1345. Echa tokijskiej paraolimpiady

Dziesięć dni temu na stadionie olimpijskim w Tokio zgasł znicz paraolimpijski, zwiastując koniec zmagań najlepszych sportowców z niepełnosprawnością na świecie. Przez 10 dni pokazywali oni światu, że zaburzenia ruchu, brak kończyn, karłowatość czy też problemy ze wzrokiem nie wykluczają prezentowania sportu na najwyższym poziomie. Ba, czasami nawet staje się on bardziej ciekawy w odbiorze, niż sensacyjny film. 
Tak jak pisałam w poście o nominacjach paraolimpijskich - nasz kraj reprezentowało 90 sportowców, którzy rywalizowali w 12 konkurencjach. Podczas Memoriału Kamili Skolimowskiej spotkałam prezesa naszego klubu sportowego(wraz ze swoją drużyną sportową miał pokaz goalballa), który zaopatrzył mnie m.in. w ciekawą publikację zawierającą sylwetki całej kadry paraolimpijskiej wraz ze sztabem szkoleniowym, medycznym, mediami i misją olimpijską.

Trochę słabo to wyszło, ale przy każdym nazwisku została podana dyscyplina sportowa, czy jest to debiutant, czy może już brał udział w jakiś Igrzyskach Paraolimpijskich, klasa startowa oraz klub, jaki reprezentują. Zostali oni podzieleni także według dyscyplin sportowych.

Z kolei Poczta Polska wypuściła serię znaczków, upamiętniającą te ważne dla każdego sportowca chwilę. Takim podkreśleniem, że paraolimpijczycy też są ważni, była osobna seria, przedstawiająca tenisistkę stołową z połową ręki. Na okładce umieszczono zaś jednego z paralekkoatletów, Michała Derusa.

Jak oceniam tegoroczną paraolimpiadę? Raczej dobrze. Dzięki TVPSport oraz Eurosporcie można było na bieżąco śledzić co się dzieje wiele kilometrów od nas(co prawda nie mam ani jednego kanału, ani drugiego, jednak na stronie internetowej TVP Sport też nadawano). 

A działo się sporo. Sportowcy przywieźli ze sobą 25 medali, "Mazurek Dąbrowskiego" zabrzmiał 7 razy. Było dużo zaskoczeń - to doskonały występ Róży Kozakowskiej, pływaków i występującego w debiutującym na Igrzyskach parabadmintonie Bartłomieja Mroza, który co prawda nie załapał się na podium, ale pokazał wielką klasę i wysoki poziom gry. Bardzo mi się też podobały zmagania kolarzy oraz kajakarzy.

Ale były i rozczarowania - bieg Joanny Mazur i Krzysztofa Ciukszy, pchnięcia Joanny Oleksiuk i Janusza Rokickiego. Liczyli na medale, byli wręcz faworytami do nich. I coś nie poszło. Pogoda, trema? Tym razem musieli obejść się smakiem i wypić czarę goryczy. Niektórzy przyjęli to z pokorą, inni wręcz przeciwnie.

Bardzo mi się podobało to, że po powrocie medaliści paraolimpijscy zostali uhonorowani odznaczeniami na równi z osobami pełnosprawnymi. Bo przecież ani sport jednych, ani sport drugich nie musi być gorszy od tego drugiego.

A o przygotowaniach niektórych polskich parasportowców opowiada publikacja wydana przez Polski Komitet Paraolimpijski - "Droga do Tokio".

Trzymajcie się ciepło.