1639. A już tak dobrze szło...

Słuchając kazania głoszonego przez posługującego w naszej parafii Wikarego, miałam wrażenie, że idealnie wpisuje się ono w propozycję, jaką jakiś czas temu dostałam od Księdza, który będzie błogosławionym. Może nie tyle w samą propozycję, ile w wątpliwości, które mną w związku z nią targają. 
W nawiązaniu do liturgii czytań, a konkretniej do Słów Ewangelii według Świętego Mateusza: "Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom" (Mt 11, 25) przywołał słowa jednego ze swoich wykładowców z Uniwersytetu w Jerozolimie. Brzmiały one mniej więcej tak: "Mądry będzie miał trudniejszy wstęp do Nieba, niż ten, który bierze Boga na wiarę". Innymi słowy wszyscy ci, którzy uważają, że zrozumieli w pełni Tajemnicę Bożą i zrozumieli wszystkie prawdy wiary trudniej będą mieli doznać zbawienia od tych, którzy wszystko przyjmują wiarą. A ja właśnie tego się obawiam. Że jak przyjmę propozycję Księdza to przestanę wierzyć, a zacznę myśleć i filozofować. To znowu oddali mnie od tego miejsca mojego aktualnego obcowania z Bogiem, w którym się znajduję.
Żeby nie było - znam księży, którzy przyjmują w Boga rozumem, ich wiedza teologiczna niestety przyćmiła ich wiarę. I znam też takich, którzy pomimo doktoratów, habilitacji i profesór w tym zakresie w dalszym ciągu po prostu wierzą. Wierzą w to, że Bóg każdego z nas obmył z win, że człowiekiem stał się Boży Syn, że Miłość mu kazała Krzyż na plecy wziąć, że w tabernakulum pozostał aby z nami trwać. To daje się wyczuć w ich kazaniach, rozmowach, a nawet takich zwyczajnych gestach osób duchownych, jak uniesienie hostii i kielicha z winem podczas momentu przemienienia. 
Nie będę ukrywać, że słowa księdza Wikarego odczytałam jako podpowiedź, którą drogę mam wybrać. I wszystko byłoby pięknie, a ja nie miałabym dylematu, gdyby nie to, że na zakończenie Mszy, ksiądz Wikary zaznaczył, że jemu na kazaniu nie chodziło o to, żeby się nie kształcić, również pod względem teologicznym, bo wiedza pomaga w życiu człowieka, ale o to, żeby nie próbować na siłę zrozumieć tajemnicy wiary, bo to się nikomu nie uda. I tym sposobem cała moja logicznie zbudowana na racjonalnych argumentach piramida, dlaczego nie skorzystam z propozycji Księdza, który będzie błogosławionym runęła, niczym talia z kart.

Gdyby Ksiądz niosący światło nie miał kryzysu pooperacyjnego, albo przynajmniej ja nie miała tej całej infekcji, to poszłabym do niego, i może on by mi coś konkretnego poradził. A przynajmniej może powiedziałby coś śmiesznego, co rozładowałoby całą atmosferę. A tak nawet nie wpuszczą mnie na salę. Wczoraj wieczorem rozmawiałam z proboszczem parafii, w której jest wikarym. Podobno na razie jeszcze badają ten wycinek. Ksiądz zaś powoli dochodzi do siebie, chociaż pierwsze dwie doby to była jakaś tragedia. Zwłaszcza kiedy znieczulenie przestało działać. Ale sama znam ten stan z własnego doświadczenia, więc wcale się mu nie dziwię. Mam dziwne wrażenie, że będzie dobrze. Nie no, na pewno będzie, nie może być wcale inaczej.