1747. Siłaczka

Napływające od pewnego czasu informacje na temat stanu zdrowia pani Wandy Półtawskiej, nasuwały na myśl, że jej długa i niezwykła życiowa droga powoli zmierza ku końcowi. Kiedy we wtorek przeczytałam, że jest z nią już bardzo źle, to już właściwie wiedziałam jaka będzie kolejna informacja na jej temat. Chociaż wierzę w cuda, to jednak jestem realistką. A w wieku 102 lat (prawie) należy już się spodziewać wszystkiego, zwłaszcza kiedy przeżyło się eksperymenty w obozie koncentracyjnym, czy też zmagało z chorobą nowotworową. W końcu dzisiaj przyszła ta ostateczna wiadomość, że Wanda Półtawska odeszła z tego świata, dołączając w ten sposób do zmarłego przed trzema laty męża Andrzeja.

Wanda Półtawska (2 listopad 1921 - 24 październik 2023)

Córka, harcerka, więźniarka. lekarka, psycholożka, wykładowca, bioetyk, obrończyni życia poczętego, przyjaciółka Jana Pawła II, dama Orła Białego (pisałam o tym w >>TYM<< wpisie) - pani Wandzie można przypisać wiele epitetów. Wszystkie te skupiają się według mnie w jednym prostym słowie - "siłaczka". Chociaż ona sama pewnie nigdy by tak o sobie nie powiedziała. Była na to za skromna. Jak jednak inaczej określić ten hart i pogodę ducha, ten jej umysłowy gigant kryjący się w drobnym ciele? Nie znajduję na to innych pasujących słów.

Miałam to szczęście, że w 2010 roku pani Wanda gościła w naszej parafii z okazji dnia Świętości Życia (ciekawe, kto ma zarchiwizowane zdjęcia z tego spotkania, bo po zmianie strony internetowej wszystkie zdjęcia do 2015 roku wyleciały w eter). Wygłosiła wtedy wykład, czy też prelekcję, na temat obrony życia nienarodzonego. Każdego. Temat dosyć kontrowersyjny, zwłaszcza wśród młodych. Dowodem niech będą chociażby strajki w 2020 roku ludzi po wyroku Trybunału Konstytucyjnego odnośnie prawa kobiet do przerywania ciąży. Wielu tłumaczyło to wtedy ograniczeniem ludzkiej wolności i godności. Tylko co człowiek współczesnych czasów może wiedzieć o tym, czym tak właściwie jest owo głośne "ograniczenie wolności i godności".

Wanda Półtawska, jako więźniarka obozu koncentracyjnego w Ravensbrucku mogła mówić, że wie czym jest ograniczanie tych dwóch swobód. Poddawana eksperymentom, świadek pozbawiania życia wielu ludzi, w tym dzieci, już wtedy postanowiła, że będzie bronić ludzkiego życia, od jego początków do śmierci. Z tym, że zgodnie z nauką Kościoła Katolickiego za początek ludzkiego życia uważała nie chwilę, z którą dziecko pojawia się na świecie, ale chwilę zapłodnienia komórki jajowej przez plemnik. O tym wszystkim mogliśmy usłyszeć podczas wspomnianej prelekcji, do której wracam jeszcze dziś. Ale już wtedy stwierdziłam, że warto iść tą drogą (obrony ludzkiego życia na wszystkich etapach jego życia), nawet jeżeli jest ona bardzo stroma. To trochę jak z wchodzeniem pod górę - bywa męczące i wymaga wysiłku, ale za to ze szczytu można zobaczyć wspaniałe widoki.
A potem przyszła lektura wygranych w konkursie związanych z Janem Pawłem II "Beskidzkich rekolekcji". Lektura niełatwa, wymagająca od czytelnika skupienia i zastanowienia się nad pewnymi sprawami, tylko na pierwszy rzut oka oczywistymi. Czytałam ją długo, nawet bardzo długo jak na mnie. Nie chciałam jednak, aby została przeczytana "po łebkach" i bezrefleksyjnie. I chociaż są książki, które tak czytam, to ta zdecydowanie na to nie zasługiwała. O samej książce można wiele powiedzieć, ale dla mnie była jeszcze jednym dowodem na to, że pani Wanda to prawdziwa tytułowa siłaczka.
Wanda Półtawska chyba do końca swoich dni zdawała sobie sprawę z tego, że jest "niemodna" z tymi swoimi "staroświeckimi" poglądami. Wielokrotnie zderzała się z kpinami, wyśmiewaniem i obrażaniem. Zresztą ja sama spotkałam się z podobnymi reakcjami, kiedy trzy lata temu powiedziałam, że nie jestem za strajkami kobiet - też mnie wyśmiewali i odwracali się ode mnie. To było przykre, tym bardziej, że nie krytykowałam ich decyzji, jedynie wyraziłam swoje zdanie. A jednak pani Wanda wytrwała do końca wierząc w sensowność głoszonych przez siebie tez. Tym też pokazała, że zasługuje na miano siłaczki. 
Niestety, poniżanie jej osoby jest obecne także po jej odejściu. Przykre to. Zastanawia mnie czy osoby tak postępujące chcą pokazać swoją "mądrość"? Bo dla mnie to bardziej są oni żałośni niż mądrzy...