1640. Taki nieśmiały plan...

Otrzymaliśmy dzisiaj wyniki z pisanego w zeszłym tygodniu egzaminu z Podstaw terapii psychologicznej (nawiązałam do niego >>tutaj<<). Wynik całkowicie mnie zaskoczył, bo przewyższył (i to znacznie) moje oczekiwania. Zaskoczenie jest tym większe, że przecież dzień później broniłam się na drugim Wydziale, i moje myśli krążyły bardziej już wokół samej obrony niż zagadnień związanych z tym przedmiotem. Względnie wokół Księdza niosącego światło. Szczerze to spodziewałam się oceny najwyżej dobrej... Bo tego że w ogóle zdałam to byłam całkowicie pewna. 
A więc jestem już prawie na trzecim roku pedagogiki. Piszę "prawie", ponieważ mam do zrealizowania jeden projekt na Wychowanie i terapia przez sztukę. Na zaliczenie ćwiczeń mieliśmy napisać scenariusz zajęć opierających się na jakiejś dziedzinie sztuki, a następnie przeprowadzenie ich z wybraną grupą wiekową. Już na drugim semestrze pedagogiki na potrzeby przedmiotu Pedagogika twórczości wymyśliłam zajęcia pt. "Gdzieś w każdym z nas, jest dziecka ślad, małe szczęścia i ich smak". Ich ogólnym celem jest pobudzenie wyobraźni podopiecznych za pomocą piosenki "Małe szczęścia" Roberta Jasona. W celach szczegółowych zawarłam czerpanie radości ze słuchania muzyki, wyrażanie tej radości w słowach i ruchu, ułożenie układu choreograficznego do piosenki "Małe szczęścia", odzwierciedlenie treści piosenki w pracy plastycznej oraz naukę współpracy dzieci ze sobą. W związku z powyższym moje zajęcia, oprócz części wstępnej i zakończeniowej, w założeniu składają się z trzech głównych części:

1. Rozmowa na temat muzyki, tego co ona wnosi do naszego życia, wyjaśnienie znaczenia powiedzenia "muzyka łagodzi obyczaje", wymienienie przez dzieci ulubionych gatunków muzycznych i wymienienie uczuć, jakie wywołują u danego dziecka, sytuacji, w jakich pomaga mu im ich słuchanie itp.
2. Dzieci zostają podzielone na losowo dobrane grupy. Minimalna ilość grup to 2, taka sama jest minimalna ilość dzieci w grupie. Grupy dostają brystole papieru, a także ołówki, kredki, pisaki, blok kolorowy, farby, pędzle, kleje, nożyczki. Każda grupa otrzymuje fragment tekstu piosenki "Małe szczęścia", który ma zinterpretować w plastyczny sposób. W tle może lecieć piosenka. Na wykonanie zadanie jest ok. 20 minut.
3. Kolejny raz dzieci zostają podzielone na grupy w taki sam sposób, jak powyżej. Tym razem każda z grup ma za zadanie ułożyć układ choreograficzny do losowo przyznanej zwrotki albo refrenu piosenki "Małe szczęścia". Po zaprezentowaniu efektów pracy wszyscy tańczą ułożony układ choreograficzny do piosenki. Czas wykonania zadania - ok. 15 minut.

Już podczas pisania scenariusza myślałam nad grupą docelową, w której chciałabym go zrealizować. Najprościej byłoby przeprowadzić zajęcia w świetlicy, w której pracuję. Byłoby szybko i na miejscu. Zapewne wyrobiłabym się w pierwszym terminie. Jednak pomyślałam sobie, że dużo ciekawiej będzie to zrobić z dzieciakami, które na co dzień nie mają takich "atrakcji". Miałam głównie na myśli dzieciaki ze wsi, o której pisałam Wam rok temu. W zasadzie nie mają one większych rozrywek na co dzień, poza telewizją, pracą w polu, i jak ktoś ma szczęście, komputerem. Przeprowadzenie zajęć w tygodniu mogłoby być nieco utrudnione, ponieważ tak jak wspomniałam, tam dzieci od najmłodszych lat pomagają rodzicom w polu. I na pewno nie mają tak sielankowego życia, jak mogłoby się wydawać. Ale w niedzielę, kiedy większość rodzin bez powodu nie idzie do pracy w polu w myśl zasady "pamiętaj, abyś dzień święty święcił" to może się udać. A wtedy to też będzie jakaś odmiana dla tych dzieciaków. 

Praktycznie cały sierpień mam wolny, tak jak zresztą cała kadra świetlicy, w której pracuję. Muszę jakoś się wstrzelić z tym wyjazdem na wieś, pomiędzy pobytem w Portugalii, wyjazdem w góry na wolontariat podczas Letniego Biegu Zbója, a kolejną Zagłębiowską Pieszą Pielgrzymkę na Jasną Górę. Chociaż na te 4-5 dni... Oprócz tego chciałabym w sierpniu pojechać do Torunia, a we wrześniu, już na spokojnie, zobaczyć wreszcie Zalipie i być może Zabawę. Ale wiecie, jak się nie ma samochodu, to trzeba się nieźle natrudzić, aby opanować logistycznie dojazdy tu i tam, więc być może z tych ostatnich planów nic nie wyjść. Te ostatnie miejscowości chcę "obczaić" pod kątem ewentualnej pielgrzymki z dzieciakami z naszej parafii. Co prawda załamała mnie niejako wiadomość, że proboszcz jeszcze z nami zostaje (chociaż zgodnie z zasadami powinien już zmienić parafię - skończył się formalny okres jego kadencji), a więc wszystkie moje plany na następny rok odnośnie Oratorium diabli wezmą, znając jego "chęć" do współpracy (no dobra, świeckich może blokować z inicjatywami, ale dlaczego tak samo postępuje w stosunku do innych księży to nie mam pojęcia), jednak mam nadzieję, że kiedyś zdobyta przeze mnie wiedza okaże się przydatna.

Mam tylko nadzieję, że dojdzie to do skutku, że zrealizuję ten scenariusz i będę miała z głowy ten przedmiot (Wychowanie i terapia przez sztukę), a tym samym zamknę cały semestr i będę miała spokój. Nawet jeżeli dostanę niższą ocenę, to myślę, że powodzenie całej akcji będzie miało dla mnie o wiele wyższy wymiar. Podróże mogą poczekać ;).

A co, jeżeli nie uda mi się przeprowadzić zajęć na wsi? No cóż, zawsze zostaje świetlica, która wznawia swoją działalność we wrześniu.