1406. Wojna jest bliżej niż myślimy

Przyznam się szczerze, że ten wpis miał być inny. Życie jednak pisze niespodziewane scenariusze. Bo czy ktoś z nas, kładąc się wczoraj spać, mógł przypuszczać, że dziś rano usłyszymy, że oto spełnił się najmroczniejszy sen i Władimir Putin zaatakował Ukrainę. Tak, jakby nie wystarczył mu Krym. A może po prostu nabrało sensu i obrazu powiedzenie, że jeżeli damy komuś palec, on będzie chciał całą rękę...
Poranna informacja o inwazji na naszych sąsiadów była dla mnie szokiem. Oczywiście w mediach raz po raz zastanawiano się, co będzie, jeżeli Putin zdecyduje się na ten krok, chyba jednak wszyscy wierzyli w to, że ten scenariusz się nie spełni. A tu tymczasem nie dość, że się spełnił, to w dodatku powtórzył ten z 1939 roku.
Bo jak nazwać to, że ktoś napada na drugi kraj wtedy, kiedy jest on najbardziej bezbronny, czyli w nocy, kiedy zdecydowana większość obywateli śpi? Tak samo jak przed laty Hitler zaatakował pogrążony we śnie Wieluń i wybrzeże, tak samo dzisiaj wojska rosyjskie napadły m.in. na Kijów i Charków. Putin pewnie uważa się za bohatera, ale jak dla mnie jest po prostu tchórzem. Tchórzem, który wykorzystuje bezbronność innych, dla którego nie liczą się poniesione ofiary, ale własne interesy. Tylko czekać, aż odbierze Stanom Zjednoczonym Alaskę. Może wtedy Joe Biden się "obudzi"? Może tak, a może nie.
Oglądając poranne sceny ewakuacji ludzi z Kijowa, autentycznie było mi ich szkoda i żal. Przecież w jednej chwili musieli porzucić swoje domy, w których na pewno czuli się bezpiecznie i ruszyć w poszukiwaniu schronienia. Co musiały czuć dzieci, uciekając z nauczycielami do schronu? Co prawda po naszej stronie granicy niemal od razu została zorganizowana pomoc, w tym możliwość przyjęcia ewentualnych uchodźców, nie od dzisiaj jednak wiadomo, że wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej. A te sceny rozstania rodzin, gdzie kobiety i dzieci żegnają się z ojcami i mężami, którzy zostają, aby walczyć o swój kraj, nie wiedząc, czy dane im będzie jeszcze się zobaczyć.
Przez lata studiów wielokrotnie spotykałam się ze studentami, którzy pochodzili z Ukrainy. Na UPJPII bardzo wielu kleryków tamtejszego obywatelstwa zdobywało wiedzę teologiczną. Miałam z nimi styczność na języku rosyjskim. Również na Uniwersytecie Śląskim studiuje wielu Ukraińców. To są normalni ludzie, tacy jak ja i Ty. Co muszą czuć w takiej chwili? Zwłaszcza w sytuacji, kiedy są tutaj, w Polsce, a ich rodziny tam, gdzie spadają bomby, a huki przerywają ciszę. Dlatego bardzo mi się podoba, jak ludzie symbolicznie, na znak solidarności, przyozdabia swoje zdjęcia profilowe na fb ukraińską flagą. Niby nic, dla niektórych może to się wydawać wręcz śmieszne. Ale jeżeli ma to dodać jakiejś otuchy tamtym ludziom, to czemu nie?

Żadna wojna nie jest dobra, bo nie rozwiązuje konfliktu z korzyścią dla obu stron. Zawsze ktoś musi w nim coś stracić, aby zyskał ktoś inny. Tylko czyim kosztem? Wiadomo, najczęściej najwięcej tracą najmniej zaangażowani w konflikt - zwykłe rodziny. Jeżeli ktoś mi powie, że nie obchodzi go to, co dzieje się za wschodnią granicą, to tego nie zrozumiem. A przecież tak wiele osób nie wierzyło w to, że pandemia koronawirusa do nas dojdzie, wszak Chiny były tak daleko... Wojną na wschodzie też możemy się pozornie nie interesować. Tymczasem ona jest dużo bliżej niż nam się wydaje. Dlatego musimy być czujni i rozważni. I nie mówić, że nas to nie dotyczy...

I tylko nie wiem, co mam mówić dzieciom ze świetlicy, kiedy podchodzą do mnie i pytają ze strachem w głosie:

 - Proszę pani, a czy u nas będzie też wojna?

Sama chciałabym to wiedzieć...