1328. Nie trzeba jechać do Tokio aby być na sportowych mistrzostwach

Dosyć nietypowo wypadł tegoroczny finał Paralekkoatletycznego Grand Prix Polski w Sieradzu, bo w dniach od 2 do 4 sierpnia. Zazwyczaj wszelkie tego typu imprezy sportowe odbywają się od piątku do niedzieli, na potrzeby Mistrzostw Polski niejednokrotnie wydłużane są o czwartek. A opcja poniedziałek - środa wprowadza nieco dysharmonii. Bo kiedy ktoś pyta się zawodników, kiedy startują, to oni automatycznie podają termin w wersji standardowej, czyli piątek-niedziela. Dopiero potem człowiek zastanawia się i stwierdza, że coś mu jednak nie gra. I wtedy dochodzi do właściwego dnia tygodnia.

Jeszcze na ostatnim treningu usłyszeliśmy od Trenera, że na pewno zorganizuje nam busa, który dowiezie nas na miejsce. Ucieszyłyśmy się z tego faktu, mając jeszcze w pamięci zeszłoroczny dojazd na Pierwszą Rundę Grand Prix. W sumie to gdyby ekipa z Cieszyna nie zgodziła się nas zabrać ze sobą ich autami, to byłoby ciekawie. Co prawda Sieradz nie leży na końcu świata, ale prawie w centrum naszego kraju, jednak dostać się do niego to prawdziwa sztuka. Dlatego perspektywa zorganizowanego dojazdu była świetnym pomysłem. Z nadzieją czekaliśmy na informacje od Trenera odnośnie tego, skąd i o której jedziemy. Nadeszła niedziela, piszę do Młodszej SMSa, czy Trener kontaktował się z nią w sprawie wyjazdu, odpisała mi, że nie. Piszę do Trenera z prośbą o informacje odnośnie wyjazdu. Po chwili doczekałam się odpowiedzi, że nie załatwił nam przejazdu!!! Wspaniale, że nas o tym poinformował. Był dzień do wyjazdu, my nawet nie mieliśmy zarezerwowanych biletów na transport publiczny. Gdyby Trener raczył nam wcześniej powiedzieć, że nie mamy tego busa, wszystko byśmy wcześniej sobie ogarnęły. Szybko zadzwoniłam do mamy Gaciocha z pytaniem, czy można się z nimi jakoś zabrać. Ona też była zdziwiona, była bowiem przekonana, że jedziemy same transportem publicznym... Czeski film... Na szczęście udało mi się załatwić, że zabierze zarówno mnie, jak i Młodszą ze sobą oraz przywiezie nas ze sobą.

Same zawody zaliczam raczej na plus. Co prawda ukończyłam bieg z wynikiem 26,40 sekund, jednak biegłam z całkowicie zdartymi kolanami. Kiedy ktoś pytał mi się co mi się stało, odpowiadałam, że po prostu chciałam oznaczyć moim DNA nowy Dworzec Autobusowy w Katowicach. Patrzyli na mnie jak na idiotę, no ale trudno, przynajmniej mam do siebie dystans. Następnym razem będzie lepiej. 

A ponieważ nasz finał nałożył się na LOI w Tokio, to konferansjer komentował zarówno nasze, jak i polskiej reprezentacji wyczyny. Dzięki temu byliśmy na bieżąco z tym co się działo za przysłowiową Wielką Wodą. Wiedzieliśmy niemal od razu, że Anita Włodarczyk i Malwina Kopron staną na podium w konkurencji rzut młotem kobiet oraz że polska reprezentacja w siatkówce wygrywa pierwszy set w ćwierćfinale. Wspaniale się to wszystko zapowiadało, niestety, wyszło jak wyszło.

Wracając jednak do naszych Mistrzostw Paralekkoatletycznych, to planuję przeklasyfikować się. Dalej chcę biegać, rzecz jasna, ale w RR. Myślałam już o tym rok temu, ale Trener stwierdził, że "jestem za sprawna". Tymczasem, kiedy przełamałam obawy i poszłam do klasyfikatora kadry z pytaniem, czy kwalifikuję się pod tą konkurencję*, powiedział że przy czterokończynowym porażeniu mózgowym + zaburzeniami równowagi jak najbardziej. Tylko klub musi mnie do niej oficjalnie zgłosić. Rozmawiałam też z koleżanką z podobnym schorzeniem i stwierdziła, że dla mnie mimo wszystko RR byłoby najlepsze. To stosunkowo nowa dyscyplina sportowa, szkolenia i treningi prowadzone są przez dwa kluby zupełnie ode mnie oddalone, jednak znalazłam za przysłowiową miedzą chłopaka, który to trenuje. Napisałam do jego mamy meila z kilkoma pytaniami odnośnie spraw organizacyjnych. Może się uda. A jak się uda to drżyjcie wszyscy. Może jeszcze uda mi się załapać na Paraolimpiadę w Paryżu? Pomarzyć można...

*Jadąc na Mistrzostwa rozmawiałam o tym z Młodszą, która stwierdziła, że z moimi zdartymi kolanami i dłońmi przyjmą mnie na nią jak nic...