1649. Ostatnie dni przed urlopem

Nie wiem, czy każdy tak ma, ale im bliżej urlopu w pracy, tym mam większe wrażenie, że ten czas coraz wolniej płynie. Praca w świetlicy środowiskowej jest o tyle specyficzna, że każdy z nas ma narzucony z góry miesięczny urlop w sierpniu. Bo w tym czasie placówka jest po prostu nieczynna. Ten z góry narzucony urlop ma swoje dobre i złe strony, jak wszystko zresztą. Problem się robi wtedy, kiedy człowiek ma zaplanowany wyjazd w innym terminie. Ja jeszcze mam to szczęście, że ze względu na studia mam umowę na pół etatu i mogę odrobić godziny albo przed, albo po nieprzepisowym urlopie (byle w tym samym miesiącu) np. zostając dłużej w pracy. Ci zatrudnieni na pełny etat najczęściej wybierają wolne z przysługującej im puli.
Wbrew pozorom w wakacje na świetlicę przychodzi spora ilość dzieciaków i młodzieży. Nawet więcej niż przed rokiem. Jest ich oczywiście mniej niż w ciągu roku szkolnego, ale niektóre gdzieś wyjeżdżają, np. na kolonie organizowane przez MOPS, a co szczęśliwsi to nawet na jakieś wakacje z rodzicami. Ci co zostają w domu to z reguły przychodzą do nas. W wakacje działamy w trybie dopopołudniowym (do 15:30), ale jeżeli jest taka potrzeba, to wielu z nas zostaje też dłużej. W zasadzie to nawet dobrze, bo przynajmniej te dzieci nie chodzą samopas po osiedlach i ulicach. Hmm... aż chciałoby się powiedzieć, że zapomniał wół jak cielęciem był, bo sama należę do dzieci, które w wakacje częściej przebywały na podwórku, niż w domu. Ale wtedy naprawdę spędzało się raczej czas na huśtawkach i wędrówkach, a nie pałętaniu się bez celu tu i ówdzie. U nas mają opiekę, kreatywne spędzanie wolnego czasu, warunki do spotkań z rówieśnikami, a nawet wyżywienie pokrywane z budżetu miasta. Oczywiście nie wszystkim pasują takie warunki i w takich przypadkach po prostu przestają do nas przychodzić, ale to wyjątki. Tym bardziej, że wiele z nich pochodzi z "nieciekawych" rodzin, w których nie brakuje awantur i alkoholu (nie jest to jednak regułą, bo są i takie dzieciaki, które po prostu pochodzą z rodzin niewydolnych wychowawczo). Ale też dzielnica, w której działamy nie należy do najciekawszych.
Zawsze mnie ciekawi co się dzieje z tymi dziećmi później. Co się z nimi dzieje po powrocie do domu, ale też po wejściu w pełnoletność. Bo u nas mogą być do osiemnastego roku życia, czyli momentu, kiedy wedle prawa powinni mieć zapewnioną opiekę od strony dorosłych. Potem idą własną drogą. Jaką wybiorą ścieżkę? Czy będą chociaż próbować zmienić swój los niejednokrotnie wyuczonej bezradności? Tak wiele zależy tutaj od nich.