1203. Wrześniu, witaj

Przyglądam się kroplom deszczu,
niczym porannej rosie
co zrasza trawkę 
I myślę,
czy to nadeszła już jesień?
Czy może lato za czymś płacze?

Powyższym, może niezbyt idealnym wierszem witam Was wszystkich w pierwszy dzień września. Przy okazji przypomniało mi się, jak w klasie czwartej "rozwaliłam system" odrabiając pracę domową przeznaczoną dla chętnych z klasy wyżej. Polegała ona na dopisaniu dalszego ciągu poznanego na lekcji wiersza na temat końca wakacji, który zaczynać miał się od słów "A my...". I wiecie, że do dzisiaj pamiętam ten czterowers, który wtedy powstał?:
"A my chodzimy do szkoły,
do szkoły właśnie.
Bo w szkole są ławki i stoły,
a pani opowiada nam baśnie"
Wyobraźcie sobie minę polonistki na następnej lekcji, kiedy przyszło nam przeczytać nasze prace domowe. I nie tylko polonistki. A w nowej szkole byłam zaledwie trzy, może cztery dni. Można więc powiedzieć, że drugi etap edukacji zaczęłam z przytupem. A biedni nauczyciele nie wiedzieli, czego można się jeszcze po mnie spodziewać.
Śląsk przywitał wrzesień strugami deszczu. Obudziłam się rano z nadzieją, że jeszcze zdążę sobie pobiegać przed poranną Mszą Świętą z Częstochowy, a tu taka tragedia. Czyżby niebo płakało nad tym, że dzieci muszą już wracać do szkolnej rzeczywistości?
Zawsze lubiłam ten miesiąc, chociaż wiązał się on z rozpoczęciem nowego roku szkolnego. Jednak zdobywanie wiedzy szybko stało się moją pasją(jak to już chyba tutaj pisałam - nie byłam w stanie dorównać moim pełnosprawnym kolegom sprawnością, ale wiedzą i owszem). Nie było już tak parno i gorąco jak latem, i chociaż wieczorem coraz szybciej robiło się ciemno, to jeszcze można było szaleć do "Wieczorynki" na podwórkach. 
We wrześniu z reguły rozpoczynałam swój "maraton" z pierwszymi piątkami miesiąca, we wrześniu wznawiano treningi sportowe. We wrześniu wiele się działo, a przede wszystkim zaczynało się wszystko od nowa. Dokonywało się mniej lub bardziej trafnych wyborów. I wierzyło się w szczęśliwe dotarcie do mety kolejnej klasy.
I tego życzę wszystkim uczniom - szczęśliwego dotarcia do zakończenia roku szkolnego. I może jeszcze, żeby "na starość" mieli jak najlepsze wspomnienia z tego okresu. A na zakończenie chciałabym im zadedykować poniższy wiersz(również mojego autorstwa):

W kroplach porannej mżawki
przegląda się wrzesień.
Idzie samotnie drogą polną
zwiastując nam jesień. 
Niesie kosz podarków
śliwek, jabłek gruszek.
Wszystkich łakomczuszków
wnet rozboli brzuszek.
Niesie ciężki plecak
wypchany książkami.
"Czas wracać do szkoły!"
woła za uczniami.