1204. O czekaniu...

Czekanie
Czekam...
z drżącym sercem z zapartym tchem,
Czekam...
na coś z pozoru niemożliwego,
Czekam...
chociaż mogłabym sobie odpuścić.
A jednak,
sekundnik w zegarze
powoli przybliża mnie do tego,
co jednak ma się wydarzyć...
K. P. lipiec 2020

Nie wiem, jak to jest w Waszym życiu, ale w moim jest sporo czekania. Czekania na różne rzeczy - te duże i te małe. Takie oczekiwanie powoduje we mnie różne myśli, a te znów układają się w różne sfory, jak na przykład te w powyższym wierszu.
Moja niepełnosprawność ruchowa sprawiła, że nabywanie umiejętności, które innym dzieciom przychodziły automatycznie, zajęło mi lata. Później zaczęłam siadać, chodzić, mówić, biegać, pisać... Mogłabym długo wymieniać. Dla równowagi - liczyć i czytać umiałam już w wieku pięciu lat, pięć lat później rozwiązywałam zadania matematyczne dla gimnazjalistów(chociaż zapisanie wyniku na tablicy zajmowało mi trochę i po prostu wyręczała mnie w tym nauczycielka).
Na scholi kilka lat czekałam na przeczytanie czegoś na Mszy. Ale, najpierw były to jakieś wierszyki na nabożeństwach(od czegoś trzeba zacząć), potem coś na akademiach. Aż w końcu doczekałam się i zaczęłam dostawać tekst do przeczytania na Mszach świętych. Tak samo w Oratorium - stopniowo udowadniałam, że mogę być takim samym animatorem, jak sprawni. Zajęło mi to parę lat, ale po ŚDM w Krakowie wiele się zmieniło na plus. Co prawda na rok, bo Boski Oski raczej mnie wycofał w tej sprawie, ale jednak. 
Moja droga do wykształcenia wyższego też była długa i wyboista, ale... co mnie nie zabiło to mnie wzmocniło. A zwłaszcza wersja pokonywania codziennie ok. 160 kilometrów w obie strony(uczelnia-dom). Nieraz czekało się godzinami na odpowiedniego busa, chcąc zaczarować duży zegar świetlny na dolnej płycie dworca autobusowego, dla zabicia czasu czytając sobie jakąś książkę. Albo na korytarzu Uniwersytetu, przysypiając o 7 rano.
Ostatnio właściwie cały świat czekał na ustąpienie restrykcji związanych z pandemią koronawirusa. Jedną z nich było ograniczenie praktyk religijnych, w tym sakramentu spowiedzi świętej. Oczywiście dotyczyła ona tych, którzy praktykują ten zwyczaj. Jednak w czerwcu powoli wszystko zaczęło wracać do normy.
Początkowo miałam iść do spowiedzi jeszcze w lipcu, ale nie do końca mi to wyszło. Jaki był sierpień -każdy widział. A ja z niecierpliwością czekałam na ten dzień. Tak, jasne, mogłam iść w niedzielę, mogłam iść w tygodniu, ale ja przyzwyczaiłam się do pierwszego piątku.
Dzisiaj nic mnie nie mogło powstrzymać. Nawet gdyby mi wypadło szkolenie przed Memoriałem Kamili Skolimowskiej(mam je jutro), poszłabym do kościoła z rana. Jednak nic nie stało na przeszkodzie, abym poszła na 18:00.
Spowiedź poszła mi sprawnie, chociaż w konfesjonale znajdował się nowy ksiądz, następca Boskiego Oskiego. Wydaje się jednak w porządku, mam nadzieję, że będzie prowadził Oratorium. Miałam iść do niego z pytaniem po Mszy, ale przecież ja mam zapchany każdy wrześniowy weekend.
Z konfesjonału wyszłam jakaś taka lżejsza i spokojniejsza. Było to dosyć długie, bo kilkumiesięczne czekanie, jednak na końcu otrzymałam to, na co tak bardzo oczekiwałam. I od razu chciało mi się śpiewać:

Puenta? Kiedy coś przychodzi nam z łatwością, nie zawsze potrafimy to docenić. Jednak jeżeli w naszym życiu pojawiają się jakieś przeszkody, które spowalniają zdobycie przez nas jakiegoś celu, a my je prędzej czy później pokonamy - wtedy możemy poczuć się prawdziwie szczęśliwi. 

Trzymajcie się ciepło!