1340. Pożegnanie godne mistrzów

źródło ilustracji

Memoriał Kamili Skolimowskiej od wielu lat jest wpisany w kalendarz sportowych wydarzeń na Górnym Śląsku. Odbywa się on na nowoczesnym chorzowskim stadionie, od zeszłego roku noszące miano Narodowego Stadionu Lekkoatletycznego na oczach kilku(przed pandemią kilkunastu) tysięcy na miejscu oraz kilkudziesięciu tysięcy przed telewizorami miłośników królowej sportu, jak ochrzczono lekką atletykę. Przez cztery godziny lekkoatleci z całego świata rywalizują ze sobą, pokazując tym samym, na jakie możliwości fizyczne może sobie pozwolić ludzki organizm. Niejednokrotnie padały na nim rekordy Polski, Europy i świata, powodując zachwyt na twarzach kibiców, trenerów, a nade wszystko - ustanawiających je sportowców. 

Od trzech edycji dokładam swoją maleńką cegiełeczkę do tego przedsięwzięcia - jestem na nim wolontariuszem. Każdemu wysłanemu zgłoszeniu towarzyszy wielka niewiadoma, czy człowiek się na niego dostanie, a także dreszczyk emocji związany z otwieraniem wiadomości z przydziałem zadań. A jednak zawsze jest się ciekawym i jednego i drugiego werdyktu. W tym roku podobno było wyjątkowo dużo zgłoszeń, toteż cała procedura trwała kilka dni dłużej. Szczerze powiedziawszy to zwątpiłam w to, że mnie zakwalifikują.

Aż wreszcie nadszedł upragniony meil. Tak, udało się! Jeszcze tylko nutka niepewności co do przydziału zadań i już wiem, że po dyżurach w pokoju oraz wsparciu osób niepełnosprawnych przyszedł czas na sprawdzenie się w Centrum Wolontariatu. Obrazowo mówiąc - wydawanie innym wolontariuszom "służbowego" ubrania, zbieranie podpisanych zgód, bieganie w różne miejsca itp. 

Na Stadion Śląski wstawiłam się o 9:00. Wbrew pozorom to nie jest taka straszna godzina - są wolontariaty, na których trzeba być już o 6:00, co przy dojeździe komunikacją miejską wiąże się wstawaniem o naprawdę nieludzkich porach. Najpierw musiałam obejść 3/4 stadionu, aby dotrzeć do bramki nr 7, przez którą wchodzili wolontariusze. Co prawda była szybsza droga(czyli brakująca 1/4 trasy), jednak nie wpuszczali przez jedną z zupełnych bram zewnętrznych bez akredytacji. A ja ją dopiero musiałam zdobyć. Nie było innej rady - poszłam dookoła. Na bramce dostałam żółtą opaskę uprawniającą mnie do wejścia na teren stadionu. Tam miałam dostać właściwą akredytację. Jednak zanim to się stało, musiałam mieć zrobiony test na koronawirusa. Pierwszy raz miałam go robionego z nosa - dziwne uczucie. Następnie trzeba było poczekać na jego wynik na jednym z rozstawionych krzeseł. Kiedy dostałam opaskę z magicznym napisem "COVID free" mogłam iść i odebrać równie magiczny identyfikator z zaznaczonymi obszarami, w których mogę się poruszać.

Te cyferki oznaczały, że mogłam wejść praktycznie wszędzie, od płyty stadionu po strefę dla VIPów. Jedynym zabronionym obszarem była strefa badania na antydoping, ale jakoś mnie tam nie ciągnęło. Nawet nie wiecie jakie to udogodnienie, a nade wszystko - oszczędność czasu. Zamiast obchodzić cały obiekt można sobie było bezkarnie przejść przez wiele zakazanych dla zwykłych śmiertelników stref. Starałam się jednak zbytnio nie korzystać z tego przywileju, żeby innych za bardzo nie denerwować.

Po otrzymaniu identyfikatora mogłam udać się do mieszczącego się w hali obok Centrum Wolontariatu. Tam już od wejścia słyszałam "Cześć Karolina!". Wszystko dlatego, że z wieloma wolontariuszami znamy się z innych inicjatyw, toteż znamy się nie od dzisiaj. Dzięki temu łatwiej mi jest działać nawet z tymi, których nie znam. 
Najpierw dostałam "służbowy strój" - koszulka + spodnie + kurtkę przeciwdeszczową. Chociaż według rozmiarówki jest to "S", to jednak ubrania są ciut za duże. No nic, jakoś to przeboleję. Włożyłam koszulkę(bardzo mi się podoba jej tegoroczny kolor), a następnie stanęłam po drugiej stronie stolika i obsługiwałam przybyłych wolontariuszy. Nie, nie robiłam tego sama a z Brydką, którą poznałam na którymś z poprzednich wolontariatów. Ja kontrolowałam wypisywanie dokumentów(co memoriał to ich więcej), ona wydawała ubrania. Jak to stwierdziła kiedyś Barbórka w odniesieniu do innej posługi wolontariatu - wypracowałyśmy nasz autorski system pracy :). Żałuję, że jej teraz nie było, bo chociaż była moją "przełożoną" tylko raz, to uważam ją za wspaniałą, empatyczną osobę, z którą można porozmawiać na różne tematy. Dlatego bardzo się cieszę, że na SilesiaMaratonie będę w jej teamie. I to nie ze względu na te rozmowy :).

Czas spędzony w Centrum Wolontariatu upływał spokojnym tempem. Kolejni wolontariusze odbierali swoje pakiety, a pudełko coraz bardziej zapełniało się porozumieniami i zgodami. W końcu został wydany ostatni pakiet ubrań, co nie oznaczało dla nas wolnego. Teraz zostałyśmy z Brydką wysłane na Bramy 1 i 1a, które wkrótce miały zostać otwarte. Nie od wczoraj wiadomo, że przez pierwsze 1,5 godziny przechodzi przez nie cały tabun ludzi, dlatego każda para rąk się tam przyda, nawet tych powykręcanych przez spastykę. W sumie rozdawanie "klaskaczy" to znów nie taka wielka sztuka. Ile ich w tym czasie rozdzieliłam między kibiców? Kto to wie...

Wraz z ostatnim klaskaczem obecność ponadprogramowych wolontariuszy na bramkach była raczej zbędna. Udaliśmy się więc do Centrum Wolontariatu na kubek herbaty(zainwestuję chyba w słomki do picia - to będzie dla mnie idealny sposób spożywania płynów z plastikowych kubków), po czym mogliśmy iść na trybuny podziwiać zmagania zawodników. Sam program zawodów był dosyć bogaty. Zresztą sami zobaczcie:

źródło

Było w czym wybierać. A przy okazji była to mała kartkówka z języka angielskiego. Bo na odwrocie identyfikatora wolontariusze mieli cały rozkład, ale właśnie w języku angielskim. Czasami zdarzało się, że ktoś do nas i pytał o godzinę rozpoczęcia danej konkurencji. No i wtedy albo się wiedziało które słowa co oznaczało, albo robiło dobrą minę do złej gry. Pozostawała jeszcze jedna opcja - nauczyć się całego programu na pamięć(został on zamieszczony kilka dni wcześniej na internecie). Nie wiem jak inni, ale ja wiele dyscyplin brałam na logikę. W moim wypadku sprawdzało się to nawet dobrze.

Pierwszy raz spotkałam się z tym, że podczas rozgrywania zawodów została otwarta najwyższa trybuna dla przybyłych kibiców. Wszystko dlatego, że przyszło ich o 10 tysięcy więcej, niż przewidywały miejsca w podstawowych sektorach. A że głupio tak wypraszać ludzi, to stwierdzono, że lepszym rozwiązaniem będzie legalnie powiększyć limit miejsc przez otwarcie tych na samej górze. Nie mogłam odmówić sobie skorzystania z tej okazji i nie wdrapać się na szczyt, wszak z góry wszystko lepiej widać :).

Przebieg konkurencji i reakcję widzów na wyniki można było śledzić na dwóch telebimach.

Trzeba przyznać, że pogoda nam dopisała - tak niebieskiego nieba nie było od kilku dni

Bieg na 100 kobiet. Te podmuchy ognia są oznaką, że na Memoriale padł jakiś rekord.

(źródło zdjęcia)

To był wyjątkowy Memoriał, ponieważ już rok temu mówiło się, że po raz ostatni w sportowej karierze odda na nim swoje rzuty dyskobol Piotr Małachowski. Jednak zanim to nastąpiło, widzowie zobaczyli wiele innych startów - m.in. rzut młotem kobiet i mężczyzn. To podczas niego, jak zapowiadała podczas tegorocznych Igrzysk Olimpijskich, swoją karierę zakończyła także młociarka Joanna Fiodorow. Trochę mnie zaskoczyła jej decyzja, wszak jest ode mnie tylko rok starsza. Niemniej z zainteresowaniem obserwowałam jej poczynania, chociaż rzut młotem nie jest dyscypliną, która jakoś specjalnie do mnie przemawia.

W swojej najlepszej próbie uzyskała wynik 68,56, co dało jej trzecie miejsce. W tej samej konkurencji mogliśmy podziwiać trzech olimpijskich medalistów: Malwinę Kopron, Wojciecha Nowickiego oraz Pawła Fajdka(konkurencja była łączona). Zresztą na memoriale pojawili się wszyscy lekkoatleci, którzy z Tokio przywieźli medal w którymś z trzech kolorów. Zaś wymyślony naprędce przez Przemysława Babiarza zwrot "Kajetano-kapitano"(nie wierzę, że ktoś o nim nie słyszał, bo Internet wręcz o tym huczał), chyba już wszedł na stałe do sportowego żargonu. 

Z zainteresowaniem obejrzałam występy niepełnosprawnych sportowców, którzy od samego początku biorą udział w tych sportowych zmaganiach. Podobno sama Kamila Skolimowska miała do niepełnosprawnych sportowców ogromny szacunek i wręcz uwielbiała trenować w ich towarzystwie twierdząc, że nikt tak jak oni nie daje jej mobilizacji do ciężkich treningów. Czyż w takich okolicznościach mogłoby ich zabraknąć na tego typu imprezie? Chociaż w tym roku i tak ich ilość była okrojona ze względu na kończące się tego dnia Igrzyska Paraolimpijskie, w których wielu paralekkoatletów brało udział. Mimo wszystko można było zobaczyć takie konkurencje jak pchnięcie kuli z platformy, bieg kobiet na 100 m, bieg mieszany "olimpiad specjalnych" na 100 m, oraz bieg na "biegaczach", także na 100 m.

Godziny powoli biegły do przodu. Po godzinie 17 zeszłam na chwilę do Centrum Wolontariatu, aby napić się czegoś ciepłego. Po drodze spotkałam Josepha i Domina, którzy wpadli na taki sam pomysł. Centrum było praktycznie puste - prawie wszyscy byli albo na trybunach, albo wykonywali powierzone im zadania. Herbata skutecznie mnie rozgrzała. Jeszcze włożyłam pod koszulkę bluzę i wracaliśmy z chłopakami z powrotem na stadion, aby obserwować ostatnie rzuty Piotra. Tym razem wybraliśmy miejsca na niższym poziomie obiektu, naprzeciwko koła do rzucania dyskiem i młotem.

Ostatni raz w kole...

Ostatni rzut...

W swojej najlepszej próbie Piotr Małachowski uzyskał wynik 62,29 m. co sklasyfikowało go  ostatecznie na 4 pozycji. Co ciekawe, w tym samym konkursie oddał swój rzut dyskiem jego 8-letni syn Henio, który wyrzucił go na odległość... 15 m. A potem, przy skandowaniu publiczności - "dziękujemy" nastąpiła chwila zejścia ze sportowej sceny i również podziękowania kibicom za tak wiele pięknie przeżytych wspólnie lat. Bo kimże byliby sportowcy bez kibiców? Dla kogo mieliby ustanawiać kolejne rekordy? Dla kogo wyciskać ostatnie poty? Jasne, można powiedzieć, że dla siebie samych. Ale tegoroczne Igrzyska Olimpijskie w Tokio wyraźnie pokazało, że sport bez kibiców to nie to samo...

źródło zdjęcia

O 19 odbyła się dekoracja najlepszych sportowców oraz oficjalne pożegnanie Kamili Lićwienko(skok wzwyż), Joanny Fiodorow oraz, oczywiście, Piotra Małachowskiego. Były ciepłe słowa, serdeczne życzenia, a także... szampan.

Ci, którzy zakończyli(a może i rozpoczynali?) swoją sportową karierę. 

źródło zdjęcia

Ostatnim punktem Memoriału była uroczysta parada wokół stadionu zarówno medalistów olimpijskich, jak i tych, których właśnie żegnaliśmy. Dzięki temu każdy mogli zobaczyć i pomachać do ikon polskiego sportu.

Emocje powoli opadały, stadion pustoszał. Confetti wystrzelone na cześć zwycięzców znikały wessane do odkurzaczy. Wolontariusze udali się do Centrum Wolontariatu odebrać swoje certyfikaty. Następnie udaliśmy się na płytę stadionu na pamiątkowe zdjęcie. Wisienką na torcie było to, że wraz z nami ustawił się do niego... Piotr Małachowski.

Nie każdy wie, ale to właśnie Piotr Małachowski był inicjatorem powstania Memoriału Kamili Skolimowskiej. Znali się bardzo dobrze, można nawet powiedzieć, że byli dobrymi przyjaciółmi. Kiedy rok temu, też na memoriale, poinformował, że teraz kończy swoją karierę, mówiliśmy, że warto byłoby dostać się i w tym roku na wolontariat. Wtedy jednak nie przypuszczałam, że uda mi się zrobić z nim zdjęcie oraz wymienić uścisk dłoni(w normalnych warunkach pewnie by mi się to nie udało, ponieważ nie umiem i nie lubię się pchać). Wszystko odbyło się naturalnie i bez pośpiechu. Wspaniała pamiątka. Ja jednak mam cichą nadzieję, że Piotr jeszcze nie raz zagości na memoriale, chociażby w roli VIPa. A może za kilka lat zobaczymy w akcji jego syna Henia? O ile oczywiście pójdzie w ślady sławnego taty.

Kolejna edycja Memoriału za rok. Mam nadzieję, że znowu spotkamy się z wolontariuszami i sportowcami na tym pięknym obiekcie(nawet Warszawiacy przyznali, że nasz jest idealny do tego typu wydarzeń) i będziemy wspólnie cieszyć się oglądając zmagania kolejnych lekkoatletów.