1363. Przez sport do procesu resocjalizacji - film "Boisko bezdomnych"

W minioną niedzielę do wieczności odszedł jeden z bardziej rozpoznawalnych polskich aktorów, Krzysztof Kiersznowski. Dał się poznać w wielu charakterystycznych rolach filmowych i serialowych. Mnie najbardziej utkwił w pamięci jako Stasiek, ojciec Tereski z filmu "Cześć Tereska". Dla wielu pozostanie przesympatycznym Stefanem Górką z serialu "Barwy szczęścia". Paradoksalnie wczoraj został wyemitowany jubileuszowy odcinek serialu, w którym grany przez niego bohater obchodził urodziny... Był to odcinek wyjątkowy pod innym względem - sympatycy produkcji mogli po raz ostatni zobaczyć w nim równie sympatyczną postać, jaką był Zenon Grzelak, grany przez zmarłego w lipcu Jana Pęczaka. No i pojawił się też w nim zmarły niedawno Paweł Nowisz, który wcielał się w rolę Fryderyka Struzika.

źródło zdjęcia

źródło zdjęcia

Z powodu śmierci aktora, w niedzielny wieczór Telewizja Polska puściła film "Boisko bezdomnych", w którym pan Krzysztof wcielił się w rolę bezdomnego o imieniu Staszek. Była to moja pierwsza styczność z tym filmem, chociaż po opiniach innych wiedziałam, czego mogę się spodziewać(opinia jednej z wychowawczyń obozu sportowego sprzed paru lat: "Puściłabym wam >>Boisko bezdomnych<<, jednak tam padają takie słowa, że połowa z was musiałaby stąd wyjść"). Jednak cięty język, liczne wulgaryzmy oraz niecenzuralne słowa sprawiają, że produkcja nabiera swoistego wydźwięku. Co nie oznacza, że poleciłabym ją dzieciom, co to to nie! Ale dorosłemu, myślącemu i potrafiącemu oglądać ze zrozumieniem - i owszem.

Film przedstawia historię tego, jak ze szczytu można się stoczyć na samo dno, a potem przy pomocy innych na ten szczyt powrócić. Jego głównego bohatera, Jacka Mroza z Zabrza, utalentowanego piłkarza, poznajemy w momencie, kiedy w wieku niespełna siedemnastu lat staje przed szansą zrobienia międzynarodowej kariery w sporcie, który jest jego pasją. Świat zdaje się stać przed nim otworem. Mija jednak kilka lat. Jacek, który został kontuzjowany i musiał zrezygnować z zawodowego kopania piłki, przeniósł się z boiska na Dworzec Centralny. Zaniedbany i zmarnowany chodzi na ciągłym rauszu. Po drodze chciał zostać trenerem, praca w szkole jako nauczyciel w-fu nie dawała mu radości. Popadł w alkohol, a buzująca w nim agresja i skutkujące nią bijatyki coraz bardziej go wyniszczały. Ocalenia nie przyniosły mu nawet oddana żona Ewa i kochająca córka Anielka. Sportowiec coraz bardziej stacza się na dno. W pewnym momencie Ewa wyrzuca go z domu. Wkrótce mężczyzna trafia ze Śląska do stolicy. Tam poznaje grupkę bezdomnych, którzy dla zabicia czasu kopią piłkę. Dzięki Jackowi, który dostrzega w nich sportowy talent, uświadamiają sobie, że dzięki piłce mogą wyjść z życiowego zakrętu. Postanawia ich wytrenować w ten dyscyplinie. Sami bezdomni zaczynają wierzyć w siebie i z zapałem przygotowywać się do mistrzostw w piłce nożnej dla bezdomnych.

źródło zdjęcia

Film wstrząsa, a zarazem daje wiele do myślenia. Jest też potwierdzeniem tego, o czym wielu z nas nie zdaje sobie sprawy, a co tak bardzo podkreślano na wykładach na pracy socjalnej - bezdomność może dotknąć każdego z nas. Zresztą wczoraj byłam z pedagogiki na kolejnych praktykach studyjnych/terenowych, tym razem w gliwickim schronisku dla bezdomnych, gdzie kierownik potwierdził tą regułę. Może trudno w to uwierzyć, ale czasami ich podopiecznymi stawali się lokalni politycy, lekarze, prawnicy, a nawet... księża. Każdy z nich miał jakąś swoją historię, niektórzy zmagali się z różnymi uzależnieniami. Słabości są rzeczą ludzką, pytanie czy im ulegamy, czy też z nimi walczymy. Proces resocjalizacji takich ludzi niekiedy przebiega bardzo długo. Po obejrzeniu filmu myślę sobie, że sport może być ciekawą ku tego drogą. Bo każdy z bohaterów filmu miał już jakiś konkretny cel w życiu, do którego uparcie dążył ciężką pracą. Używki, w głównej mierze alkohol będący w wielu przypadkach pośrednią przyczyną zaistniałej sytuacji, odeszły zaś na dalszy, bardzo odległy plan. Zresztą tematyka bezdomności to bardzo ciekawy temat również od strony socjologicznej. Właśnie ze względu na swoją dynamikę i nieprzewidywalność.

Krzysztof Kiersznowski jako Stasiek w "Boisku bezdomnych" źródło zdjęcia

I na koniec nasunęła mi się pewna myśl, a może wspomnienie. Kiedy dwa lata temu zastanawiałam się nad wyborem tematyki mojej pracy magisterskiej z resocjalizacji(tematyka to jeszcze nie to samo, co sam temat), z tyłu głowy miałam myśl, aby to było coś związanego z rolą sportu w tym zakresie. Niestety, narzucona nam z góry promotorka miała inną wizję co do tego, o czym każdy jej podopieczny ma pisać. Otwarcie powiedziała, że ona "nie widzi" takiego tematu(aż chciałoby się to zripostować - to sobie zmień okulary, kobieto; to oczywiście żart, bo nigdy bym czegoś takiego nie powiedziała wykładowcy z x tytułów przed nazwiskiem). Musiałam go więc zmienić temat na awaryjny, czyli dotyczący programów profilaktycznych realizowanych w szkołach. Trochę szkoda, bo ten pierwszy wydawał mi się bardziej ciekawy.

Ale nie wracajmy już do tego i po prostu cieszmy się "Małymi szczęściami"(tutaj w wykonaniu aktorów z "Barw szczęścia", w tym przez nieżyjących już Jana Pęczka i Krzysztofa Kiersznowskiego).