1726. Nie brakuje mi tego

Październik i listopad to ten moment w "Szlachetnej Paczce", kiedy odwiedza się rodziny i sprawdza się ich realne potrzeby oraz czy w ogóle kwalifikują się do pomocy. Bo wiecie, papier wszystko przyjmie. Mnie to najbardziej rozbroiło to, że nasz proboszcz zgłosił do programu... swoją poprzednią kucharkę. To nie bardziej praktyczne byłoby podniesienie jej wypłaty? Do "Szlachetnej paczki" jej rodzina się nie dostała, bo nie spełniała kryteriów. Ale proboszcz został przez Liderkę niemal kanonizowany za to, że tak dba o swoich parafian. Tja, a kilka miesięcy później ten sam proboszcz zostawił bez środków do życie tą samą "potrzebującą" kobietę z dwójką dzieci - wybaczcie do dzisiaj "ulewa mi się", kiedy pomyślę o tej hipokryzji.
Rok temu zrezygnowałam z wolontariatu w tej instytucji. Już od początku nie odpowiadało mi podejście Liderki i do większości wolontariuszy (niektóre z dziewczyn pracowały w MOPSie, to kazała im pozyskiwać informacje o potrzebujących rodzinach z instytucji, dziewczyny nie chciały łamać zasad panujących w instytucji, Liderka była tym wielce oburzona, więc zrezygnowały z wolontariatu, więc już po roku odeszły). Wytrzymałam cztery edycje i wystarczająco, jak na mnie. Miałam dosyć braku poszanowania mojego czasu (w pierwszym roku udawało mi się ze studiów w Krakowie zdążyć dojechać na umówioną godzinę, kiedy Liderka się spóźniła, bo za późno wyjechała swoim samochodem), pracy, a nade wszystko - zdrowia. To właśnie jej stosunek do sytuacji, kiedy dosyć poważnie się dwa lata temu pochorowałam (a ona nie potrafiła zrozumieć, że nie jestem fizycznie w stanie iść do rodziny i trzeba zorganizować za mnie zastępstwo - każdemu może się zdarzyć) plus bezceremonialne wtrącanie się w moje sprawy sprawiło, że powiedziałam rok temu dosyć i odeszłam z wolontariatu w Sz.P.
Oczywiście w "Szlachetnej Paczce" spotkało mnie też wiele pięknych i pozytywnych chwil, zawarłam również sporo znajomości, które są kontynuowane pomimo mojej nieobecności w niej. Jednak nie mogę pozwolić, na traktowanie siebie jako przedmiotu, którym można dyrygować, jak się komuś podoba. Też mam swoją godność, potrzebę autonomii i decydowania o siebie. Niepełnosprawność mi tego nie odebrała. A może Liderka myślała, że tak właśnie jest? Ale to chyba nie tylko o niepełnosprawność chodzi, bo ona wielu ludzi traktuje jak podmioty, służących, kogoś kim można dyrygować. A przecież lider ma wspierać i koordynować pracę całego zespołu. Liderce zdecydowanie daleko do tego. I uwierzcie mi, po tylu latach różnych wolontariatów mam porównanie.
Myślałam, że po tych czterech edycjach "Szlachetnej Paczki" będzie mi brakować tej całej atmosfery, która jej towarzyszy. Ku mojemu zaskoczeniu - nie brakuje. Może gdybym się tak nie zawiodła na Liderce i jej podejściu do wszystkiego. Nawet zauważyłam, że mam więcej czasu na inne aktywności. Przynajmniej godzina więcej na udzielenie komuś korepetycji z matematyki, fizyki i od tego roku z geografii, na naukę studencką, a nawet na odpoczynek. 
Do "Szlachetnej Paczki" może jeszcze kiedyś wrócę. To dobra inicjatywa, ale jeżeli zespół jest traktowany po macoszemu, to naprawdę odechciewa się wszystkiego.