówiący Orzeł" lub "Ten, który mówi jak orzeł". 

Na kontynencie amerykańskim papież spotykał się oczywiście również z "bladymi twarzami". Także z dziećmi.

Elaine O'Rourke poprawiała Brendanowi mały czerwony krawat i ułożyła na ramionach niebieską marynareczkę. 

 - Masz na sobie ulubione barwy papieża - powiedziała. - Wiesz, że flaga jego ojczyzny ma kolor twojej koszuli i krawacika? A niebieski to kolor Maryi. Wyglądasz świetnie.

 - Kto to jest papież? - zapytał chłopiec. 

 - To zastępca Pana Jezusa na Ziemi.

 - Czy lubi dzieci?

 - Oczywiście.

Już wkrótce Elaine, jej mąż John i mały Brendan znajdą się w katedrze najbardziej malowniczego miasta Stanów Zjednoczonych. Położone na 48 wzgórzach San Francisco słynęło z pięknych widoków, wspaniałego mostu Golden Gate i, niestety, licznych trzęsień ziemi powodowanych przez uskok tektoniczny przebiegający pod półwyspem, na którym założyli je przed trzystu laty hiszpańscy franciszkanie. 

Rodzina O'Rourke otrzymała zaproszenie do katedry z powodu Brendana. Chłopczyk chorował na nową, mało znaną chorobę AIDS. Został zakażony przy przetaczaniu krwi. 

Papież i Brendan(źródło zdjęcia)

Od Anioła Stróża: Za czasów Pana Jezusa najstraszniejszą chorobą był trąd. Zarażenie następowało przez dotyk, dlatego trędowaci byli wykluczani ze społeczności i skazywani na życie w nędzy poza miejscowością, w której mieszkali. Ludzie bali się ich. Podobnie stało się z chorymi na AIDS. Nie tylko nie chciano ich dotykać, ale także izolowano. Obawiano się nawet sąsiedztwa z nimi. AIDS nazwane zostało trądem XX wieku. 

Elaine podała Brendana swojemu mężowi, Johnowi. Mężczyzna
przesunął się bliżej przejścia, którym za chwilę papież miał opuścić bazylikę. Brendan wpatrywał się w białą postać, która wreszcie ruszyła w jego kierunku. Papież był coraz bliżej. 

 - Hi! Viva papa!(Cześć! Niech żyje papież!) - krzyknął. Wyciągnął rączkę i dotknął ucha Jana Pawła II. Ten odwrócił się zdziwiony. Sekundę później wyjął chłopca z rąk taty i wziął go w ramiona. Papieskie dłonie niemal zakryły plecy malca. Przytulił go mocno, tak że zetknęli się policzkami. Zaszokowani agenci ochrony patrzyli bezradnie, a ludzie dookoła zaczęli bić brawo. Po chwili papież oddał Brendana ojcu. 

Do oczu Eleine napłynęły łzy. Dopiero znacznie później uświadomiła sobie, co się wówczas wydarzyło.Zdjęcie Brendana w objęciach papieża obiegło cały kraj. Tym jednym gestem Jan Paweł II zdjął z chłopca i innych chorych stygmat ludzi, których trzeba się bać.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ludzie od zawsze bali się inności. Nie ważne, czy chodzi tutaj o biblijny trąd, AIDS, czy też niepełnosprawność. Bo chyba każdy z nas obawia się spotkania z innym. Tymczasem może się okazać, że ten z tym z pozoru innym człowiekiem więcej nas dzieli niż łączy. Ma takie same pasje i zainteresowania, słucha tej samej muzyki co my, ogląda te same filmy i seriale, a nawet gra w te same gry. Po bliższym poznaniu można z nim prowadzić interesującą rozmowę, nawet jeżeli nie potrafi mówić. Więc czy naprawdę jest taki inny?
A tak na rozluźnienie, obracając się w tematyce bycia "innym"...

Żeby nie było naokoło tak smutno.