2302. Kalwaria Zebrzydowska w zimowej odsłonie

Wracając z Wigilii wspólnotowej w Wadowicach postanowiłam na chwilę zahaczyć o położoną zaledwie kilkanaście kilometrów dalej Kalwarię Zebrzydowską. Nie było z tym najmniejszego problemu, ponieważ leży ona na trasie kursu busu relacji Wadowice - Kraków.

Kalwaria Zebrzydowska jest jednym z tych miejsc, które bez wątpienia ukształtowały nie tylko moją religijność, ale i osobowość. Kto chociaż raz przemierzał kalwaryjskie Dróżki Pana Jezusa albo Dróżki Matki Bożej, ten wie, jak bardzo forsująca bywa ta droga. Bo sanktuarium kalwaryjne to nie tylko Droga Krzyżowa, ale też dwie trasy, w większości przecinają się swoimi stacjami. Podczas sierpniowych odpustów, już jako kilkuletni brzdąc, przemierzałam je w te i we w te. Taka tradycja przenoszona z pokolenia na pokolenie.

Tym razem nie było czasu, ani warunków, na przemierzanie dłuższych odległości. Byłam uzależniona od busu, poza tym było zimno i ślisko, a ja nie chciałam ani się przeziębić, ani przewrócić i potłuc, a może i połamać. Na pewno nie teraz. Dlatego jedynie przeszłam trasę Drogi Krzyżowej, a to i nie całą, bo podarowałam sobie Kaplicę Trzeciego Upadku (kto chociaż raz tamtędy szedł, ten zapewne kojarzy ogromne podejście, które tam prowadzi). Ale i tak było pięknie i uroczo, przynajmniej w mojej ocenie.

No dobra, wyjątek zrobiłam dla tzw. Kaplicy Aniołów Stróżów, znajdującej się nieco na uboczu i pod górkę. Uwierzyłam w to, że skoro patronuję jej Aniołowie Stróże, to mój Anioł Stróż na pewno dopomoże mi w pokonaniu tej drogi. Sama kaplica okazała się zamknięta na cztery spusty, nie przeszkodziło mi to jednak w zmówieniu modlitwy do mojego niebiańskiego opiekuna.

Na koniec jeszcze pobiegłam do sanktuarium zobaczyć imponującą, ruchomą szopkę bożonarodzeniową. Co tu dużo pisać - jest piękna. I można ją zwiedzać aż do 14 lutego. Zachęcam, bo naprawdę warto. Tym bardziej, że nie udało mi się sfotografować jej tak dobrze, że można by było pokazać ją na blogu.

2299. Noworoczny spacer

Może nie w 100% noworoczny, bo odbyłam go na drugi dzień po rozpoczęciu nowego, 2026 roku. Ponieważ wtedy wypadał Pierwszy Piątek Miesiąca, pojechałam się wyspowiadać. Po południu, bo rano nie dałam rady wstać o tej 4:30, aby zdążyć na 7:00 na Mszę. W pracach jeszcze miałam ustawowo wolne, nie musiałam więc specjalnie nigdzie się spieszyć. No prawie, bo wiadomo, że jak nie zdążę na konkretny autobus, to może posypać mi się cały dzień.

Tak sobie rano pomyślałam, że może warto by było pojechać do Księdza-administratora na tyle wcześnie, aby trochę pochodzić po okolicy. Miejscowość, do której go skierowano jest miejsko - wiejska. Owszem, on sam ma kościół i plebanię właściwie w centrum miasta, ale już za rogiem rozciągają się pola i łąki, które od wiosny do jesieni mienią się wszystkimi kolorami słońca. Teraz oczywiście więcej jest na nich śniegu, przez który prześwituje czarna ziemia, albo pod naporem którego uginają się ostatnie ostałe rośliny, ale to przecież nie przeszkadza w podziwianiu piękna otaczającego nas świata.

Do S-rza pojechałam wcześniejszym autobusem, niż zazwyczaj. Przezornie wzięłam ze sobą moją cyfrówkę, aby pouwieczniać to, co zobaczą moje oczy - widoki, którymi się będę cieszyć. Dodatkowo wysiadłam kilka przystanków wcześniej. Jeszcze w drodze zdecydowałam, że lepiej będzie, jak przejdę tą trasę zdążając do kościoła, niż gdy wysiądę pod nim i będę się cofać, aby potem i tak do niego wrócić. 

Opuściłam ciepłe wnętrze autobusu dosłownie w szczerym polu. Zawsze zastanawiałam się, po co ktoś postawił tam przystanek. Teraz już wiem - dla takich szaleńców jak ja. No dobrze - odwrotu nie było, musiałam iść naprzód, żeby nie zostać na przysłowiowym lodzie, chociaż tutaj bardziej pasowałoby określenie, że śniegu.

Hmm... ciekawe dokąd prowadzą te ślady...

Odpowiedź jest banalnie prosta - na pola otaczające miejscowość. Ciekawe co na nich rośnie...

Ale na tych bezkresnych polach świat się nie kończy i po nacieszeniu się tym widokiem, a także zważając na to, że lada chwila mógł spaść śnieg, postanowiłam ruszyć w dalszą wędrówkę wzdłuż jezdni. Po drodze minęłam m.in. taki oto krzyż.

A także bliżej nieokreślony ciek wodny.

Dalej już rozciągał się widok złożony z drzew i połaci śnieżnych.

Kolejny krzyż na drodze.

A dalej po prawej stronie rozciąga się uroczy las.

Jednak pojedyncze choinki można zauważyć też po drugiej jego stronie.

Jedna z ścieżek prowadzących w głąb lasu.

Ale ja idę dalej, z każdym krokiem coraz bardziej przybliżając się do końca drogi.

W mojej głowie kolejny raz pojawia się pytanie - dokąd prowadzą te ślady.

I kolejna przydrożna kapliczka.

Jak widać, Czarna Przemsza nie dała się siarczystemu mrozowi.

Ruiny zamku zawsze mi oznajmiają, że właśnie znalazłam się na terenie S-rza.

Niepozorny, ale bardzo piękny od wewnątrz kościółek św. Katarzyny i św. Walentego oznajmił, że zostało dosłownie kilkaset metrów do głównego kościoła farnego.

To był bardzo przyjemny spacer. Można powiedzieć, że weszłam nim na dobre w nowy rok. Trasa, jaką pokonałam liczyła ok. 3 kilometrów, więc nie była jakoś specjalnie wymagająca czy też forsująca. Pozwoliła mi za to lepiej poznać okolicę, która nie znajduje się jakoś specjalnie daleko od miejscowości, w której mieszkam, a zachwyca swoim pięknem. Mam nadzieję, że w obecnym, 2026 roku nie zabraknie mi czasu i chęci na podobne wyprawy.

2298. "To był rok dobry rok, Z żalem dziś żegnam go" (Czerwone Gitary, "Mija rok")

Dobiegł końca dobry rok 2025. Dobry, chociaż przyniósł wraz z sobą i trudne chwile, pełne łez, goryczy i pytań "dlaczego?", które najczęściej pozostawały bez odpowiedzi. Te trudne chwile niosły jednak za sobą pewną naukę na przyszłość, te dobre były ukojeniem tych pierwszych. To był też kolejny rok wędrówki w głąb samego siebie, pogłębiania swojej wiedzy, wiary, zawiązywania nowych znajomości, pielęgnowania dotychczasowych, poznawania nowych miejsc, rozwoju kompetencji. Rok niezwykłej kanonizacji Pier Giorgia Frassatiego i Carla Acutisa. Właściwie cały przypadł na ogłoszony przez papieża Franciszka "Rok Jubileuszowy" upływający pod hasłem "Pielgrzymi nadziei". I takim pielgrzymem nadziei starałam się być, chociaż nie zawsze mi to wychodziło tak, jakbym chciała, a często wręcz inni ludzie próbowali tą nadzieję we mnie zgasić, zapominając, że to ona umiera ostatnia.

Na początek chciałabym Was zabrać na dwunastoodcinkową podróż przez poszczególne miesiące tego mijającego, 2025 roku i wydarzenia, które wówczas miały miejsce.

W styczniu pierwszy raz miałam przyjemność oglądać widowisko przygotowane przez dziady żywieckie na rynku w Katowicach. Właściwie przypadkowo, dlatego cieszę się, że tego dnia wzięłam ze sobą mój aparat kompaktowy.

Lutowe półkolonie salezjańskie były niejako powrotem do korzeni mojej "kariery" w Oratorium. W tym roku na szczęście wypadły one po sesji egzaminacyjnej, dzięki czemu nie musiałam wybierać egzamin albo opieka nad dzieciakami.

Marzec to w dużej mierze czas Wielkiego Postu. W tym roku otrzymałam zadanie przygotowania dwóch wersji rozważań Dróg Krzyżowych dla dwóch roczników kandydatów do bierzmowania. Niemal natychmiast zdecydowałam, że jedna wersja będzie się opierała na cytatach Carla Acutisa, a druga na listach Pier Giorgia Frassatiego. Z powodu braku czasu część tekstów powstała w przerwach pomiędzy zajęciami na uczelni.

A z tak sympatyczną ekipą maszerowaliśmy w kwietniu 45 km w ramach Ekstremalnej Drogi Krzyżowej. Nogi bolały, ale dałam radę

Majowy wybór papieża Leona XIV zastał nas podczas cotygodniowego spotkania grupy "Piekarnik" z Duszpasterstwa Akademickiego. O wybraniu papieża usłyszeliśmy podczas Mszy świętej, jego wyjście na balkon oglądaliśmy w siedzibie Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego, a świętowaliśmy w naszym skromnym gmachu DA (jakby co to te kolory miały nawiązywać do kolorów papieskich).

W czerwcu, w związku ze zbliżającą się kanonizacją Pier Giorgia Frassatiego do Polski przybyła trumna z jego relikwiami oraz czekan za pomocą którego zdobywał szczyty górskie.

W lipcu zupełnie przypadkowo znalazłam się na wyjeździe wakacyjnym dwóch wspólnot "Wiara i Światło" w charakterze wizytatora. Chociaż na tym z Jaworzna byłam tylko dwa dni, to udało mi się wstać skoro świt i w tak pięknych okolicznościach przyrody zmówić jutrznię.

Początek sierpnia to obchody Jubileuszu Młodych w Rzymie i spotkanie z nowym papieżem, Leonem XIV. Pierwszy raz miałam okazję być w sektorze dla niepełnosprawnych, dzięki czemu uniknęłam ścisku i wszystko dobrze widziałam.

Wielka radość "Towarzystwa Ciemnych Typów" - wrześniowa kanonizacja Pier Gorgia Frassatiego (oraz Carla Acutisa) w takim towarzystwie była niezwykłym przeżyciem. Kiedy rok wcześniej oficjalnie dołączyłam do Towarzystwa, nawet nie przypuszczałam, że dane mi będzie w niej uczestniczyć. Cieszy mnie też to, że wzięłam w niej udział jeszcze zanim rozpoczęły się moje problemy zdrowotne. Dzięki temu mogłam się nią cieszyć pomimo trudnych chwil

Październik był dla mnie trudnym miesiącem - dużo w nim było pobytów w szpitalach. W międzyczasie udało mi się wziąć udział w wolontariacie podczas drugiej edycji Strefy Młodych w Sosnowcu. Najlepsze jest to, że już niemal następnego dnia wylądowałam na szpitalnym SORze z ostrym bólem brzucha i gorączką. Bóg chyba jednak mnie lubi - wszak mogło mi się to przydarzyć dzień wcześniej i wtedy byłby problem

W listopadzie wraz ze znajomymi z Krajowego Biura Organizacyjnego Światowych Dni Młodzieży miałam okazję pomagać w organizacji pierwszej edycji Forum Mosty w Warszawie. Była to miła odskocznia od codzienności, która coraz częściej opierała się na wizytach w szpitalach oraz u różnych lekarzy, w celu diagnozowania moich problemów zdrowotnych

Roraty w grudniu to już taka mała tradycja. W tym roku było ambitnie, bo na te wieczorne dojeżdżałam od 55 do 75 minut (planowo). A skoro ich tematyka dotyczyła papieża Leona, to w wolnych chwilach wykonałam ok 80 figurek takich jak powyżej. 21 było jako pamiątka dla dzieci, które wylosowały na jeden dzień szopkę do domu. A reszta się rozeszła to tu, to tam...

W roku 2025 miało miejsce również wiele innych wydarzeń, które budowały moją tożsamość oraz wymiar wspólnoty.

Spotkanie opłatkowe w Duszpasterstwie Akademickim było szansą do spotkania całej jego społeczności - i studentów, i wykładowców. Ok 150 osób robiło wrażenie...

Działalność w Samorządzie Studenckim, chociaż zapowiadała się obiecująco i dawała wiele nadziei, okazała się finalnie niewypałem.

Działalność w wolontariacie to szansa do pogłębiania dotychczasowych znajomości i zawierania nowych.

Cotygodniowe spotkania grupy "Piekarnik" działającej w ramach Duszpasterstwa Akademickiego budowało i umacniało moją wiarę.

Na Targach Kół Naukowych miałam okazję wraz z innymi promować nasze Koło Teologiczne.

Śmierć papieża Franciszka wywołała we mnie niepohamowany smutek, gdyż bardzo go lubiłam i ceniłam.

W tym roku miałam okazję też po raz drugi odwiedzić Sejm w ramach wycieczki z uczelni. Z Archaniołem zastanawialiśmy się, czy warto zostać posłem, czy może raczej sobie odpuścić...

Majowa pielgrzymka prowincji południowej wspólnoty "Wiara i Światło do Rychwałdu pozwolił mi nie tylko poznać wiele wartościowych osób, ale też zapoznać się ze specyfiką jej funkcjonowania. Był to zaczątek mojej drogi w dwóch wspólnotach - od października w J-nie, a od grudnia w Wadowicach.

Wypad z przyjaciółmi na Magurkę pozwolił mi się nieco odstresować przed czekającą mnie kilka dni później obroną tytułu magistra Nauk o Rodzinie. W 2026 roku musimy powtórzyć ten wyczyn.

Czerwcowa wycieczka Oratorium do moich rodzinnych Wadowic pozwoliła mi wykazać się jako przewodnik po tym mieście. Ja zaś miałam okazję pokazać innym ich piękno z mojej perspektywy. Byliście kiedyś w tamtejszym ogrodzie na tyłach kościoła św. Piotra na Skarpie? Nie? No to Zapraszam

Przed wylotem na Jubileusz Młodych w Rzymie udało mi się wziąć udział w comiesięcznej Drodze Krzyżowej w Wał-Rudzie.

W życiu bym nie przypuszczała, że dam radę przejść 130 km w sześć dni w drodze do Częstochowy. Udało mi się to w dwa dni po powrocie z Jubileuszu Młodych w Rzymie. Doskonała ekipa z sosnowieckiego Oratorium sprawiła, że droga upłynęła mi stosunkowo szybko i sprawnie. Za rok powtarzamy wyczyn.

Honorowo wzięłam też udział w odbywającej się dwa tygodnie później "Zagłębiowskiej Pielgrzymce".

Jubileuszowy rok 2025 zbiegł się w czasie z peregrynacją obrazu Matki Bożej Częstochowskiej w mojej diecezji. Poniżej widać piękny moment, jak biskup Artur Ważny składa pocałunek na kopii ikony Czarnej Madonny na granicy diecezji, symbolicznie witając ją w jej progach.

Peregrynacja obrazu Jasnogórskiej Pani wiązała się z pięknymi nabożeństwami Jubileuszowymi w Kościołach Jubileuszowych naszej diecezji. Nauki wygłaszał biskup Ważny. Miałam przyjemność i możliwość brania udziału w czterech takich nabożeństwach i z każdego z nich wyniosłam coś dla siebie.

Jak widać na poniższym zdjęciu, entuzjastów rorat odprawianych przy świecach o godzinie 6:30 nie brakuje. Nie zawsze było łatwo wstać około godziny 4.30 nad ranem, aby zdążyć na czas, jednak, ku mojemu zaskoczeniu, tylko raz zaliczyłam spóźnienie. W tym roku roratom akademickim towarzyszyły postacie dwunastu apostołów.

Tuż przed drugą obroną ponownie udało mi się wyrwać w góry. Tym razem na Błatnią. Dzięki temu i odetchnęłam i zresetowałam myśli. A, co najważniejsze, nie wpłynęło to na moją obronę pracy magisterskiej z pedagogiki i już kilka dni później cieszyłam się z tego tytułu.

Biskup mojej diecezji jest dobrym przyjacielem opiekuna Duszpasterstwa Akademickiego i dał się zaprosić na ostatnią niedzielną Mszę świętą w adwencie. A po niej przyszła pora na pamiątkowe zdjęcie. Czy kogoś z Was dziwi fakt, że stoję tuż obok niego?

Miniony rok był raczej udany czytelniczo - 92 książki. Owszem, wiele z nich było naukowych, a więc raczej wymuszonych, ale znalazły się też takie, które wzruszyły mnie do łez, a nawet wywołały salwy śmiechu. Inne, chociażby "Wyznania" św. Augustyna poruszyły mną do głębi i skłoniły do refleksji nad swoim życiem. Przy okazji pozwoliłam sobie zgapić od Uleńki z "Nie tylko kartki" ciekawą zabawę zatytułowaną "Dzień z książką". Polega ona na wstawieniu w puste miejsca w tekście tytułów przeczytanych książek tak, aby jak najbardziej pasowały. Zabawę miałam przednią, a efekt końcowy możecie przeczytać poniżej.

Zaczęłam dzień z "Chłopcem w pasiastej piżamie". W drodze do pracy zobaczyłam "100 największych cudów cywilizacji" i przeszłam obok "Heretyka", żeby uniknąć "Wyznań" ale oczywiście zatrzymałam się przy "Ogrodzie Leoty". W biurze szef powiedział: "Nie głaskać kota pod włos" i zlecił mi zbadanie "Dziennika duszy". W czasie obiadu z "Judaszem" zauważyłam "Mojego pięknego syna" pod "Płonącym wieżowcem". Potem wróciłam do swojego biurka. Następnie, w drodze do domu, kupiłam "333 popkulturowe rzeczy" ponieważ mam "Światło, którego nie widać". Przygotowując się do snu wzięłam "Kwiaty dla Algernona" i uczyłam się "Historii filozofii", zanim powiedziałam dobranoc "Cieniowi Smoka".

Na koniec roku pozwoliłam sobie wylosować mojego patrona na 2026 rok. W zeszłym roku był to św. Dominik Savio, w tym roku z kolei przypadła mi św. Mikołaj z Miry. Czyżby to oznaczało, że mam ofiarowywać innym drobne podarunki?

Niestety, miniony rok zweryfikował też niektóre znajomości, także te internetowe. Na jednej szczególnie się zawiodłam i nie wiem, czy już odzyskam zaufanie do tej osoby. Zawsze myślałam, że jeżeli ktoś jest dla kogoś ważny, to w trudnych chwilach w jakiś sposób będzie się go wspierać. Nie mówię, że trzeba od razu jechać na drugi koniec świata, ale chociażby jakimś komentarzem, czy wiadomością na facebooku. Jasne, można nie mieć czasu tydzień, dwa, miesiąc. Ale dwa miesiące? I w tym czasie bez problemu znajdować czas na odwiedzanie innych? Jakoś też nie potrafiłabym u jednej osoby pisać o "braku czasu", a u drugiej, że "czas zawsze się znajdzie". Nie czułabym się fair wobec jednej i drugiej. Już bym wolała nic nie pisać. Takie odrzucenie i ignorancja przez osobę, którą się lubiło i w jakimś stopniu ufało i gotów się było poświęcić wszystko, kiedy to ona miała ciężkie dni w życiu, żeby po prostu ją wesprzeć boli najbardziej. Nie chcę jej oceniać, nie życzę jej źle, ale chyba coś się względem niej wypaliło. Już nawet nie ciągnie mnie na jej bloga, jak kiedyś. I nie dlatego, że nie mam czasu, ale ochoty.

Zdrowie mi się posypało, chroniczny stres zrobił swoje. Dość sporo czasu od września do grudnia spędziłam u lekarzach i w szpitalach. Nie jestem z tych, co biegną do lekarza z byle czym, ale skoro ból nie daje funkcjonować na co dzień, to raczej jest powód do niepokoju. Dlatego tak mnie w ostatnich miesiącach mniej było w blogosferze - i tutaj, i u Was. Dopiero teraz mam czas na powolne nadrobienie zaległości. Uzupełniam więc wpisy, ale też nadrabiam czytanie notatek u Was. Jednak w dalszym ciągu jestem osłabiona i po kilkunastu przeczytanych wpisach po prostu czuję się zmęczona. Przepraszam, że tak wyszło, przepraszam że ktoś poczuł się dotknięty brakiem zainteresowania z mojej strony. Ja jednak też powoli już się zużywam, także pod tym względem. Nie wiem, jaka będzie ostateczna diagnoza, mam nadzieję, że jak najbardziej pomyślna dla mnie. Wierzę jednak, że jakakolwiek by ona nie była, "Bóg pisze prosto po krzywych liniach naszego życia".

Problemy zdrowotne nie pozwoliły mi też sprawić przyjemności niektórym z Was. Kiedy robiłam wspomniane wyżej lwy na adwent, do głowy zaświtał mi pewien pomysł. Miałam nadzieję, że się uda. Jednak nawał zajęć (m.in. przygotowanie dwóch jasełek) sprawił, że nie dałam z nim rady. Bardzo chciałabym nadrobić to po Nowym Roku. Mam taką bardzo cichą nadzieję, że mi się to uda.

Na koniec tego wpisu chciałabym Wam życzyć, aby ten nowy, 2026 rok był dla Was życzliwy i hojny. Spełnienia wszystkich marzeń, tych wielkich i tych małych, schowanych w głębi serca. Znajomości trwałych i takich, których nie będziecie żałowali. Zdrowia, by było, a szczęście by się mnożyło. Niech to będzie dobry rok owocujący w piękne przeżycia, który będziecie wspominali z łezką w oku. Dziękuję Wam za obecność, za każdy pozostawiony komentarz i przepraszam, jeżeli coś z mojej strony było złego czy niestosownego.