310. A Ty co wtedy robiłeś?

Pan w Białej Szacie ruszył już w drogę 
W sobotni wieczór pożegnał tłum 
Szedł w stronę źródła czując na twarzy 
Powiew halnego i jego szum 

Po drodze mijał cichych, modlących 
W oknach rozniecał płomienie świec 
Kirem ozdabiał sztandary płaczące 
Młodych jednoczył w rytm bicia serc 

I szedł powoli w niemałym trudzie 
Dłonią zaś kreślił zbawienia znak 
Jedni mówili o jakimś cudzie 
Inni, że już nadziei brak 

Szedł szlakiem w góry, wsparty na krzyżu 
W ostatniej drodze był całkiem sam 
Na szczycie z kluczem Piotrowym w dłoniach 
Witał Go uśmiechnięty Niebieski Starszy Pan 

Jak ojciec syna , wziął Go w ramiona 
I razem przeszli przez Niebios próg 
Jestem zmęczony ale już w domu 
Tak synu- szepnął Mu Ojciec- BÓG 

Gdy Go miniemy na ścieżce życia 
Bo nie po drodze będzie z Nim iść 
Krzyż nas przygniecie, smutek i łzy 
Spójrzmy w to okienko małe 
W Krakowie przy Franciszkańskiej trzy 

Poczujesz ulgę, żeś nie jest sam 
Będzie tam czekał dłoń ci podając 
W białej sutannie, z jasnym obliczem 
Ojciec kochany, Dobry Starszy Pan.

Są takie dni, które w ludzkiej pamięci pozostaną na długi czas, jeżeli nie na zawsze. Pamiętamy, a przynajmniej większość z nas, dzień 11 września 2001 roku, kiedy dwa samoloty uderzyły w bliźniacze wieże World Trade Center zrównując je niemal z ziemią. Pamiętamy wielką radość z wejścia świata w nowe tysiąclecie, jak również dzień wejścia Polski do Unii Europejskiej. Pamiętamy jak terroryści dokonywali kolejnych straszliwych zamachów. Pamiętamy 10 kwietnia 2010 roku, kiedy pod Smoleńskiem rozbił się samolot, którym leciała rządowa delegacja na obchody rocznicy zbrodni katyńskiej. Wśród ofiar był prezydent Lech Kaczyński. Pamiętamy dzień wyboru Polaka na papieża, jak również odejście Jana Pawła II do Domu Ojca. 

Ostatnio robiliśmy z koleżankami i kolegami ze studiów taką małą sondę na ulicach Krakowa - podchodziliśmy do przypadkowych ludzi z pytaniem w jakich okolicznościach dowiedzieli się o śmierci papieża Jana Pawła II. Wszyscy, nie licząc obcokrajowców, bo ich pomijaliśmy, niemal bez trudu potrafili powiedzieć co robili 2 kwietnia 2005 roku i w dniach późniejszych. Co więcej, wymieniali uczucia, jakie wtedy nimi targały, przeprowadzone rozmowy. Chociaż od tego momentu minęło 11 lat, ludzie to pamiętają. Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że ludzka pamięć jest niedoskonała, że w razie potrzeby "wymyśla" sobie brakujące fakty. A jednak to jest niesamowite.

To co się działo w dniach żałoby narodowej po śmierci papieża można nazwać fenomen - ludzie zjednoczyli się w bólu i modlitwie, kibice zwaśnionych drużyn sportowych podawali sobie ręce, na ulicach pojawiły się marsze pamięci. Większość ludzi, nawet tych niewierzących i wyznających inną religię niż katolicyzm, poczuło, że umarł ktoś naprawdę ważny, jakby przewodnik dzisiejszego świata. W wielu miejscach zostały wystawione Księgi kondolencyjne, wpisy pojawiały się także na portalach internetowych. Właśnie jestem w trakcie czytania książki autorstwa jednego z wykładowców Uniwersytety Papieskiego, księdza Jana Dziedzica pod tytułem "Żałoba po śmierci Jana Pawła II". Zawiera ona między innymi dogłębną analizę treści komentarzy zamieszczonych przez internautów w internetowej księdze kondolencyjnej. Niektóre z nich zostały nawet zamieszczone w dosłownym brzmieniu, aby podkreślić ich emocjonalność. Socjologowie zgodnie mówią, że takiego zrywu ludzkiej solidarności do tego momentu jeszcze nie było. Staraliśmy się być chociaż przez te kilka dni lepsi. Co nam pozostało z tych dni, niech każdy z nas sam sobie odpowie na to pytanie.

Co ja robiłam 2 kwietnia 2005 roku o 21:37? Najzwyczajniej w świecie spałam. Wcześniej do południa byłam na treningu lekkoatletycznym, wieczorem czytałam "Kamienie na szaniec", potem oglądałam coś w telewizji, ale zmęczenie wzięło górę. O śmierci Jana Pawła II dowiedziałam się na drugi dzień. Jak zareagowałam? Do końca nie pamiętam. Musiałam jednak poczuć, że odszedł ktoś, bez kogo świat pozostanie już inny. I chociaż wiedziałam, że nastąpi kolejny papież, to jednak zdawałam sobie sprawę, że nic już nie będzie takie jak było. A co do stawania się lepszym, to nawet babka od niemieckiego trochę wyluzowała, co wydawało nam się wręcz niemożliwe. Pierwszy "cud" spowodowany za przyczyną przyszłego świętego.

A Wy co robiliście tamtego dnia?