1733. Ach te rozterki

Każdy nowy rok akademicki ma to do siebie, że wiąże się z pewną niewiadomą. Niby człowiek powinien wiedzieć, czego się spodziewać, niby z każdym kolejnym rokiem powinien być coraz bardziej pewny siebie. A jednak za każdym razem czuję się tak, jakbym przekroczyła próg uniwersytetu po raz pierwszy. Zazwyczaj znam już na wstępie plan zajęć, ale nie zawsze wiem, czego się spodziewać po wykładowcach. Zawsze przecież może się trafić taki szczególnie upierdliwy, który nie będzie zważał na żadne prośby o dostosowanie formy zaliczeń do specyficznych potrzeb studentów. I wtedy robi się problem. Przeżywałam to nie raz i nie dwa i naprawdę nieraz trzeba się było nieźle naprodukować, żeby udowodnić, że naprawdę nie jest się w stanie zbyt wiele napisać. Wydawać by się mogło, że jestem zaprawiona w tym boju, a jednak.
Dużą zagadką jest dla mnie skład grupy, który z reguły zmniejsza się nie tylko z roku na rok, ale nawet z semestru na semestr. Nigdy do końca nie wiadomo, kto się ostał, a kto odpadł w tym wyścigu do wiedzy. Na szczęście na pedagogice odpadła tylko jedna osoba z mojej specjalizacji, co przy przesiewie na pierwszym roku jest tak naprawdę niczym. Dodatkowo w tym roku rozpoczęłam wraz z większością ludzi z licencjatu z Nauk o Rodzinie uzupełniające studia magisterskie z tej samej dziedziny. Siódemka, która się obroniła plus kilkoro ludzi z zewnątrz. Generalnie jest nas 15 osób, co przy 9 osobach na ostatnim semestrze licencjatu* robi wrażenie. Gdybyśmy tak wszyscy wytrwali do końca, to byłoby dobrze. Chociaż trochę szkoda, że nie wszyscy mogą zrobić specjalizację z przygotowania do nauczania wychowania do życia w rodzinie - ot, taki bonus dla absolwentów studiów licencjackich naszego kierunku. Mam też jeden mały problem - Starościna z NoRek próbuje się ze mną zaprzyjaźnić. Tylko, że ja chyba tego nie chcę. Wybaczcie, ale za bardzo nadciągnęła moje zaufanie, kiedy na licencjacie doniosła na jedną z naszych koleżanek do dyrektor kierunku, a potem powiedziała jak gdyby nigdy nic Coca-Coli, że to ja zrobiłam. Na szczęście Cola jej nie uwierzyła, wie, że nie potrafiłabym tego zrobić. A ja... no dziwnie się wtedy poczułam. I nie wiem, czy Starościna po takim czymś odzyska kiedyś moje zaufanie.

Powoli też trzeba zastanowić się nad wyborem promotora pracy magisterskiej. Jeju, dopiero co obroniłam licencjat, nie zdążyłam jeszcze w pełni ochłonąć. A tu już każą zastanawiać się nad pracą magisterską. Właściwie to dużego wyboru nam nie dali, ale zawsze lepsze to, niż narzucenie z góry promotora na pedagogice na UPJPII. I to właściwie jest główny powód tego, dlaczego się nie obroniłam - bo nie mogłam dojść do porozumienia z promotorką. Po prostu każda z nas miała inną wizję tego, w którą stronę powinna iść moja magisterka. W końcu byłam tak zniechęcona tym wszystkim, że poddałam się w połowie pisania. Wiem, że to słabe, ale byłam za bardzo zmęczona psychicznie, a do tego doszła izolacja przez pandemię. Nie wiem, może zdecyduję się na dokończenie tamtych studiów, bo w zasadzie została mi już tylko obrona. Na razie jednak skupiam się na "tu i teraz". Mam swojego typa, muszę tylko napisać do niego meila z zapytaniem czy mnie przyjmie.

Rozmawiałam też z księdzem Niosącym Światło, żeby podzielić się z nim moimi poczynaniami w sprawie wycieczki w jego parafii, a przy okazji zapytać się jak się czuje i życzyć mu powrotu do zdrowia. Dużego zaskoczenia nie było, bo chyba już rozmawiał z księdzem M., ale i tak cieszył się, że się tego podjęłam. I tak po prostu, po ludzku, kazał mi się nie bać. "Jak Amos" - przemknęły mi przez myśl słowa księdza, który będzie błogosławionym. Jeszcze chwila i ten starotestamentalny prorok zostanie moim nieoficjalnym patronem. A tak właściwie, to dobrze było usłyszeć głos księdza Niosącego Światło. A zarazem szkoda, że to nie on jedzie na tą wycieczkę... Ale teraz muszę się tym bardziej postarać z przygotowaniem całości, aby go nie zawieść, a tym samym niepotrzebnie nie zdenerwować.

Po ciężkim dniu lubię poobserwować sobie te kule na skwerze Przyjaciół z Miszkolca w K-ch

* Dwójka się finalnie nawet nie obroniła