1156. Paweł Zuchniewicz "Pamiętnik papieskiego anioła", część 17/O przygotowaniach do występów

OJCIEC ŁAGODNY I SROGI

 - Ojcze Święty, chrześcijaństwo w Afryce jest młode, ale mury tego kościoła pamiętają czasy budowy Bazyliki św. Piotra - powiedział biskup Serafin Shyngo-Ya-Hombo. - Stanął tutaj w połowie XVI wieku. Legenda głosi, że wznieśli go aniołowie w ciągu jednej nocy. 

Papież skinął głową. Mbanza Congo, gdzie spędzał to poniedziałkowe popołudnie, była dla tej części Afryki tym, czym Gniezno dla Polski. Przed pięciuset laty dotarli tu portugalscy misjonarze, miejscowy król przyjął chrzest i zaczęło się głoszenie Chrystusa tej części Czarnego Lądu. Jan Paweł II już czwarty dzień przebywał w Angoli w związku z 500-leciem jej ewangelizacji.
Papieski fotograf, Arturo Mari, zauważył że wzrok Ojca Świętego wędruje ku lepiankom

Jan Paweł II z małym chłopcem(źródło zdjęcia)

znajdującym się w pewnym oddaleniu od miejsca uroczystości. Biskup skończył mówić, za chwilę wszyscy mieli pojechać do stolicy Angoli, Luandy, gdzie na papieża czekała grupka mieszkających tam Polaków. Biskup Serafin podszedł do samochodu i w tej chwili ze zdumieniem dostrzegł, że papież mija go i idzie w kierunku lepianek. Arturo Mari przyspieszył kroku. Tego punktu nie było w planie wizyty, ale Ojciec Święty potrafił zaskakiwać. "Ochroniarze znowu się zdenerwują" - pomyślał. Od czasu zamachu na Placu św. Piotra był jednak przekonany, że bezpieczeństwo papieża zależy od Maryi, a nie od nich.
Papież był już przy lepiance, przed którą kręciło się kilkoro dzieci i ich rodzice. I oni patrzyli z niedowierzaniem na tego białego człowieka w białej sukni z małym białym nakryciem na głowie. Przynieśli jakąś skrzynkę, potem drewniane krzesło. Jan Paweł II usiadł na nim.
 - Jak wam się powodzi? - zapytał.

Jan Paweł II z afrykańską rodziną(źródło zdjęcia)

Rodzice zaczęli nieśmiało odpowiadać. Dzieci nieufnie patrzyły na dziwnego gościa. Papież "puścił oko" do jednego z chłopców. Drugi, nieco ośmielony, zbliżył się do Ojca Świętego, który objął go za szyję tak, że chłopak schował mu się pod ramieniem. Wtedy pojawiły się następne dzieci. Mari z zachwytem fotografował Murzyniątka wspinające się na białą postać. Tymczasem mama przyniosła sok, plastikowe szklanki i nalała gościowi.

Od Anioła Stróża: Tym razem Jan Paweł II skosztował napoju, ale nie zawsze pozwalano mu zjeść lub wypić to, czym był częstowany. Jego ziemscy aniołowie stróżowie, czyli członkowie osobistej ochrony, obawiali się, że ktoś może go otruć. Tak się zdarzyło podczas wizyty Ojca Świętego w Polsce w 1983 roku. Wówczas papież jeden dzień spędził na wędrówce po Tatrach. Na koniec, w schronisku w Dolinie Chochołowskiej, zapytał, czy mają dla niego jakiś oscypek. Ser się znalazł. 
 - Nie został sprawdzony - powiedział wtedy jeden z ochroniarzy. - Teraz Ojciec Święty może na niego tylko popatrzeć, ale jeść będzie dopiero w Rzymie. 
Papież mógł zrezygnować z poczęstunku, ale nie wyobrażał sobie podróży bez bliskiego kontaktu ze zwyczajnymi ludźmi, a szczególnie z rodzinami i dziećmi. Kiedyś, w stolicy Togo, Togoville, wzbudził panikę swojego otoczenia, ponieważ kazał zatrzymać papieski samochód i wszedł do murzyńskiej chaty, w której matka karmiła niemowlaka. 
Papież bardzo kochał Afrykanów i oni kochali jego. Także dlatego, że pochodził z kraju, który nie podbijał innych narodów, ani ich nie kolonizował. Odwiedził ten kontynent aż 14 razy, wielokrotnie zabierał głos w obronie cierpiących mieszkańców Czarnego Lądu. W Burkina Faso powiedział, że nie mógłby w spokoju umrzeć i stanąć przed Bogiem, gdyby tego nie zrobił. W Senegalu pojechał na wyspę Goreę, z której wysłano do Ameryki 12 milionów murzyńskich niewolników. Odwiedził dom, w którym pozostały żelazne obręcze w maleńkich celach. Niewolnicy spali w nich na stojąco. Widział otwory - przez nie wrzucano do morza chorych i nieposłusznych, a także "drzwi bez powrotu", którymi niewolnicy wchodzili na statki. W Sudanie, gdzie toczyły się wojny i gdzie bardzo prześladowano chrześcijan, surowo upominał prezydenta. 

Arturo Mari wszedł za papieżem do niewielkiego saloniku, w którym czekał dyktator Sudanu, Omar al-Bashir. Obok, w charakterze tłumacza, stanął miejscowy misjonarz.
 - Czy pan wie ilu ludzi umiera w pańskim kraju? - zapytał papież. - I co pan na to? Czy pan wie, co pan robi? Ile jest rodzin zabitych, zrujnowanych, osieroconych?
 - Uznajmy, że te słowa nie padły - powiedział prezydent. Jeszcze mu się nie zdarzyło, żeby ktoś tak do niego mówił.
Papież zwrócił się do misjonarza:
 - Przetłumacz mu dokładnie to, co teraz powiem: Ja tu nie przyjechałem na wypoczynek. Przyjechałem w imię Boga, żeby bronić tych wszystkich zmarłych i te wszystkie rodziny.
 - Nie mówmy o tym teraz - powtórzył prezydent.
Mari zobaczył jak na czole papieża pojawiają się poprzeczne zmarszczki, a w oczach zapala się groźny blask. "Nadchodzi burza" - pomyślał. I miał rację.
 - Mam milczeć!? - Jan Paweł II podniósł głos. - Mamy przemilczeć los tych wszystkich niewinnych ofiar?
Mówił długo. Prezydent nie miał innego wyjścia jak słuchać.

Od Anioła Stróża: Karol był człowiekiem spokojnym i łagodnym. Czasem jednak ogarniał go święty gniew. Działo się tak, gdy zobaczył jakąś niesprawiedliwość. Taki gniew ogarnął go podczas pielgrzymki do Polski w 1991 roku, gdy mówił o rozbijanych rodzinach i zabijanych nienarodzonych dzieciach. Tak gniewał się również w 1993 roku w Argigento na Sycylii, gdzie mafia mordowała niewinnych ludzi. 
- Mówię do odpowiedzialnych: nawróćcie się! - wołał. - Pewnego dnia przyjdzie Sąd Boży!
Kilka miesięcy później mafiozi podłożyli bomby przy papieskiej bazylice świętego Jana na Lateranie i w rzymskim kościele św. Grzegorza.
Jan Paweł II jednak się nie bał. Współpracownicy wielokrotnie przekonywali go by nie jeździł tam, gdzie może być źle przyjęty.
 - Papież musi jechać wszędzie tam, gdzie go zapraszają - mówił - gdzie jest Kościół przeżywający trudności, nawet jeśli wie, że nie odniesie tam pełnego sukcesu.

ŚCIŚLE TAJNE

Na scenę przed papieżem wyszło kilka par tancerzy. Za nimi pojawili się młodzi ludzie z długimi bambusowymi tyczkami. Jan Paweł II patrzył na nich z zainteresowaniem. Zdążył już się przyzwyczaić, że Filipińczycy to naród rozśpiewany i roztańczony, zaciekawiło go jednak, do czego im są potrzebne tak długie kije.
Rozległy się dźwięki rytmicznej muzyki. "Kijarze" przykucnęli i położyli tyczki na scenie. Tworzyli pary - każda trzymała dwa bambusy. Dwa uderzenia w podłogę, jedno tyczka o tyczkę. Tancerze ustawili się obok. Gdy tyczki się rozdzielały wskakiwali do środka, by w ostatniej chwili, tuż przed ich zderzeniem, wyskoczyć z pułapki. Rytm uderzeń był najpierw dość spokojny, ale z każdą minutą stawał się szybszy. Po twarzach tancerzy wirujących między kijami spływał pot. Twarde bambusy o milimetry mijały ich kostki. Nie przestawali się jednak uśmiechać. Tempo uderzeń stawało się już tak szybkie, że niemal zlewały się ono w jedno. Młodzi ludzie z zadziwiającą łatwością unikali bolesnego zetknięcia się z bambusem. Muzyka umilkła. Wśród entuzjastycznych krzyków i braw tancerze ukłonili się papieżowi.

Od Anioła Stróża: Filipiny to niezwykłe miejsce. Kraj leży na siedmiu tysiącach wysp(niektórzy twierdzą, że ich liczba wzrasta o sto w czasie odpływu wtedy wynurzają się wysepki zakryte normalnie wodą) i jest jedynym krajem Azji, w którym większość mieszkańców to katolicy. Karol był tu już w roku 1981 na kilka miesięcy przed zamachem na Placu św. Piotra, a w roku 1995 przyjechał z okazji Światowego Dnia Młodzieży. Bardzo liczył na Filipińczyków i na ich pomoc w ewangelizacji Azji - największego i najludniejszego kontynentu świata, na którym jest najmniej chrześcijan. Dlatego papież często powtarzał słowa Pana Jezusa z Ewangelii św. Jana: "Jak Ojciec Mnie posłał, tak i ja was posyłam". Powiedział to również i tego wieczoru, 14 stycznia w Manili.

Od strony pogrążonego w mroku placu zaczęły dochodzić coraz głośniejsze okrzyki.
 - John Paul II, we love you!(Janie Pawle II, kochamy cię!)
Jan Paweł II wyciągnął rękę, pozdrawiając Filipińczyków. A oni po raz kolejny go zaskoczyli.
 - Lolek! Lolek! - usłyszał zdrobnienie swojego imienia z lat dzieciństwa.
 - Lolek to nie brzmi zbyt poważnie - powiedział po angielsku.
Filipińczycy eksplodowali radością.
 - Jan Paweł II to zbyt poważnie - ciągnął z uśmiechem. - Może znajdziemy coś pośrodku? Spróbujmy poszukać czegoś pośrodku. A więc Lolek to dziecko, Jan Paweł II to stary człowiek. Pomiędzy nimi był Karol.
 - Karol! Karol! - wybuchło skandowanie.
"Po tym trudnym roku Ojciec Święty nareszcie zaznał trochę odprężenia" - pomyślał stojący obok kardynał Jean Marie Lustiger z Paryża. Martwił się o papieża. Sportsmen, kajakarz, narciarz, miłośnik górskich wędrówek od kilku miesięcy z trudem chodził, a laska stała się jego nieodłącznym atrybutem. Jan Paweł II upadł w łazience i złamał kość biodrową. Operacja nie przywróciła mu dawnej sprawności. Cierpiał i było to widać, choć nie narzekał, a nawet starał się ukrywać ból. A jednak zadziwiająco dobrze zniósł kilkugodzinny lot z Rzymu do stolicy Filipin - Manili. I z każdym dniem spędzonym wśród młodych(przyjechał na Światowy Dzień Młodzieży) nabierał sił i promieniał dobrym humorem. Tego wieczoru zaś tryskał energią. Jakby zapomniał, do czego służy laska. Stanął wśród rozśpiewanej młodzieży i zaczął nią kręcić jak Charlie Chaplin w swoich komediach.

Światowe Dni Młodzieży w Manili(źródło zdjęcia)

Nikt już nie pamiętał, że uroczystość rozpoczęła się niefortunnie, bo zgasły światła z powodu awarii elektryczności. Teraz młodzi ludzie zgromadzeni w parku Rizala zapalili świece. Setki tysięcy płomieni rozbłysły w ciemnościach.
 - To nieprawdopodobne, ale prawdziwe - powiedział papież. - Na początku było więcej ciemności. Na końcu świetliste punkty, świetliste punkty, świetliste punkty. Bardzo dobrze młodzi ludzie. Potrzebujemy filipińskiej inspiracji. To wszystko jest cudowne. Czy wiecie gdzie będziemy mieli następny Światowy Dzień Młodzieży? Może już wiecie? Jeszcze nie?
Odpowiedziały mu głośne okrzyki: "No!"(nie!)
 - Może moglibyście zapytać kardynała Paryża? Odkryję wam tajemnicę. Ściśle tajne!
 - Jesteście zaproszeni wszyscy za dwa lata do Paryża - powiedział wzruszony kardynał Lustiger.

Od Anioła Stróża: I znowu gdyby nie interwencja Najwyższego, to wspaniałe święto mogłoby skończyć się wielką tragedią. Kilka dni wcześniej, na skutek zbiegu okoliczności(zapewniam was - zbiegi okoliczności nie istnieją), wykryto plany kolejnego zamachu na Jana Pawła II. W pewnym mieszkaniu położonym nieopodal nuncjatury apostolskiej, gdzie miał się zatrzymać Ojciec Święty, wybuchł pożar. Straż szybko go ugasiła, potem pojawiła się policja. Jeden z lokatorów zaczął uciekać i został ujęty, drugi zniknął. W czasie rewizji odnaleziono sutanny, brewiarze, a także dyskietki komputerowe z planami zabicia papieża. Snajperzy mieli strzelać do Jana Pawła II, a także do ludzi, by wywołać panikę i pod jej osłoną zbiec z miejsca zbrodni. Policja odkryła również plany wysadzenia w powietrze dwunastu samolotów pasażerskich latających nad Oceanem Spokojnym. Autorami niedoszłych zamachów byli terroryści związani z islamską organizacją Al-Kaida i Osamą bin Ladenem. Tragedia mogła być wielka, bo na spotkanie z papieżem przybyły ogromne rzesze ludzi - ponad cztery miliony - tworząc największe zgromadzenie religijne w historii ludzkości. Nie była to ostatnia próba zamachu na Jana Pawła II.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Może to i dziwne, ale doskonale pamiętam jak w grudniu 2011 roku przepisywałam ten fragment. Dynamiczny opis tańca podziałał na moją wyobraźnię. Tak, bardzo dobrze widziałam jak wymachują kijami i to wskakują, to wyskakują z koła.
Oczywiście wiedziałam, że raz na jakiś czas są spotkania z papieżem, nawet w 2011 roku odbyło się takież w Madrycie. Nigdy nie przypuszczałam, że dane mi będzie wziąć w nich udział. Ale nie o tym chciałam dzisiaj napisać, lecz o przygotowaniach. Bo to co widać na ekranach może wyglądać bardzo ładnie. Jednak podejrzewam, że patrząc na te wszystkie obrazy niewielu z nas zastanawia się, ile pracy trzeba było włożyć w to, żeby efekt końcowy był taki jaki był. Jako wolontariusz miałam możliwość wejścia na próby efektów wizualnych na Światowe Dni Młodzieży w Krakowie. I powiem Wam jedno - to była mega ciężka, do znudzenia powtarzająca się praca. Jednak ci, którzy widzieli towarzyszące spotkaniu widowisko musieli przyznać, że wyszło wspaniale.
Zresztą nie musiałam brać udziału w Światowych Dniach Młodzieży, żeby powiedzieć coś o próbach poprzedzających jakiś występ. Kiedyś każdy występ w szkole, a teraz w parafii poprzedzony jest wielotygodniowymi próbami. Niekiedy człowiek ma dosyć i myśli sobie, że tyle mógłby zrobić w czasie, kiedy one są, ale w ostateczności wygrywa swoją wewnętrzną walkę i zostaje. Nieraz trzeba poświęcić na coś sporo czasu i energii, oddając cząstkę samego siebie, aby w końcowym rezultacie wszystko wyszło w takim zamiarze, jaki żeśmy sobie wymyślili. A przecież braliśmy niegdyś udział w różnych przeglądach pieśni religijnej, sami też organizowaliśmy festiwale, do których trzeba się było przygotować i od strony wokalnej i od strony organizacyjnej. Nic nie przyszło samo z siebie, wszystko zostało wypracowane.
I tak sobie myślę, że nie ważne czy to jest wielka impreza jak Światowe Dni Młodzieży, czy też mała na szczeblu parafialnym, a może jeszcze mniejszym. Z reguły na koniec występu dostaje się oklaski, które smakują tak samo dobrze.