Uczniowskie wakacje dobiegły końca i jutro teoretycznie zabrzmi szkolny dzwonek. Nadchodzący rok szkolny niesie za sobą wiele pytań: jaki on będzie? czy dzieci będą mogły spotykać się z rówieśnikami na szkolnym korytarzu? czy nauka będzie stacjonarna, czy też szkolna? Ech, skomplikowane jest to wszystko. Ale miejmy nadzieję, że wszystko powolutku będzie wracać do normalności.
Sierpień był dla mnie trochę zwariowanym miesiącem - obóz sportowy, cztery starty w zawodach, wolontariat podczas Memoriału Janusza Kusocińskiego. A w międzyczasie jakieś prywatne treningi przeplatane korepetycjami Młodszej z matematyki(załamałam się tym, że na maturze z podstawowej matmy otrzymała jedyne 6 punktów). Aż sama się sobie dziwię, że znalazłam czas na czytanie. Ale z drugiej strony - na co jak na co, ale na to zawsze znajdę czas.
W tym miesiącu przeczytałam zaledwie 14 tytułów, z czego większość już znałam. Może byłoby ich więcej, ale doba ma tylko 24 godziny. Moja też. Literkami przewodnimi były:
Imię lub nazwisko autora - G
Tytuł książki - P
Rzecz na okładce - Z.
Zazwyczaj kieruję się tytułem książki, bo tak mi najwygodniej, a jeżeli trafi mi się autor na daną literę bądź rzecz na okładce, to tylko się dodatkowo cieszę. A w miesiącu sierpniu czytałam:
Autor: Dorota Terakowska
Okładka: -
Stron: 322
Już dawno chciałam przeczytać tą książkę. Brakowało jednak ku temu odpowiedniej okazji, ewentualnie zawsze coś było ważniejszego. Teraz jednak się zmobilizowałam i przeczytałam całość w zaledwie jeden dzień.
Książka opowiada historię idealnego małżeństwa, Adama i Ewy, któremu do szczęścia brakuje jedynie dziecka. Kiedy w końcu na świat przychodzi owoc ich związku, Marysia, przeżywają szok - okazuje się, że dziecko ma Zespół Downa. Przez dodatkową parę chromosomów wszystkie marzenia rodziców rozsypują się w pył. Po otrząśnięciu się z pierwszego szoku Ewa postanawia wychować upośledzoną córkę. Adamowi nie mieści się to jednak w głowie. Załamany zamyka się w swoim gabinecie, a winą za chorobę dziecka obciąża swoją żonę, której mama zmagała się z chorobą Alzhaimera. Aby potwierdzić tą tezę wybiera się do babci, która wychowała go po śmierci matki. Niestety, staruszka "nie rozpoznaje" wnuka, który przez lata się nią nie interesował. Tymczasem mijają kolejne lata. Myszka, jak zdrobniale nazywana jest Marysia, rośnie. I chociaż rozwija się dużo wolniej od swoich rówieśników i komunikuje się na swój sposób, to jednak największą radość odnajduje w tańcu. Tymczasem w życiu dziewczynki pojawia się Ktoś jeszcze...
"Poczwarka" to opowieść o oswajaniu się rodziców z niespodziewaną niepełnosprawnością swojego dziecka. Uczy, że nie zawsze wszystko da się w życiu zapanować, że nawet na prostej drodze pojawiają się koleiny. A jednocześnie, że jest Ktoś ponad tym wszystkim, kto kocha każdego, mimo wszystko.
Autor: Catherine Ryan-Hyde
Okładka: -
Stron: 269
Niezwykła opowieść o niezwykłym chłopcu. Pewnego dnia w miejskim gimnazjum w jednym z kalifornijskich miasteczek pojawia się nowy nauczyciel socjologii, weteran wojny w Wietnamie, pan Rueben. Proponuje swoim uczniom, aby zastanowili się co zrobić, żeby świat stał się lepszy. Dwunastoletni Trevor McKinney, chłopiec z rozbitego domu, gdzie ojca nie widuje się latami, a matka zmaga się z kłopotem alkoholowym, opracowuje naiwny plan, w którym każda osoba, której udzielono pomocy, pomaga kolejnym trzem osobom, którzy tej pomocy potrzebują. Swój plan obraca w czyn. Pierwszą osobą, której udziela pomocy jest bezdomny Jerry. Gimnazjalista daje mu pieniądze, aby sobie kupił ubranie i znalazł pracę. Druga osoba to pani Greenberg, sympatyczna starsza pani, której chłopiec przynosi gazety. Teraz postanowił wypielęgnować ogródek. Trzecia osoba to jego własna mama, którą postanowił wyswatać z nauczycielem. Kiedy chłopiec sądzi, że jego plan nie wypalił(Jerry trafił do więzienia, pani Greenberg zmarła, a w życiu mamy pojawił się jego rodzony ojciec) cały kraj ogarnia fala wzajemnie pomagających sobie ludzi(nie wie przecież, że zarówno Jerry, jak i pani Greenberg "podali dalej" swój dług pomocy). Chłopiec staje się sławny na cały kraj.
"Podaj dalej" to fikcyjna historia. Czytając ją, mamy jednak wrażenie, że znamy małego Trevora i czasami mamy wręcz ochotę pospieszyć mu z pomocą w pełnieniu jego "misji". A przecież możemy to zrobić, możemy bezinteresownie pomóc komuś, kto tej pomocy potrzebuje, nie oczekując niczego w zamian. No, może tylko pospieszenia z pomocą innej osobie...
Autor: Jean-Baptiste Hibon
Okładka: zielony szalik
Stron: 140
"Pijany z radości..." to kolejna książka związana z niepełnosprawnością, którą przyszło mi przeczytać. I to już po raz drugi.
Autor urodził się w grudniu 1972 roku, miesiąc przed terminem. Podczas akcji porodowej nieszczęśliwie owinął się trzy razy pępowiną, co spowodowało niedotlenienie mózgu, a w konsekwencji wystąpienie dziecięcego porażenia mózgowego i atetozy. Od małego jego rodzice walczyli nie tylko o doprowadzenie synka do jak największej sprawności, ale i jego integracji ze społeczeństwem. Jak każde inne dziecko Jean w wieku sześciu lat poszedł do zerówki, potem do szkoły podstawowej, gimnazjum i liceum. O ile szkoła podstawowa i gimnazjum do których chodził były zwyczajne, o tyle ze względu na swoje ograniczenia Jean wybiera specjalne liceum dla osób niepełnosprawnych. W tamtych czasach(80 lata) komputery przenośne nie były jeszcze tak powszechnie znane, toteż chłopak zmuszony był używać przez cały ten czas nieporęcznej maszyny do pisania. Czasami z pomocą przychodzili szkolni koledzy, którzy przez kalkę robili dla niego notatki z lekcji.
Joan miał dwa marzenia: zdobyć prawo jazdy oraz zostać psychoterapeutą. Chociaż na początku nie spotkał się z aprobatą swoich pomysłów, to jednak nie poddał się i wytrwale dążył do ich spełnienia. Kiedy komisja lekarska orzekła, że nie będzie w stanie prowadzić samochody, zaradny osiemnastolatek zapisał się na kurs prowadzenia gokartów dla niepełnosprawnych. Dzięki temu zdobywa umiejętności, które pomagają mu zdobyć upragnione uprawnienie. Ze studiami było podobnie. Chociaż zaraz po maturze poradzono mu pójście na studium informatyczne, on czuł, że to nie jest to. W końcu złożył papiery na upragnioną psychologię, na której jego sekretarką była własna mama.
Jako nastolatek chłopak przeżył poważny kryzys religijny, zaczął obwiniać Boga o swój stan zdrowia. Jednak rozmowa z pewnym księdzem zmieniła jego spojrzenie na świat. Kaleki młodzieniec zaczął inaczej patrzeć na swoje życie. Z czasem spotkał kobietę, która pokochała go takim, jaki jest. Wspólnie postanowili przeżyć resztę swojego życia.
Czytając „Pijanego z radości” chwilami miałam wrażenie, że czytam o swoim życiu. Tak samo jak główny bohater staram się brać z życia wszystko co najlepsze, nie zważając na to, co mówią o mnie inni, ani nie użalając nad sobą. To nasze życie i mamy je prawo przeżyć tak samo godnie jak nasi sprawni rówieśnicy. A z samym głównym bohaterem bardzo chętnie bym się spotkała i uścisnęła mu dłoń. Bo znalazłam w nim bratnią duszę z podobnym światopoglądem jak ja. Samą pozycję czyta się dosłownie jednym tchem, bo historia Jeana naprawdę wciąga czytelnika. To bez wątpienia jedna z lepszych pozycji o niepełnosprawnych, jakie dane mi było przeczytać.
Autor: Jan Mela
Okładka: zęby
Stron: 192
Myli się ten, kto myśli, że książka „Poza horyzonty” jest klasyczną biografią jego autora, czyli Janka Meli. Oczywiście znajdziemy w niej fragmenty opowiadające o jego życiu, ale nie są one w tej publikacji najważniejsze. Najważniejsze w niej jest opisanie walki o marzenia. Inny nastolatek z całą pewnością załamałby się w jego sytuacji. Najpierw w jego domu w Malborku wybucha pożar, następnie nad zalewem tonie jego o dwa lata młodszy braciszek, Piotruś, a na końcu traci kończyny w wyniku porażenia prądem. Ale nie Jasiek. Dzięki rodzicom poznaje podróżnika, Marka Kamińskiego, który w 2004 roku zabiera go na dwa bieguny. Miał, owszem, szczęście oraz znajomości, ale czy to grzech? Cztery lata później uczestniczy w projekcie Anny Dymnej i wyrusza z innymi niepełnosprawnymi na Kilimandżaro. Dzięki swojej medialności zakłada fundację, „Poza horyzonty”, w której realizuje się, pomagając innym niepełnosprawnym w walce o godniejsze życie. Czasami funduje im protezy, czasami rozmawia z nimi. Janek był także uczestnikiem maratonu w Nowym Jorku. Chociaż nie miał specjalistycznej protezy, zdołał go ukończyć w czasie niecałych 7 godzin, wzbudzając tym zachwyt i uznanie innych uczestników biegu.
Książka porusza wszystkie te aspekty. Dodatkowo uzupełnia ją alfabet Jana Meli, który jest zabawną interpretacją najważniejszych rzeczy związanych z chłopakiem. Widać po nim jak duży dystans do siebie, a zarówno poczucie humoru posiada chłopiec, którego los przecież nie oszczędzał. Myślę, że niejeden niepełnosprawny, nawet od urodzenia, mógłby się od niego nauczyć. Od chłopaka, który w ciągu kilku chwil utracił to, co miał najcenniejsze.
Autor: John Green
Okładka: -
Stron: 400
Stany Zjednoczone, czasy współczesne. Quentin Jacobsen ma osiemnaście lat i lada dzień ma skończyć szkołę średnią. W dzieciństwie przeżył dosyć przykrą przygodę, wraz z przyjaciółką, Margo, znajdują w parku miejskim zwłoki mężczyzny. Przerażony chłopiec zawiadamia o wszystkim rodziców, którzy wzywają pomoc. Jednak wspólna przygoda zbliża kilkuletnie dzieci do siebie. Mija kilka lat. Q, jak w skrócie nazywa się chłopca, zakochuje się w dziewczynie, która stwarza wiele kłopotów. Podatny na jej wpływy, pewnej nocy wychodzi z domu. Ona sama, przebrana w strój żółwia nindży, robiąc psikusy ludziom, których niezbyt lubi. Niestety, nastolatki zostają odkryci, kiedy mylą okna, wchodząc do domu kolegi z klasy i zamiast w jego pokoju, lądują w sypialni jego rodziców. Wystraszeni wpadką wracają do swoich domów. Nazajutrz okazuje się, że Margo zniknęła z domu. Zostawiła jednak zakodowane wskazówki mówiące, gdzie się znajduje. Q, wraz z przyjaciółmi z klasy, postanawia ją odnaleźć. Pomocny w tym okazuje się nie tylko spryt chłopka, ale i internetowa encyklopedia tworzona przez uczniów jego szkoły – Omniklopedii.
„Papierowe miasta” przedstawiają życie codzienne nastolatków z tej perspektywy, którą oni najlepiej znają. Autor w doskonały sposób pokazuje młodemu człowiekowi świat, który go otacza. Ta rzeczywistość nie zawsze jest taka, jakbyśmy sobie tego życzyli, a drugi człowiek, nawet rówieśnik może skrywać swoją drugą twarz. Chociaż akcja książki dopasowana jest do amerykańskich realiów, sądzę, że i polskie nastolatki odnajdą w niej uniwersalne wartości, takie jak miłość, przyjaźń, wzajemne zaufanie, a za razem nieprzewidywalne pomysły ich rówieśników. Quentin tak jak oni chodzi do szkoły, co nieszczególnie mu się podoba, spotyka się z przyjaciółmi, cieszy z zbliżających się wakacji, a zarazem denerwuje czekającymi go egzaminami na koniec szkoły. To typowy dżentelmen, który nie przeklina.
Autor: Katarzyna Grochola
Okładka: -
Stron: 83
Dosyć humorystyczna(zresztą jak większość książek autorstwa Katarzyny Grocholi), pertraktująca o rozstaniu pary małżonków. Kiedy Asia odkrywa, że mąż ją zdradza z inną, dużo młodszą kobietą, postanawia się na niej odegrać. Może nie za bardzo ambitna, ale za to można się pośmiać. Zwłaszcza przy fragmencie o babci, na którą wpadł narciarz podczas zjazdu ze schodów w bloku.
Ot, takie czytadełko dla rozluźnienia i odpoczynku.
Autor: Louise Jensen
Okładka: zielony prezent
Stron: 400
Książkę pierwszy raz przeczytałam w grudniu ubiegłego roku, jednak postanowiłam do niej wrócić, bo mi się spodobała. Poruszona została w niej ciekawa kwestia "dziedziczenia" wraz z organami otrzymanymi od zmarłych ich wspomnień. Co prawda niezbyt gustuję w thrillerach, ale ten wyjątkowo przypadł mi do gustu.
Życie Jenny wisi na włosku - jej jedyną szansą jest przeszczep serca. Dawca znajduje się w ostatniej chwili. To młodziutka Callie, która ginie w wypadku samochodowym. Jednak wokół tej tragedii rozwija się mgła tajemnicy, którą potęguje nietypowe zachowanie jej chłopaka, który tamtego dnia miał jechać z nią samochodem. Dlaczego więc wyszedł z niego cało? Tymczasem tuż po operacji z Jenną zaczyna dziać się coś dziwnego. Kobieta zauważa, że posiadane wspomnienia nie należą do niej. Czy dzięki temu zostanie rozwikłana zagadka wypadku, w którym zginęła Callie?
Przyznam szczerze, że tak jak napisałam na początku, nie jestem jakąś szczególną miłośniczką kryminałów i thrillerów, ta książka jednak została tak napisana, że po prostu mnie wciągnęła. Byłam autentycznie ciekawa, kto tak naprawdę stoi za śmiercią młodziutkiej Callie. I chociaż gdzieś tam z tyłu głowy miałam swoje przypuszczenia, to zaskoczył mnie sposób, w jaki śledczy do tego doszli. Jaka w tym wszystkim była rola Jenny? Dowiecie się z lektury książki.
Autor: Eric Fosnes Hansen
Okładka: -
Stron: 413
Wydawać by się mogło, że po przeczytaniu masy książek poruszających tematykę jednej z najsłynniejszych katastrof morskich, nie można już podejść do niej w inny sposób. Eric Fosnes Hansen pokazał, że można ją przedstawić z perspektywy legendarnej orkiestry, która pozostała na służbie do samego końca.
Dumny "Titanic" wyrusza w swój dziedziczy rejs do Nowego Jorku. 10 kwietnia 1912 roku w porcie w Southampton na jego pokład wsiada 7 muzyków orkiestry. Wśród nich jest Anglik Jason, Rosjanin Aleks, Francuz James, Irlandczyk James, Francuz Georges, Austriak Dawid, Włoch Petroniusz oraz nieznany z pochodzenia i Leo zwany "Spotem". Chociaż pochodzą z różnych krajów, na statku muszą tworzyć całość. Każdy z nich wiezie ze sobą swoją przeszłość, którą poznajemy wraz z upływem dni. Wiezie też plany i nadzieję na przyszłość. I tylko Petroniusz, ostrzeżony przed laty przez cygankę, ma złe przeczucia, co do finału wyprawy.
Wbrew pozorom, główni bohaterowie "Psalmu u kresu podróży" nie są autentycznymi postaciami, choć niewątpliwie autor wzorował się na prawdziwej orkiestrze grającej na "Titanicu". Niemniej ich historia wzrusza i porusza czytelników. Wiem, jak skończyli muzycy, znałam więc finał tej historii, a jednak było mi autentycznie szkoda każdego z nich. Zaskoczeniem była dla mnie końcowy utwór, który wybrzmiał na pogrążającym się w lodowatych wodach Oceanu Atlantyckiego transatlantyku. Jaki? Dowiecie się sięgając do lektury książki.
Tytuł: Pokojówka z "Titanica"
Autor: Didier Decoin
Okładka: -
Stron: 239
To już drugie w tym miesiącu moje spotkanie z książką, której związana jest z legendarnym "Titanikiem". Tak, chociaż byłam przekonana, że będzie się bezpośrednio na nim toczyć, to jednak słynny parowiec jest tylko niewielkim epizodem w całej powieści.
Pięćdziesięciodwuletni Horty jest z zawodu dokerem. Na co dzień mieszka z żoną Zoe prawdopodobnie w Southampton. Pewnego dnia wygrywa konkurs polegający na przetransportowaniu młodego cielaka na plecach do portu w jak najkrótszym czasie. W nagrodę może spędzić jedną noc w luksusowym hotelu. Horty wybiera się do niego sam. Na miejscu spotyka niejaką Marię Diotret, młodą dziewczynę, która nie ma gdzie się podziać na noc. Odstępuje jej swój pokój. Podczas rozmowy dowiaduje się, że nazajutrz wypływa w rejs "Titanicem", w roli pokojówki. Horty odprowadza ją na wybrzeże. Przed wejściem na trap prowadzący na statek Marii zostaje jeszcze zrobione zdjęcie. Kiedy po paru dniach mężczyzna dowiaduje się o zatonięciu statku, jest przekonany, że dziewczyna zatonęła wraz z nim. Zostaje mu jej zdjęcie służące jako rekwizyt podczas monologów o tej jednej spędzonej z nią nocy, wygłaszanych w różnych teatrach.
Powiem szczerze, że o ile sam tytuł mnie zainteresował i sam w sobie skłonił do sięgnięcia po tą pozycję, o tyle sama akcja już nie. Chociaż książka liczy zaledwie 239 stron, to bardzo się przy niej męczyłam. Nie ukrywam jednak, że koniec mnie zaskoczył w pozytywny sposób. Ale kolejny raz już raczej po nią nie sięgnę.
Okładka: zawiniątko
Okładka: -
Sama podczas odsłuchiwania książki niejednokrotnie łapałam się na myśli, że gdyby wszyscy ludzie niezależnie od wyznawanych wartości i przekonań stosowali się do rad Khalila, świat byłby o stokroć lepszy, a wszelkie wojny okazałyby się zbyteczne.
Autor: Andrzej Garlicki
Okładka: -
Stron: 462
Autor: Margaret Mitchell
Okładka:
Stron: 381/396/372
Tytuł: Przygody dobrego wojaka Szwejka podczas wojny światowej(tom 1 i 2)
