1718. Nie chwal dnia...

Od kilku lat zastanawiam się, czy kwestia zatrudnienia przez klub sportowy trenera lekkoatletyki, który nie tylko traktował by nas poważnie, ale też prowadziłby treningi z głową i pomysłem, naprawdę przerasta możliwości jego prezesa. O przebojach z trenerem, z którym mieliśmy zajęcia przez ostatnie 2,5 roku pisałam nie raz i nie dwa.
W końcu podczas tegorocznego obozu sportowego prezes przejrzał na oczy i zobaczył, jak wyglądają nasze treningi. Zobaczył, że bez przerwy klika w telefon, bynajmniej nie po to, aby sprawdzić innym czas przebiegu, częściej go nie ma niż jest, a i same treningi były raczej takie sobie. Prezes wziął więc Młodszą i Gaciocha na rozmowę (ja akurat byłam na ŚDMie w Lizbonie) i wypytał ich jak tak właściwie wyglądają zajęcia z nim. Oni bez ogródek przyznali, że właściwie tak samo, jak tutaj. Prezes ciut się zdenerwował... Właściwie to bardzo się zdenerwował. Tak bardzo, że rozwiązał z nim niemal natychmiast umowę. Podobno i tak miał to zrobić, bo znalazł kogoś innego na to stanowisko. Tyle wiem z tego, co opowiadała mi Młodsza.
Osobiście o zmianie dowiedziałam się z telefonu, w którym Prezes informował mnie o Memoriale im. Witolda Dłużniaka. Z jednej strony się ucieszyłam, bo poprzedni ewidentnie nie czuł przysłowiowego bluesa, ale z drugiej w moim łebku pojawiła się gonitwa myśli, a jedna była coraz bardziej uparta od drugiej. Jednak cóż po moich obawach i wymysłach, skoro nawet nie znam człowieka. Podobno był jeden dzień na obozie sportowym - tego z kolei dowiedziałam się od Gaciocha na zawodach. Zapytałam go, czy fajny. Gacioch spojrzał na mnie i pokiwał niejednoznacznie głową, co oznaczało, że tyle o ile. No nic, trzeba było uzbroić się w cierpliwość i zaczekać na wznowienie treningów.
Te rozpoczęły się na nowo w drugiej połowie września. Pierwszy trening, typowo motoryczny... Pfff..., co oni wszyscy mają z tą motoryką? Rozumiem, że na AWFie uczą, że jest ważna, ale przez pierwsze lata mojego trenowania była stosowana w minimalnym wymiarze i jakoś osiągaliśmy z innymi biegaczami przyzwoite wyniki. Dopiero teraz zapanowała na to dziwna moda, a może wygoda?  Łatwiej jest kazać zawodnikom wykonywać określoną sekwencję ruchów, niż np. ćwiczyć z nimi starty czy też rzuty. Inna sprawa, że od kilku lat nie było trenera znającego się nie tylko na specyfice lekkoatletyki niepełnosprawnych, ale i w ogóle na lekkoatletyce. Teraz zatrudnili nam trenera piłki nożnej, chyba w myśl zasady, że lepszy rydz, niż nic.
Ale przynajmniej nie "siedział" bez przerwy na telefonie komórkowym, co uznaliśmy z Młodszą za plus. Pozostało pytanie, czy tak będzie zawsze, czy tylko za pierwszym razem postanowił używać telefonu w minimalnym zakresie. W każdym razie trener wydawał mi się całkiem niezły, jak na pierwszy raz. Zdanie zmieniłam na drugim treningu.
Przyszłam ciut spóźniona z pracy. Wchodzę na bieżnię wewnątrz szkoły sportowej, gdzie mamy treningi, patrzę, a Gacioch siedzi pod ścianą i zwija się z bólu. Po drugiej stronie siedzi Młodsza i zwija się, ale ze śmiechu. Nasz nowy trener nie wpadł na to, że ktoś z czterokończynowym dziecięcym porażeniem mózgowym oraz zachwianiem równowagi po prostu może mieć problem z przebiegnięciem po ławeczce. Tłumaczył to tym, że nikt go nie poinformował, co możemy robić, a czego nie. Co więcej, niczego nie nauczył się na błędach i kazał mi (z takim samym schorzeniem) zrobić to samo. Jaki był tego efekt, sami sobie dopowiedzcie. 
Kuśtykając dowlokłam się do domu, a nawet weszłam na moje trzecie piętro. W zasadzie moja lewa noga, na którą poleciałam, nie wyglądała tak źle, a więc poszłam normalnie spać. Za to rano wstałam z takim bólem nogi, że aż mi łzy w oczach stanęły. Sama kostka była napuchnięta do rozmiarów kolana. Nie jestem typem człowieka, który z każdym bólem biega do lekarza, ale teraz sytuacja wydawała mi się poważna. Postanowiłam więc udać się na urazówkę. Na szczęście pod szpital można podjechać autobusem, bo na pewno nie dałabym rady przejść przez park miejski, jak zwykle.
Na urazówce trochę się wyczekałam. Dobrze, że wzięłam ze sobą książkę o carze Mikołaju II, przynajmniej mogłam się czymś zająć. A jednak nie mogłam skupić się na lekturze, bo przecież gdzieś tam w innym skrzydle budynku Ksiądz Niosący Światło miał operację ręki. W zasadzie najgorszą opcją mogła być nawet jej amputacja, ja jednak podświadomie czułam, że tym razem uda się tego uniknąć. Jak się z czasem okazało, moje przeczucia były słuszne. 
Wracając jednak do mnie, to do lekarza dostałam się dopiero po południu. Gdybym wezwała karetkę pogotowia, to przyjęliby mnie od razu. No, ale przecież w tym samym czasie ktoś inny, bardziej potrzebujący mógłby potrzebować transportu. Mnie jakoś udało się dostać do szpitala, więc było dobrze. Lekarz wysłał mnie na prześwietlenie, bo miałam tak napięte mięśnie w nodze, że nie mógł na podstawie samego badania fizykalnego stwierdzić, co się stało. Zdjęcie RTG na szczęście nie wykazało nic poważnego, skończyło się na naciągnięciu ścięgien, co przy MPD przybiera ciekawej formy. W każdym razie dostałam kilkudniowe zwolnienie z pracy i nakaz oszczędzania nogi. Jednak najbardziej rozbroił mnie komentarz lekarza na to, w jaki sposób nabawiłam się tej kontuzji - "Czego oni ich uczą na tym AWFie?". Nie przyznałam się, że sama jestem absolwentem tego typu uczelni, nie mniej zgadzam się z jego pytaniem. Nie wiem, niby technika i wiedza o człowieku idą do przodu, a jak przychodzi co do czego to kończy się tak, jak teraz...

Jedno jest pewne - z tymi treningami sportowymi zapowiada się bardzo, bardzo ciekawie.