1840. Prawie a na finiszu semestru

Można powiedzieć, że pomimo problemów ze zdrowiem*, dałam radę i zaliczyłam wszystkie ćwiczenia w pierwszym terminie. Teraz tylko zaliczyć egzaminy i kolejne dwa semestry będą za mną. Oceny chyba dobre, poniżej czwórek w tym semestrze na razie nie spadłam, co chyba jest dobrym wynikiem. Trochę jestem zawiedziona dzisiejszym wynikiem z Uzależnień i współuzależnień, zaledwie 3,5 z kolokwium, ale z poprzedniego miałam 5, słówka angielskie też mi dobrze poszły, finalnie mam więc 4,5. Niby dobrze, jednak nie do końca satysfakcjonujące, bo z tego przedmiotu spokojnie można było mieć bardzo dobry (zastanawiam się, czy nie poprawiać tego).

Po skończonym zaliczeniu z Uzależnień pognałam na drugi wydział, na zaliczenia z pedagogiki. Tutaj oceny jak najbardziej mnie satysfakcjonują. Trochę trudno jest mi się przyzwyczaić do braku indeksów, bo jednak była ta radość z tego, że człowiek dostał do niej oceny, no ale zostały one całkowicie wyparty przez system USOS. Wszystko idzie z duchem czasu.

Teraz trzeba tylko przeżyć następny tydzień, gdzie w niektóre dni mam nawet i dwa zaliczenia, ale to nic, nie takie rzeczy były przede mną i dałam sobie radę. Teraz też dam. A przynajmniej mam taką cichą nadzieję. Ta zaś umiera ostatnia i tego się trzymam dla własnego komfortu. Po drodze jeszcze mam państwowy egzamin kuratoryjny na kierownika wypoczynku, dzięki czemu już w wakacje będziemy mogli próbować zorganizować półkolonie "bez łaski"** proboszcza. Nie wiem co z tego wyjdzie, pewnie na początku będę popełniać mnóstwo błędów, ale przecież z czasem jakoś wszystko opanuję. Najpierw muszę jednak w ogóle zaliczyć ten egzamin. Pozytywną wiadomością dla mnie jest to, że zamieniono mi formę z pisemnej na ustną, bo jak sobie przypomnę mój egzamin na wychowawcę kolonijnego to było ciekawie z tą pisemną wersją. Szkoda tylko, że tak mało okazji miałam, aby wykorzystać moje kwalifikacje. Oby teraz było inaczej.

W pracy to był ostatni dzień przed przerwą międzysemestralną. Poszliśmy więc z dzieciakami do kina. Nie za bardzo wiem na czym były młodsze grupy, czy też starsze, ale nasza grupa (5 i 6 klasa szkoły podstawowej) oraz o poziom niższa (analogicznie 3 i 4 klasa szkoły podstawowej) obejrzała nową wersję Akademii Pana Kleksa. W głowie mam jeszcze wersję z lat 80 z kultowym wręcz Piotrem Fronczewskim w roli głównej, więc automatycznie czuję sentyment do tamtej wersji. Z drugiej strony dzieciakom się podobało, a to jest chyba jest najważniejsze. Przyjemnie jest patrzeć na ich uśmiechnięte twarze. Może nie wszyscy zasłużyli na taką nagrodę ze względu na oceny czy też zachowanie, ale przecież nie o to w tym wszystkim chodzi. A może wyjście na film będzie dla nich motywatorem czy też okazją do zmiany. Oby na dobre. Przez następne dwa tygodnie czekają ich dwie tury półkolonii, po jednej na każdy tydzień. Niektórzy będą na jednym turnusie, inni na dwóch, a jeszcze inni na żadnym. Trochę żałuję, że przez pierwszy tydzień mnie nie będzie, ale nie potrafię pogodzić egzaminów, które w większości przypadków mam do południa z zajęciami półkolonijnymi, które są w tym samym czasie. Muszę opanować bilokacje, koniecznie.

* Ostatnio z powodu kaszlu nie dość, że promotor szybciej mnie wypuścił z seminarium magisterskiego, to jeszcze załatwił mi szybsze zaliczenie z wprowadzenia do mediacji u prowadzącego, do którego bez kija lepiej nie podchodzić

** Wybaczcie, ale kolokwialnie pisząc - "ulewa mi się" jak pomyślę ile pod tym względem straciliśmy przez ostatnie 7 lat przez to, że proboszcz nawet nie chciał negocjacji w sprawie organizacji półkolonii, z których słynęliśmy jako parafia. Dla równowagi - organizował wypoczynek we Włoszech...

1770. Meil do wykładowcy nie dotarł, ale i tak zgodził się na moją prośbę

Od kilku dni mam przyznane Indywidualne Dostosowanie Studiów. Nazwa może wydawać się dość dziwna i można ją interpretować na różne sposoby, ale tak naprawdę jest to nazwa programu dedykowanego osobom niepełnosprawnym. Krótko mówiąc chodzi w nim o dostosowanie programu nauczania pod specyficzne potrzeby każdego w nas w oparciu o opis schorzenia, z jakim się zmagamy. Jak pewnie się domyślacie, inne potrzeby będą miały osoby niepełnosprawne ruchowo, inne z przewlekłą chorobą, inne osoby z problemami z wzrokiem, a inne, ze słuchem. Dlatego każdy student posiadający ograniczenia sam wskazuje obszary, w których posiada ograniczenia. W moim przypadku są to przede wszystkim problemy wynikające ze słabego rozwoju motoryki małej, toteż prosiłam m.in. o zamianę formy zaliczania kolokwiów i egzaminów z pisemnego na ustny, a w przypadku zaliczeń pisanych na laptopie o wydłużenie czasu pisania, jak też możliwość oddawania wszystkich prac pisemnych jako wydruków komputerowych. Być może dla kogoś to pójście na łatwiznę, ale dla mnie to wyrównanie szans nauki.

Teraz powoli uświadamiam wykładowców, że przyznano mi owy IDS. Teoretycznie leży to w kwestii wydziałowego koordynatora dostępności ON, jednak już w zeszłym roku przekonaliśmy się z Archaniołem (który też ma IDS-a), że powierzono tą funkcję zupełnie niekompetentnej osobie i że tak naprawdę jesteśmy zdani sami na siebie. W zasadzie na wszystkich moich poprzednich studiach sama musiałam informować wykładowców o mojej sytuacji i dlaczego nie napiszę tak jak inni ręcznie kolokwium i egzaminu, więc naprawdę nie robi mi to różnicy, czy teraz też zrobię to sama, czy też ktoś mnie w tym wyręczy. Dla mnie bardziej liczy się wydany papierek, coś, na czym mogę oprzeć moją prośbę.

Kilka dni temu napisałam meila do jednego z wykładowców o uzyskanych ułatwieniach. Tak naprawdę na nim najbardziej mi zależało, bo dzisiaj mieliśmy kolokwium z prowadzonych przez niego zajęć. Teoretycznie mogłam go poinformować o wszystkim na ostatnich zajęciach, ale wtedy nie miałam jeszcze zgody na dostosowania i chociaż było małe prawdopodobieństwo, że jej nie dostanę (dotąd otrzymałam taką zgodę i na studiach licencjackich z Nauk o Rodzinie, i na licencjat z Pedagogiki, szkoda że nie wydłuża się ona automatycznie na studia magisterskie), wolałam nie kusić losu. Codziennie sprawdzałam skrzynkę elektroniczną z nadzieją, że mi odpowiedział. I zawsze nie było w niej meila zwrotnego. Trochę zaniepokojona zapytałam wczoraj koordynatorki co mogę w takiej sytuacji zrobić. W odpowiedzi usłyszałam, żebym podeszła do niego przed zajęciami i na spokojnie wyjaśniła co i jak. Bo może nie zauważył tego meila, albo zapomniał mi na niego odpisać.

Tak też zrobiłam, chociaż tak naprawdę nie miałam na to zbyt dużo czasu. Kolokwium było o 8:00, a wykładowca jak na złość nie pojawiał się. Przyszedł może z 5 minut przed rozpoczęciem zajęć. Niemal od razu spokojnie powiedziałam mu o co mi chodzi, chociaż tak naprawdę w środku byłam kłębkiem nerwów. Wykładowca ze zdziwieniem na mnie spojrzał i stwierdził, że żadnego meila ode mnie nie dostał (aż mi się w tym momencie ciepło zrobiło), ale nie widzi też problemu w zamianie formy zaliczenia z pisemnej na ustną, jeżeli tylko są ku temu przesłanki. Dobrze, że uwierzył mi na słowo, bo pismo leży jeszcze w dziekanacie i czeka na ostatni podpis - dziekana. Nawet zaproponował mi inny termin, ale ja już chciałam mieć to za sobą i zdawałam zaraz po tym, jak grupa skończyła pisać. Trzy pytania opisowe, moje odpowiedzi, raz, dwa i mam już to z głowy. 

I właściwie wcale nie było tak źle, jak podejrzewałam, zwłaszcza kiedy usłyszałam jakie oceny dostała reszta. Awaryjnie nie przyznałam się do mojej, żeby ich nie denerwować. Powiedziałam im, że zdałam i to dosyć dobrze. Cieszę się, że mam to już z głowy, bo powoli zaczyna się dosyć gorący okres, a nigdy nie lubiłam odkładać zbyt dużo rzeczy na potem. Lepiej wszystko rozłożyć w czasie - i naukę, i zaliczenia.

1685. O studiowaniu osób niepełnosprawnych tak mało się mówi...

Zauważyłam, że temat studiowania osób niepełnosprawnych jest niezbyt często poruszany w mediach, a jeżeli już ktoś o tym pisze, to najczęściej my, niepełnosprawni, czy to na prowadzonych przez nas blogach, fanpage, czy też stronach www. Tak, jakby ta grupa studentów w ogóle nie istniała. Tymczasem jesteśmy, o czym świadczą Biura Osób Niepełnosprawnych*, działające przy niemal każdej uczelni. W każdym razie było ono i na AWFie, i na UPJPII, i na Uniwersytecie Śląskim. Co prawda nie zawsze ich wsparcie było mi potrzebne (czasami wystarczyło dogadać się z prowadzącymi odnośnie formuły zaliczenia ich przedmiotu - ja np. nie byłam w stanie napisać ręcznie kolokwium opisowego), ale wiem, że w niektórych przypadkach osoby w nich pracujące potrafią zdziałać cuda.
Przykładowo chorujący na SMA Antek, o którym pisałam chociażby >>tutaj<< w zeszłym roku zdał maturę i zdecydował się na studia, pomimo tego, że jest podłączony do respiratora, a poza tym, jest w stanie pisać jedynie na komputerze, jedynie jednym palcem i jedynie przez krótki okres czasu. Dzisiaj jest po pierwszym roku politologii na Uniwersytecie Poznańskim. Dzięki życzliwości oraz wyrozumiałości osób pracujących w BONie, wyrozumiałości wykładowców oraz otwartości kolegów i koleżanek dostał możliwość uczestniczenia w zajęciach bez wychodzenia z pokoju. Z kolei na UPJPII studiował chłopak z tą samą chorobą, Kamil, z którym do Krakowa przeprowadziła się mama. To ona zajmowała się wymagającym opieki synem, to ona chodziła z nim na trzy uczelnie, na których studiował i służyła mu swoją pomocą.
Biuro Osób Niepełnosprawnych jest więc ważnym i przydatnym miejscem dla każdego, kto posiada orzeczenie o niepełnosprawności. Może ono pomóc zamienić formę zaliczania egzaminów, zamienić salę, w której odbywają się zajęcia, wypożyczyć specjalistyczny sprzęt niezbędny do nauki, czy też pomóc załatwić asystenta naukowego. Na studiach zazwyczaj jest też możliwe pobieranie specjalnego stypendium dla niepełnosprawnych, które otrzymuje się niezależnie od dochodów i postępów w nauce. Może być ono pobierane równocześnie ze stypendium naukowym oraz socjalnym. Warto także starać się o dofinansowanie do studiów z programu STUDENT II. Z funduszy PFRON możliwe jest np. pokrycie kosztów czesnego w przypadku studiów zaocznych, paliwa do samochodu, czy po prostu materiałów niezbędnych w procesie kształcenia.
Pomimo licznych inicjatyw mających na celu wyrównywanie szans na uczelni, sama nauka i ukończenie studiów wymaga od niejednego z nas ogromnego wysiłku. Niepełnosprawność utrudniająca notowanie, niewyraźna wymowa, problemy ze słuchem lub z wzrokiem, niedostosowane budynki uczelniane oraz toalety (chociaż to już rzadkość) nieobecność związana z pobytami w szpitalach i u lekarzach - to tylko niektóre z ograniczeń, z którymi musimy się mierzyć w procesie zdobywania wykształcenia wyższego. Niektórzy z nas mają też problemy z zaadaptowaniem się do wymogów stawianych im przez społeczeństwo i grupę, w jakiej się znajduje na zajęciach. Inna sprawa, że niejednokrotnie musimy przełożyć marzenia nad racjonalność. Nie każdy z nas będzie miał możliwość zostania lekarzem, architektem, matematykiem, chemikiem, fizjoterapeutą, trenerem personalnym. Nie, nie dlatego że nie ogarnie materiału przewidzianego programem studiów. Ograniczeniem mogą być względy praktyczne i sprawnościowe. Czy to jednak oznacza, że jesteśmy mniej warci od kogoś, kto wybrał "cięższe" studia? Niekoniecznie, ponieważ w zdobycie wykształcenia wkładamy niejednokrotnie podobne pokłady wysiłku jak oni. 
Tylko czy ktoś zwróci na to wszystko uwagę? Podejrzewam, że niewielu. Kiedyś nawet usłyszałam, że zajmuję miejsce na studiach innej osobie. Możliwe, jednak udało mi się je ukończyć. A potem ze szczęściem (nie mylić z dumą!) trzymałam dyplom, który to potwierdzał. Taki sam, jak dyplom moich kolegów i koleżanek z roku. Bo przecież uczyłam się tych samych treści, co oni.

* Na różnych uczelniach mogą one nosić różne nazwy

1615. Grunt to być dobrze zapamiętanym

Przed zajęciami udało mi się podjechać do MOPSu (Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej), aby rozliczyć się z przyznanego mi dofinansowania do mobilera. Samego sprzętu jeszcze nie mam, ale fakturę udało mi się już uzyskać. A do rozliczenia potrzebna mi była tylko właściwie ona. Termin zbliżał się nieubłaganie, a czwartek jest takim dniem, w którym zaczynam zajęcia o 9:45, mogę więc coś pozałatwiać wcześniej. 
Kilka lat temu siedziba MOPS została przeniesiona do nowego budynku, będącego bardziej przystosowanym do potrzeb ludzi niepełnosprawnych, starszych, chorych, jednym słowem tym wszystkim, którzy mają problemy z poruszaniu się. Z tego co kojarzę (chociaż tutaj mogę się mylić), to poprzedni budynek nie miał nawet windy i dostanie się na wyższe piętra było nieco problematyczne. Teraz się to zmieniło, bo jest i winda, i dogodny podjazd, i szerokie korytarze (w tamtym budynku były one dosyć wąskie). Można więc powiedzieć, że zmiana wyszła na plus. 
Dział rehabilitacji społecznej zajmujący się tego typu dofinansowaniami, znajduje się na parterze. Nie trzeba więc biegać po górnych piętrach. Zresztą Miejski Zespół Orzekania o Niepełnosprawności też znajduje się na parterze. Jak mówiłam, jest to bardzo duże udogodnienie dla wszystkich tych, którzy mają problem z poruszaniem się, zważając na to, że kiedyś aby otrzymać orzeczenie o niepełnosprawności, trzeba było wejść na górę po dość stromych schodach.
Poczekałam chwilkę, aż zostanie obsłużony interesant przede mną i weszłam do środka. W pokoju były dwie bardzo sympatyczne panie. Wielokrotnie czytałam, albo słyszałam, o nieżyczliwych paniach pracujących w instytucjach państwowych, nawet miałam styczność z takimi w dziekanacie AWFu*. Nie chodzi mi o to, aby za każdym razem być witanym z uśmiechem, bo każdy ma prawo do gorszego dnia. Ale jak za każdym razem jest się traktowanym jako intruz, to też chyba nie jest w porządku. Zwłaszcza, kiedy zbyt często się tam nie wchodziło. Zupełnym przeciwnością była pani Poppins. O, do tej to można było przyjść o każdej porze i zawsze było się mile widzianym.
Do sekretariatu MOPSu też nic nie mam. Panie miłe i zawsze gotowe do pomocy. Aż chciałoby się powiedzieć, że są to odpowiednie osoby na odpowiednim miejscu. Dosyć sprawnie załatwiliśmy wszystkie formalności. A że pamiętają mnie jeszcze z czasów, kiedy pobierałam dofinansowanie do studiów w Krakowie (no tak, niecodziennie się zdarza, aby jakiś student był tak szalony, aby codziennie dojeżdżać ponad 80 km na uczelnię), to trochę sobie porozmawialiśmy. Podobno do dzisiaj jestem stawiana z powodu tych dojazdów innym studentom za wzór. Trochę mnie to speszyło, bo przecież nic szczególnego nie zrobiłam. Wspomniałam, że dalej się uczę, pomijając jednak to, że od czasu kiedy przestałam korzystać z dofinansowania udało mi się zdobyć tytuł magistra (też w Krakowie na UPJPII), a teraz robię dwa kierunki naraz. Wystarczy, że dostałam burę, że w dalszym ciągu nie korzystam z dofinansowania.
Wytłumaczyłam im zgodnie z prawdą, że wraz ze studiami w Kato, znacznie zmniejszyły się moje wydatki z nimi związane. Przede wszystkim odpadły bilety miesięczne, które najbardziej obciążały mój budżet. Poza tym pracuję, zarabiam, może nie kokosy, ale jakoś starcza mi na życie. Paniom opadły ręce, powiedziały mi, że rozumieją moją uczciwość, ale te pieniądze jak najbardziej mi się należą. I że inni kombinują na prawo i lewo, żeby je dostać, a ja jeszcze mam ku temu zahamowania. Teraz to już po ptakach, ale kazały mi przyjść w następnym semestrze i złożyć papiery.
Tylko że ja mam zawsze w takich wypadkach poczucie, że są osoby, które bardziej niż ja potrzebują tych pieniędzy. Nawet z dofinansowaniem do mobilera miałam wątpliwości, czy faktycznie powinnam, czy nie wyjdę na kogoś łasego na pieniądze. Wiem, że te pieniądze mi się niby należą, no ale...
Przez to wszystko spóźniłam się co prawda na monograf z "Satunaria, walentynki, halloween. Kościół wobec świąt i zwyczajów pogańskich", ale co tam. Przynajmniej wiem, że mnie zapamiętali raczej w MOPSie raczej z pozytywnej strony. I że mam już pierwsze osoby, które będą trzymać kciuki za obronienie tytułu licencjata z Nauk o Rodzinie.

* I to nie tylko moje zdanie. Kiedyś Biuro ds. Osób Niepełnosprawnych zorganizowało spotkanie z takimi osobami z uczelni. Pierwsza odpowiedź na pytanie "Co najchętniej zmienilibyście na uczelni?" brzmiała: "Panie z dziekanatu" (pamiętam, bo wszyscy wybuchli wtedy śmiechem). Reakcja pracownika Biura była znacząca: "Znowu? Przecież wysłaliśmy wszystkie na szkolenia odnośnie obsługi was, bo ciągle były na nie skargi". No jak widać szkolenia nie zawsze przynoszą oczekiwany skutek

1561. Czas na zmiany

Pamiętacie jak jakiś czas temu pisałam, że staram się o dofinansowanie z PFRONu na zakup Mobilera z programu likwidacji barier technicznych? Prawdę powiedziawszy to obawiałam się, że dostanę, jak zwykle odpowiedź odmowną (tzn. chodzi o dofinansowanie do turnusów rehabilitacyjnych, bo do studiów w Krakowie nigdy mi nie odmówili, to przyznaję z pełną uczciwością). No wiecie: kwalifikuje się Pani do dofinansowania, ale pula została rozdysponowana pomiędzy bardziej potrzebujących od Pani... Dlaczego teraz miałoby być inaczej?
Tymczasem dzisiaj dostałam meila informującego mnie, że owo dofinansowanie zostanie mi przyznane. Szybko podliczyłam kwotę dofinansowania i wyszło mi niecałe 25% całej kwoty na zakup, jednak myślę, że dobre i to. Zawsze mogli mi nic nie przyznać. Teraz mam nadzieję, że wszystkie papiery zostaną w miarę szybko podpisane. Wiadomo - im szybciej się to wszystko załatwi, tym szybciej będzie można zamówić sprzęt, tym szybciej można będzie rozpocząć treningi (mam nadzieję, że to będą faktycznie treningi, a nie farsa), może jeszcze uda mi się załapać na Mistrzostwa Polski na przełomie czerwca i lipca. 
Trener się mnie dzisiaj pytał, czy jadę na zawody do Słubic na początku maja. To też chyba miał być kiepski żart. Może gdyby moje treningi były faktycznie treningami biegackimi. Tymczasem dzisiaj 90% całości to było bezsensowne przechodzenie pod i nad płotkami, 6% to rozgrzewka, 4% - odpoczynek. Jak dla mnie jest to strata czasu. Nawet w początkowej fazie mojego trenowania nie było czegoś takiego. Kilka razy zwróciłam mu uwagę, to w odpowiedzi usłyszałam, że motoryka jest najważniejsza. Tylko co mi po motoryce, kiedy nie potrafię już dobrze wystartować, nie mówiąc już o czasach, jakie uzyskuję. No, szkoda naprawdę tego, co wypracowałam, na co poświęciłam właściwie całe nastoletnie życie. W dodatku jego lekceważąca nas postawa po prostu mnie zniechęca. Kurczę, dawniej trening był porządny, ale i trenerka była taka, że jej się chciało. A skoro jej się chciało, to i nam, dziesięcio, jedenastoletnim bąkom. Teraz jest zupełnie inaczej. Dlatego szukałam jakiejś alternatywy. Na rehabilitację trudno się dostać, to chociaż sport mi pozostaje. Mam nadzieję, że ten Race Running wypali, a treningi będą treningami, a nie szopką.

Dzisiaj była konferencja na temat reaktorów atomowych w Polsce. Okazało się na niej, że jeden z nich ma być w moim mieście. Pewnie bym się nawet o tym nie dowiedziała, a na pewno nie tak szybko, gdybym nie weszła na stronę Urzędu Miasta. A tam zapewnienie mieszkańców, że wszystko zostanie poprzedzone konsultacjami. Także - będzie ciekawie.

1526. Wyczekiwane ferie

Wczoraj zdawałam mój ostatni egzamin z tej sesji - z psychopatologii. Chociaż nie wiem, czy bardziej walczyłam na nim z kolejnymi podchwytliwymi pytaniami od prowadzącej wykłady z tego przedmiotu, czy może z gorączką i ogólnym osłabieniem, które towarzyszą mi od kilku dni. Ale dałam radę, zdałam pozytywnie kolejny przedmiot i jestem krok do przodu. W związku z tym wreszcie nadszedł ten moment, kiedy wszelkie wypożyczone z bibliotek książki o charakterze naukowym mogą zostać do nich zwrócone. Ja zaś po zdaniu siedmiu egzaminów na dwóch kierunkach mogę na najbliższych 12 dni odetchnąć z ulgą. Oceny mnie satysfakcjonują, chociaż w niektórych przypadkach mogłyby być lepsze. Z drugiej strony moja najgorsza ocena to 4, więc też nie jest tak całkowicie miernie. Nawet jest dobrze, zważając na mój aktualny rozkład dnia. A w "nagrodę" pokusiłam się nawet na zakup książki dotyczącej polskich lekkoatletów.

Trudno mi uwierzyć w to, że to już ostatni semestr na licencjacie z nauk o rodzinie. Przecież dopiero co poszłam na pierwsze zajęcia na wydziale z podstaw filozofii. Były to jedyne zajęcia w formie stacjonarnej na pierwszym roku. Zdążyłam jeszcze porozmawiać z jedną z dziewczyn. Następne stacjonarne miały być w następnym tygodniu (w pozostałe dni zajęcia były zdalne). Do tego momentu przyszło jednak rozporządzenie o całkowitym przejściu uczelni na nauczanie zdalne. Wskutek tego cały pierwszy rok uczyliśmy się przylepieni do ekranów swoich komputerów. Chyba dlatego też nie wytworzyły się między nami żadne szczególne więzi. To nie jest oczywiście tak, że wszyscy patrzymy na siebie wilkiem, ale nawet z niektórymi ludźmi z pedagogiki mam lepszy kontakt dzięki nauczaniu hybrydowemu. Teraz czeka nas ostatnia prosta, podczas której przyjdzie nam się zmierzyć m.in. z takimi przedmiotami jak naturalne metody planowania rodziny, opieka paliatywna, podstawy psychoterapii, podstawy diagnozy pedagogicznej, rodzina w religiach i kulturach świata oraz seminarium dyplomowym. Dodatkowo każdy z nas musiał sobie wybrać jakiś wykład monograficzny - w moim przypadku jest to monograf "Kościół wobec świąt i zwyczajów pogańskich". 

W ciągu tych niecałych dwóch tygodni trzeba trochę zająć się pracą licencjacką. Nie mam w jej pisaniu jakiś specjalnych zaległości, nawet jestem ciut do przodu. Chciałabym jednak aby tak zostało. 

Wraz z pozostałymi animatorami z Oratorium planujemy zrobić oratoryjną Drogę Krzyżową. Marzy mi się, aby były dwie: jedna dziecięca, a druga młodzieżowa i animatorska. No i jeszcze mam dwa marzenia. Jedno to oratoryjne czuwanie podczas jednego dnia Triduum Paschalnego. Najlepiej Wielkiego Piątku, bo mam pomysł jakby to mogłoby wyglądać. A drugie to półkolonie, które kiedyś były wizytówką naszej parafii. Jak dobrze pójdzie, to za rok zrobię na uczelni kurs kierownika kolonii i będziemy bardziej niezależni. Jednak teraz jesteśmy zdani na humor i dobrą wolę proboszcza. Zastanawia mnie jednak, czy wikary nie ma takich uprawnień. Z drugiej strony, gdyby je miał to może by zrobił półkolonie zimowe? Chociaż tak naprawdę będę szczęśliwa, jak proboszcz pozwoli nam na chociażby jedną Drogę Krzyżową. Jednak niech ponegocjują z nim inni - nie lubi mnie, więc jest dużo większe prawdopodobieństwo, że szybciej przystanie na tego typu pomysł, kiedy pójdzie z nim ktoś inny niż ja.

W tym roku postanowiłam postarać się o dofinansowanie do zakupu mobilera w ramach likwidacji barier technicznych. Z jednej strony jestem dość sceptycznie do tego nastawiona, bo kiedy ostatnio składałam wniosek o dofinansowanie do turnusu rehabilitacyjnego (zrobiłam to zaraz na początku roku, żeby nie było), to otrzymałam odpowiedź, że owszem, kwalifikuję się, ale pieniądze zostały już rozdysponowane między osoby ze znacznym stopniem. Właśnie, nie podoba mi się w programach PFRON to, że dostają pieniądze na wszystkich. W ten sposób wszystko idzie w pierwszej kolejności na znaczny stopień, więc podejrzewam, że ci z lekkim mało co dostaną. Bardziej sprawiedliwe byłoby, gdyby były cztery pule: dla dzieci i młodzieży, dla dorosłych ze stopniem znacznym, umiarkowanym i lekkim. Wtedy każdy miałby szansę coś dostać, nawet gdyby rozpatrzono mniejszą ilość wniosków. Ale wtedy ten, który nie dostał dofinansowania w roku A, miałby większe szanse w kolejnym. Z drugiej jednak strony, wnioski o likwidacje barier technicznych są rzadziej składane niż inne. A dla mnie nawet gdyby przyznaliby mi ten tysiąc złotych to byłoby sporą ulgą. Poza tym wrócę do trenowania lekkiej, tylko pod inną postacią. I mam nadzieję, że z dużo lepszym trenerem. Bo ten obecny to jakaś porażka. Zamiast się posuwać do przodu, albo przynajmniej stać w miejscu, to przy nim zaczęłam się bardziej cofać niż wtedy, kiedy wcale nie trenowałam. Może i jest "dobry" w konkurencjach technicznych (ciekawa jestem jakie Młodsza miałaby wyniki, gdyby nie dodatkowe treningi z kimś innym), ale jak dla mnie w biegowych wcale się nie sprawdza. Co wyjdzie z dofinansowania dowiem się dopiero w kwietniu, a więc całkiem niedługo.

Trzymajcie się ciepło!

913. Zostać cudownie uzdrowionym

Wybrałam się dzisiaj do rodzinnego w celu wyegzekwowania skierowania do neurologa. Staram się raz na rok(chociaż w zeszłym roku udało mi się dostać dwa razy, ale musiałam skonsultować z nim mój lot samolotem ze względu na zastawkę w głowie) odwiedzać tego specjalistę ze względu na moją niepełnosprawność, a przez to na otrzymanie skierowania na zabiegi rehabilitacyjne(co ciekawe, zabiegi ze skierowaniem z zeszłego roku mam dopiero za dwa lata - aż strach pomyśleć co będzie teraz). Ale nie tylko - wychodzę z założenia, że lepiej jest mieć w papierach, że regularnie odwiedza się danego lekarza, niż nie mieć. Zresztą od wielu neurologicznych znajomych słyszałam, że w ZUSie o wiele przychylniej patrzą na tych, którzy są pod opieką specjalisty, niż wszystkich innych. A że w tym roku mam komisję rentowską w ZUSie, więc nie zaszkodzi mi zbierać zaświadczenia, że byłam. Chociaż zaczynam się zastanawiać, czy ostatnim razem neurolog nie miał mi czegoś wypisać w papierach na komisję... A może to była komisja o orzeczeniu o niepełnosprawności? Sama już się w tym gubię.

W każdym razie, korzystając z mega wolnego tygodnia, postanowiłam wyciągnąć sobie dzisiaj u rodzinnego w rejonówce kartę. Poszłam sobie z samego rana, dostałam numerek 2, a że była 7:50(lekarka przyjmowała od 8:00) postanowiłam sobie poczekać już te kilkanaście minut na wejście. Co prawda mojej rodzinnej dzisiaj nie było, ale miała mnie przyjąć inna lekarka. 

Trochę zdziwiło mnie, że recepcjonistka nie przyniosła jej kartotek, ale z drugiej strony - od jakiegoś czasu trwa u nas komputeryzacja całej dokumentacji, która ma być dostępna dla każdego lekarza po wpisaniu odpowiedniego numeru PESEL. W przypadku takim jak mój - super. Mam cichą nadzieję, że wprowadzą do systemu wszystkie leki i substancje chemiczne na które jestem uczulona oraz które nie są wskazane przy moich stałych lekarstwach i że baza ta będzie dostępna dla każdego lekarza w kraju. Może to głupio zabrzmi, ale w dalszym ciągu wszędzie wożę moją książeczkę zdrowia tylko dlatego, że jest tam wszystko pięknie opisane😌.

Chłopak przede mną szybko się uwinął, nastała moja kolej. Odważnie weszłam do gabinetu(ach, żebym to ja miała taką odwagę wchodząc do sekretariatu pani D.), spokojnie wytłumaczyłam o co chodzi. Lekarka postukała w klawiaturę i...

 - Ale według dokumentacji jest pani zupełnie zdrowa... Od dawna jest pani pod opieką neurologa.

Noszszsz... tego jeszcze nie było. Mówię jej, że od urodzenia, i musi to być odnotowane w mojej karcie, bo co roku biorę skierowanie. A że na pierwszy rzut oka widać, że coś ze mną nie tak(drżenie kończyn oraz łebka nie zawsze da się opanować - to właśnie ten aspekt choroby, którego najbardziej w sobie nie lubię), to kobietka poszła sobie do kartoteki, po papierową wersję mojej choroby...

Kochani, jak ona ryknęła na rejestratorkę, że te dane to już dawno powinny być w systemie, to głowa mała. Po chwili wróciła truchcikiem do gabinetu z kartą w ręku. Jak się domyślacie, to wcale nie zostałam w cudowny sposób uzdrowiona(ach, gdyby tak się dało...), tylko nikt nie zeskanował mojej karty pomimo tego, że ten rodzaj kart jest priorytetem. Na szczęście lekarka wbiła potrzebne kody w system i wydrukowała mi to nieszczęsne skierowanie. A przy okazji stwierdziła, że mój stan jest nadzwyczajnie dobry. No przecież niepełnosprawność niepełnosprawności nierówna, prawda?

Ogólnie dostałam termin do neurologa na początek przyszłego roku. No, chyba że zastawka zacznie mi szwankować, to wtedy przyjmą mnie bez kolejki na cito. Ale to jest bardzo mroczny scenariusz. Już raz tak miałam i raczej nie chciałabym tego powtórzyć. Nawet za szybsze dostanie się do neurologa. Mam nadzieję, że w razie czego podbije mi dokumenty do ZUS-u bez kolejki(swoją drogą pewnie przyjdą koło września, więc tutaj też jest loteria z ustaleniem terminu).

Wychodząc z przychodni dostałam ataku śmiechu. Bo tyle się mówi o "uzdrowieniu" przez ZUS, czy też komisję orzekania o niepełnosprawności(chociaż pod tym względem nie mogę narzekać - zrozumieli, że zbytnio się mój stan już nie poprawi i dostałam orzeczenie na stałe), ale nikt by nie przypuszczał, że spotka mnie to we własnej przychodni.

A skoro mówimy już o wizytach lekarskich to zastanawiam się, dlaczego klub sportowy nie załatwił jeszcze badań u lekarza sportowego*. Mistrzostwa Polski tuż, tuż(tym razem w Bydgoszczy - pamiętasz Jadziu jak Ci pisałam, że jeszcze będzie okazja, aby się spotkać, pamiętasz?), a moja ostatnia zgoda na start w zawodach jest z 2014 roku. Mam nadzieję, że do lipca coś się wyjaśni w tej sprawie.

Jutro zaś chcę podjechać do ortodonty skonsultować jedną rzecz. Mam nadzieję, że pomoże mi znaleźć rozwiązanie jednego problemu. Jak nie jutro, to podczas umówionej na przyszłość wizyty.

* Już wyjaśniam wszelkie wątpliwości - przez lata zdarzało się tak, że wielu z nas nie miało aktualnych badań lekarskich uprawniających do startu w zawodach. W 2/3 przypadków wynikało to z braku wiedzy lekarzy na temat niepełnosprawnych sportowców. Dlatego klub załatwia nam raz w roku kompleksowe badania u lekarza sportowego, dzięki temu mamy brak zgody na start w zawodach tylko ze względów zdrowotnych(np. kłopoty kardiologiczne, z ciśnieniem itp.), a nie stricte ze względu na niepełnosprawność

777. Ubezwłasnowolnienie nie zawsze jest złe

Przez kilka ostatnich dni Komitet ONZ do spraw Praw Osób z niepełnosprawnościami obradował nad sprawozdaniem polskiego rządu z wdrażania Konwencji o prawach tychże osób. Jednym z postulatów było zniesienie ubezwłasnowolnienia dla nich. 

No właśnie to wideo nie daje mi spokoju. Bo o ile jestem w stanie zgodzić się ze zrezygnowaniem z ubezwłasnowolnienia osób niepełnosprawnych ruchowo(chociaż szczerze powiedziawszy nie spotkałam się jeszcze z takim przypadkiem, wyłączając osoby całkowicie sparaliżowane, z którymi mimo wszystko nie ma trwałego kontaktu), o tyle z ubezwłasnowolnieniem osób niepełnosprawnych umysłowo, a szczególnie w stopniu znacznym, już nie.  

Na sam początek pozwolę sobie przybliżyć Wam czym jest niepełnosprawność w stopniu znacznym(bo o takim jest mowa w powyższym filmiku). Dawniej ten rodzaj upośledzenia znany był pod nazwą "idiotyzm". Jest to rozwój psychiczny osoby dorosłej na poziomie sześcioletniego dziecka, zaś jej poziom IQ wynosi od 20 do 34. Osoby dotknięte tym rodzajem upośledzenia umysłowego są w stanie opanować samoobsługę i przy stałej opiece wykonywać się podstawowych czynności domowych, nie są jednak w stanie wyuczyć się zawodu. Jeden z moich wykładowców określił ich kiedyś obrazowo jako wieczne dzieci. Bo po trochu tak odbierają świat. A ubezwłasnowolnia ich się nie dla własnego widzi mi się ale dla ich i ich najbliższych dobra.

Ubezwłasnowolnienie jest to natomiast częściowe lub całkowite. Osoba, która ukończyła 13 lat może zostać ubezwłasnowolniona całkowicie, jeżeli w wyniku choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego lub innego rodzaju zaburzeń(np. alkoholu, narkomanii) nie jest w stanie kierować swoim postępowaniem. Taka osoba pozostaje pod władzą rodzicielską, bądź władzą wyznaczonego przez sąd opiekuna. Czynności prawne dokonywane przez osobę ubezwłasnowolnioną są nieważne, z wyjątkiem umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego. Inaczej mówiąc osoba ubezwłasnowolniona może sama kupić sobie coś do jedzenia, czy też bilet na komunikację miejską, ale biletu na dłuższą podróż, czy też np. radia za 100 złotych już nie. A nawet jeżeli uda im się nabyć je, to opiekun prawny po udowodnieniu że dana osoba jest ubezwłasnowolniona będzie mógł zwrócić je. Nie mówię już o wszelkich podpisach na papierach, bo wedle prawa są one nieważne i to opiekun prawny reprezentuje swojego podopiecznego we wszelkich urzędach itp. Zresztą wyobrażacie sobie sześcioletniego malucha w pełni świadomie podpisującego np. potwierdzenie przelewu bądź głosującego na głowę państwa? Bo ja nie. A przecież musimy pamiętać, że ludzie niepełnosprawni umysłowo w stopniu znacznym mają właśnie taką mentalność, nawet w dorosłym życiu. Podejrzewam też, że większość moich przyjaciół niepełnosprawnych umysłowo w stopniu umiarkowanym jest ubezwłasnowolniona, przynajmniej częściowo. I to nie koniecznie z wygody, ale dla ich i ich rodzin bezpieczeństwa.

Zresztą samo ubezwłasnowolnienie nie jest takie hop siup. Sprawy takie należą do właściwości sądów okręgowych, gdzie rozpoznawane są w składzie trzech sędziów zawodowych. Właściwy miejscowo jest sąd miejsca osoby, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie, zaś w przypadku jego braku - sąd miejsca jej pobytu. Wniosek o ubezwłasnowolnienie może być zgłoszony przez małżonka osoby, której on dotycz, jej krewni w linii prostej, rodzeństwo, przedstawiciel ustawowy lub prokurator. Kto zgłasza wniosek o ubezwłasnowolnienie działając w złej wierze lub działając lekkomyślnie podlega karze grzywny do 1000 zł. Osobę której dotyczy wniosek należy wysłuchać po wszczęciu postępowania. Wysłuchanie powinno odbyć się w obecności biegłego psychologa oraz biegłego lekarza psychiatry lub neurologa. Orzeczenie ubezwłasnowolnienia obowiązuje aż do jego uchylenia lub zmiany. Istnieje też możliwość uchylenia z urzędu przez sąd orzeczenia o ubezwłasnowolnieniu w przypadku ustania przyczyn, dla których zostało orzeczone.

I na koniec, aby w pełni zrozumieć po co ubezwładnia się osoby niepełnosprawne umysłowo przytoczę przykład z życia wzięty(a raczej z programów interwencyjnych), który na zajęciach z prawa cywilnego został nam przytoczony. Pewien niepełnosprawny umysłowo mężczyzna "sprzedał" dom w którym mieszkał z rodzicami jakiemuś podstępnemu sąsiadami, nawet sam nie wiedział za ile, miał tylko pokazać palcami ile banknotów dostał. Zawarta pomiędzy mężczyznami umowa jest ważna, bo ten niepełnosprawny, niemówiący składnie mężczyzna, który nawet nie zdawał sobie sprawy co robi, złożył jakiś tam zygzak na umowie, a skoro nie został ubezwłasnowolniony to ta umowa jest ważna. Potem podobno matka tego mężczyzny płakała, że gdyby wiedziała, że tak się stanie, to już dawno by go ubezwłasnowolniła... Nie wiem jak skończyła się ta historia, czy udało się tą umowę jakoś unieważnić w każdym razie pokazuje, że nie zawsze da się wszystko przewidzieć, rodzice też nie zawsze są w stanie upilnować swoich upośledzonych dzieci, a takie ubezwłasnowolnienie zapobiega właśnie tego typu tragedią... Więc czy naprawdę powinniśmy walczyć o jego wzniesienie we wszystkich przypadkach?

694. Zaczarowujemy zimę

Czy i u Was padał dzisiaj śnieg? Bo u mnie sypało się, jakby był przynajmniej środek zimy, a nie pierwszy dzień astronomicznej wiosny. I jeszcze ten przeraźliwie zimny wiatr... Brrr... 

Naprawdę zmarzłam podczas wyprawy do katowickiego Sądu Okręgowego w celu zdobycia zaświadczenia o niekaralności. Strasznie brzmi? Spokojnie, nic nie zmalowałam. No, nie licząc tego, że znowu staram się wyjechać na kolonie z dziećmi.

Wczoraj, podobnie jak przed rokiem, złożyłam podanie o wakacyjną pracę w charakterze wychowawcy kolonijnego w dwóch miejscach: tak jak przed rokiem w XYZ(umówmy się, że nie będę tutaj robiła nikomu reklamy) oraz w firmie ABC. O ile w tej drugiej składałam wszystko na luzie, o tyle w tej pierwszej, paradoksalnie, już nie. Mam papiery, dosyć bogate CV(kilka lat działalności w Oratorium oraz wolontariat podczas ŚDM w Krakowie robią swoje, w tym roku mogłam sobie dopisać jeszcze zeszłoroczny wyjazd do Jastrzębiej Góry), a jednak nie wiedziałam jak zaopiniowała moją pracę kierowniczka obozu. Przypominam, że w pewnym momencie była nawet wersja, żeby mnie odesłać do domu, bo bazowej nie podobało się, że wychowawca jest niepełnosprawny. Nosz kurcze, może wykonuję wiele czynności wolniej, ale czy to oznacza, że trzeba mnie z góry przekreślać. W dodatku jeden z moich podopiecznych rozciął sobie dłoń i musiałam jechać z nim do szpitala. Ale to też może przytrafić się każdemu. Ku mojemu zdziwieniu już po dwóch godzinach(rok temu czekałam kilka dni) dostałam od nich decyzję zwrotną, pozytywną. Czyli może ta opinia kierowniczki nie była taka zła? Chwilę później dostałam też odpowiedź zwrotną, również pozytywną, z ABC. Teraz kompletuję dokumenty i właściwie czego mi brakowało to właśnie tego zaświadczenia o niekaralności, bo zeszłoroczne straciło na ważności(papierek jest ważny tylko 12 miesięcy). 

Musiałam więc pojechać do Katowic i zdobyć to zaświadczenie. Jeszcze przed wyjściem z domu sprawdziłam, gdzie ten cały sąd jest. No bo wiecie, Karolinka mijała budynek przez 5 lat i nawet nie wiedziała co się tam znajduje. Na szczęście szybko znalazłam go i nawet dostałam potrzebny papierek. Chociaż nie powiem, żeby wypełnienie dokumentów sprawiło mi łatwość, podołałam jednak temu zadania. I nawet pewien pan mnie przepuścił, bo widział że byłam przed nim tylko wypełnienie świstka trochę mi zajęło czasu. 

A potem, korzystając z okazji, podeszłam do Biblioteki Śląskiej w celu wymiany książek. Tym razem zdecydowałam się na "Kryształowego Anioła" Grocholi, "Wenecką intrygę" Berry'ego(ostatnio polubiłam tą serię książek związany z detektywem Cottonem Malone i postanowiłam przeczytać wszystkie części) oraz "Świadectwo prawdy" Picoult. Wcześniej prologowałam sobie jeszcze "Królestwo" Emmanuela Cerrera. Tej książki nie da się przeczytać ot tak sobie. Trzeba się nad nią zastanowić co kilka stron. Ale takie lektury też są potrzebne w życiu.
I mimo tego, że przez blisko 5 lat opanowałam wszystkie drogi prowadzące od strony AWFu do Biblioteki, to i tak w pewnym momencie się zgubiłam. Na szczęście równie szybko się odnalazłam i to bez pomocy GPSa. Ech, biegało się na orientację, biegało. Ale podczas szukania odpowiedniej drogi zaczął padać śnieg i trochę zmarzłam. Na szczęście w bibliotece w miarę szybko poszło, a i na autobus nie musiałam długo czekać. Tylko nie chciało mi się już podejść na ksero aby wydrukować te wszystkie umowy czy też wyborze ubezpieczenia itp. Ale to mogę zrobić jutro... Mam nadzieję, że będzie chociaż troszeczkę bardziej wiosennie. Chociaż tyci-tyci.

565. Dzięki Jadzi gotowa jestem polubić awiza z poczty, czyli zabawa PODAJ DALEJ po raz drugi :)

Od ponad dwóch miesięcy podarki od naszej Marzenki otrzymane w ramach blogowej zabawy PODAJ DALEJ cieszą moje oczy i z dumą zajmują przyznane im miejsce w moim niewielkim mieszkanku. Ale równocześnie zgłosiłam się do tej samej zabawy organizowanej na blogu Jadzi. Jako że byłam w regulaminowym gronie dwóch pierwszych osób, które to uczyniły, po pewnym czasie upewniłam się, że załapałam się też na podarek od tej wspaniałej, umiejącej zrobić coś z niczego, kobiety. Pozostało mi tylko czekać na paczkę.

Dzisiaj rano wracając z zakupów znalazłam w skrzynce na listy awizo z piątku. Trochę mnie to zdziwiło, ponieważ w piątek siedziałam raczej cały dzień w domu... Ponieważ jeszcze przed wyjściem na zakupy dostałam telefon z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w sprawie ankiety ewaluacyjnej, która jeszcze do nich nie dotarła(gdyby byli tacy punktualni co do wypłacania świadczeń, to byłoby dobrze) myślałam, że to po prostu ponaglenie co do tego. Jakież było moje zaskoczenie, a za razem radość, kiedy po chwili pani w okienku wróciła nie z kopertą, ale paczką. Nie, to nie mogło być ponaglenie. Za to buzia jeszcze bardziej mi się uśmiechnęła, kiedy zobaczyłam nadawcę - Jadzia 😄. A przy okazji nadałam ten nieszczęsny list z wypełnioną ankietą ewaluacyjną.

Do domu wracałam jak na skrzydłach. Tajemnicą Poliszynela zostaje skąd Jadzia zdobyła mój adres, ale umówmy się, że ma jakiś tajemny nadajnik GPS😁. Zaraz po doniesieniu przesyłki do domu położyłam ją na stole i zaczęłam szukać odpowiedniego narzędzia do rozparcelowania oklejoną taśmą klejącą przesyłkę.

Samego momentu otworzenia paczki nie uchwyciłam, zresztą trudno by mi było tego dokonać. Za to, kiedy już uniosłam górną część pudełka moim oczom ukazał się taki oto widok:

Drżącymi rękami zaczęłam wyjmować kolejne cuda, przygotowane dla mnie przez Jadzię. Czego tam nie było(chociaż zdjęcia nie oddają piękna tego wszystkiego)...

Nawet nad morzem nie znalazłam tak wspaniałych pamiątek:

Cudowny albumik na niewielkie zdjęcia z trzema herbatkami w środku:

 

Notesik - na pewno się przyda po tym jak mój dotychczasowy zeszycik z adresami bliskich mi osób został przez przypadek w ferworze pospiesznego pakowania się pozostawiony w pokoju...

Kolejny albumik z kieszonkami:

Książka "Amandine" autorstwa Marleny de Blasi - strzał w 10. Czytam wszystko, łącznie z encyklopediami z 1937 roku(już słyszę Wasz śmiech, kiedy to czytacie, ale naprawdę tak jest - właśnie przerabiam hasła na literę "O"), więc bardzo się ucieszyłam z kolejnej pozycji, która zasili moją domową biblioteczkę. Tym bardziej, że treść zapowiada się ciekawie.

Książeczki z sentencjami na życie zawsze są u mnie mile widziane :)

 Jak ja podziwiam ludzi, którzy potrafią tak pięknie tworzyć pomimo braku rąk:

I na koniec coś dla ciała, czyli wspomniane wcześniej herbatki owocowe oraz czekolada do picia:

Rewelacyjna przesyłka od wspaniałej Osoby. Zresztą większość z Was pewnie zna Jadzię, a kto jej jeszcze nie zna, to musi koniecznie wpaść do Niej na bloga -> http://jadwiga-sercemtworzone.blogspot.com i ją poznać. Ręczę, że od razu ją polubicie. Ja zaś po raz drugi ogłaszam u siebie nabór na dalszy ciąg zabawy PODAJ DALEJ. Zgłoszenia przyjmuję do końca września, a ponieważ ostatnim razem nikt się nie zgłosił, teraz szansę mają 3 osoby.

---------------------------------------------------------------------

Zostałam namówiona na pewną ciekawą akcję, której bohaterem jest niezwykle ciepła, empatyczna, zawsze chętna do pomocy i nie szczędząca ciepłych słów wsparcia osoba. Z reguły nie biorę udziału w tego typu sprawach, ponieważ nie mam jakiegoś tam talentu, teraz jednak nie trzeba mnie było specjalnie ku temu namawiać. Nie chcę pisać o co dokładnie chodzi. Powiem tylko tyle, że z powodu szybkiego męczenia się moich rąk podczas prac manualnych, podzieliłam całą pracę na etapy. Dzisiaj narysowałam pierwszą część - może to nie jest sztuka wysokich lotów, ale na pewno z serca. Mam nadzieję, że efekt końcowy będzie zadowalający dla obu stron. Wierzę, że dobro powraca, a względem tej osoby powróci ze zdwojoną siłą💪

459. Codzienność, zwykła codzienność...

Gdzieś po drugiej stronie globu Ameryka wita nowego prezydenta(o prezydentach USA napiszę jutro, bo post się dociera, a ja już nie mam siły na myślenie), ja zaś siedzę w wygodnym fotelu i odpoczywam. Ten tydzień miałam niezwykle pracowity. Pomijając wpadkę na niemieckim, gdzie po napisaniu tradycyjnie kolokwium na laptopie nie zapisałam pracy(na szczęście germanistka jest w porządku i pozwoliła mi napisać wszystko jeszcze raz, czemu anglistka na AWF w Katowicach taka nie była?) i dzisiejsze zasugerowanie się prezentacjami innych, wskutek czego moja prezentacja jak najbardziej na temat stała się prezentacją nie na temat(brawo ja!), to nie mogę narzekać. Kilka zaliczeń już mam, najbardziej cieszy mnie to z francuskiego, który nie jest moim konikiem oraz z negocjacji, gdzie większość grupy musi pisać jeszcze raz kolokwium zaliczeniowe. Oceny nie znam, wiem tylko że jestem w gronie szczęśliwców, którzy zaliczyli w pierwszym terminie. Nie zawsze mi się chce myśleć, czasami rozprasza mnie taki widok zza uczelnianego okna:

No dobra, nie zza uczelnianego, bo tamtego chyba ktoś dawno nie mył, ale nie przeszkadza mi to w delektowaniu się
widokiem przecudnego Wawelu(spontaniczne zdjęcie, dlatego jego jakość daje sporo do życzenia 😉)

Jeszcze sporo egzaminów i zaliczeń przede mną, sen z powiek spędza mi jeden przedmiot, na którego realizację mieliśmy 15 tygodnie, a został upchany w ostatni tydzień. O dziwo nie czuję się winna temu, że nie będę na niego uczęszczać z powodu półkolonii. Może gdybyśmy byli powiadomieni o tym w połowie grudnia, kiedy ksiądz kompletował kadrę na wypoczynek(czyli osoby z ukończonym kursem wychowawcy), to dusza by mnie świerzbiła, ale dziekanat poinformował nas o tym dopiero tydzień temu. No przepraszam, szanujmy siebie nad wzajem. I tłumaczenie, że nie mieli prowadzącego zajęcia jakoś mnie nie satysfakcjonuje. Tym bardziej, że nagle się znalazł - nasz dziekan!, który ma wiedzę w tym temacie. To nie można tak było od razu?

Co do półkolonii to potrzebowałam wypisu z KRS o niekaralności. Dobrze, że wszystko jest w ogólnodostępnej bazie danych. Dzięki temu nie musiałam jechać do Katowic(wątpię czy bym zdążyła), a mogłam podskoczyć do Sądu w Krakowie, co było dla mnie korzystniejsze. Najpierw przeszłam kontrolę antyterrorystyczną, panowie byli nawet tak mili, że na koniec założyli mi plecak na plecy i nie musiałam wyjmować komórki z kieszeni spodni. A potem drukowanymi literami wypełniłam wniosek i wniosłam opłatę za wydanie zaświadczenia. Następnie poszłam do okienka dla niepełnosprawnych aby złożyć wniosek. Siedzący w środku pan był tak miły, że postanowił przepisać mi wszystko na komputerze. Kurczaczki, ja naprawdę mam szczęście do urzędników, bo zawsze załatwiam wszystko po mojej myśli, w dodatku są mi niezwykle przychylni. Oczywiście nie narozrabiałam jeszcze na tyle, aby figurować w rejestrze skazanych i uzyskałam wymagany druk. Teraz już na 200%(wiem, wiem Basiu, że to niepoprawne matematycznie, wybacz) będę wychowawcą. Co prawda nie wiem kogo, ale ja tam wymagająca nie jestem - wszystko przyjmę na klatę :)

A tak w ogóle to dziękuję za komentarze dwa posty wcześniej -> http://na-sciezkach-codziennosci.blogspot.com/2017/01/podrozowanie-ponad-granicami-ludzkich.html. Nawet się nie spodziewałam takiej Waszej życzliwości. Cieszę się, że we współczesnym świecie są jeszcze osoby, dla których nie jest dziwne realizowanie pasji przez niepełnosprawnych. Bo turystyka to naprawdę moja pasja, nie bez powodu ją studiuję. I naprawdę, nie zamierzam jej porzucać, czy z niej rezygnować tylko dlatego, że ktoś tego nie rozumie...

320. Dokumentowa historia

Dokumenty, najczęściej małe plastykowe "dyskietki", na których ujawnione są nasze dane. W zależności od tego, jaki to jest rodzaj dokumentu, widnieje na nich więcej lub mniej informacji o nas. Dowód osobisty, najważniejszy dokument tożsamości każdego obywatela Polski, zawiera ich chyba najwięcej, legitymacje - dużo mniej. Na co dzień nie przywiązujemy do nich większej uwagi, najczęściej jednak mamy coś przy sobie, co potwierdzałoby, że my to faktycznie my. Problem rodzi się dopiero wtedy, kiedy zgubimy je. 

Wczoraj późnym wieczorem, wyjmując telefon komórkowy z kieszeni kurtki, wyczułam brak portfela. Zaniepokojona sięgnęłam do drugiej kieszeni - też pusta. Serce trochę szybciej zaczęło mi bić - kurcze, czyżbym znowu go zgubiła? Jakoś nie przyszło mi do łebka, żeby sprawdzić czy mam dokumenty, z drugiej strony zazwyczaj było tak, że etui w którym je trzymam wrzucam do plecaka. Poddenerwowana poszłam spać, wszak dzisiaj rano miałam wstać o 5 rano. Oczywiście sen miałam bardzo lekki, często budziłam się w nocy i nie mogłam znowu zasnąć. Rano ubrałam się, zaczęłam pakować i nagle jedna myśl przeszyła mój umysł - matko jedyna, gdzie ja mam dokumenty!? Nie było ich bowiem tam, gdzie sądziłam że są. Zaczęłam analizować wszystko po kolei - etui na pewno miałam w Krakowie, ponieważ byłam w banku po pieniądze. Pieniądze włożyłam do kieszeni plecaka, a dokumenty do kurtki. Portfel ostatni raz widziałam w busie do Wadowic - płacąc za bilet. Wyciągając portfel czułam jeszcze etui. Potem schowałam portfel do jednej kieszeni, a resztę z biletu do drugiej. Poszłam usiąść sobie na miejscu i w tym momencie zadzwonił mój telefon - tutaj mój trop się urwał. Ale i tak sporo wiedziałam - dokumenty z portfelem najprawdopodobniej zostały w busie, albo wyleciały mi, kiedy biegłam w deszczu do domu mojej ciotki. Na wszelki wypadek na busa do Krakowa szłam tą samą drogą co poprzedniego dnia. Wczoraj do Wadowic zajechałam dość późno i istniała szansa, że etui nikt sobie nie wziął. Niestety, nigdzie go nie widziałam. Cała nadzieja pozostała w kierowcy busa, że może on coś wie. Żeby nie robić zbędnego zamieszania postanowiłam podpytać go dopiero przy wysiadaniu z pojazdu.

Tymczasem sprawy potoczyły się zgoła inaczej - wsiadłam do busa, zapłaciłam za bilet(dzięki lenistwu z poprzedniego dnia miałam kilka złotych przy sobie), idę przed siebie i nagle słyszę kobiecy głos:

- Przepraszam, nie zgubiła pani wczoraj dokumentów?

Przytaknęłam głową.

- Kierowca znalazł je wieczorem. Chciał odnieść, żeby nie musiała pani wyrabiać nowych, ale nie wiedział gdzie(we wszystkich mam mój adres zameldowania, któremu daleko do Wadowic), dlatego miał zanieść na policję. Jak pani wróci, to niech tam pani podejdzie...

Uff... Kamień z serca! Naprawdę już miałam przed oczami wizję wyrabiania wszystkich dokumentów na nowo. A ponieważ czwartek jest dla mnie z reguły dniem powrotu do domu, zaś majowy weekend zbliża się nieubłaganie, postanowiłam jeszcze dziś wrócić się do Papieskiego Miasta odebrać zgubę. Dlatego po pierwszym wykładzie podjechałam na dworzec(chwała, że nie sprawdzali biletów), a potem do Wadowic.

Na komisariacie poszło mi nawet sprawnie - spokojnie wytłumaczyłam mężczyźnie w informacji z czym przychodzę(na szczęście kojarzył nazwisko), potem chwilkę poczekałam na policjanta, który zaprosił mnie do swojego pokoju. Tam wyciągnął szarą kopertę i wysypał jej zawartość - ku mojemu zaskoczeniu nie tylko dokumenty, ale i portfel z zawartością(o tym nawet nie marzyłam). Sprawdziłam zawartość, pokwitowałam odbiór(policjant widząc jak trzymam długopis streścił formułkę do niezbędnego minimum), podziękowałam, wyszłam.

Mam ochotę podziękować samemu kierowcy. Dzięki temu, że znalazł moje rzeczy i odpowiednio je zabezpieczył, nie muszę wyrabiać nowych dokumentów - m.in. dowodu osobistego, legitymacji osoby niepełnosprawnej, legitymacji emeryta/rencisty, czy też legitymacji studenckiej. Już pal licho portfel z pieniędzmi, te 20 złotych jakoś bym przeżyła. Ale dokumenty? To trochę tak, jakbym zgubiła własną tożsamość. Na szczęście są jeszcze uczciwi ludzie, którzy tą tożsamość pomagają odzyskać :).

315. Nie tym razem...

Dostałam z MOPSu decyzję dotyczącą dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego, o który starałam się na początku roku. Odmowną z powodu zbyt małej ilości środków finansowych. I nie pomogło nawet to, że o takie coś starałam się pierwszy raz w życiu, zresztą po namowach lekarki neurologa. Mówi się trudno, żyje się dalej. Nie będę się przejmować, są przecież ludzie, którym taki wypoczynek połączony z rehabilitacją bardziej się przyda, prawda?

Pyłki coraz bardziej szaleją w powietrzu. Mój organizm też szaleje w zakresie reakcji na alergeny - kicham, prycham, oczy mi łzawią. Kilka wykładowców mi powiedziało, że jak jestem chora, to powinnam zostać w domu. Ale alergia to nie choroba, żaden lekarz mi nie da na to zwolnienia. A bez tego ani mi myśleć o wolnym. Jutro idę do specjalisty po leki, może przetrwam ten najgorszy okres?

We wtorek złapałam kompletnego, jednodniowego doła - szczegóły zachowam dla siebie.

Od pewnego czasu moja uczelnia organizuje "Oscarowe środy". Szczegóły w najbliższym czasie.

A poza tym wszystko u mnie w porządku. Tylko cierpię na przewlekłe niedospanie. A weekend majowy dopiero za tydzień!

247. Pomieszanie z poplątaniem i roraty z historycznym przesłaniem

Trochę się dzisiaj zdenerwowałam. Wczoraj zadzwonili do mnie z MOPSu. Ponieważ byłam na ćwiczeniach z regionów turystycznych, a prowadzący pozwolił mi nie wychodzić z sali, słyszałam moją rozmówczynię tyle o ile. Jedyne co zrozumiałam to, to, że mam coś podpisać. Wiedziałam od taty, który odbierał moje orzeczenie o niepełnosprawności, że będę musiała jeszcze raz podjechać do MOPSu, jednak tak przedstawił mi tą sytuację, że byłam święcie przekonana, że ktoś tam pojedzie do prawnika uprawomocnić decyzję o zaliczeniu mnie do ludzi niepełnosprawnych umiarkowanie. Trochę mnie to zdziwiło, bo nigdy tak nie było, ale skoro orzeczenie zostało wydane na stałe, to i przepisy mogły być inne. Jeszcze wczoraj pytałam się ojca, gdzie dokładnie kazali mi się zgłosić, bo pani z telefonu mi nie przekazała, tudzież nie usłyszałam tego.

- Na przeciwko orzecznictwa - i tyle. Tylko tyle. 

Dzisiaj z samego rana, poświęcając kolokwium z języka łacińskiego, poszłam do MOPSu w celu podpisania owych dokumentów. Tak jak mi powiedziano, swoje kroki skierowałam do pokoju naprzeciwko tego, w którym miałam komisję. Wchodzę, grzecznie się przedstawiam(a raczej podaję swój dowód osobisty - przynajmniej mam pewność, że mnie zrozumieją), wyjaśniam z czym przychodzę. Babeczki patrzą na mnie jak na ufo, bynajmniej nie dlatego, że mnie nie rozumieją, ale dlatego, że nic im o dokumentach dla mnie nie wiadomo, tym bardziej, że orzeczenie wydane, odebranie podpisane, więc o co mi chodzi? Skierowali mnie do działu świadczeń rodzinnych. W informacji dowiedziałam się jednak, że jest on otwarty w godzinach 9:00 - 15:00. Była 7:56, za 49 minut z mieszczącego się w oddali jakiś 3 kilometrów centrum miasta odjeżdżał mi bus do Krakowa, który miał mnie dowieść na spóźnione zajęcia ze statystyki. Szybko przeanalizowałam sytuację, w której się znalazłam i doszłam do wniosku, że dział świadczeń rodzinnych może poczekać, zadania ze statystyki robione przez cały weekend - nie! Oczywiście w busie olśniło mnie, że mogłam pokazać im numer telefonu w komórce i tak może by doszli do tego, kto to dzwonił. Lolek mądry po szkodzie. 

Na statystykę dotarłam tak spóźniona, że weszłam tylko po to, aby zostawić prowadzącemu moje obliczenia i wyszłam. Te 10 minut niewiele mnie zbawiłyby. A tak przynajmniej spokojnie przebrałam się na zajęcia z wychowania fizycznego, które były jedynymi, na których byłam w dzisiejszym dniu. Co prawda miałam jeszcze język rosyjski, zabytki Bliskiego Wschodu, socjologię czasu wolnego i regiony turystyczne, jednak musiałam dzisiaj się z nich zerwać. Na szczęście nie zdarza mi się to zbyt często :D.

Wracając do domu ponownie dostałam telefon, tym razem przedstawiła mi się bardzo znana mi pani M. T. z działu programu PFRON w sprawie dzisiejszego podpisania umowy o dofinansowania do studiów. No rzesz... To cały czas chodziło o II moduł programu Aktywny Samorząd? Gdyby wczoraj to ona zadzwoniła, od razu skojarzyłabym co i jak. A tak ja byłam święcie przekonana, że to jeszcze chodzi o to całe orzeczenie. Wniosek tego jeden - muszę częściej robić takie kontrolowane wagary i sama załatwiać wszystkie urzędowe sprawy. Przynajmniej będę wiedzieć co i jak.

O godzinie 13 nie ma na drogach tendencji do tworzenia się korków, toteż dojechałam na miejsce w godzinę 10(i pomyśleć, że do Krakowa jechałam w ponad 1,5 godziny, z czego jakiś kwadrans wjeżdżaliśmy na sam dworzec). Potem szybka przesiadka na inny autobus i po chwili byłam pod budynkiem MOPSu. Udałam się do wydziału programu PFRON, który trochę jest na przeciwko orzecznictwa(myślałam, że tacie chodzi o drzwi, a nie segment budynku). Co prawda przez to wszystko miałam przy sobie z wymaganych dokumentów tylko dowód osobisty, ale że dla chcącego nic trudnego, to moje konto bankowe zostało przepisane z poprzedniej umowy. Ciach, ciach, podpisanie dwóch egzemplarzy umów i tyle. Szybko poszło, tym bardziej, że kiedy składałam wniosek, powiedzieli mi, że umowy będą dopiero w końcu grudnia. Najlepsze jest jednak to, że gdybym od razu wiedziała o tym, to już rano zaszłabym w odpowiednie miejsce i wszystko załatwiła. No nic, przynajmniej wróciłam z Krakowa o 14, a nie 20. Sześć godzin to czasami więcej niż cała wieczność.

Korzystając z okazji udałam się dzisiaj na nabożeństwo roratnie. Każdego roku, zgodnie z propozycją "Małego Gościa Niedzielnego" mają one jakąś ścieżkę tematyczną. Po Ziemi Świętej, świętym Pawle, czy świętej Teresie z Avila, o której pisałam w >>tej<< notatce, przyszedł czas na tematykę związaną z 1050 rocznicą chrztu Polski. Jest dekoracja, są kontrolki dla dzieci. Ale...Coś się jednak we mnie zmieniło - kiedyś nie mogłam wręcz się ich doczekać, przeżywałam, kiedy nie mogłam być na nich z powodu wykładów na uczelni. Teraz jest mi zupełnie obojętne, czy ja na czymś będę, czy też nie. Dojrzałam? Przejrzałam na oczy? Zmądrzałam? Z sentymentem wspominam roraty z 2011 roku poświęcone papieżowi Janowi Pawłowi II. Tak dużo rzeczy się wtedy dało... Przedstawienie o Matce Boskiej 8 grudnia podczas którego brałam też udział, odpowiadanie na pytania księdza, robienie aniołków z dzieciakami w Oratorium, mikrofon... Jak bym chciała cofnąć się do tego czasu, byle tylko nie być tym gorszym. A ja właśnie tak się czuję. Człowiek powinien się rozwijać, a nie cofać. Człowiek powinien walczyć o swoje prawa. Ale ja coraz częściej nie mam już siły na tą walkę. Ja robię krok w przód, a pewni ludzie cofają mnie za każdym razie i w każdym aspekcie, nie ważne czy duchowym, czy też życiowym o dziesięć w tył. W ten sposób daleko nie zajdę. Moi znajomi mówią mi: nie martw się, olej to, ale... ale moja mentalność mi na to nie pozwala. Wierzę jednak, że przyjdzie taki dzień, kiedy wszyscy ci, którzy we mnie zrozumieją, że nie mieli racji, że mimo niepełnosprawności mogę być naprawdę wartościowym człowiekiem...

A propos adwentu. Jak Wam się podoba nowy wystrój bloga? Szata muzyczna, graficzna? Bo mi nawet... Jedyne co bym zmieniła to kolor liter w tytule postu, ale nie mogłam znaleźć odpowiedniej opcji. Niezbyt lubię zmiany, ale tym razem jestem na tak!

243. Szok połączony z niedowierzaniem

Dostałam dzisiaj do ręki nowiutkie, świeżuteńkie orzeczenie o niepełnosprawności. Jeszcze po drodze rzuciłam na nie okiem:

...

stopień niepełnosprawności: umiarkowany

orzeczenie wydaje się do dnia: na stałe.

itd. itd... Lolek wróć, bo coś tu nie gra. Mimowolnie przeniosłam wzrok kilka linijek wyżej, a mianowicie do linijki: "orzeczenie wydaje się do dnia: na stałe.". Rzesz! Zachodzę w głowę jak to możliwe, skoro moi znajomi z niepełnosprawnością znaczną mają tylko tymczasową grupę. Nawet na naszej wycieczce w Paryżu były "gorzkie żale" niektórych jej uczestników, że we wszystkich miastach ościennych wszyscy mają orzeczenia na stałe i tylko niepełnosprawni z naszego miasta nie. Pomijam fakt, że ostatnim razem przyznali mi orzeczenie na trzy miesiące(nie wiedziałam, czy się śmiać, czy płakać, ale wywnioskowałam z tego, że w MOPSie są bardzo religijni ludzie, którzy wierzą w cudowne uzdrowienie). Dopiero interwencja w Wojewódzkim Orzecznictwie poskutkowała orzeczeniem wydanym na 5 lat. A teraz nagle dostałam je na stałe. Szok, niedowierzanie. W dodatku całość jest skonstruowana jak najbardziej na moją korzyść. W końcu teoretycznie ten papierek ma być ważny do końca mojego życia. Bo jaka będzie praktyka, to się okaże. Na dzień dzisiejszy zbieram dokumentację co, gdzie mam zanieść w związku z tym stanem rzeczy. 

Rany, w końcu ktoś poszedł po rozum do głowy i wydedukowało, że pewnych zmian chorobowych nie cofnie się za pomocą przysłowiowej aspiryny. Tak naprawdę to w moim wypadku, z medycznego punktu widzenia, wypadałoby w pewnym stopniu przeszczepić mi uszkodzone komórki mózgowe. Na razie jest to abstrakcja(pomijam tutaj różne inne aspekty i dziedziny nauki), a raczej scenariusz SF. Tym razem sprawdziło się powiedzenie, że zmiana ludzi na stołkach = zmiana polityki. No i muszę oswoić się z myślą, że jedną z urzędniczych batalii mam na razie za sobą. Oraz że jestem na stałe przypisana do osób z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Ale czy to ostatnie coś zmieni w moim życiu? Chyba nie...

241. Po komisji orzekającej o niepełnosprawności

Wraz z końcem października skończyła mi się ważność orzeczenia o niepełnosprawności. W naszym mieście jest tak, że zaświadczenie wydaje się na kilka lat, a potem się je odnawia. Nie do końca widzę sens tej machiny, ponieważ np. w moim przypadku schorzenie nigdy nie zostanie wyleczone. Owszem, rehabilitacja i lekarstwa znacząco wpływają na komfort mojego życia, ale, nie oszukujmy się, z dziecięcego porażenia mózgowego ani się nie wyrasta, ani nie ma lekarstwa, po którym by to minęło. A taka kartka z oficjalnym uznaniem mnie za chorą umożliwia mi chociażby zdobycie dofinansowania do studiów z programu Aktywny Samorząd. O innych sprawach już nie wspomnę.

Na początku października złożyłam do MOPS-u papiery dotyczące przyznania mi nowego orzeczenia. Od razu miałam wyznaczony termin - 19 listopada. Super, jakby nie patrzeć, to w świetle prawa przez dwa i pół tygodnia byłam w pełni sprawnym człowiekiem. No nic, jakoś tak nie specjalnie się tym przejęłam. Wystarczyło się tym zbytnio nie chwalić i przetrwać do dzisiejszego dnia. Tym bardziej, że tydzień temu dostałam zawiadomienie o komisji wraz z godziną i numerem pokoju. Ponieważ godzina była bardzo późna, postanowiłam pojechać do Krakowa chociaż na część zajęć, tak aby jak najmniej stracić. Tak naprawdę urwałam się tylko z niemieckiego, więc nie jest źle.

W czasie powrotu do domu zadzwonił do mnie telefon z MOPSu z pytaniem, czy dam radę dotrzeć na komisję wcześniej. Trochę się tym zdenerwowałam, ponieważ na piśmie, jakie dostałam w sprawie komisji miejskiego orzecznictwa pisało, że mam być na 18:20, a tu nagle wzywano mnie na wcześniejszą porę. Tymczasem ja byłam dopiero w połowie drogi, a nie mogłam przecież przewidzieć, jaka będzie dalsza. Mimo wszystko grzecznie powiedziałam, że postaram się być najszybciej, jak to tylko możliwe.

Na szczęście wczoraj wieczorem wszystko sobie naszykowałam, toteż po powrocie do domu szybko zdjęłam plecak i wymieniłam go na stojącą w przedpokoju reklamówkę. Pusia tak żałośnie mruczała, że aż żal mi się jej zrobiło. Dzisiaj jednak koteczek musiał poczekać na porcję czułości, ponieważ pańcia miała ważniejsze sprawy na głowie. Któregoś razu ten kot naprawdę się na mnie obrazi. Ale na pewno nie dzisiaj.

Na razie musiałam dotrzeć na posiedzenie komisji. Na szczęście to tylko dwa przystanki autobusowe. W dodatku przystanek jest tuż przy budynku MOPS-u. Cóż więcej chcieć od życia? Zgłosiłam się do sekretariatu, gdzie niemal od razu zostałam przyjęta przez lekarza. Zadał mi kilka pytań, coś tam odnotował na kartce i kazał iść do gabinetu obok, gdzie była druga lekarka. U niej też poszło jak z płatka. Zapytała o studia i pracę, o to skąd mam środki na utrzymanie, poinformowała o możliwości wyrobienia sobie karty parkingowej, dała mi kwitek z którym mam się zgłosić w przyszłym tygodniu i tyle.

Kurczaczek, nie wiem nawet na ile dostałam orzeczenie. I czy w ogóle mi je ponownie przyznano. Chociaż z moim schorzeniem to nie powinnam mieć co do tego wątpliwości. Całość zaś trwała raptem kwadrans. Czyli tyle co nic. Jestem też z siebie troszkę zadowolona - wszystko zrobiłam całkowicie sama. Da się, tylko trzeba chcieć.

124. Tego się nie spodziewałam...

Trzeci raz staram się o dofinansowanie do mojej nauki z środków PFRON. Pomimo wielu, niekoniecznie pozytywnych opinii, cieszę się, że istnieje finansowa możliwość wsparcia niepełnosprawnych w ich dążeniu do zdobycia wykształcenia, które w przyszłości może się okazać furtką otrzymania godnej pracy. 

Chociaż termin wniosku upłynął 30 marca, to istnieje możliwość doniesienia brakujących dokumentów w terminie do dwóch tygodni. Wypełniłam wszystkie papiery, które mogłam samodzielnie wypełnić, chociaż przy obniżonej sprawności rąk to nie lada wyzwanie. Chociaż staram się pisać drukowanymi literami, żeby było czytelniej, to nie zawsze uzyskuję zamierzony cel. W efekcie w zeszłym semestrze musieli zmienić mi całą umowę, ponieważ nie mogąc odczytać mojego adresu zamieszkania spisali ten, który był na orzeczeniu o niepełnosprawności. Problem polegał na tym, że jest to jedyny dokument, w którym zapomniałam zmienić adres zameldowania. Na szczęście w tym roku kolejny raz staję na komisji i wtedy wszystko sprostuję. Do doniesienia zostało mi jedynie zaświadczenie o tym, że studiuję wypełnione przez uczelnię. Druczek miałam podrzucić do dziekanatu jeszcze przed świętami, jednak wyjęłam z plecaka teczkę, w której znajdowała się karteczka.

Korzystając z krótszego dnia na zajęciach postanowiłam podjechać dzisiaj z prośbą o wypełnienie pisma do końca przyszłego tygodnia. W przeciwnym razie szansa na otrzymanie pieniędzy przepadłaby, a same bilety miesięczne na busa kosztują 165 złotych. To głównie przez ten wydatek proszę PFRON o wsparcie. Jeszcze przed wyjściem z domu sprawdziłam czy w plecaku na pewno znajduje się odpowiednia teczka. Była. Z niecierpliwością czekałam na zakończenie się Wstępu do Pisma Świętego, ponieważ chciałam jak najszybciej dotrzeć do dziekanatu, a musiałam po drodze pokonać 15 przystanków (nie ma jak wyrzucić pierwszorocznych na obrzeża Krakowa). 

Drzwi dziekanatu przekroczyłam z kartką w łapie oraz przygotowaną mową wyjaśniającą czemu potrzebne mi jest jej wypełnienie na przyszły tydzień, a nie powiedzmy za miesiąc. Ledwie skończyłam mówić pierwsze zdanie, a usłyszałam zdanie, którego w pierwszej chwili nie zrozumiałam - "Ale myśmy już wypełnili pani to pismo". "Że co? - przemknęło mi przez myśl. - Pewnie chodzi jej o to, co wypełniała mi jesienią, a teraz potrzeba mi przecież na ten semestr". Cierpliwie zaczynam tłumaczyć jej na nowo, na co słyszę - "Wiemy, koleżanka przypomniała mi, żebym to pani wypełniła na ten semestr". I wyciągnęła mi z teczki wypełniony na ten semestr druczek. No, tego się nie spodziewałam, a już przynajmniej nie tego, że zrobią to same z siebie. Życie jednak potrafi pozytywnie zaskakiwać.

Korzystając z okazji, że w dniu dzisiejszym MOPS był dłużej otwarty, podjechałam do niego od razu po zajęciach i zawiozłam brakujący papierek. Teraz tylko czekam na przyznanie mi wnioskowanej kwoty. 

110. Czy dyrektorzy placówek oświatowych są ludźmi z naszej planety?

Człowiek czyta sobie blogi, czyta i mimowolnie kibicuje ich bohaterom. Szczególnie tym najmłodszym, dopiero wchodzącym w tajniki tego zawiłego świata. Dlatego nie rozumiem, dlaczego nie rozumiane są problemy dzieci niepełnosprawnych, szczególnie przez urzędników państwowych, bo tak chyba mogę nazwać dyrektorów CKE.

Już wyjaśniam o co chodzi. Jest taki dzielny czternastolatek o imieniu Antoś. Antek od urodzenia choruje na SMA (rdzeniowy zanik mięśni). Nie chodzi, oddycha za pomocą respiratora, jest karmiony przez sondę dożołądkową. A jednocześnie jest bardzo inteligentnym chłopcem, od czwartej klasy zawsze ma świadectwo z czerwonym paskiem. Od zerówki objęty jest nauczaniem indywidualnym, ale nie spowodowało to sytuacji, że odstaje z programem nauczania od rówieśników.

W tym roku, jak każdy szóstoklasista, Antek powinien przystąpić do sprawdzianu szóstoklasisty. Co jednak się dzieje z uczniem, który co prawda ma niesamowitą wiedzę, ale jego kondycja fizyczna umożliwia mu nawet sprawne obrócenie kartki na drugą stronę. Przypominam, że w tym roku zmienia się zupełnie formuła egzaminu i dzieciaki nie piszą jednego arkusza, ale dwa - jeden z języka polskiego i matematyki i trwa 80 minut, drugi z języka nowożytnego i on trwa 45 minut. Sprawdziany są w jednym dniu, oddzielone przerwą.

Jeżeli podliczyć czas potrzebny na napisanie sprawdzianu, wychodzi półtorej godziny i 5 minut. Uczniowie z niepełnosprawnością mają przywilej wydłużenia poszczególnych części o połowę (m.in. ja korzystałam z tego przepisu, kiedy sama przystępowałam do egzaminów na koniec poszczególnych etapów nauki). Czyli wychodzi razem prawie dwie i pół godziny. Dużo? Może. Ale nie dla chłopca, którego pismo zarówno ręczne, jak i z pomocą komputera jest utrudnione, a przede wszystkim spowolnione przez chorobę. Tak naprawdę w najlepszym wypadku Antoni będzie w stanie korzystać z urządzenia najwyżej półtorej godziny. Myślicie, że to wystarczy do wypełnienia dwóch arkuszy? Żeby była jasność, dyktowanie też raczej nie wchodzi w grę z powodu wady wymowy. 

Rodzice Antka zaczęli się więc starać o zwolnienie chłopca z egzaminu z powodów zdrowotnych. Niestety, okazało się, że niepełnosprawność ruchowa, choćby największa, nie jest ku tego podstawą. Co lepsze, zaburzenia mowy nie zostały uznane za formę niepełnosprawności, chociaż są bezpośrednio związane z chorobę, z którą zmaga się Antek. Ale jakby do tego dodać np. upośledzenie, to już jest jakiś powód. Rozumiecie paradoks sytuacji? Chłopiec przykuty do łóżka z ogromnym problemem z mówieniem został wrzucony do tej samej kategorii co jego rówieśnik z niedowładem nóg. 

Ostatnio mama Antka próbowała interweniować bezpośrednio u dyrektora OKE w Poznaniu. Co usłyszała w odpowiedzi: że przepisy nie przewidują, aby zwolnić jej syna ze sprawdzianu. Czyli zgodnie z prawem uczeń powinien 1 kwietnia wstawić się na kilka godzin do szkoły, aby napisać ten przeklęty sprawdzian. Ciekawa jestem tylko, czy pani dyrektor przewidziała konieczność odsysania Antka przez mamę co jakiś czas (przepisy mówią, że osób trzecich nie może być na sali).

Jest jednak sposób na ominięcie przepisów - kiedy uczeń jest chory i nie może wstawić się w pierwszym terminie, zostaje mu dodatkowy (w tym roku jest to 1 czerwiec - idealny prezent na Dzień Dziecka). Ale w tym terminie może też być chory. W takim przypadku uznaje się, że uczeń został z niego zwolniony. Jest też inna opcja - wstawienie się na sprawdzian i oddanie pustej kartki. Zawsze to jakiś sposób. Ale czy na pewno dobry dla ambitnego ucznia?

Sytuacja ta poruszyła mnie do reszty. Automatycznie przypomniała mi się taka, jaka zaistniała ponad dziesięć lat temu w mojej szkole: była sobie dziewczyna, córka jednej z nauczycielek, która nie mówiła, miała kłopot z pisaniem ręcznym, ale za do w miarę dobrze radziła sobie z pisaniem na komputerze i był chłopiec, który nie mówił, nie pisał ręcznie, nie był w stanie pisać nawet na komputerze, a w dodatku miał lekkie upośledzenie umysłowe, ale jego mama nie pracowała w oświacie. Rodzice obydwojga uczniów starali się o zwolnienie z sprawdzianu. Dziewczynie się udało, chociaż była sprawniejsza, chłopiec musiał podejść do egzaminu. Miał nauczyciela wspomagającego - przy pytaniach zamkniętych kiwał głową na odpowiedzi, przy otwartych albo pokazywał odpowiednie cyfry i symbole matematyczne, albo pokazywał odpowiednie symbole Blissa. Paranoja? Może, ale nie dla polskich urzędników, którzy dzielą uczniów na równych i równiejszych.

39. Grunt to się nie denerwować

Ostatnio za dobrze mi się w życiu układało. Zwłaszcza na studiach. Wbiłam się w pewien rytm i nawet pobudki o 4:30 rano były dla mnie do przejścia. Dzisiaj uszczęśliwiona odebrałam mój bilet miesięczny do Krakowa i z powrotem. Mój banan zniknął jednak z ust, kiedy zobaczyłam karteczkę informującą, że od 15 listopada zostają zawieszone niektóre kursy tej linii. No i niestety, wśród nich znalazł się kurs o 5:45 (do Krakowa) oraz o 18:35 z Krakowa. Chyba się załamię. Rano jadąc następnym kursem o 6:45 nie mam szans zdążyć na czas na uczelnię na zajęcia rozpoczynające się o 8 (próbowałam, nie da się, na dworcu jestem po 8, a zanim dojdę na Franciszkańską mija kolejne 25 minut). Wieczorem co prawda ostatniego kursu o 19:35 nie odwołali, ale jadąc tym busem jestem w domu o 21. Więc też za bardzo nic się nie da zrobić. Klops. Pozostaje problem, którego nie mam pojęcia jak rozwiązać. Co prawda na 8 mam tylko dwa razy, zresztą o tej 21 też bym wracała tylko przez 2 dni, jednak nic mnie to nie zbawia. Najwyżej będę kombinować z dostaniem się z Katowic. Albo się zajadę, albo nie. Ale mam nadzieję, że jakoś dotrwam do następnego roku, kiedy wszystkie kursy wrócą do normy. Nie wiem tylko, czy nie będę musiała dojeżdżać wtedy do Sosnowca, ale z tym już dam sobie radę.

Denerwuje mnie też brak sali na uczelni, w której moglibyśmy mieć geografię. Mamy co prawda jedną przydzieloną, ale nie spełnia ona wymagań prowadzących. Więc przez pół godziny chodzimy w poszukiwaniu odpowiedniej sali. A potem musimy kończyć półtora godziny wcześniej, bo już wchodzi do niej inna grupa. Można i tak, ale straconego czasu nic nam nie wróci. A że z geografii mamy egzamin końcowy, to w domu mam o wiele więcej pracy.

Ostatnio rozwalił mi się plecak. Wytrzymał niecałe 2 lata. Muszę sobie kupić nowy. Tylko nie wiem za co.

Z pozytywnych rzeczy to pluję sobie w brodę, że na AWF nie nosiłam laptopa, tylko nagrywałam wszystko na dyktafon. Teraz noszę komputer i zauważam ile zaoszczędzam czasu. W domu uzupełniam tylko to, czego nie zapisałam. A także rozszyfrowuję swoje własne skróty, które niejednokrotnie wywołują uśmiech na twarzy innych (np. po co pisać chrzest święty, skoro można prościej H2O?). Grunt, że ja wiem o co chodzi. Przynajmniej do czasu wieczornego zasiąścia przed laptopem i napisania pełnych nazw.

Zapisałam się na przyszły rok na turnus rehabilitacyjny organizowany przez jedno z miejskich stowarzyszeń. Chociaż koszt nie jest duży (niecałe 1400 zł), to będę starała się o dofinansowanie z MOPSu. W sumie nigdy nie wnioskowałam o nie, i nawet nie wiem co i jak. Ale dam radę złożyć wszystkie papiery. Zresztą o Aktywny Samorząd też wszystko sama załatwiłam. Ale nawet jak mi nie dadzą pozytywnej decyzji, to ja i tak sama sobie za to zapłacę. Choćbym miała stać w deszczu z ulotkami. Albo sprzątać w biurach. Muszę dawać sobie radę, inaczej skończę w DPSie. Tak sobie myślę kiedy ostatni raz byłam na tego typu wyjeździe. Chyba w lipcu 2001 roku. Czyli ponad 10 lat temu. 

22. Komisja w ZUSie i o paradoksach w orzecznictwie o niepełnosprawności

Z powodu mojej niepełnosprawności po ukończeniu 18 roku życia nabyłam prawo do pobierania renty socjalnej, czyli tej najniższej. Co prawda jest to tylko niecałe 600 złotych, jednak da się z tego wyżyć. Wiem, że z powodu mojej niepełnosprawności ciężko mi będzie znaleźć pracę. I to nie chodzi o wykształcenie, ale o nastawienie pracodawcy do pewnych spraw. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że im bardziej złożone schorzenie, tym trudniej. Dlatego dla mnie nawet to 600 złotych jest na wagę złota - przynajmniej mam na bieżące opłaty oraz lekarstwa. Na szczęście niewiele jem, a i wiele słodyczy wypada z mojego menu, więc śmieję się, że mam na czym "oszczędzać". Ostatni raz byłam na komisji ZUSowskiej w 2010 roku, i wtedy przyznali mi to świadczenie na cztery lata. W tym roku musiałam kolejny raz wstawić się na komisję. 

Jeszcze na początku września, czyli w dniu złożenia wniosku wraz z dokumentacją, uprosiłam panią w urzędzie, żeby komisja nie była w dniach 23-26 (bo 27 i 28 to sobota i niedziela) września, ponieważ nie ma mnie wtedy nawet w kraju. Urzędniczka zrobiła wielkie oczy, bo "taki maluszek ledwo sięgające brodą za ladę" przyszedł do nich umówić wizytę. Owszem, nie wyglądam na moje 24 lata, bo jestem dość niska i szczupła (44 kilo wagi przy 154 wzrostu), ale metryka nie kłamie. W końcu kilka dni przed wyjazdem dostałam zawiadomienie, że komisję mam... 29 września o 8:00 rano. 

Wstałam więc sobie z samego rana (Urząd jest w innym mieście) i udałam się na autobus. A potem sobie pokluczyłam między uliczkami. Co prawda byłam tam już dwa razy, jednak niezbyt znam sąsiednie miasta (ba, ja nawet nie znam dobrze mojego miasta), abym mogła się swobodnie po nich przemieszczać. Na szczęście na miejsce dotarłam na czas. 

W rejestracji ponownie pojawiły się spojrzenia mówiące: jaka mała, a taka dzielna (ciekawe co by powiedzieli, gdyby wiedzieli, że zamierzam przez następne 3 lata dojeżdżać codziennie na uczelnię w Krakowie?). U samego orzecznika wszystko poszło łatwo i sprawnie. Co prawda był zdziwiony, że przybyłam sama, jednak szybko zajął się przeglądaniem dokumentacji. Najbardziej wystraszyłam się, kiedy zapytał mnie o dowód osobisty - wczoraj dość późno wróciłam z Węgier i rano byłam nieco zakręcona, przez co zupełnie zapomniałam o zabraniu dokumentów. Na szczęście okazało się, że jest on potrzebny tylko w przypadku zwrotu pieniędzy za bilety. Przewóz w jedną i w drugą stronę wyniósł mnie 5 złotych - nie bądźmy więc zbyt skąpi. Potem lekarz przejrzał dokumentację medyczną (której zebrała się cała teka), zadał mi kilka pytań, po czym przedłużył mi prawo do otrzymywania świadczenia do 2019 roku.
Dla wielu osób byłoby to karygodne, jednak po tym, co dowiedziałam się na wycieczce od znajomych, to już chyba nic mnie nie zaskoczy. Jeszcze do tego czasu miałam nadzieję, że w przyszłym roku dostanę orzeczenie o niepełnosprawności na stałe. Nie liczę na stopień znaczny, chociaż przy sprężonej niepełnosprawności pewnie by mi się należało, wystarczyłby mi tylko papierek na stałe. Jednak z tego co usłyszałam od innych, to w moim mieście przepisy pozwalają na przedłużenie orzeczenia najwyżej na... 5 lat. 

Szczerze powiedziawszy to chciałabym, aby chociaż jedna z moich chorób minęła mi za ten czas. Jeżeli nie MPD, to może chociaż alergia? Albo refluks? Chociaż ja to nic - co mają powiedzieć rodzice dzieci, które są typowymi "roślinkami", przez dziesiątki lat wegetującymi w czterech ścianach własnego domu. Czyżby nasi miejscy urzędnicy myśleli, że przez te maksymalnie pięć lat nastąpiło ich cudowne ozdrowienie? Dziwne, bo zawsze myślałam, że przepisy co do przyznawania niepełnosprawności są jednolite dla całego kraju, ale jak widać, myliłam się.