2454. Cierpliwość, ważna cnota

W życiu każdego człowieka zmagającego się z jakimś schorzeniem przewlekłym przychodzi taki moment, że powinien pojawić się u lekarza specjalisty, chociażby po to, aby zobaczył, że ów człowiek jeszcze żyje i całkiem nieźle się ma. Tak było w moim przypadku - w związku z mózgowym porażeniem dziecięcym i kończącego mi się okresu przyznania renty musiałam udać się do lekarza neurologa, aby wypisał mi odpowiednie dokumenty. Ogólnie pierwszy termin wizyty miałam we wrześniu, ale lekarki nie było i musiał być przesunięty. Nie do końca było mi to na rękę, lecz skoro nie było innego wyjścia, to trzeba było to przyjąć.

Nie wiem, jak jest w przypadku innych miast, szpitali, a może i samych specjalistów, ale u nas najpierw umawianym jest się na dany dzień, danego dnia rano zgłasza się do rejestracji, gdzie otrzymuje się numerek i z tym numerkiem czeka się na swoją kolej pod gabinetem. Czyli tak właściwie człowiek nie wie, o której wejdzie, chociaż numerek "6" napawał optymizmem. Przynajmniej w teorii. A zatem zaczęło się wielkie oczekiwanie od godziny 8:00 (bo o tej odebrałam wspomniany numerek w rejestracji). Na szczęście wzięłam ze sobą "Braci Aszkenazy" Izraela Joszuy Singera. Dzięki temu udało mi się przeczytać sporą ich część, a więc nie był to czas stracony.

Neurolog przyszła z oddziału o godzinie 11:00, a więc nawet wcześniej, niż powiedziano w rejestracji. Ja natomiast do środka weszłam przed 13:00. Aż boję się pomyśleć, o której weszła kobieta mająca numerek 19. Co do wizyty to raczaj była standardowa. Rozmowa, badanie, wypisanie papierów, wypisanie zaświadczenia, bo przecież musiałam wziąć wolne w pracy. Dostałam też skierowanie na rehabilitację. Lekarka zastanawiała się też, czy nie przydałoby mi się zrobić tomografii komputerowej głowy, jednak nie ma mowy, abym wyleżała bez ruchu 15 minut. Miałam to badanie w wieku 16 lat, niestety, nikt wtedy nie pomyślał o narkozie i wyszło jak wyszło. A raczej wcale nie wyszło. Chociaż sprawdzałam i jest opcja uśpienia dla dorosłych. Co prawda za opłatą, ale jeżeli to jedyny sposób, aby zrobić mi to badanie, to może warto wyłożyć te pieniądze? Dostałam też od pani lekarz radę, aby w przypadku otrzymania renty na dwa lata odwoływać się do wojewódzkiej komisji. Bo to też jest trochę śmieszne, tu mam napisane "pacjent nierokujący poprawy", a tu dostaję rentę na dwa, trzy lata. Już nie chodzi o pieniądze, bo mam je zawieszone, ale o sam fakt. Mózgowego porażenia dziecięcego się nie wyleczy, a ograniczenia z nim związane są trwałe. I oni doskonale o tym wiedzą. Więc o co chodzi?

Przy okazji poszłam zarejestrować się na rehabilitację. Wyszedł mi kwiecień przyszłego roku. Jakoś mnie to już nie dziwi. Tylko boję się, że zapomnę, albo coś. Ogólnie to myślę też nad turnusem rehabilitacyjnym. Nie wiem tylko, czy bawić się z dofinansowaniami, bo naprawdę, mała szansa, że coś dostanę. Wiecie jak to jest - "kwalifikuje się, ale środki zostały rozdzielone pomiędzy bardziej potrzebujących". Może po prostu samemu wszystko ogarnąć, jak zwykle zresztą. No nic, na razie czekam na tą komisję o rentę, a potem będę myśleć, co dalej.

2448. Piszę z nowego...

Nie, wbrew pozorom nie z nowego mieszkania, ale z nowego laptopa. Poprzedni mi wysiadł, zaledwie kilka miesięcy po upływie okresu gwarancji. Tradycja, prawda? Próbowałam go jeszcze reanimować, ale znajomy doradził mi, abym kupiła nowy - lepiej na tym wyjdę. Na szczęście ceny laptopów nie są już takie wygórowane i mój budżet zbytnio nie ucierpiał na tym zakupie. Jestem na etapie przenoszenia dokumentów z jednego sprzętu na drugi. Zastanawiam się, czy nie lepiej byłoby kupić jakiś pendrive o większej pojemności (widziałam już takie mające ponad 500 gigabajtów w sensownej cenie) i tam nie trzymać wszystkiego. Ewentualnie pamięć zewnętrzną. Nie wiem, muszę przeanalizować to i owo.

Wraz z bierzmowanymi przygotowaliśmy rozważania radosnych tajemnic różańca świętego oraz przygotowaliśmy miniwystawę na temat Carla Acutisa. Wszystko z okazji 20 rocznicy jego śmierci. Jestem dumna z mojej młodzieży, za jej zaangażowanie oraz pomysły na wykonanie plansz. Rozważania napisałyśmy z trzema dziewczynami, na mojej stacjonarce (już wtedy laptop mi szwankował). Bardzo mi się podobała ich dojrzałość co do ujęcia tematu. Jeżeli chciały się czegoś dowiedzieć, to albo szukały tego w książkach biograficznych (na szczęście mam kilka), albo po prostu na internecie. Trochę się obawiałam efektu końcowego, ale wszystko poszło lepiej niż dobrze. I nawet spora część z bierzmowanych została na wieczornej Mszy świętej, sami angażując się w czytania. Pamiętacie jak pisałam Wam o zaangażowanie młodych w życie parafii czy też kościoła? Właśnie tak je sobie wyobrażam. A po całości poszliśmy na salkę na plebanii na ciepłą herbatę, ciasto upieczne przez mamy i babcie młodzieży oraz... grę karcianą poświęconą nie komu innemu, jak Carolowi Acutisowi. Było sporo śmiechu, ale dzieciaki mogły się też sprawdzić w swojej wiedzy na jego temat.

Teraz tylko przeżyć Dzień Nauczyciela oraz rocznicę wyboru Polaka na papieża, a potem 11 listopada i pozornie można będzie trochę odpocząć od tego całego szaleństwa.

2437. Niewybuchowe eksperymenty

Eksperymentalnie przyszłam dzisiaj wcześniej na trening lekkoatletyczny, po to, aby wcześniej z niego wyjść i podjechać na wieczorny Krąg Biblijny. Co prawda wystartował in już tydzień temu, ale wtedy miałam też pierwszy trening, na którym chciałam być, aby dowiedzieć się, jakie są plany na ten rok. Przy okazji umówiłam się z Trenerem, że będę przychodziła wcześniej i wcześniej wychodziła. Jakoś trzeba sobie radzić.

Wyszło też to, że autobus relacji Katowice-Siewierz przyjeżdża na przystanek w Będzinie sporo później niż podaje rozkład jazdy (pewnie skutek korków w Kato i Sosnowcu) a więc mogłabym zostawać na treningach jakieś 5 minut dłużej. Te 5 minut daje mi jakieś 3 przebieżki 100 metrowe, albo jedną 200 metrową i więcej. Albo 5 minut czasu na przebranie się w inne ubrania. To tak, jakby ktoś nie widział sensu i myślał, że co to za  różnica - 5 minut więcej, albo mniej. 

Na przystanku autobusowym wsiadłam do odpowiedniego autobusu, zajęłam odpowiednie miejsce, po czym wyciągnęłam z plecaka książkę ("Córka Robrojka" Musierowicz z cyklu "Jeżycjada"). Lwią jej część przeczytałam już wcześniej w drodze do i z pracy. Teraz musiałam ją doczytać. Wróć, nie musiałam - chciałam. Część "Jeżycjady" przeczytałam w 2003 albo 2004 roku przygotowując się do konkursu szkolnego z jej znajomości. Teraz postanowiłam zapoznać się z całą serią, przy okazji przypominając sobie treść tych części, które już przeczytałam te dwadzieścia parę lat temu. 

Oprócz "Córki Robrojka" w plecaku miałam też kieszonkowe wydanie wszystkich czterech Ewangelii z cyklu "Niedzieli". Rok temu spotkania Kręgu oscylowały wokół Ewangelii św. Jana, której jednak nie dokończyliśmy. Na logikę powinniśmy ją kontynuować, ale nigdy nie wiadomo, co też Ksiądz sobie ubzdura.

Na spotkanie ciut się spóźniłam, co było jednak do przewidzenia. Po drodze jeszcze napisałam SMSa do koordynatorki "Rafałków" z zapytaniem co do spotkania prowincji, o którym Wam pisałam. No jakoś mi to nie dawało spokoju. Na schodach prowadzących do salki wspólnotowej nacisnęłam "wyślij" i weszłam do środka.

Ksiądz z Gitarą wygłaszał akurat swoje "Gorzkie Żale" na temat ucięcia w szkole godzin z religii oraz uczestnictwa dzieci w niedzielnej Mszy świętej. Nie wiem, jeżeli myślał, że jako proboszcz zbawi świat od tak, to trochę się przeliczył. Nie od razu Kraków zbudowano. Moje przybycie wywołało ogólne poruszenie, wszak wszyscy wiedzą, że muszę trochę przebyć drogi, aby do nich dotrzeć. Od razu ktoś zrobił mii herbaty, ktoś inny pomógł mi ściągnąć polar, pani H. powiedziała, że mam obok niej usiąść, ksiądz aż na chwilę przerwał swoje wywody... I pomyśleć, że weszłam całkiem spokojnie do środka. Chwilę później zadzwoniła do mnie koordynatorka "Rafałków" z informacjami odnośnie spotkania. Z wrażenia musiałam na chwilę odpocząć.

A tymczasem ksiądz zaczął faktyczne spotkanie, które opierało się na fragmencie Ewangelii św. Jana opowiadającym o komentarzu Jezusa do wygłoszonej wcześniej mowy. Zapowiadał w nim swoje zmartwychwstanie i to, że wielu ludzi, w tym apostołowie, będą dziwić się temu zjawisku. Ostrzegł też apostołów, że wśród nich jest jeden, który go zdradzi, nie wskazując jednak konkretnie na Judasza. A potem sobie omawialiśmy go kolejno, zdanie po zdaniu. To znaczy głównie ksiądz komentował, a myśmy grzecznie słuchali. Chociaż nie powiem, tu i ówdzie wtrąciłam swoje trzy grosze przemyśleń. I tak przez godzinę. Trochę mnie wymęczył intelektualnie, ale to jest takie pozytywne zmęczenie. A na koniec ksiądz w ogóle miał jakiś odruch miłosierdzia, bo jak gdyby nigdy nic wyraził zainteresowanie tym, w jaki sposób wrócę do domu. Jakaś odmiana po ostatnim ciągłym "warczeniu" na mnie. Ale spokojnie, miałam ostatni autobus jadący w moim kierunku i jeszcze trochę czasu do jego odjazdu.

Czyli wychodzi na to, że kolejny rok będziemy zmagać się z Ewangelią wg św. Jana. Też dobrze, według jednego z wykładowców na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego (no dobrze, według mojego ulubionego Księdza który będzie błogosławionym) jest to najbardziej dojrzała, najbardziej teologiczna, ale też najtrudniejsza ze wszystkich Ewangelii. Może interpretacja inna niż podczas kazań i homilii sprawi, że będę ją lepiej rozumieć? Inna sprawa, że tak głupio kończyć omawianie Ewangelii w 1/5 tekstu. Przynajmniej według mnie. Eee, myślę że jakoś to połączę. Najwyżej opuszczę kilka spotkań Kręgu, ale czy coś wielkiego się przez to stanie? Co najwyżej będę ciut z tyłu za wszystkimi. 

2425. Na pełen etat

Nie, nie pracuję na pełny etat, bo chyba bym nie wyrobiła przy dwóch etatach. 

Ale teraz, wraz ze zmianą proboszcza w jednej z będzińskich parafii, można powiedzieć, że mam jeszcze jedną pracę, tyle że nawet na pełen etat. Wiecie, nowy proboszcz nie za bardzo się orientuje co jest gdzie w zakrystii. A ja przez ostatni rok doskonale nauczyłam się praktycznie wszystkich czynności przy ołtarzu, wiem gdzie są jakie paramenty, wiem gdzie się przechowuje hostie, komunikanty, ornaty, lekcjonarze, wina mszalne, a w zaledwie dwa dni nauczyłam się przygotowywać w 100% ołtarz pod Mszę świętą. Łącznie z nalewaniem wina i wody do ampułek oraz oświetleniem całego kościoła. Pytam się tylko o jedno - gdzie są na tych Mszach pozostali ministranci? Tyle się mówi o braku powołań, a tam, gdzie te powołania powinny się rodzić, brakuje jednego - dyscypliny i systematyczności. Ja wiem, że teraz każdy dzieciak ma milion zajęć dodatkowych, ale naprawdę każdy ma je codziennie, a przez to nikogo w tygodniu nie widać przy ołtarzu? No trochę trudno mi w to uwierzyć...

Czuję się prawie jak kościelny. Tylko kościelnemu płacą za wykonywaną pracę, a zwykły choralista roby wszystko wolontaryjnie...

2390. Na odpoczynek też trzeba znaleźć czas

Półtora tygodnia do wakacji. Normalni nauczyciele dopinają na ostatni guzik rzeczy związane z zakończeniem roku szkolnego. Co robi Lolek? Rzuca wszystko i rusza... Nie, nie w Bieszczady, ale do niewielkiej Wał-Rudy, gdzie każdego 18-dnia miesiąca odbywa się Droga Krzyżowa śladami męczeńskiej śmierci bł. Karoliny Kózkówny.

Od razu jednak pragnę Was uspokoić. Z tym rzucaniem wszystkiego to taka mała przesada - wystarczyło wypisać sobie wolne na dany dzień. W środowy wczesny ranek (bo jak inaczej nazwać godzinę 5:12 rano) zdążyłam jeszcze skoczyć na Mszę świętą wraz z poprzedzającymi ją Godzinkami, śpiewanymi przez stałą, pięcioosobową ekipę. Jeszcze trochę i nauczę się ich w całości na pamięć. A przy okazji zastanawiam się, czy ludzie w moim wieku śpiewają jeszcze tą piękną, poranną modlitwę. Po Mszy popędziłam na kolejne środki transportu, które w końcu dowiozły mnie do celu. Ostatni środek transportu był dosyć niespodziewany i nieoczekiwany, ale sprawił mi najwięcej radości. 

Na miejsce dotarłam tuż przed rozpoczęciem się Drogi Krzyżowej, czyli zdążyłam. Nawet nie wiecie jak bardzo radowało się moje serce i w ogóle wnętrze. No bo teoretycznie powinnam się spóźnić i gonić całą procesję, jak już było z dwa razy. Oczywiście, gdyby tak się stało to pobiegłabym za całym tłumem. Bóg jednak miał wobec mnie inne plany i postanowił zaoszczędzić mi tej przygody. Dzięki temu wyruszyłam śladem ostatniej drogi błogosławionej Karoliny wraz z innymi, splatając się z nimi w jeden głos śpiewem, modlitwą, a nawet zwykłym milczeniem. Czasami to ostatnie jest najbardziej wymowne. Ale i pozwala się skupić na tym, co mówią innym, na tym, co najważniejsze. 

Tym razem rozważania opierały się na życiu św. Maksymiliana Marii Kolbego i prowadzone były przez Rycerzy Kolumba. Cisza panująca w lesie od czasu do czasu przeszywana ptasim świergotem sprzyjała osobistej refleksji. Droga Krzyżowa trwała wyjątkowo długo, chyba najdłużej ze wszystkich, na których dotychczas udało mi się być. Sama jej długość mi nie przeszkadzała, problemem było to, czy zdążę na powrotnego busa jadącego przez centrum miejscowości. Gdybym na niego nie zdążyła, to miałabym jeszcze opcję jechania kolejnym, ale po godzinie 19:00. To z kolei opóźniłoby mój i tak nocny powrót do domu, bo przecież nie zdążyłabym na pociąg, który odjeżdża kilka minut po 19. A do przystanku też trzeba dojść jakieś 2 kilometry. Jednak i tutaj problem sam się rozwiązał. Muszę przyznać, że w 95% mam szczęście do otaczających mnie ludzi.

2345. Zbawienne numerki na życie

Prawdopodobnie dzisiejszego wpisu by nie było, gdyby nie to, że poniższy artykuł opracowałam już jakiś czas temu i tylko czekał na wciśnięcie odpowiedniego przycisku. Wydaje mi się, że kolejna rocznica wybuchu powstania w getcie warszawskim jest idealną ku temu okaą. Zapraszam Was do przeczytania niezwykle ciekawej opowieści o tym, w jak niezwykły sposób kilkoro, a dokładniej 6 pielęgniarek wydostało się z piekła getta.

"Numerek na życie" dostało tylko sześć pielęgniarek z getta. Usłyszały jedno pytanie

na podstawie tekstu  Pauliny Wieczorek

Mieszkały w najpiękniejszym gmachu warszawskiego getta. Były młode, niektóre z nich nie miały nawet 14 lat. Uczyły się, jak odbierać poród i co powiedzieć komuś, kto za chwilę umrze. Później celowo łamały pacjentom ręce i nogi, aby uchronić ich przed rychłą śmiercią. Kiedy same stanęły w jej obliczu, miały tylko jedną szansę, by przeżyć. Był nią najlepszy stopień na świadectwie. "Numerek na życie" przyszłe pielęgniarki dostawały za odpowiedź na jedno pytanie.

"Numerek na życie" dostało tylko sześć pielęgniarek z getta. Usłyszały tylko jedne pytanie. Na zdj. Szpital na Czystem w Warszawie, 1939 r. (Anka Grupińska, Bogna Burska, Żydzi Warszawy, Warszawa, Żydowski Instytut Historyczny, 2003, p. 121)

• Szkoła Pielęgniarstwa przy Szpitalu Starozakonnych w czasie wojny działała przy ul. Mariańskiej, w samym sercu warszawskiego getta.
• "Uczennice, przeważnie zawsze głodne, musiały chodzić na drugi koniec miasta, żeby pielęgnować chorych na tyfus; nie miały do dyspozycji ani bielizny, ani łazienek" - wspominała ówczesna dyrektorka placówki Luba Blum - Bielicka.
• Po rozpoczęciu akcji eksterminacyjnej ludności żydowskiej pielęgniarkom darowano życie. Uznano je za "niezbędne do zwalczania zarazy".
• 18 stycznia 1943 r. oglądały jak Niemcy bestialsko mordują pacjentów, którymi się opiekowały. Wśród ofiar były także noworodki.
• Z 350 pielęgniarek, które ukończyły szkołę, wojnę przeżyły zaledwie 42.

Trudno było uwierzyć, że to getto. Budynek był solidny, piętrowy, w środku niemal sterylnie czysty, wypełnione wspaniałymi młodymi dziewczętami, które o siódmej rano zbiegały z piętra, gdzie mieścił się internat, do sali wykładowej na parterze, aby z wypiekami na twarzy słuchać o tym, jak pielęgnować pacjentów.

Serce warszawskiego getta

Był listopad 1940 roku, a one mieszkały i uczyły się przy ul. Mariańskiej, w samym środku odizolowanej od reszty miasta "dzielnicy żydowskiej". Pielęgnowanie pacjentów, nawet tych z chorobami zakaźnymi i wenerycznymi, było najlepszym, co mogło je spotkać. Wiedziały, że w tym trudnym czasie, to utopia. Że pod ich opiekę będą trafiać głównie ranni. Że gdy uda im się wrócić do zdrowia, to i tak wkrótce zostaną rozstrzelani albo wywiezieni.

Szkoła Pielęgniarstwa przy Szpitalu Starozakonnych miała działać w zupełnie innym miejscu. Powstała w 1923 roku na osiedlu Czyste w Woli (dlatego mówiono o niej "szkoła na Czystem"). Nazwa "Czyste" doskonale oddawała jeden z priorytetów kształcenia w niej: bycie wzorem higieny, czyli najlepszego środka chroniącego przed chorobami, zwłaszcza tymi zakaźnymi. To wówczas nieoczywiste zalecenie było jednym z wielu nowatorskich rozwiązań, jakie szkoła chciała wdrożyć.

Serce warszawskiego getta

Inną nowoczesnością było powierzenie kierowania szkołą zagranicznym ekspertkom. Do Polski oddelegowano dwie dyplomowane pielęgniarki, Amerykanki żydowskiego pochodzenia: Ruth Hoffman i Amelię Greenwald. Greenwald została pierwszą dyrektorką placówki. Była to pielęgniarka z ogromnym doświadczeniem - uczyła się w Nowym Orleanie, Baltimore i Nowym Jorku, pomagała w tworzeniu szpitala na Florydzie, podczas I wojny światowej służyła w Amerykańskim Korpusie Ekspedycyjny, a potem we Francji, w Verdun i Savoy. Do Warszawy wkroczyła pewnym krokiem z programem nauczania New York State University pod pachą, gotowa uczyć młode dziewczęta pielęgniarstwa na światowym poziomie.

Pod jej pieczą Szkoła Pielęgniarstwa rozkwitła i szybko stała się jedną z najnowocześniejszych placówek tego typu w kraju, rozpoznawalną nawet za granicą. Wykładali tu najlepsi lekarze Szpitala Starozakonnego, pomagały cztery pielęgniarki z Anglii. Wysokie standardy kształcenia szybko zaowocowały. Absolwentki szkoły trafiły do najlepszych szpitali, szkół i przychodni w kraju. Te najzdolniejsze wysyłano za granicę, aby się doszkoliły. W najlepszych czasach w szkole uczyło się nawet 120 dziewcząt.

Kiedy możliwości lokalowe stały się niewystarczające, tuż obok szpitala zakupiono plac pod budowę nowego gmachu placówki. Wtedy wybuchła wojna.

Pielęgniarki były "przeważnie zawsze głodne"

Wraz z wybuchem wojny wszystko się skomplikowało. Trwała epidemia tyfusu, brakowało wody, prądu, gazu, żywności, leków, mimo to szpital ciągle działał. Funkcjonowała też szkoła, bo pielęgniarki były potrzebne bardziej, niż kiedykolwiek wcześniej: opatrywały rannych, doglądały chorych po zabiegach, odbierały porody, uczyły higieny. Dziewczęta na praktyki jeździły po całej Warszawie, zdobywając doświadczenie, którego pozazdrościłby im niejeden "zakaźnik" czy specjalista medycyny ratunkowej. Największym wyzwaniem była praca w "punktach dla uchodźców" i poradniach, do których trafiały dzieci z chorobą głodową.

"Uczennice, przeważnie zawsze głodne, musiały chodzić na drugi koniec miasta, aby pielęgnować chorych na tyfus; nie miały do dyspozycji ani bielizny, ani łazienek. Jedyne, co chroniło pielęgniarki przed zarażeniem, to wzorowo zorganizowana sala przyjęć. Chorzy byli strasznie zaniedbani, zawszeni, brudni, w łachmanach. Parokrotnie ich więc kąpano, golono na całym ciele, oglądano przy reflektorach, przebierano i dopiero potem kierowano na oddział" - pisała w swoich wspomnieniach ówczesna dyrektorka szkoły, żona działacza Bundu i powstańca w getcie warszawskim Abraszy Bluma - Luba Blum - Bielicka.

Na nową siedzibę szkoły wybrano budynek Ubezpieczalni Społecznej przy ul. Mariańskiej 1. Stał w samym centrum nowo utworzonego getta. Placówka pod nazwą Żydowska Szkoła Pielęgniarek działała tam półtora roku. Było to też jedyne miejsce, w którym mogła szkolić się ludność żydowska. Przedstawiciele władz niemieckich nie zaglądali do tej szkoły, chociaż wprowadzono limity przyjęć - z 300 kandydatek wybrano 32 uczennice, "które najbardziej nadawały się do zawodu ze względu na zdrowie, wykształcenie i referencje".

"Niezbędne do zwalczania zarazy"

W lecie 1942 roku szkołę przeniesiono do budynku przy ul. Stawki, tuż obok tzw. placu przeładunkowego, skąd Żydów wywożono m.in. do obozu zagłady w Treblince. 22 lipca rozpoczęła się akcja eksterminacyjna ludności żydowskiej. Na pielięgniarki przyszła kolej 6 sierpnia. Stanęły w swoich mundurach wśród 40 tys. innych Żydów. Decyzją inicjatorów akcji zostały jednak zwolnione, ponieważ uznano je za "niezbędne do zwalczania zarazy".

"Z nami razem był wtedy sędziwy inż. Weisblatt. Próbowałam tłumaczyć, że jest on prezesem naszego zarządu, w odpowiedzi dostałam pałką po głowie. Pobili do krwi staruszka, krew mu ciekła po skroniach, zawlekli go razem ze skazańcami na Umschlagplatz" - wspominała Luba Blum-Bielecka. Kobieta była mocno zaangażowana w ratowanie rodaków przed wywózką. Mówiono o niej "pielęgniarka o kostycznych zasadach zakonnicy". Miała jednak wielkie serce, a jeśli była bezkompromisowa to tylko wobec okupantów. Świadkowie opowiadali, że nawet namawiała swoich podopiecznych do łamania pacjentom rąk lub nóg, aby w ten sposób ocalić ich przed zagładą (chorzy i kalecy byli w tamtym czasie pomijani przez Niemców). Udało im się też uratować od śmierci wiele dzieci, przemycając je do przyszpitalnego ambulatorium dla nagłych wypadków.

Blum-Bielecka uratowała też wielokrotnie swoje podopieczne od pewnej śmierci. Pierwszy raz niemal w ostatniej chwili, gdy czekały na wejście do wagonu pociągu, który miał je zawieźć na "roboty": "Wpuszczali wszystkich, ogłoszenia wzywały do dobrowolnego zgłaszania się na roboty, a naprawdę na śmierć. Tym, którzy sami przychodzili, dawali na drogę dwa chleby i 1 kg marmolady. Zastałam tam dzieci, moją siostrę, również pielęgniarkę i 12 uczennic ze szpitala dr Braude - Hellerowej. Okazało się, że zezwolenie niemieckie na uruchomienie Domu Pielęgniarek (Schwesternheim) było jednocześnie gwarancją życia dla tych pielęgniarek. Dzieci nie wchodziły, naturalnie, w rachubę. Wyprowadziłam zwycięsko z Umschlagplatzu niedobitki naszej szkoły. Ten pochód pielęgniarek pośród tysięcy skazańców, obłąkanych z rozpaczy, z wyczerpania, z głodu, o spieczonych ustach i nieprzytomnych oczach, był jedynym w swoim rodzaju marszem do życia. Wiedziałam, że za chwilę mogą załadować moje dwoje dzieci do wagonów śmierci".

"Kartki za życie" za odpowiedź na pytanie egzaminacyjne

Luba Blum-Bielicka wręczała też słynne "numerki na życie", o których w książce "Zdążyć przed Panem Bogiem" Hanny Krall wspomniał Marek Edelman. Według jednej z relacji kobieta dostała zaledwie sześć karteczek z pieczątkami niemieckimi, które chroniły przed wywózką. Musiała je rozdysponować wśród swoich uczennic, których było 60. Luba nie chciała i nie mogła wybierać spośród nich, dlatego zdecydowała, że dostaną je te, które uzyskają najwyższy stopień z egzaminu i najlepiej odpowiedzą na pytanie: "Jak wygląda opieka pielęgniarska w pierwszych dniach świeżego zawału serca?".

Sama Blum - Bielecka wspominała o "kartkach na życie" w opublikowanym w "Biuletynie Żydowskiego Instytutu Historycznego" (nr 40, z 1961 r.) artykule, podając inną ich liczbę - 20*.

Kiedy zlikwidowano szpital przy ul. Stawki, część personelu została przeniesiona do nowego, otwartego przez Niemców szpitala dla żydowskich ratowników. Był wrzesień 1942 r. Udało im się przetrwać jesień i początek zimy.

Brutalny mord na pacjentach

18 stycznia 1943 r. Niemcy wtargnęli do placówki i bestialsko wymordowali pacjentów, nie oszczędzając w tym dzieci. Te wydarzenia zostały opisane przez Blum-Bielicką w następujący sposób: "18 stycznia 1943 r. udałam się do szpitala o godz. 6 rano. Zastępowałam siostrę przełożoną, panią Fryd. Nigdy nie wiadomo było, ile tego dnia pielęgniarek przyjdzie do pracy. Niektóre bowiem chorowały na skutek głodu i wycieńczenia, inne usiłowały się wydostać na >>aryjską stronę<<. Urzędowałam w kancelarii szpitala, przez telefon dowiedziałam się o kolejnej >>akcji<<, nie miałam już złudzeń. Żydowska Organizacja Bojowa w getcie spodziewała się >>akcji<< o tydzień wcześniej. Wróciłam na Franciszkańską po uczennice i swoje dzieci. Ulokowałam chorych w schronach, w które szpital był zaopatrzony. Nawet położnice uciekły do schronu. Niemowląt nie można było ukryć, byłyśmy przekonane, że hitlerowcy nie tkną noworodków. Jakże byłyśmy naiwne! >>Akcja<< trwała cały dzień. Lekarz niemiecki w wojskowym mundurze spytał, ilu jest chorych zakaźnych. Kiedy usłyszał, że w szpitalu jest 400, zawołał: >>Mein Gott, ich kann doch nicht so viel Alkohol trinken!<<. Okazało się, że polecono mu zabić chorych zakaźnych i ciężko rannych w łóżkach, a za każdego miał dostać litr alkoholu. Martwił się więc ten przedstawiciel >>Herrenvolku<<, że nie potrafi spożyć tak wielkiej ilości alkoholu. (...) Po odejściu SS-manów w łóżkach leżały trupy z wyciągami chirurgicznymi i z szynami. Uratował się jakiś chłopiec (był trupio blady), hitlerowcy wzięli go za zmarłego. Noworodki leżały w krwawych kałużach, w pięknych białych łóżeczkach. Tego dnia postanowiłam szukać ratunku po >>stronie aryjskiej<<. Nie chciałam już nigdy wrócić do getta".

Z 350 pielęgniarek, które ukończyły szkołę, wojnę przeżyły 42. Wśród nich była Luba Blum-Bielicka. Gdy wojna dobiegła końca, kierowała żydowskim domem dziecka w Otwocku, a jej podopieczną była m.in. Hanna Krall. W 1949 r. ponownie została dyrektorką Szkoły pielęgniarstwa nr 3 przy ul. Kasprzaka w Warszawie. Zmarła w 1973 roku.

źródło: https://www.medonet.pl/zdrowie/zdrowie-dla-kazdego,numerek-na-zycie-dostalo-tylko-szesc-pielegniarek-z-getta--uslyszaly-jedno-pytanie,artykul,16983736.html?2290=&utm_campaign=cb

* prawdopodobnie chodzi tutaj o inną sytuację - dzięki swoim kontaktom Blum-Bielicka kilkukrotnie zdobywała dla swoich bliskich pieczątki

U mnie w miarę stabilnie...

Na koniec dziękuję tym wszystkim, którzy zostawili tyle ciepłych słów pod poprzednim wpisem. Szczerze powiedziawszy - nie spodziewałam się tak pozytywnego odzewu. Nie wiem jednak kiedy i czy w ogóle wrócę do pisania w miarę regularnego. Jasne, blog jest ciekawą formą pamiętnika, no ale...

Dziękuję też Natalii (chyba nawet podejrzewam kto to jest), Jadzi oraz Agai za przemiłe kartki świąteczne. I znowu jest mi niezwykle głupio, że nawaliłam pod tym względem...

2340. A czas biegnie i biegnie

Zasłonięte krzyże w świątyniach bezlitośnie przypominają, że za dwa tygodnie będziemy świętowali Wielkanoc. Dwa tygodnie - czternaście dni. Dużo to i mało. Zależy z jakiej perspektywy patrzeć. Zresztą, coraz częściej i coraz dobitniej odczuwam zbyt szybko przemijający czas. Tak, jakby chciały się wypełnić słowa piosenki "Dzisiaj to już wczoraj, jutro się zamienia w dziś". Czuję też dziwną pustkę w życiu. Nie osamotnienie, bo przecież na co dzień spotykam się z innymi ludźmi, czy to w pracy, czy w życiu, ale pustkę. Nie wiem, może jest to związane z moimi ostatnimi wynikami krwi, które znowu poleciały na łeb na szyję? A może z tym, że co rusz ktoś komu ufam po prostu zawodzi w ważnych chwilach? 

Ale w tych trudnych chwilach są też okruchy szczęścia, które błyszczą niczym promyczki słońca na kamienistej ścieżce. Jest ich wiele, tworząc piękny drogowskaz ku temu, co ważne, dobre, piękne. A jednak chciałabym jeszcze raz być szczęśliwa i radosna, bez tego całego bagażu doświadczeń, który dźwigam po drodze. Z tą swoją dawną ufnością, jaką żywiłam względem drugiego człowieka. Teraz, teraz wiele osób trzymam na dystans. Boję się im zaufać, bo boję się zawodu i odrzucenia. To takie powszechne w dzisiejszym świecie.

Od mojego byłego katechety dostałam zadanie napisanie krótkiego scenariusza akademii wielkanocnej, którą dzieciaki z szkoły podstawowej przylegającej do jego parafii mogłyby wystawić w DSS. Na takie coś zawsze będę chętna. Coś tam naskrobałam, jakieś pieśni wynalazłam, w tym tą poniżej.

Podkłady i nuty też znalazłam, podobno panie w szkole będą robić z dzieciakami próby. W sumie miałam chęć iść z moimi dzieciakami z czymś podobnym do "Wigoru", no ale u nas od jutra (właściwie to od dzisiaj) zaczynają się rekolekcje wielkopostne i za bardzo nie byłoby z kim robić tych prób. 

2333. Nabożeństwa i film

W piątek był Pierwszy Piątek Miesiąca, toteż rano pojechałam do S-rza się wyspowiadać. Kilka razy usłyszałam od Księdza z Gitarą, że to nienormalne, żeby zrywać się z łóżka po 4 nad ranem tylko po to, aby przyjechać do niego się wyspowiadać. Kwestia przyzwyczajenia, przez kilka lat stawałam o tej godzinie, aby dotrzeć na studia. I wierności postanowieniom. Co prawda pierwotnie stałam w kolejce do Proboszcza - Seniora, ale akurat zwolniło się miejsce i poszłam do swojego byłego katechety. Ale wcześniej wraz z panem Gienkiem przygotowałam ołtarz i księgi, z których celebruje się Mszę. I tak sobie myślę, że nawet jeżeli Ksiądz z Gitarą jest początkowo zły na mój widok (albo takiego udaje), to w większości przypadków i tak ostatecznie ląduję u niego na śniadaniu. Ile razy jedliście śniadanie u księdza? Ja od pół roku przynajmniej raz na miesiąc.

Ta godzina to głównie czas na spokojną rozmowę, na podzielenie się tym, co jest dobre, a co złe. Oczywiście staram się być i w każdą niedzielę na jednej Mszy świętej (co wymaga niezłej logistyki), na poniedziałkowej nowennie do patrona parafii oraz Kręgu Biblijnym po niej i na środowych oraz piątkowych Mszach świętych z godzinkami, czasami pomagam w organizacji czegoś. Ale wtedy nie ma czasu na taką swobodę. Tutaj mam totalną wolność, nawet kiedy tematy dotyczą np. mojego stanu zdrowia. Teraz księża w niby w żartach, niby poważnie, przypominali mi o popołudniowych Drogach Krzyżowych. Niestety, nie opanowałam jeszcze bilokacji, a akurat musiałam po pracach jechać do Wadowic, na spotkanie moich "Rafałków". Mieliśmy na nie zaplanowaną Drogę Krzyżową w ogrodzie za parafią pw. św. Piotra Apostoła na tzw. Skarpie. Niby mogłabym jechać w sobotę z samiutkiego rana, ale więcej bym się namęczyła, niż wszystko byłoby tego warte. Tym bardziej, że i tak miałam umówiony nocleg na miejscu. Na piątkową Drogę Krzyżową poszłam, ale do bazyliki. I też było ok.

Sobotnie spotkanie uważam za udane. Najpierw Msza święta w kościele św. Piotra, potem Droga Krzyżowa po urokliwym ogrodzie, a na koniec wypad na kremówki z okazji Dnia Kobiet. Rozważania poszczególnych stacji Drogi Krzyżowej były mojego autorstwa i dotyczyły obecności Aniołów Stróżów w życiu każdego z nas. Starałam się ukazać, że oprócz Aniołów Stróżów z Nieba, mamy też tutaj naszych Aniołów, którzy przybierają różne postaci, a nawet, że my sami możemy być takimi Aniołami dla innych. Teksty, czytane przez niepełnosprawnych, przypadły do gustu, a ja cieszę się, że choćby w taki sposób mogłam przyczynić się do budowania wspólnoty. Dodatkową dla mnie niespodzianką było to, że moja kuzynka z mężem jechali do K-c i mogli mnie podwieźć do DG. Lepsze to, niż jechanie przez Gród Kraka, czyli niejako naokoło.

Jedna część spotkania w kościele św. Piotra.

I druga w ogrodzie za kościołem.

Wczoraj z kolei udało mi się wyrwać wieczorem na film "Najświętsze serce". Chciałam na niego iść już od pewnego czasu, ale paradoksalnie z tym czasem też jest u mnie tak, jak jest. Myślałam, że to będzie kolejny film, na który nie uda mi się wybrać. Tymczasem, zupełnie przez przypadek, usłyszałam podczas ogłoszeń duszpasterskich, że w kinie w moim mieście jest organizowany "pokaz na zamówienie", w dodatku po tańszym bilecie. Co ciekawe, miałam propozycję wzięcia udziału w projekcji dzień wcześniej, ale nie wiedziałam, że uda mi się wrócić z Wadowic o tak dobrej porze i odmówiłam. Widać ktoś tam na górze chciał, aby było inaczej.

Sam film został nakręcony w konwencji dokumentu, podobnie jak "Serce ojca", o którym pisałam Wam w zeszłym roku. Dużo więc w nim historii zwykłych ludzi, którzy doświadczyli w swoim życiu łask za pośrednictwem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Niektóre z nich były spektakularne, a inne bardzo dyskretne i ledwo co zauważalne. A jednak każde z tych świadectw pokazywało, że każdy człowiek jest niesamowicie ważny dla Najwyższego - tak samo wierzący, jak i niewierzący. Myślę też, że wielu z nas mogłoby się identyfikować z bohaterami przedstawionymi w filmie, z ich historiami, trudnościami, ale i małymi zwycięstwami, najczęściej takimi zauważanymi tylko przez nich samych. Do mnie osobiście najbardziej przemówiły wszystkie obrazy przedstawiające serce Pana Jezusa. Nie to cukierkowo-bajkowe, ale prawdziwe i ludzkie.

Tak jak pisałam, był to "pokaz na zamówienie", a więc cała sala kinowa była tylko dla nas. Każdy z nas mógł usiąść tam, gdzie chciał. Przy okazji spotkałam wielu znajomych, co bardzo mnie ucieszyło. 

W przyszłą niedzielę wybieramy się na film "Niedziele". Miał być w piątek, ale coś nie wyszło.

2329. Czas wracać do pracy i wielkopostny dzień skupienia LSO

Tegoroczne ferie, w moim przypadku trochę przedłużone, powoli dobiegają do końca. Od poniedziałku dzieciaki wracają do szkoły, a ja - do pracy. Dość już tego dobrego, skończyła się laba, zaczynają obowiązki. Ludzie wielokrotnie pytają mnie, czy lubię moją pracę, czy nie mam jej dosyć. Hm..., jeżeli miałabym dosyć po kilku miesiącach od zaczęcia pracy w szkole, dla mnie byłoby to oznaką, że nie jest to moja droga, że źle wybrałam, że po kilku latach spędzonych w Oratorium źle rozeznałam moje "powołanie". Nie będę ukrywała że jest zawsze łatwo i przyjemnie, bo nie jest. Jednak jeszcze żadne dziecko nie zaszło mi tak bardzo za skórę, czy to w szkole, czy na świetlicy, żebym miała ochotę rzucić pracę i iść inną drogą. Czyżby wcześniejsze doświadczenie mnie zahartowało? Mam taką nadzieję.

Chociaż nie było mnie blisko miesiąc ani w szkole, ani na świetlicy środowiskowej, starałam się być na bieżąco z tym, co się działo w jednej i w drugiej placówce. Katecheci w szkole już proszą mnie o pomoc w przeprowadzeniu szkolnego etapu Ogólnopolskiego Konkursu Wiedzy Religijnej oraz akademii z okazji świąt wielkanocnych. Napisałam też kilka programów, z czego jestem zadowolona. Nie, nie dumna, ale zadowolona. Jeden dotyczy strachu i opiera się na autobiograficznej książce Joanny Porazińskiej, "Asiunia", a drugi straty i oparty został na książce Barbary Kosmowskiej zatytułowanej "Dziewczynka z parku". Będę chciała pilotażowo wypróbować je podczas sobotnich zajęć w Oratorium w S-cu, ale to chyba najwcześniej za dwa tygodnie. Ogólnie polecam obydwie książki, bo chociaż są napisane z myślą o dzieciach, to przekazują wiele mądrych myśli, z których mogą skorzystać również dorośli.

Za tydzień jadę do Wadowic na spotkanie "Rafałków". Rozważania Drogi Krzyżowej z Aniołem Stróżem w tle już się pisze. To nie jest pierwsza Droga Krzyżowa mojego autorstwa, ale tym razem czuję szczególną odpowiedzialność za to, co wyjdzie spod mojej klawiatury. A i sama tematyka, chociaż wydaje się pozornie prosta, tak naprawdę taka nie jest. Zdecydowałam się jednak nią podjąć, w trudnych chwilach licząc na wsparcie mojego osobistego Anioła Stróża. Nie tracę więc nadziei, bo nawet jeżeli nie podołam temu to zawsze będzie to kolejne doświadczenie w moim życiu.

Jeżeli mówimy o doświadczeniach, to dzisiaj w diecezji mieliśmy wielkopostny dzień skupienia dla członków Liturgicznej Służby Ołtarza. Dla mnie był to debiut na zasadzie "Chcesz Lolku, czujesz się wystarczająco na siłach, to jedź. W końcu dzwonisz dzwoneczkami i przygotowujesz ołtarz przed Mszą świętą. Ja Cię nie będę zatrzymywać". No to pojechałam. Trema była, jednak serdeczne powitanie przez diecezjalnego duszpasterza Liturgicznej Służby Liturgicznej, z którym nota bene byłam na Światowych Dniach Młodzieży w Panamie, nieco mnie ośmieliła. Po chwili, już w komeżce, siedziałam w ławce w bazylice katedralnej Najświętszej Maryi Panny w Sosnowcu.

Na spotkaniu było niewielu członków Liturgicznej Służby Ołtarza. Podejrzewam, że bez problemu można by ich policzyć na palcach, i nie byłoby to przesadą. Podejrzewam, że na taki stan rzeczy złożyło się to, że bądź co bądź mamy jeszcze ferie w naszym województwie, a dodatkowo w tym samym czasie wiele księży było na swoim dniu skupienia. Jednak, jak to stwierdził ksiądz Łukasz, przybyła prawdziwa śmietanka naszej diecezji. Śmietanka, nie śmietanka, ja tam się cieszyłam, że mogłam być częścią tej śmietanki...

W tym roku prelegentem był ojciec Tobiasz, znany też jako Jakub Strzelecki. Zanim poszedł do seminarium był aktorem po szkole aktorskiej. Można go było zobaczyć w takich produkcjach, jak: "M jak miłość", "Samo życie", czy też "Miasto z morza". Niestety, z żadnego z nich go nie kojarzę. Pochodzi z Żywca, z religijnej rodziny. Około 2011 roku poczuł, że aktorstwo nie jest jego życiowym powołaniem, a życie poświęcone Bogu. Postanowił "przekwalifikować się" na zakonnika. Wstąpił do zakonu bernardynów (franciszkanów), dziś posługuje w Leżajsku, na wschodzie Polski.

Podczas swojej konferencji brat Tobiasz nie tylko podzielił się z nami historią swojego powołania i drogi do Boga, jaką przyszło mu przejść, ale też uświadomił, że nie trzeba być kimś nieskazitelnym, aby być ważnym w oczach Boga, a przede wszystkim, aby była mu powierzona jakaś misja. Powołał się tutaj na takie postacie ze Starego Testamentu, jak Adam (który wykazał nieposłuszeństwo wobec prośby Boga), Kain (który zabił z zazdrości Abla), Noe (który się upił winem), Abraham (który chociażby dwa razy sprzedał swoją żonę), Jakub (który o mało nie pozabijał się z Ezawem), czy też Mojżesz (który nie dość, że zabił Egipcjanina, to jeszcze miał wadę wymowy). Nikt z nich nie był idealny, mieli swoje wady, takie jak my, ale przez to nie stali się wyklęci w oczach Boga. Bo każdy z nich jednak kochał Boga i ufał mu.

Centralnym punktem Dnia Skupienia była Msza święta koncelebrowana przez przybyłych księży. Pomimo niewielkiej ilości uczestników miała ona uroczysty charakter. W krótkim kazaniu kaznodzieja przypomniał nam, że Bóg nie jest egzekutorem nakazów i zakazów, za jakie często bierzemy chociażby dekalog, ale chce być bardziej drogowskazem w naszym życiu.

Myślę, że taki dzień skupienia na początku Wielkiego Postu, a nawet w trakcie jego trwania, jest doskonałą okazją do tego, aby jeszcze raz na chwilę zatrzymać się i przemyśleć wiele spraw w swoim życiu. A takie konferencje są jak najbardziej ku temu pomocne i przydatne.

Jutro zaczynają się trzydniowe rekolekcje w DA w Katowicach. Planuję na nie wbić, bo może być ciekawie.

2325. Strach się bać!

Zastanawiam się, czy nadrobię zaległości czytelnicze, jakie mi się nagromadziły przez ostatnie dni w blogosferze. Pewnie będzie trudno, bo niesamowite osłabienie w dalszym ciągu daje mi się we znaki, ale będę próbować. Z jednej strony czuję się trochę nie fair wobec Was, a z drugiej uważam, że nie ma nic bardziej niesprawiedliwego dla bloggerów, niż jednych bez przerwy faworyzować komentarzami, a wobec innych mieć wymówkę, że nie ma się czasu. Wolę "nie mieć czasu" dla wszystkich, a nie tylko dla wybranych.

Wybaczcie, to nie tak miało wyglądać. Wraz z nadejściem ferii miałam mieć więcej czasu na blogi (ale oczywiście w ramach rozsądku), a wyszło jak wyszło. Chociaż nie, wcześniej miałam jechać na obóz zimowy z klubem sportowym. Wiem, że w moim aktualnym stanie nie na wiele by się to zdało i raczej by mnie ten wyjazd nie ucieszył, a jednak z tyłu głowy jest ten żal, ta tęsknota za poszusowaniem na nartach. 

Mimo wszelkiego osłabienia udało mi się ostatnio przeczytać "Wojnę światów" Herberta George'a Wellsa. Pamiętam jak prawie dwadzieścia lat temu na lekcji Wiedzy o Społeczeństwie profesor opowiadał nam o fenomenie słuchowiska radiowego z 1938 roku opartego na powieści. Wiele słuchaczy zgromadzonych przy radioodbiorniku było przekonanych, że spiker na żywo relacjonuje atak Marsjan na planetę Ziemię. Wtedy być może mnie to dziwiło, być może śmieszyło. Tego już nie pamiętam. Jednak ta jego opowieść wbiła się w moją głowę i siedziała aż do teraz. Jednak po przeczytaniu całości zaczynam rozumieć te wszystkie obawy słuchaczy, a nawet wyczuwać strach, jaki im towarzyszył.

Tytuł: "Wojna światów"

Autor: Herbert George Wells

Wydawnictwo: Vesper

Czerwonak 2018

Ilość stron: 214

Życie pozaziemskie to jeden z tych tematów, na które człowiek ma dużo wyobrażeń, ale tak naprawdę niewiele o nim wie. Niby zostały wysłane sondy kosmiczne, ale czy znajdą one realne ślady życia pozaziemskiego, tego nikt nie wie. Zostaje nam tylko nasza ludzka wyobraźnia. Jedną z najbardziej znanych wizji jest ta zaprezentowana przez Herberta George Wellsa w "Wojnie światów". To na motywach tej powieści w latach 30 XX wieku powstało słynne słuchowisko, które wywołało panikę wśród wielu Amerykanów.

Pewnego dnia nieopodal Londyny ląduje dziwny cylinder. Dwóch dziennikarzy postanawia sprawdzić, co to jest. Na miejscu zostają oni unicestwieni przez tajemnicze istoty. Dzieje się to na oczach nieznanego z imienia i nazwiska narratora, zamieszkujący położone nieopodal Woking. Niemal od razu daje się wyczuć, że przybysze są wrogo nastawieni do Ziemian i robią wszystko, żeby zniszczyć życie na Ziemi. Narrator wraz z żoną i innymi mieszkańcami miasteczka postanawia uciec, co wcale nie jest takie łatwe. Tymczasem rozpoczyna się zagłada znanego dotychczas świata.

Książka została dosyć ciekawie przetłumaczona na język polski. Czyta się ją jednym tchem. Dotąd specjalnie nie interesowały mnie książki z dziedziny SF, tą jednak przeczytałam z prawdziwą ciekawością i zainteresowaniem. Dodatkowym atutem są grafiki ilustrujące treść pozycji. Ich autor zastosował interesujący zabieg naszkicowania ich niczym ołówkiem. Z jednej strony nadaje to grozy całości, a z drugiej wprowadza czytelnika w mroczną opowieść napaści Marsjan na Ziemian. Zachwyciła mnie jego wizja wyglądu marsjańskich pojazdów i maszyn, sama lepiej bym tego nie wymyśliła. Ogólnie jestem zadowolona z przeczytania tej pozycji. A dodatkowo po trochu zaczynam rozumieć tą panikę, która wybuchła, kiedy w radio pojawiło się słuchowisko oparte na tej książce.

Za książkę dziękuję Lidzi z misiowego zakątka

2293. "Leo, Leo, Leo, odnajdę Cię"

Tegoroczne studenckie poranne roraty w kaplicy na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego nie były jedynymi, w których brałam udział. Wieczorami bowiem, o ile czas i zdrowie pozwalały, starałam się brać też udział w roratach organizowanych w parafii Księdza-administratora. Zazwyczaj po pracy pędziłam na jeden z dworców autobusowych, a potem przez ok. 70 minut jechałam autobusem na miejsce. Żeby nie było - to jest tzw. "szybka linia", czyli nic szybszego nie ma. No, może własny samochód, ale tego aktualnie nie posiadam.

Tematem przewodnim wieczornych rorat, podejrzewam że podobnie jak w wielu parafiach, był ten zaproponowany przez redakcję "Małego Gościa Niedzielnego", a dotyczący postaci papieża Leona XIV. W poznawaniu życiorysu nowego, 267. papieża pomagał najmłodszym sympatyczny, pluszowy lew o imieniu, a jakżeby inaczej, Leo.

Na każdym spotkaniu roratnim trzymany przez jedne z dzieci lew Leo rozmawiał z nimi głosem byłego proboszcza przybliżając im ciekawostki i fakty z życia Leona XIV. Najmłodsi z chęcią wchodzili z nim w dyskusję, czasami wręcz zaskakując go swoją bystrością. Wzorem wcześniejszych lat, także i tym razem powstała okolicznościowa piosenka, która bardzo szybko wszystkim wpadła w ucho i każdy, zarówno ci mali, jak i ci duzi, nucili ją pod nosem, nie tylko na koniec Mszy, kiedy była śpiewana jako pieśń na wyjście.

Na przodzie kościoła pojawiła się dekoracja nawiązująca do tematyki rorat. W tym roku był to baner z wizerunkiem papieża Leona i miejscami na naklejki z danego dnia. Tuż obok ustawiono świecę roratkę, a na dole zegar, który odmierzał nie godziny, a dni upływające do świąt Bożego Narodzenia. Aż żałuję, że nie zrobiłam zdjęcia, bo wyglądało to przeuroczo. Każda Msza święta rozpoczynała się od radosnej procesji dzieci i kapłanów rozświetlających kościelny mrok swoimi lampionami. Towarzyszyła temu pieśń, którą poznałam dopiero w tamtej parafii, a która bardzo mi się podobała i niemal natychmiast nauczyłam się jej na pamięć. 

W dniach, kiedy byłam na nabożeństwach, dostawałam za zadanie zebranie dzieci przybyłych na nie z lampionami i ustawienie ich pod chórem. Czasami, kiedy poprzedniego dnia mnie nie było w kościele, podpytywałam je, czego się wówczas dowiedzieli. Dzieciaki, z początku niezbyt przychylnie do mnie nastawione, z czasem zaczęły się do mnie coraz bardziej przekonywać, a w ostatnich dniach już same z siebie ze mną rozmawiały. Noszszsz... aż się wzruszyłam. Potem wraz z nimi, i z lampionem w łapach, szłam w uroczystej procesji.

Tak jak pisałam wcześniej, kazania nie były tylko monologiem kapłana, jak to było za czasów mojego dzieciństwa, ale dialogiem ksiądz-dzieci-lew Leo. Aż serce samo z siebie cieszyło się na ten widok. A przy okazji sama wiele wyniosłam z tych spotkań. Bo przecież nigdy nie jest tak, że wszystko wiemy, zawsze coś będzie dla nas nowością.

Bardzo mi się podobał pomysł z przynoszeniem przez dzieci ozdób na choinkę. Każdego dnia była losowana jedna z nich, a dziecko które ją wykonało, otrzymywało szopkę, do której miało dołożyć jedną rzecz i przynieść na kolejne spotkanie. Dodatkowo dostawało ono batonik "Lion" oraz wykonanego przeze mnie lwa np. na choinkę.

Pomysł na lwy przyszedł mi przypadkowo podczas dłuższego przebywania w szpitalnej (przychodniowej?) poczekalni. Ogólnie wiedziałam o temacie przewodnim rorat zaproponowanym przez "Małego Gościa Niedzielnego" już w połowie listopada. W tym samym czasie ksiądz podzielił się ze mną wiadomością, że zdecydował, że na jego podstawie zrobi nabożeństwa (z tego co wiem, to jeszcze można było zrobić je o bł. Laurze Vicunii i świętych Pier Giorgio Frassatiego oraz Carla Acutisa, czy też samego św. Carla Acutisa). Podejrzewałam, że na swojej nowej parafii zrobi jakieś losowania czegoś wśród dzieciaków. I tak sobie pomyślałam, że miło by było, gdyby ci, którzy to coś wylosują dostały jakiś tematyczny upominek. Białe lwy np. na choinkę? Czemu nie. Szybko zamówiłam odpowiednią foremkę do wypieków, aby jakoś wprowadzić zamysł w czyn, i jeszcze zdążyć na czas. Udało się, a przynajmniej połowicznie. W zamyśle miały być one z zimnej porcelany, ale coś nie wyszło. W ostateczności pomalowałam je na biało, bo naturalny kolor bardziej przypominał ten, w którym lwy występują w naturze. Zdążyłam z tym dosłownie na styk i już pierwszego dnia wręczyłam pudło, w którym się znajdowały, księdzu. Może nie były idealne, ale z sercem. A to, co zostało, bo jednak wyszło ich nieco więcej niż dni adwentowych, rozdałam osobom bliskim mojemu sercu.

Po losowaniu jedno z dzieci przesuwało wskazówkę adwentowego o jeden dzień. Po błogosławieństwie i rozesłaniu w murach świątyni rozlegał się radosny śpiew "Leo, Leo, Leo, odnajdę cię!". W tym czasie, albo któryś z ministrantów, albo ja, szli na zakrystię po naklejki z danego dnia, które następnie dzieci przyklejali na specjalną planszę. Nawet mi dostało się jedną. 

Dodatkowo do naklejki dzieci otrzymywały "coś słodkiego", ciasteczko, pierniczka, babeczkę, "czekoladowego pierniczka" (z gęstej roztopionej białej czekolady "wykrajałam" foremkami do pierniczków odpowiednie kształty). Trochę było z tym roboty, zwłaszcza, że w dniach, kiedy byłam na tych roratach wracałam do domu na godzinę 21:30, ale uśmiech dzieciaków wynagrodził mi wszelkie zmęczenie.

Jak białe lwy, tak białe lwy :)

Takim finałem spotkań roratnich było wspólne ubieranie choinek przez dzieci w przyniesione przez nie ozdoby. Nawet kilka moich lwów na niej wylądowało, co oczywiście mnie cieszy. Ale, oczywiście, najbardziej cieszyła mnie radość dzieci z tej przygody. (Na tej drugiej choince widać nawet moje lwy)

Tak mi się przypomniały roraty z 2011 roku z "Pamiętnikiem papieskiego anioła". Roraty najczęściej prowadzone przez księdza Wojtka, który angażował w nie wszystkich chętnych od najmłodszego do najstarszego. Wiecie, myślałam, że już nigdy nie przeżyję czegoś takiego. A tu życie sprawiło mi taką niespodziankę. Takie promyczki radości pomiędzy kolejnymi pobytami u specjalistów, badań, diagnoz, zażywania leków przeciwbólowych, zmęczenia pracą. Bo w życiu, oprócz tych złych momentów, są także i dobre. I to z nich należy się cieszyć.

Na koniec dzisiejszego wpisu chciałabym Wam życzyć staropolskim zwyczajem 

wszystkiego najlepszego i najpiękniejszego na te święta. Żeby nowonarodzona Boża Dziecina zawitała w Waszą codzienność i została w niej przyjęta dużo cieplej, niż 2025 lat temu w Betlejem. Żebyście potrafili cieszyć się tymi dniami i spędzili je w spokojnej atmosferze, takiej, jaka Wam odpowiada. Żeby pokój ogarnął Wasze serca, a spokój płynący z Bożego żłobu towarzyszył Wam przez cały rok. Niech to będzie dobry czas sprzyjający odpoczynkowi i budowaniu relacji. A jednocześnie nie zapominajmy, kto tak właściwie jest w tym wszystkim najważniejszy.

Błogosławionych i dobrych świąt spędzonych w zdrowiu i radości!

I na koniec dziękuję Uleńce i Marzence za kartki z życzeniami. Akurat wyjęłam je ze skrzynki pocztowej w chwili, w której wróciłam z całodniowego (no, może przesadziłam, ale na pewno kilkugodzinnego) pobytu w szpitalu i od razu jakoś tak lepiej się poczułam. Ale poczułam też żal do samej siebie, że w tym roku nie dałam rady (na razie) nic nikomu wysłać. Przepraszam Was...

2291. Trzynaście wymagających poranków

Tegoroczne poranne roraty Duszpasterstwa Akademickiego na Wydziale Teologicznym USia były dla mnie nie lada wyzwaniem. To nie pierwsze tego typu przedsięwzięcie w którym brałam udział, jeżeli dobrze liczę, to moje czwarte poranne roraty z DA. W zeszłym roku byłam na wszystkich, dwa lata temu opuściłam jedno spotkanie. Niby za pierwszym razem chodziłam "w kratkę", ale powiedzmy, że wtedy dopiero się rozkręcałam.

Dotychczas jednak łączyłam je ze studiami na wydziale. Przed świtem (głównie ok. 5.30) jechałam na wydział na roraty o 6:40, potem mieliśmy śniadanie, a potem zostawałam na zajęciach, względnie pędziłam na pedagogikę na drugi wydział. W tym roku studia zamieniły się miejscami z pracą zarobkową, i to w moim miejscu zamieszkania, czyli ok. 25 km od K-c. Może inaczej powiem - po roratach musiałam wracać do szkoły w DG, następnie ponownie jechać na świetlicę do K-c i na wieczór podjechać do S-rza, aby pomóc w ogarnięciu rorat dla dzieci. Toż to szaleństwo, zwłaszcza że roraty zostały przesunięte na 6:30. A jednak postanowiłam spróbować, tym bardziej że nic nie traciłam, po prostu nie byłabym na wszystkich Mszach. Co znowu byłoby bardzo prawdopodobne, zważywszy nie tylko na poranne zmęczenie, ale chociażby na mój obecny stan zdrowia. Lekarz niby ma swoje podejrzenia, ale co do ich potwierdzenia to potrzeba jeszcze kilka badań, te znów mam wykonać dopiero w styczniu, kiedy będzie nowa kolejka limitów do nich. Pocieszam się tym, że widać nie jest ze mną aż tak źle, skoro mogę na nie trochę poczekać. Czasami jest źle, ale pocieszam się tym, że inni mają gorzej. Bo pewnie tak też jest.

Mimo wszystko, szczęście i samopoczucie mi sprzyjało, przez co udało mi się być na wszystkich trzynastu spotkaniach. Trzynastu, bo z jednej strony odpadały poniedziałki i soboty, ale z drugiej, dzisiaj, chociaż to właśnie poniedziałek, mieliśmy ostatnią Mszę. W tym roku tematem przewodnim były postacie dwunastu (a właściwie to trzynastu) apostołów. Historie z pozoru nam znane zostały nam na nowo opowiedziane przez księdza Krisa. Tam, gdzie Pismo Święte milczało, do głosu dochodziły apokryfy i pisma Ojców Kościoła. Słuchałam wszystkiego z uwagą, a także odpowiadałam, o ile oczywiście znałam odpowiedzi, na stawiane przez księdza pytania.

Tradycją było wspólne zdjęcie uczestników danych rorat po ich zakończenie. Jest to ciekawa pamiątka, która za razem pokazuje, jak wielu studentom (i nie tylko) niestraszne jest wczesne wstawanie i udział w nabożeństwie, które tradycyjnie powinny odbywać się wczesnym rankiem.

2 grudnia - poznawaliśmy postać św. Piotra

3 grudnia - temu dniu przewodził Jakub Starszy

4 grudnia zgłębialiśmy postać św. Jana

5 grudnia zaznajamialiśmy się ze św. Andrzejem

9 grudnia słuchaliśmy o św. Filipie

10 grudnia to dzień św. Bartłomieja (Natanaela)

11 grudnia próbowaliśmy zrozumieć św. Mateusza

12 grudnia dużą nadzieją napełnił nas św. Tomasz

16 grudnia - trzeci tydzień rorat rozpoczęliśmy z postacią Jakuba Młodszego

17 grudnia - ten dzień zdecydowanie należał do Judy (Judyma 😀) Tadeusza

18 grudnia o gorliwości uczył nas Szymon Gorliwy

19 grudnia - finał rorat z Judaszem Iskariotą

22 grudzień - finał rorat na bis z św. Maciejem

W tym roku każdy z nas otrzymał zdrapkę adwentową. To taka odpowiedź na nasze rokroczne marudzenie, że nie mamy żadnych kontrolek w przeciwieństwie do dzieci. Ksiądz Kris się jednak zmobilizował i zamówił dla nas owe zdrapki, które każdy otrzymał. Wiecie, myślałam, że w moim wieku nie będzie mnie to w żaden sposób bawiło. Tymczasem każdego dnia rano, wkrótce po śniadaniu po roratach, z zapałem i wypiekami na twarzy, zdrapywałam zadania na dany dzień z ciekawością, jakie zadanie mnie czeka tym razem. Zabawa przednia, nawet dla osób 35+ lat.

Muszę przyznać, że chociaż poranne wstawanie na roraty i ekstra na nie docieranie było dla mnie niemałym wyzwaniem, to nie wiem dlaczego czuję satysfakcję. I to nie chodzi o otrzymanie na koniec wyróżnienia w postaci dodatkowej czekolady (której i tak nie mogę jeść). Bardziej o radość, o to, że pokonywało się własną słabość, własną niechęć. Bywały dni, podczas których popołudnia spędzałam na szpitalnym oddziale. Do domu wracałam wyczerpana. Tak bardzo zmęczona, jak 18 grudnia, kiedy po Mszy pojechałam od razu do Wał-Rudy, wróciłam w zasadzie późno, a rano udało mi się wstać na oficjalnie ostatnie roraty, chociaż nie było łatwo. Z Bożą pomocą jednak dawałam radę. A jako bonus, który naprawdę mnie ucieszył, było przeczytanie dzisiejszego Pierwszego Czytania, codzienne przygotowanie Ołtarza Pańskiego przed Mszą a także wczorajsza pochwała przed moim biskupem Arturem Ważnym, który był w gościnie w duszpasterstwie. Żeby nie było - Artur mnie zna na tyle, na ile może i osobiście pogratulował mi tego wyczynu. Chociaż tak naprawdę gratulacje należą się każdemu z nas, bo każdy z nas na swój sposób pokonywał swoje słabości i ograniczenia, aby być na tych roratach choć jeden jedyny raz...

Zdjęcie z cyklu: "Diecezja sosnowiecka ustawia się przy swoim biskupie... Karolina!" (sprint Lolka do biskupa); reakcja Artura: "Ooo, kogo my tu mamy..., moja Karolina...(i taka łapa czochrająca mi włosy)". Żeby nie było, nasza diecezja była reprezentowana jeszcze przez dwóch chłopców stojących na lewo od biskupa

2285. Chociaż tematem rorat jest papież Leon, ja jeszcze poznaję osobę jego poprzednika

"Leo, Leo, Leo - odnajdę Cię!" - ten fragment tegorocznej piosenki adwentowej wpadł mi do ucha i jak mantra w nim wybrzmiewa. W ubiegłą sobotę nawet uczyliśmy się jej z dzieciakami na zajęciach w Oratorium. Co prawda salezjanie w Sosnowcu wybrali inny temat przewodni niż roraty z papieżem Leonem, jednak ta piosenka ma w sobie to coś, że nie da się jej nie lubić.

Dzieciaki bardzo szybko załapały i melodię i słowa, i nawet na finał zajęć zaśpiewaliśmy wspólnie piosenkę o "Białym Lwie", który przybył do Watykanu. Była moc. Tylko czekać, aż tamten proboszcz pójdzie w ślady naszego i wyrzuci nas z budynku. 

Z jednej strony mamy papieża Leona XIV, którego biografię w formie przystępnej dla dzieci poznajemy podczas nabożeństw roratnich. Ja jednak jeszcze na chwilę zatrzymałam się przy jego poprzedniku, papieżu Franciszku. A to za sprawą książki "Jezuita. Papież Franciszek" autorstwa Sergia Rubina i Francescy Ambrogetty, która umilała mi przemieszczanie się na trasie D-G - K-ce - S-rz oraz oczekiwanie najpierw na roraty (ok 45 minut), a następnie na autobus powrotny (ok. 1 godzinę i 45 minut) w tym ostatnim, jak i oczekiwanie na swoją kolej u lekarza. Skutek tego był taki, że przeczytałam ją właściwie w dwa dni. Czy było warto? Oczywiście, że tak. Śmiem nawet twierdzić, że książka jest idealnym uzupełnieniem napisanej przez niego samego "Nadziei. Autobiografia" po którą sięgnęłam na przełomie jego życia (zaczęłam czytać kilka dni przed jego śmiercią, a skończyłam po niej).

Tytuł: "Jezuita. Papież Franciszek"

Autor: Francesca Ambrogetti, Sergio Rubin

Wydawnictwo: Dom Wydawniczy "Rafael"

Kraków 2013

Ilość stron: 224

Wybór argentyńskiego kardynała Jorge Bergorio na 266. papieża mógł być szokiem dla wielu katolików, sama jego postać nie była aż taka anonimowa. Chociaż przebieg konklawe objęty jest tajemnicą, to mówi się, że już podczas wyborów następcy świętego Piotra w 2005 roku zdobył on bardzo dużą liczbę głosów, co oznacza jego pozycję wśród pozostałych elektorów. Osiem lat, jakie upłynęły pomiędzy tamtym konklawe a tym, na którym został papieżem i przyjął imię biedaczyny z Asyżu zdają się tylko ją umacniać.

Wywiad z papieżem Franciszkiem będący przedmiotem niniejszej pozycji, został przeprowadzony w czasach, kiedy był on jeszcze wspomnianym kardynałem. Chociaż bardziej odpowiednim określeniem byłoby cykl wywiadów. Bo tak naprawdę w książce znalazło się miejsce na wiele rozmów, dotyczących takich spraw jak korzenie, dzieciństwo i młodość Bergoria, kształtowanie się jego powołania, problemy trawiące argentyńską ziemię, czy też program na kapłaństwo przyszłego papieża. Takim oderwaniem od trudnych spraw była rozmowa poświęcona kardynałowi, jako zwykłemu człowiekowi, mającego prawo do pasji, zainteresowań, ulubionych gatunków muzyki, filmu czy sposobów spędzania wolnego czasu. Pokazuje to czytelnikowi, jak bardzo ksiądz Jorge był ludzki w swoim kapłaństwie.

Wydaje mi się, że książka "Jezuita. Papież Franciszek" jest doskonało pozycją dla tych, którzy chcą poznać życie, ale przede wszystkim poglądy głowy Kościoła Katolickiego. Została wydana w znamiennym czasie, w momencie, kiedy kardynał Jorge Bergolio stawał się papieżem. Z lektury można jasno wywnioskować, że wiele znanych nam przyzwyczajeń, papież Franciszek wyniósł z czasów, kiedy mieszkał w Argentynie. A to doskonale obrazuje, jak duże znaczenie mają doświadczenia z przeszłości, które przekładami na teraźniejszość.

No to teraz mogę z czystym sercem poszukać w Bibliotece Śląskiej pozycji o papieżu Leonie XIV.

2284. Trzynastu wspaniałych i różne powody ich odejścia z tego świata

Jakiś czas temu znalazłam na internecie dosyć ciekawy artykuł zestawiający losy dwunastu, a jakby się tak uprzeć to i trzynastu, apostołów wraz ze wskazaniem jaką ponieśli śmierć. Mnie osobiście bardzo on poruszył i postanowiłam kiedyś się nim z Wami podzielić. Długo jednak szukałam ku temu okazji, nie znajdując odpowiedniej, aby go tutaj zamieścić. I tak po trochu zaczynałam wątpić czy mi się to uda. Tymczasem w pierwszym dniu akademickich rorat ksiądz Kris oznajmił nam, że jako ich temat przewodni wybrał postacie dwunastu apostołów (po jednym na każdy ich dzień), z których finalnie zrobiło się trzynaście. Przypadek? Być może, ale ja bardzo lubię takie nieoczywiste promyczki od Pana Boga. I myślę sobie, że to jest idealny moment ku temu, aby przedstawić Wam dwunastkę ludzi, wybranych przez Najwyższego do pełnienia misji na całym znanym im ówczesnym świecie.

źródło grafiki

Ich głównym zadaniem było głoszenie Ewangelii, a przez to poniesienie w świat nauk Jezusa Chrystusa. Było to związane ze znacznym niebezpieczeństwem, ponieważ nowa religia nie wszędzie była mile widziana. W większości apostołowie zginęli śmiercią męczeńską poprzez ukrzyżowanie. W ten sposób życie stracili chociażby Piotr, Andrzej, Jakub, Filip i prawdopodobnie Szymon Gorliwy. Jakub i Mateusz zostali ścięci mieczem, Bartłomieja obdarto ze skóry, Tomasza natomiast przebito włócznią. Judasz po wydaniu Jezusa popełnił samobójstwo. Straszną śmiercią zginął także jego następca, św. Maciej - został ukamieniowany. Jedynie Janowi udało się umrzeć śmiercią naturalną. W jaki sposób dokładnie zginęli apostołowie? Zapraszam do lektury.

Słowo "Apostoł" wywodzi się z języka greckiego, a konkretniej od terminu "apostolos", który oznacza wysłannika. Wedle Nowego Testamentu Jezus Chrystus wybrał dwunastu uczniów, którzy zostali jego towarzyszami i powierzył im misję szerzenia chrześcijaństwa na ziemi. Ich liczba miała symbolizować odrodzenie dwunastu ludów Izraela, nową nadzieję dla narodu wybranego.

Publiczna działalność Jezusa trwała kilka lat. Jej początkiem był chrzest święty udzielony przez Jana Chrzciciela nad rzeką Jordan. Wkrótce potem nastąpiło wybranie dwunastu uczniów, którzy towarzyszyli Jezusowi do chwili, w której umarł w męczarniach na Golgocie nieopodal Jerozolimy. Także jego uczniowie w większości ponieśli śmierć męczeńską i właściwie tylko jeden z nich zmarł śmiercią naturalną.

1. Szymon Piotr - Szymon zwany Piotrem. Zawsze jest wymieniany jako pierwszy wśród apostołów i ukochany uczeń Jezusa. To on został pierwszym biskupem Rzymu, czyli papieżem kościoła katolickiego.

Nie znana jest data jego narodzin. Wiadomo za to, że pochodził z Betsaidy, miejscowości położonej nad Jeziorem Genezaret. Jego ojciec na imię miał Jan. Był też żonaty - jego małżonką tradycyjnie była św. Perpetua, zaś córką św. Petronela. Zmarł w Rzymie, ukrzyżowano go najprawdopodobniej w 64 r. n.e. w trakcie prześladowań chrześcijan oskarżonych o podpalenie Wiecznego Miasta przez cesarza Nerona. Część badaczy umiejscawia męczeńską śmierć Piotra w 67 r. Obie te daty są tak samo niepewne. Święty Piotr miał powiedzieć swoim katom, że nie jest godzien odchodzić jak jego Nauczyciel, przez co umarł poprzez ukrzyżowanie głową w dół.

źródło grafiki

2. Jakub Starszy (zwany też Większym) - Jakub Starszy był synem Zebedeusza i Salome (która czasem towarzyszyła Jezusowi Chrystusowi, np. stojąc pod krzyżem na Golgocie). Jakub wraz z młodszym bratem Janem zarabiali na życie wspólnie z Piotrem jako rybacy nad Jeziorem Galilejskim.

W momencie, w którym Jezus wysłał uczniów, aby głosili jego naukę w świecie, Jakub Większy miał się udać na półwysep iberyjski. Wkrótce jednak wrócił do Judei i został pierwszym biskupem Jerozolimy.

Jakub był pierwszym z apostołów, którzy ponieśli śmierć w imię Ewangelii pomiędzy 40 a 42 r. Został skazany na śmierć przez króla Judei - Heroda Agryppę, w związku z tym jego śmierć można uznać za "mniej straszną", czy też bardziej humanitarną. Jakub zginął ścięty mieczem. Tuż przed śmiercią miał nawrócić swojego kata. Jego ciało w cudowny sposób miało dotrzeć do Hiszpanii, gdzie do dnia dzisiejszego działa szczególne miejsce jego kultu - sanktuarium w Santiago de Compostella.

źródło grafiki

3. Jan - początki Jana Ewangelisty jako ucznia Jezusa były takie same, jak jego brata Jakuba (Starszego). Był prawdopodobnie najmłodszym z apostołów. Mówi się o nim jako o umiłowanym uczniu Jezusa, jednym z najbardziej zaufanych. Razem z bratem otrzymali przydomek "synowie gromu".

Jan Ewangelista jako jedyny spośród dwunastu apostołów nie zakończył życia w męczarniach. Miał szczęście należeć do ludzi, którzy umarli śmiercią naturalną. Stało się to ok. 100 r. w Efezie.

źródło grafiki

4. Andrzej - Andrzej oraz Szymon Piotr byli braćmi. Na początku należał do uczniów Jana Chrzciciela, jednak wraz z bratem przyłączyli się do Jezusa. Po otrzymaniu darów Ducha Świętego Andrzej rozpoczął głoszenie Słowa Bożego na terenie Bizancjum. Jak mówi legenda, dotarł on aż na te ziemie, na których w późniejszych latach rozwinęło się miasto Kijów.

Andrzej, podobnie jak jego brat, umarł straszną śmiercią. Odebrano mu życie w greckim mieście Patras, pomiędzy 62 a 70 r. Rozciągnięto go na krzyżu w kształcie litery X, która w języku greckim jest pierwszą literą imienia "Chrystus". Ta forma z czasem została nazwana "krzyżem świętego Andrzeja" i obecnie jest ustawiana przed przejazdami kolejowymi jako drogowy znak ostrzegawczy.

źródło grafiki

5. Filip - Filip był kolejnym z apostołów, którzy pochodzili z Betsaidy. Prawdobnie był żonaty, a nawet miał córki. 

Niewiele wiadomo na jego temat w okresie po wniebowstąpieniu Chrystusa. Nawet co do jego śmierci istnieje kilka wersji jej okoliczności, ale wszystkie są równie straszne. Miał zginąć w Hierapolis w 80 r. n. e. Jedno z podań twierdzi, że został powieszony na słupie, inne, że został ukrzyżowany.

źródło grafiki

6. Bartłomiej (Natanael) - apostoł dwojga imion, chociaż czasami uznawało się, że to dwie różne osoby. W gronie uczniów Chrystusa miał się znaleźć dzięki Filipowi. Wiadomo, że głosił Słowo Boże w Armenii, Indiach, Arabii, a także Etiopii.

Zginął ok. 70 r. na terenie współczesnej Armenii. Bez przesady można sądzić, że odszedł w męczarniach, których nie dostarczył żaden inny apostoł. Zamęczonego mężczyznę rozpięto na krzyżu i żywcem obdarto ze skóry. Następnie ukrzyżowano go i ścięto.

źródło grafiki

7. Mateusz - Mateusz pochodził z Galilei, a konkretniej z miasta Nazaret. Posiadał również drugie imię - Lewi. Wiadomo też, że był synem niejakiego Alfeusza. Zanim przystąpił do Jezusa, pełnił funkcję poborcy podatkowego, który zbierał opłaty od Żydów na rzecz Rzymu.

Mateusz jest jednym z tych apostołów, co do których nie ma pewności ani pod względem daty ani miejsca śmierci. Jedyne co o nich wiadomo to to, że ich śmierć miała charakter męczeński. W przypadku Mateusza za datę zgonu podaje się okolice roku 60, a jako miejsce Etiopię lub Persję. Najprawdopodobniej ścięto go mieczem.

źródło grafiki

8. Tomasz - niewiele wiadomo na jego temat. Bardzo prawdopodobne, że podobnie jak większość apostołów był także rybakiem. Być może posiadał rodzeństwo. Co ciekawe, według niektórych gnostyków był bratem-bliźniakiem samego Jezusa. Tomasz funkcjonuje w kulturze jako "niewierny", chociaż bardziej adekwatny byłby termin "niewierzący". To on był jedynym z apostołów nieobecnym w czasie objawiania się reszcie zmartwychwstałego Chrystusa. Przez to nie chciał później uwierzyć w słowa swoich współtowarzyszy o Jezusie.

Był jednym z tych uczniów zbawiciela, którzy zginęli z dala od rodzinnych stron. Męczeńską śmierć poniósł na terenie Indii, gdzie przebywał z misją chrystianizacyjną. Zadano mu straszne katusze, odbierając życie przez przebicie piką albo mieczem.

źródło grafiki

9. Jakub Młodszy (zwany też Mniejszym) - Jakub był synem Marii i Alfeusza. Był bratem Judy Tadeusza. Po wniebowstąpieniu Chrystusa dbał o rozwój chrześcijaństwa na terenie Jerozolimy, gdzie miał pełnić funkcję biskupa.

Zginął w 62 roku, a jego śmierć była straszna - obawiający się jego znaczenia faryzeusza pojmali go, a następnie doprowadzili przed sanhedryn. Sanhedryn z kolei skazał apostoła na ukamieniowanie i polecił wykonać wyrok w trybie natychmiastowym. W efekcie skazujący go arcykapłan został usunięty ze stanowiska, jednak Jakubowi nie przywróciło to życia.

źródło grafiki

10. Juda Tadeusz - Juda Tadeusz to brat Jakuba Młodszego. Wedle źródeł z II w. miał żonę oraz dzieci. Uważa się też, że był osobą wykształconą. Był jednym z późniejszych uczniów Jezusa, dlatego w Piśmie Świętym poświęca mu się mniej miejsca.

Istnieje kilka wersji dotyczących jego śmierci. Ze względu na fakt, że w niektórych wędrówkach towarzyszył Szymonowi, czasami uznaje się, że ci apostołowie zginęli razem. Innym razem uznaje się jednak, że ponieśli śmierć oddzielnie - Juda Tadeusz miał umrzeć w 80 r w Persji lub Libanie śmiercią męczeńską po pobiciu go kijami.

źródło grafiki

11. Szymon Kananejczyk (Gorliwy) - Szymon Kananejczyk, zwany też Gorliwym, to najmniej znany apostoł. Głosił Ewangelię od północnej Afryki po Wielką Brytanię podróżując z innym apostołem - Judą Tadeuszem.

Według różnych źródeł obydwaj uczniowie zginęli w Persji albo na Kaukazie. Chociaż tak naprawdę Szymon mógł zginąć równie dobrze w Jerozolimie. Prawdopodobnie umarli poprzez ukrzyżowanie albo rozcięcie piłą na dwoje. Warto też zauważyć, że w przypadku śmierci Judy Tadeusza jako jej przyczynę podaje się obicie go kijami.

źródło grafiki

12. Judasz Iskariota - Judasz Iskariota jest wymieniany jako ostatni z dwunastu apostołów Chrystusa. Niewiele miejsca poświęca się jego życiu i pochodzeniu, bardziej skupiając się na roli, jaką przyczynił się do roli Jezusa na krzyżu. Miał sprzedać Nauczyciela za cenę trzydziestu srebrników. 

Ewangelia św. Mateusza podaje, że po wydaniu Jezusa, popełnił on samobójstwo. Przyjęto, że się powiesił, chociaż równie dobrze, według słów św. Piotra, mógł on rzucić się z jakiejś góry głową w dół. Zginął jako pierwszy z apostołów, trudno jednak porównywać jego śmierć z męczeństwem, jakiemu poddani byli pozostali apostołowie.

źródło grafiki

13. Maciej - po samobójstwie Judasza do grona dwunastu powołano Macieja, który również był świadkiem nauczania Chrystusa od momentu jego chrztu. On również dołączył do grona tych, którzy zginęli śmiercią tragiczną za wiarę. Po nawróceniu wielu ludzi został oskarżony o bluźnierstwo i doprowadzony przed sanhedryn. Tam został skazany na ukamieniowanie. Istnieją jednak takie pisma Ojców Kościoła, według których umiera on śmiercią naturalną.

źródło zdjęcia

Wszyscy apostołowie, z wyjątkiem Jana, który zmarł śmiercią naturalną, zginęli jako męczennicy. Zaufanie, jakim obdarzył ich Jezus Chrystus, i ich misje ewangelizacyjne doprowadziły do tego, że ponieśli śmierć męczeńską w imię wiary chrześcijańskiej. Tak, jak i wielu innych chrześcijan, nie tylko w pierwszych wiekach rozwoju tej religii.

źródło grafiki

źródło: https://www.onet.pl/informacje/kb-kronikidziejow/smierc-12-apostolow-jak-zgineli-uczniowie-jezusa-chrystusa/ryq180k,30bc10