1696. Jak na kilka chwil zostałam łuczniczką

Kiedy byłam na wsi na dożynkach, zadzwonił do mnie Prezes klubu, w którym teoretycznie trenuję z informacją, że w przyszły weekend jest II Memoriał Witolda Dłużniaka i zapytaniem, czy czasami nie chciałabym na niego pojechać. Po zeszłorocznej przerwie będącej moim protestem przeciw metodom treningu stosowanym przez ówczesnego trenera jakoś mało miałam ochoty na jakiekolwiek zawody. Jednak memoriały to nie do końca to samo co zawody - w nich raczej chodzi o uczczenie pamięci o kimś, a wyniki, chociaż są ważne, to tak naprawdę schodzą na dalszy plan. I głównie dlatego zgodziłam się wziąć w nim udział.
Memoriał, podobnie jak przed rokiem, odbywał się w położonej w górach Wiśle. Tydzień wcześniej przez miasto przeszła fala powodziowa powodując mały kataklizm. Nawet zastanawialiśmy się z tatą, czy memoriał na pewno się odbędzie, czy może z tego powodu zostanie on odwołany. Ostatecznie okazało się, że zmagania sportowe będą mieć miejsce. Pojawił się jeszcze jeden problem odnośnie tego, kto nas ma zawieść na miejsce. Rok temu pojechaliśmy z Prezesem, ale w tym roku miał on jakiś zabieg i nie mógł z nami jechać. Koniec końców odwiózł nas (tj. mnie, Gaciocha i Anię) Fifi, bratanek Prezesa. Na drugi dzień po południu miała przyjechać mama Gaciocha i nas przywieźć z powrotem do domu. A do tego czasu funkcja kierownika ekipy przypadła mnie.
W zasadzie nie miałam dużo do roboty. Nie było odprawy przed zawodami, a więc nie trzeba było nigdzie w piątkowy wieczór iść. Jedynie w sobotę trzeba było przypilnować Gaciocha, aby wystartował w odpowiedniej konkurencji. Zresztą to nie było takie trudne, bo był jeden bieg łączony (w turze biegły i kobiety i mężczyźni, ale na memoriałach jest to dozwolone), a potem było pchnięcie kulą, w którym brali udział i Ania i Gacioch. Ja sobie odpuściłam. Ale za to mogłam robić zdjęcia, co było awykonalne w trakcie biegu. Musiałabym dobiec na metę w tempie... 7 sekund? Nie mamy więc utrwalonego wspólnego biegu, ale pchnięcie kulą, i owszem.

Gacioch w akcji

A tutaj Ania

Po rozegraniu konkurencji pchnięcia kulą otrzymaliśmy pamiątkowe upominki. Było nas tak niewielu, że dla każdego starczyło. W paczkach był klubowy notes oraz koszulka reprezentacji Polski. Torebki z zawartością były rozdawane przypadkowo, toteż w mojej znalazła się... męska XLka. Na szczęście można było ją wymienić, bo chyba bym się w niej "utopiła". Na stadionie udało nam się też zrobić klubowe zdjęcie, na pamiątkę.

Popołudniowy blok zmagań obejmował zawody w łucznictwie. Gacioch z Anią niemal od razu się na nie zapisali, ja nie wierząc A swoje siły nawet o tym nie pomyślałam. Za to z oddaniem starałam się kibicować i Ani i Gaciochowi w ich zmaganiach.

Amazonka Ania

Łucznik Gacioch

Obserwowanie rezultatów na tarczy było niezwykle emocjonujące. Tutaj punkty uzyskane przez Gaciocha

Zmagania łuczników dobiegały do końca, kiedy podszedł do mnie instruktor z zapytaniem, czy nie chciałabym spróbować swoich sił. Dość energicznie pokręciłam głową, bo gdzie ja i łucznictwo. Bądźmy jednak realistami. W międzyczasie dotarła do nas mama Gaciocha, która od razu podchwyciła temat zachęcając mnie: "Ale Lolek, chociaż spróbuj". Wtórował jej klasyfikator grup startowych, również obecny na memoriale. W końcu skapitulowałam, chociaż wiedziałam, że wiele z tego nie wyniknie. Wzięłam do ręki piekielnie ciężki łuk (są lżejsze, ale ich nikt nie zabrał) i próbowałam coś wykrzesać. Musiało to komicznie wyglądać, bo dodatkowo nie mogłam utrzymać strzały w dłoni. I naprawdę zaczęłam modlić się w myślach, aby ta strzała nie poleciała w dziwnym kierunku. 
Po przeszkoleniu poszłam na rzeczywisty tor do strzelania. Sędzia widząc, że niezbyt mi to idzie, przytrzymał mi łuk. Wystrzelałam... 7 punktów, z czego byłam nawet zadowolona. Zważając na to, że łapy mi się niesamowicie trzęsły, uważam że było nie najgorzej. Zawsze mogłam nie ustrzelić ani jednego punktu. Zdjęć niestety brak - sama sobie nie miałam jak zrobić, a reszta zajęta była pykaniem w swoje smartfony. A szkoda, bo miałabym dowód, że potrafię (powiedzmy). 
Na koniec konkurencji okazało się, że zostaną w niej wyróżnione trzy najlepsze miejsca w konkurencji kobiet i mężczyzn. Jakież było moje zdziwienie, kiedy okazało się, że uplasowałam się na trzecim miejscu. Na pierwszym stanęła Ania. I tylko Gaciocha mi było szkoda, bo nie załapał się na podium. Zdjęcia znowu brak. Kurcze, aż żałuję, że mama Gaciocha nie strzeliła nam żadnego, no ale trudno. Czasu już nie cofnę. I tylko tata nadziwić się nie mógł, że udało mi się nie tylko strzelić z łuku, ale i zdobyć trzecie miejsce, a przy okazji wzbogacić się o 2 dodatkowe koszulki.

Zmieniać dyscypliny nie zamierzam. Łucznictwo jest zdecydowanie nie dla mnie. Aczkolwiek cieszę się, że przy okazji mogłam spróbować czegoś nowego.