1650. Obuwniczy nabytek

Rok temu po powrocie z Izraela stwierdziłam, że żywot moich ulubionych adidasów powoli dobiega końca. I tak uważam, że sporo wytrzymały - całe 5 lat. Włączając w to fakt, że służyły mi one również do biegania po różnym terenie - od nizin po góry, przy specyficznym nacisku nóg o podłoże, można im nawet przyznać medal "za długowieczność".
Jednak kiedy bardzo dotkliwie zaczęłam odczuwać to, że przez buty przecieka mi woda, postanowiłam rozejrzeć się za nowszym modelem. A raczej nowymi butami sportowymi. To rozglądanie zajęło mi prawie rok, a adidasy coraz bardziej się rozpadały. Nie przeszkadzało mi to zbytnio, no może poza tymi dniami, kiedy padał deszcz i woda wlewała się do ich środka. W końcu zauważyłam, że odpruła się prawie jedna część z dziurkami, przez które przewleka się sznurówki. Z drugiej strony wyjazd na Światowe Dni Młodzieży do Lizbony zbliżał się dużymi krokami, a ja jedyne pełne buty jakie miałam (oprócz typowo do biegania, w tym tzw. kolców, których nie miałam zamiaru brać), to trampki i dwie pary "wyjściowych". W ostateczności mogłyby one mi wystarczyć, ale chciałam kupić jakieś adidasy, w których poszłabym także na sierpniową pielgrzymkę na Jasną Górę. 
Dlatego po powrocie do domu z pracy postanowiłam udać się na osiedlowy rynek, do jednego ze znajdujących się w nim sklepów, który był obuwniczy. Weszłam do niego i niemal od razu rzuciły mi się w oczy szare adidasy, które były zapinane na rzepy. A że bardzo trudno znaleźć takie na numer 37 - 38 (taki noszę, chociaż od biedy może być i 36...), postanowiłam je nabyć. 

Ponieważ było dosyć mało czasu do wyjazdu (zaledwie dwa dni) zdecydowałam się na większy model. 37 też byłby dobry, ale nie wiedziałam, czy zdążę je rozchodzić. 38 znowu są ciut za duże, z drugiej strony jednak przy wysiłku stopa puchnie, a przez to jest nadzieja, że szybko dopasowuje się do tego rozmiaru. Cieszą mnie te rzepy - niby potrafię sznurować buty, co przy czterokończynowym porażeniu mózgowym jest podobno niemałym wyczynem (sama nabyłam tą umiejętność dosyć późno, bo w wieku ok. 13 lat - wcześniej buty wiązali mi nawet nauczyciele), jednak mam nadzieję, że dzięki nim (tym rzepom) proces zapinania stanie się o wiele szybszy i sprawniejszy. 

Mam nadzieję, że posłużą mi one na dłuższy czas...