1407. "Ty nie stój z boku i podaj rękę Ukrainie"

Już szósty dzień trwa natarcie wojsk rosyjskich na Ukrainę. Za główny cel obrano sobie stolicę kraju - Kijów, ale działania wojenne nie omijają także innych miast, takich jak np. Lwów, Charków, Żytomierz czy też Mariupol. Każde z nich się broni jak może, chociaż patrząc na bombardowania nie sposób sobie wyobrazić jakie spustoszenie w ludziach, ale też i w samej architekturze miejskiej, przyniesie ta wojna. I w imię czego? Kolejnych kawałków Rosji, których rządny jest zabunkrowany gdzieś na Uralu Putin, nazywany przez niektórych następcą Hitlera. A że Hitler dobrze nie skończył wie większość z nas.

Współczesna technika daje nam na bieżąco śledzenia tego, co dzieje się za wschodnią granicą. Wielu dziennikarzy z narażeniem życia relacjonuje zarówno kolejne kroki rosyjskich żołnierzy, jak i obronę niepodległości Ukrainy. Ta wojna jest zdecydowanie inna od tej, jaką przyszło przeżyć naszym przodkom - może i mieszkańcy miast od razu wiedzieli o napaści Niemców na Polskę, ale ludność wsi dowiedziała się tego w dość sporym odsetku w późniejszym okresie. Dzisiaj wystarczy chociażby włączyć telewizor, czy też zalogować się do internetu i już wszystko widzimy i wiemy.
Widzimy wybuchy bomb, zdewastowane ulice, zdezorientowanych ludzi. Wreszcie widzimy uchodźców przekraczających granicę i szukających i nas schronienia. Przerażonych staruszków, zdesperowane matki i kobiety, płaczące dzieci. Widzimy przeludniony dworzec kolejowy w Przemyślu, który służy jako punkt zbiorczy. Widzimy. Chociaż niektórzy z nas bardzo chętnie chcieliby odwrócić wzrok od tego, co się tam dzieje. Historia już nie raz pokazywała nam, co się dzieje, kiedy stajemy się obojętni na krzywdę innych. Nie oznacza to, że powinniśmy przeżywać wszystko i płakać nad tymi ludźmi rzęsistymi łzami, ale odwracanie głowy i udawanie, że nic się nie dzieje też nie jest dobre.
Z drugiej strony widzę prawdziwy zryw ludzkiej solidarności. W niedzielę stałam z puszką po Mszy świętej, na której śpiewała schola. I przyznam Wam szczerze, że nie przypominam sobie, aby kiedykolwiek była ona aż taka ciężka. Nawet gdyby były w niej datki z dwóch dotychczasowych Mszy, to i tak ważyła znacznie więcej, niż nieraz ze wszystkich niedzielnych nabożeństw. W niedzielny wieczór był koncert organizowany przez TVP oraz Caritas. Kwota z wysyłanych podczas niego SMSów wyniosła ponad 3 miliony złotych.
Niemal od pierwszych godzin wojny trwa zbiórka darów zarówno dla ludzi, którzy uciekli do naszego kraju, jak i dla tych, którzy zostali w ojczyźnie, w tym wojsk ukraińskich, walczących z wrogiem. Na początku organizowali się mieszkańcy miast granicznych. Wielu ludzi z różnych stron Polski wiozło różne rzeczy swoimi prywatnymi samochodami. Szybko zaczęły też powstawać punkty zbiórki takich rzeczy w różnych miastach. Również w moim rodzinnym mieście, jak i centralne dla regionu - w K-cach. I w jednym i w drugim jestem wolontariuszem. Na razie od trzech dni w przerwie pomiędzy zajęciami na uczelni a pracą, albo pracą a powrotem do domu, staram się wpadać to do jednego punktu, to do drugiego i pomagać. 
Te punkty są o tyle sensownym rozwiązaniem, że to do nich podjeżdża transport z granicy i zabiera tylko te rzeczy i w takiej ilości, których potrzebuje. Technicznie wygląda to tak, że koordynator dostaje wiadomość, że w okolicach tej i tej godziny ma przyjechać samochód, zaś kierowca ma listę rzeczy, która jest mu potrzebna. To, co zostaje, będzie u nas rozdzielone między rodziny, które zostaną ulokowane w naszym obszarze.
W 98% ludzie okazują się bardzo przejęci sytuacją i robią wszystko, aby dary były jak w najlepszym stanie. Nie wszystkie ubrania są nowe, ale w zdecydowanej większości są one w idealnym stanie. Niektórzy potrafią wręcz przekazać całe wyprawki dla niemowląt. Te 2% to ludzie, którzy "robili porządki w domu"(terminologia zaczerpnięta ze "Szlachetnej paczki). Widać, że dawali rzeczy marnej jakości, brudne, przeterminowane, niekompletne, zbutwiałe itp. Takie od razu były odrzucane. Tak, wiadomo że tamci ludzie i z takich by się cieszyli, ale niech naprawdę mają z tego radość. 
I na koniec taka moja mała uwaga, może komuś z Was się przyda - jeżeli wkładacie rzeczy do worka, kartonu, torby itp. opiszcie co się w nich znajduje. Ułatwi to sortowanie ludziom, którzy działają na magazynach. Tymczasem żegnam Was(odezwę się, jak znajdę chwilę czasu, mam nadzieję, że mi to wybaczycie) piosenką, która stałą się nieoficjalnym hymnem tego co się dzieje u naszych sąsiadów.

Trzymajcie się ciepło i nie dajcie się przygnębiającym informacjom.