1725. Pójdę żywcem do piekła

Wczoraj na nabożeństwie różańcowym w mojej parafii usłyszałam, że trzymanie różańca w lewej ręce jest grzechem ciężkim, za który można nawet iść do piekła. No tak, dawno nie straszyli piekłem, więc trzeba nadrobić "zaległości". Tylko dlaczego proboszcz skierował te słowa dla dzieci? I dlaczego tak ostro? Może gdyby powiedział to łagodnie, po "ojcowsku", inaczej by to brzmiało i wyglądało. Ale on chyba nie ma ojcowskich uczyć, ani nawet pasterskich. Nie na darmo ministranci (ci, którzy jeszcze zostali) i bierzmowani nadali mu tytuł "dyktator". Myślę, że uczciwie na niego zapracował przez te wszystkie lata proboszczowstwa. Aż mi się głupio zrobiło, gdy to usłyszałam. I dziwnie. Bo ja też trzymam różaniec w lewej ręce.
Na proboszczowską logikę, powinno to podchodzić pod grzech. Bo i działanie z mojej strony jest celowe, i świadome. Ale jest też w moim przypadku pewna okoliczność łagodząca - przez niepełnosprawność nie jestem w stanie przesuwać palcami prawej ręki paciorków różańca. Mogę go jedynie trzymać w prawej dłoni. Lewą mam za to na tyle sprawną, że jestem w stanie już wykonać ten ruch. Myślicie, że Pan Bóg naprawdę zwraca uwagę na takie rzeczy? Szczególnie w przypadku takich osób jak ja?

Wiecie co, jakoś ta uwaga powiedziana w ten sposób zniechęciła mnie do uczestnictwa w nabożeństwach różańcowych w mojej parafii. I nie zdziwię się, jeżeli okaże się, że nie tylko mnie. Tyle się mówi od odchodzeniu wiernych od kościoła, o niskiej frekwencji na nabożeństwach, a tego typu dziwne uwagi na pewno się do tego nie przyczyniało. Można było to powiedzieć inaczej i łagodniej. Można było po prostu pokazać i wytłumaczyć dzieciom, jak należy trzymać różaniec i go przesuwać w dłoniach. Można było. Tylko niech się proboszcz nie zdziwi, jak mu zacznie ubywać na nabożeństwach ludzi.
Ja sobie poradzę, pójdę do innego kościoła nawet w moim dekanacie i po sprawie. Naprawdę szkoda moich nerwów (chociaż nie mam się czym denerwować) i obwiniania się za coś, co nie jest ode mnie zależne. Tak samo szkoda mi tych dzieciaków. Dość, że jest ich dosłownie garstka, to jeszcze takie coś...