1216. O Aniołach jam napisała...

Biegł Aniołek rankiem,
wysoko wśród chmurek.
Aż dobiegł do bramy,
I wspiął się na murek.

Grzesio się nazywał -
pilnował Adasia.
A brat jego Tomek,
też pilnował - Stasia.

Na dole spał Adaś -
dzielny przedszkolaczek.
Obok w łóżku Stasiu,
to już jest pierwszaczek.

Już pora do szkoły!
- woła Stasia mama.
Do przedszkola, Adaś!
ja będę tu sama.

Przy Aniele Grzesiu,
przysiadł jego brat.
Pilnuje on Stasia,
by z krzesła nie spadł.

Adaś zjadł parówkę,
a Stasio kanapkę.
Proszą mamę zgodnie,
jeszcze o dokładkę.

- Musimy wychodzić,
moje głodomory.
Adaś do przedszkola
a Stasiu do szkoły.

Święty Piotr otwiera
drzwi niebiańskiej bramy.
Anioły biorą plecaki i mówią:
- znowu na Ziemię schodzimy!

Jedni w czasie kwarantanny narzekali na nudę. Ja ten otrzymany w gratisie nadmiar czasu wolnego postanowiłam jakoś wykorzystać. Oczywiście, w pierwszej kolejności nadrabiałam intelektualne zaległości(a raczej dbałam o to, aby ich sobie nie narobić, co było niesamowicie trudne, zważając na zamknięte na cztery spusty biblioteki), ale znalazłam też czas, aby coś potworzyć. Nie wiem dlaczego, ale na myśl przyszły mi "moje" maluchy - duuużo młodsi kuzyni, dzieciaki Mery Poppins, może podopieczni Oratorium? Moja opowiastka o kalekim Aniele chyba się spodobała słuchaczom(a sam kaleki Anioł w dalszym ciągu siedzi na biurku pani Poppins - to chyba powód do radości), więc czemuby nie spróbować z wierszowaną historyjką o parze Aniołów Stróżów, które pilnowały swoich ziemskich podopiecznych?
Pewnego dnia siadłam przy pustym arkuszu tekstowym... Może w normalnych okolicznościach byłaby to najzwyklejsza kartka papieru, ale... W sumie to ręcznie umiem pisać, jednak bardzo mnie to męczy, a i czasu zawiera niesamowicie dużo. Prawda jest taka, że dla wielu z nas, niepełnosprawnych, komputery są jedyną możliwością napisania wielu rzeczy, w tym egzaminów zewnętrznych, takich jak np. matura(bo podejrzewam, że prace dyplomowe i tak dzisiaj każdy pisze na komputerze, ale maturę już nie). Gdyby nie to, to dzisiaj nie cieszyłabym się tytułem magistra, bo bez matury nie dostałabym się na żadne studia. Usiadłam nad czystym arkuszem papieru. Już dawno miałam pomysł na rymowaną opowiastkę dla dzieci o Aniele Stróżu, nie starczyło mi jednak czasu na przelanie moich myśli na "papier". Teraz(tzn. na przełomie kwietnia i maja) czasu miałam aż nadto.
Słowa jakoś łatwo przychodziły mi do głowy, gorzej z rymami(a przecież ten rodzaj opowieści najmłodsi kochają najbardziej). Z pomocą przyszedł mi internet. Może czasami zarówno rymy, jak i rytmy trochę się "gubią", ale przecież nie od razu Kraków zbudowano. A jednocześnie powstawała rymowanka o chłopcu z Wadowic, który zaszedł bardzo, bardzo daleko...

Żeby było ciekawie(i nie za nudno), postanowiłam pobawić się w tworzenie ilustracji. Zresztą co to za książka dla dzieci bez rysunków. Rysunki może nie są powalające, ale starałam się zrobić najlepiej jak potrafiłam. Próbkę tekstu i moich bohomazów prezentuję na początku notatki. 

Mam nadzieję, że Aniołowie Stróże nie pogniewają się za takie ich przedstawienie. Zresztą już dwa lata temu w wierszu zastanawiałam się, czy mój czasem nie ma dresów zamiast szaty, żeby było mu wygodniej za mną gonić. Bo kolor włosów z złotego na siwy zmienił na pewno...

W ogóle zaprosiłam do znajomych na fb moją wiceukochaną(pani B. od matematyki nic nie przebije, ale ona chyba nie ma fb) nauczycielkę z podstawówki i gimnazjum. Szczerze powiedziawszy, to nie spodziewałam się, że mnie przyjmie, ale ona nie dość, że to zrobiła, to jeszcze pozostawiła niezwykły komentarz, taki, jaki tylko ona mogła mi dać. Moja kochana pani R... Nauczyciel z powołaniem do uczniów "z problemami". Takich nam trzeba...