1393. Studencka (nie)dojrzałość?

Kolejna sesja studencka zbliża się ogromnymi krokami. Nauki jest sporo, w końcu to sesja do potęgi drugiej. Ale spokojnie, nie takie rzeczy się przeżywało. Jednocześnie to już czwarta sesja w trybie on-line. Myślę, że jako "wieczny student"*, który jeszcze pamięta te tradycyjne egzaminy zdawane w sali wykładowej bądź w pokoju profesorskim(ta... poprawkę z ukochanej matematyki na pierwszym roku licencjatu z zarządzania w "erykowskiej jaskini grozy"**, jak wszyscy nazywali ten jeden pokój na AWFie, zapamiętam chyba do końca życia, a ile mnie ona nauczyła pokory wobec rzeczywistości...), mogę spokojnie powiedzieć, że obydwie formy są równie stresujące. Na stacjonarnym egzaminie dochodzi stres np. z tym, że nie dotrze się na niego na czas. Ja też zawsze miałam problem z tym, czy się wyrobię z pisaniem ręcznym. Teraz większość egzaminów jest w takiej formie, że można je pisać w odpowiedniej aplikacji lub programie, za pośrednictwem komputera. Dla osób takich jak ja to wręcz wymarzone rozwiązanie. Ale dochodzi stres, czy nagle ruter się nie zawiesi i przestanie transmitować internet, albo czy przez przypadek nie nacisnę jakiegoś "niepotrzebnego" klawisza(przy atetozie wszystko się może zdarzyć), a program nie odczyta tego, jako próby opuszczenia go, w celu ściągnięcia odpowiedzi. Niby wszyscy wykładowcy dostali informację o moich ograniczeniach, ale wiadomo, że jeden to zaakceptuje, a drugi niby zaakceptuje, a i tak będzie się doszukiwał oznak kombinowania.

Tak jak napisałam, nauki jest dużo. Ale zdawałam sobie z tego sprawę. W końcu to są studia. A z drugiej strony te przedmioty nie są takie skomplikowane i wydaje mi się, że przy odrobinie dobrych chęci i poświęceniu im trochę czasu, można spokojnie je zaliczyć, nawet na całkiem przyzwoite oceny. Zwłaszcza, kiedy zna się tezy, czy też zagadnienia, wokół których będzie się "kręcił" egzamin. O takim "przywileju" za czasów AWFu, czy UPJP2 mogłam pomarzyć. Tam trzeba było umieć wszystko, a niektóre pytania były tak szczegółowe, że jak nie przeczytało się porządnie notatek, to za nic w świecie nie wymyśliło się odpowiedzi na nie. 

Dlatego zastanawiam się, czym kierują się moi studyjni koledzy i koleżanki, którzy na ostatnich zajęciach przed egzaminem, beztrosko rzucają pytanie:

 - No, ale te pytania na egzaminie będą do zdania, prawda?

Myślałam, że uszy mi odpadną, kiedy to usłyszałam. I zastanawiam się, czy ktoś te 5-10 lat temu odważyłby się zadać takie pytanie wykładowcy. Chociaż, wróć, 5 lat temu wiele rzeczy było przedyskutowanych w "ukryciu", np. na facebooku. A może to zdalne nauczanie sprawiło, że zrobiliśmy się bardziej śmiali do mówienia pewnych rzeczy? Zwłaszcza, kiedy nie jesteśmy "na kamerce"?

Nie wiem dlaczego, ale jakoś zrobiło mi się żal w tym momencie pani Gessler. I to niekoniecznie dlatego, że pomogła mi z "Kościołem wobec rodziny". Zrobiło mi się jej tak samo żal, jak te pięć lat temu pani od podstaw turystyki/organizacji ruchu turystycznego/hotelarstwa. To wtedy po raz pierwszy tak naprawdę przekonałam się, jak bardzo "dorośli" ludzie potrafią być zawistni i zmieszać innych z błotem. Już nawet nie chodzi, że i mi się wtedy dostało(fakt, kiedy powstał tamten wątek nie miałam jeszcze fb, ale można było wpaść na to, że kiedyś mogę go założyć i mogę zostać dodana na tą grupę), ale o wykładowcę i jakiś elementarny szacunek do niego... Oczywiście czasami też jestem zła na tego czy innego wykładowcę, ale w granicach rozsądku. 

Jeszcze dekadę temu byłam przekonana, że studiowanie oznacza jakąś dojrzałość do czekających nas wyzwań. Teraz coraz częściej widzę, że jedno z drugim niekoniecznie musi iść w parze.

* No właśnie zawsze się zastanawiam, czy to określenie bardziej powinno dotyczyć tych, którzy ciągle poszerzają swoją wiedzę i kompetencje, np. w celu zwiększenia swojej wiedzy i uzyskania odpowiednich kompetencji potrzebnych do pracy, czy też tych, którzy studiują, studiują i nie mogą skończyć

** Ogólnie to wszyscy, którzy nie zaliczyli w 1 terminie pisali na auli, ale mi z powodu mojej niepełnosprawności przysługiwał wydłużony czas pisania, więc zaliczałam to w gabinecie wykładowcy. Miało to jednak swój plus - zamiast nieporęcznego mini-stoliczna, brrr..., miałam do dyspozycji masywne biurko. Co do czasu pisania, to nie wiem jak to się stało, ale do profesora nie dotarło pismo(a może dotarło, tylko nie przeczytał, albo zgubił) co do udogodnień dla mnie, no i pisałam w standardowym czasie, który okazał się dla mnie zbyt krótki