„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"
Kiedy w 2024 roku ruszała pierwsza edycja "Strefy Młodych. Festiwal", nikt do końca nie wiedział, w jakim kierunku pójdzie całe przedsięwzięcie. Czy będzie to jednorazowa impreza, czy może cykliczne wydarzenie. Był to też czas największego wysypu różnych afer kościelnych i zmiany władz w diecezji. Nic dziwnego, że pomysłodawcy mieli pełno obaw i nie wiedzieli, czy to wypali i czym się zakończy.
Tymczasem już bardzo szybko po otwarciu bramek okazało się, że "Strefa Młodych Festiwal" to przysłowiowy strzał w dziesiątkę. Tłumy młodych osób przewijających się przez recepcje i szatnię dawały nadzieję. Myślę, że czytając mojego bloga wyczuwacie, jak bardzo na sercu leży mi ich dobro - i to intelektualne, i to emocjonalne, ale też po trochu duchowe. Na to ostatnie mam najmniejszy wpływ, ale jak tylko mam okazję to działam, to tu, to tam. Myślę, że nikogo nie powinien dziwić fakt, że zasiliłam zacne grono wolontariuszy wydarzenia i podczas pierwszej, i podczas drugiej edycji. Po po sukcesie z 2024 roku aż żal by było nie kontynuować tego wydarzenia.
Czy inaczej mogłoby być podczas trzeciej już edycji festiwalu? Oczywiście proces zaczyna się od wysłania zgłoszenia rekrutacyjnego, co w moim przypadku miało miejsce jeszcze przed wakacjami. Potem była jednak złowroga cisza. Taka cisza, że już zwątpiłam w powodzenie akcji. Chociaż dla mnie dużo gorszy był brak jakiejkolwiek odpowiedzi. Gdybym się nie zakwalifikowała jako wolontariusz, po prostu pojechałabym na październikowe spotkanie Rafałków do papieskiego miasta. Niepewność trwała dosyć długo, bo do przedostatniego tygodnia poprzedzającego wydarzenie. Dopiero wtedy dotarła do mnie informacja, że tak, dostałam się na wolontariat zarówno w sobotę, jak i w niedzielę. W niedzielę, ponieważ dzień po Festiwalu Młodych od 2024 roku odbywa się jeszcze Gala "Człowiek nowej kultury". Dotąd nie brałam w niej udziału, ale skoro i na nią potrzebowali wolontariuszy, to dlaczegoby nie zaproponować pomocy także i przy tym wydarzeniu.
Sobotni "Strefa Młodych Festiwal" startował o godzinie 9:30, kiedy to hala sportowa "Sosnowiec Arena" otwierała swoje drzwi dla pierwszych przybyłych na to wydarzenie młodych (w większości). Jednak wolontariusze startowali już o godzinie 8:00. Wiecie, szybkie szkolenie stanowiskowe, ostatnie przygotowania i w ogóle. Ranek był też na tyle luźną porą, że można było na spokojnie napić się herbaty/kawy i odbyć pierwsze rozmowy. Jednak już o 9:15 każdy z nas udał się na przydzielone mu stanowisko. Ja wylądowałam na szatni, co bardzo mnie ucieszyło. Może nie było to stanowisko marzeń, ale jak najbardziej dostosowane do moich możliwości, o czym przekonaliśmy się w zeszłym roku.
Zgodnie z programem, drzwi hali zostały odtwarte punktualnie o 9:30. Już od pewnego czasu za nimi gromadziły się większe lub mniejsze grupki ludzi, z niecierpliwością oczekujących tego momentu. Najpierw wszyscy kierowali swoje kroki w stronę recepcji (wymieniali w niej bilety na "wejściówki"), a następnie, zazwyczaj, szli do szatni oddać swoje ubrania wierzchnie. Od tego momentu były one jakby w naszych rękach.
Wydarzenie oficjalnie rozpoczynało się od Eucharystii, która miała miejsce o 11:00 godzinie. Mogłoby się wydawać, że późno, z drugiej jednak strony wiele grup przybyło do Sosnowca z odleglejszych miast naszego kraju, w związku z tym ta godzina wydaje się jak najbardziej prawidłowa. Ołtarz, tak jak i w poprzedniich latach, był na scenie. Głównym celebransem Mszy był ksiądz biskup Grzegorz Suchodorski, zaś księża, którzy przyjechali ze swoją młodzieżą, koncelebrowali ją po bokach ołtarza oraz z miejsca przed nim. Homilię wygłosił dla zgromadzonych na płycie wiernych ksiądz biskup Adam Bab. Podkreślił w nim fakt, że każdy z nas może być misjonarzem na wzór patrona dnia, św. Ignacego Atiocheńskiego. Tutaj obudził się we mnie patrystyczny duch i przypomniałam sobie jaki był koniec tego Ojca Kościoła. I pomyślałam, że chyba jednak nie chcę tak skończyć. Biskup zaznaczył też wagę obecności znaku krzyża w życiu każdego chrześcijanina. Rekwizyt miał tuż przed sobą - na spotkanie przybyła kopia ikony oraz krzyża Światowych Dni Młodzieży.
Będąc na Eucharystii wiele razy przeszło mi przez myśl, że może trzeba było zaryzykować, wziąć swój strój liturgiczny, legitymację i spróbować dołączyć do Służby Liturgicznej. Z drugiej strony mam jeszcze opory przed takim postępowaniem. Wolę posługiwać przy kameralnych, wspólnotowych Mszy. Może jednak kiedyś się przemogę?
Praca w szatni to praca ciągła, bo bez przerwy ktoś przychodził, albo wychodził. Dlatego większość z nas zrobiła sobie dłuższe wolne jedynie na tą Mszę. Wiadomo, od czasu do czasu ktoś schodził, albo do toalety, albo żeby iść na kawę/herbatę, albo żeby na chwilę odpocząć w strefie wolontariuszy, a nawet na chwilę szedł na płytę główną, aby zobaczyć co się dzieje. Ja np. poszłam na moment, kiedy na scenie pojawili się moi dobrzy, sprawdzeni znajomi z wolontariatu związanego ze Światowymi Dniami Młodzieży i zachęcali do udziału albo na miejscu, albo w Polsce, bo na pewno będą organizowane analogiczne wydarzenia. Podczas "Strefy Młodych" miała miejsce także premiera polskiej wersji hymnu spotkania w Seulu.
Spotkanie zakończyła adoracja wraz z błogosławieństwem najświętszym sakramentem. Robiło wrażenie, nie powiem, że nie. Do dyspozycji zebranych była też kaplica, w której przez cały czas wystawiona była monstrancja z Ciałem Pana Jezusa.
Jednak "Strefa Młodych. Festiwal" to nie tylko modlitwa, ale i zabawa. Myślę, że jest to doskonały przykład na to, że można być wierzącym, praktykującym młodym człowiekiem, a zarazem doskonale się bawić, że jedno nie wyklucza drugiego. Nie zabrakło więc belgijki, toga, a także takich gwiazd młodego pokolenia, jak "Armani", "Arkado", czy "Anatom". Mszę świętą oraz Wieczór Uwielbienia animował zespół "Jednego Serca Jednego Ducha".
Po zakończeniu spotkania i wyjściu uczestników udaliśmy się na skromną kolację, gdzie dzieliliśmy się wrażeniami i spostrzeżeniami. Przy okazji umówiłam się już z księdzem biskupem Suchodolskim na wolontariat podczas tegorocznej edycji "Forum Mosty". Ech, musiałam jednak w zeszłymy roku się sprawdzić, skoro nie miał żadnego "ale" podczas naszej wstępnej rozmowy. Muszę tylko napisać w tej sprawie do biura KSM-u. Jakby co, będę się powoływać na autorytet głównego organizatora.
W niedzielę mogliśmy przyjść trochę później, ale i dzień w ogóle był spokojniejszy. Na galę "Człowiek Nowej Kultury" przyszło naprawdę niewiele ludzi, a jeszcze mniej oddawało swoje rzeczy. To był naprawdę lajcik. Także i to wydarzenie rozpoczęło się Eucharystią pod przewodnictwem księdza biskupa Artura Ważnego. W swojej homilii zastanawiał się co w dzisiejszych czasach, w których z jednej strony rządzi hejt, a z drugiej - nowe technologie, oznacza sformułowanie "Człowiek nowej kultury". Powołał się przy tym na postać księdza Franciszka Blachnickiego, który był takim "Człowiekiem nowej kultury" swoich czasów.
Po zakończeniu Mszy rozpoczęła się gala, która w pewnym momencie była nawet transmitowana przez telewizję.
Ponieważ na szatni było niewiele do robienia, można było spokojnie udać się na płytę główną, na której miało miejsce wydarzenie. Dzięki temu mogłam na żywo zobaczyć laureatów nagrody. Kim są ludzie nowej kultury? Najprościej pisząc: "to ci, którzy w swoim życiu są świadkami, niezależnie od profesji, pozycji czy też posiadanego stanu majątku". Nagroda jest przyznawana w jednej z pięciu kategorii:
Nowa Kultura w biznesie
Nowa Kulltuura w sztuce
Nowa Kultura w sieci
Inicjatywa Nowej Kultury
Działalność Społeczna Nowej Kultury
Jest też dodatkowa kategoria "Nagroda Specjalna", gdzie laureata wybiera kapituła złożona z laureatów z poprzedniej edycji. W tym roku tytuły "Człowieka Nowej Kultury" otrzymały następujące osoby:
Moje serce szczególnie zabiło na dźwięk tego ostatniego nazwiska. Z panem Aleksandrem Bańką miałam zajęcia z filozofii na pierwszym roku studiów z Nauk o Rodzinie. Niezwykle skromny i życzliwy człowiek z ogromnną wiedzą i eurydycją połączonymi z empatią. Wymagający przede wszystkim od siebie, a w drugiej kolejności od innych. Otwarty na dialog i inne spojrzenia na temat prezentowane przez drugiego człowieka.
To była ta chwila, w której poczułam autentyczną radość z tego, że kilka lat temu wylądowałam na takim, a nie inną uczelnię i wydział. I że nasze drogi się zeszły. Może formalnie tylko na piętnaście tygodni (a może aż na piętnaście), ale każdy z tych tygodni był szansą na poznanie drugiego człowieka, który wprowadzał nas w świat człowieka od filozoficznej strony. A teraz został ogłoszony przez kapitułę "Człowiekiem Nowej Kultury". Coś pięknego i niesamowitego!
Tegoroczną "Strefę Młodych. Festiwal" oraz galę "Człowiek Nowej Kultury" uważam za zakończone. A wiecie, że już się nie mogę doczekać następnych edycji. Bo takie będą, wierzę w to gorąco.
Nie, wbrew pozorom nie z nowego mieszkania, ale z nowego laptopa. Poprzedni mi wysiadł, zaledwie kilka miesięcy po upływie okresu gwarancji. Tradycja, prawda? Próbowałam go jeszcze reanimować, ale znajomy doradził mi, abym kupiła nowy - lepiej na tym wyjdę. Na szczęście ceny laptopów nie są już takie wygórowane i mój budżet zbytnio nie ucierpiał na tym zakupie. Jestem na etapie przenoszenia dokumentów z jednego sprzętu na drugi. Zastanawiam się, czy nie lepiej byłoby kupić jakiś pendrive o większej pojemności (widziałam już takie mające ponad 500 gigabajtów w sensownej cenie) i tam nie trzymać wszystkiego. Ewentualnie pamięć zewnętrzną. Nie wiem, muszę przeanalizować to i owo.
Wraz z bierzmowanymi przygotowaliśmy rozważania radosnych tajemnic różańca świętego oraz przygotowaliśmy miniwystawę na temat Carla Acutisa. Wszystko z okazji 20 rocznicy jego śmierci. Jestem dumna z mojej młodzieży, za jej zaangażowanie oraz pomysły na wykonanie plansz. Rozważania napisałyśmy z trzema dziewczynami, na mojej stacjonarce (już wtedy laptop mi szwankował). Bardzo mi się podobała ich dojrzałość co do ujęcia tematu. Jeżeli chciały się czegoś dowiedzieć, to albo szukały tego w książkach biograficznych (na szczęście mam kilka), albo po prostu na internecie. Trochę się obawiałam efektu końcowego, ale wszystko poszło lepiej niż dobrze. I nawet spora część z bierzmowanych została na wieczornej Mszy świętej, sami angażując się w czytania. Pamiętacie jak pisałam Wam o zaangażowanie młodych w życie parafii czy też kościoła? Właśnie tak je sobie wyobrażam. A po całości poszliśmy na salkę na plebanii na ciepłą herbatę, ciasto upieczne przez mamy i babcie młodzieży oraz... grę karcianą poświęconą nie komu innemu, jak Carolowi Acutisowi. Było sporo śmiechu, ale dzieciaki mogły się też sprawdzić w swojej wiedzy na jego temat.
Teraz tylko przeżyć Dzień Nauczyciela oraz rocznicę wyboru Polaka na papieża, a potem 11 listopada i pozornie można będzie trochę odpocząć od tego całego szaleństwa.
Bo kto powiedział, że urodziny muszą być obchodzone tylko w dniu, w którym one przypadają? W tym roku nasze (moje i mojego kolegi, Gaciocha) przeciągneły się aż o cztery dni, kiedy to w środę cała nasza sekcja lekkoatletyczna została zaproszona do Gaciocha na pieczonki. Takie nasze sportowe świętowanie od kilku lat. Można wręcz powiedzieć, że niepisana tradycja. Oczywiście mogłam odmówić, ale cóż bym wtedy zyskała? Chyba tylko kilka chwil spokoju. Nie o to chodzi w życiu, przynajmniej według mnie.
Na miejsce przywiózł nas tata Młodszej. Gacioch akurat mieszka między DG, a Olkuszem. Co prawda można do niego dojechać komunikacją miejską, ale skoro nadarzyła się okazja, to dlaczego jej nie wykorzystać? Tym bardziej, że tak było i szybciej, i wygodniej. Dzięki temu nie musiałam się aż tak bardzo spieszyć z pracy do domu. Na spokojnie mogłam i wrócić i przygotować się do wyjścia.
Do Gaciocha przyjechaliśmy na godzinę 18:00. Był ciepły i pogodny wieczór, czuć było ostatnie powiewy letniego wiatru. W spotkaniu brała udział kameralna liczba osób związanych z naszą sekcją sportową oraz rodzina gospodarza. Były ciasta, ciastka, owoce, cukierki, a przede wszystkim obiecane pieczonki, które przygotowywaliśmy wspólnnie. Towarzyszyło temu mnóstwo śmiechu, ale też i rozmów, a także planów na przyszłość. Bo w zasadzie każdy z nas jakieś tam je ma, nie to, że ktoś jest upośledzony umysłowo, a ktoś fizycznie. Tak naprawdę stanowimy jedność, i to się tak naprawdę liczy.
Tym sposobem zupełnie nieoczekiwanie moje świętowanie zostało rozłożone na dwa dni. Pierwszy, zupełnie nieoczekiwany, podczas rekolekcji na rozpoczęcie roku formacyjnego "Wiary i Światło". No i drugi, już bardziej spodziewany, w gronie osób, z którymi dzielę swoje sportowe pasje. Myślę, że to takie nadrobienie zeszłorocznych urodzin spędzonych w szpitalnym łóżku. Jakaś równowaga w tym wszystkim musi być, prawda?
Raz w roku, od pewnego czasu jest to ostatni weekend września, członkowie ruchu "Wiara i Światło" Prowincji Południowej spotykają się w Hałcnowie (dzielnica B.-B.), gdzie przez trzy dni uczestniczą w rekolekcjach. Jednak Harcnów to nie tylko rekolekcje, ale też poznawanie nowych osób, nawiązywanie znajomości, rozmowy, wymiana doświadczeń, a nawet planowanie całego roku formacyjnego.
Propozycja wyjazdy na spotkanie pojawiła się na pierwszym spotkaniu "Rafałków" na początku września. Ogólnie o samych spotkaniach i słyszałam, i oglądałam z nich zdjęcia, ale nawet nie marzyłam, że już po kilku miesiącach obecności we wspólnocie otrzymam propozycję wyjazdu na tegoroczne zgromadzenie. Podobno w dowód uznania za dojazdy i zaangażowanie w rozwój grupy. Nawet nie wiecie, jak mi się zrobiło ciepło na sercu, że ktoś zauważył moje zaangażowanie. Więcej, postanowił je wyróżnić. A przecież mogli zaproponować to komuś innemu. Co prawda w jego trakcie wypadały moje urodziny, ale spokojnie mogłam je poświęcić. W końcu nie pierwszy raz. I zapewne nie ostatni. Pamięta ktoś moje 24 urodziny na wycieczce m.in. w Budapeszcie? We wcześniejsze, 21, byłam na pogrzebie sąsiada. Albo 30, podczas których pomagałam w organizacji Górskiego Biegu Frassatiego? Bądź kolejne, gdzie sama biegłam w górę? Cóż więc wobec tego był wyjazd na spotkanie rekolekcyjne? Nawet jeżeli miałam na nim pilnować innych osób.
Wytypowani członkowie wspólnoty wyjechali z Wadowic wraz z koordynatorką. Mnie się jednak nie opłacało do nich jechać, tym bardziej, że z K-c mam w miarę dobre połączenie do B-.B., a na miejscu po prostu musiałam przesiąść się w autobus do Czechowic - Dziedzic i wysiąść na odpowiednim przystanku. Oczywiście potem okazało się, że mogłam dogadać się ze wspólnotą z J-na, która też jechała na spotkanie, ale po pierwsze nie chciałam, robić rozgardiaszu, a po drugie - Wadowice miały do ogarnięcia i dekorację, i zawiązanie wspólnoty, dobrze więc było być wcześniej, wszystko przygotować i omówić szczegóły. "Dominki - bis" przyjechały "na gotowe", więc technicznie byłoby to trudne.
No właśnie, nad tą dekoracją dyskutowaliśmy od wakacyjnego obozu w Zawoi. Nawet nie wiecie ile godzin spędziliśmy w naszym kadrowym pokoju i wymienialiśmy się naszymi pomysłami. Każdemu spotkaniu towarzyszy inne hasło przewodnie, w tym była to Droga do Emaus. Efektem wymiany naszych pomysłów była droga przez środek sali konferencyjnej, na której znajdowały się gałęzie, szyszki i kamienie, a także drzewo figowe, z Emaus w tle. Do naszej czwórki przedstawicieli "Rafałków" należało przypięcie plakatu oraz ułożenie drogi. Trochę było przy tym zabawy, ale efekt końcowy przerósł nasze, a na pewno moje, najśmielsze oczekiwania.
Kiedy przygotowywaliśmy wszystko na wieczorne powitanie wspólnot wchodzących w skład prowincji, te powoli zaczęły się zjeżdżać. Nie będę ukrywała, że "Dominki-bis" były zaskoczone moją obecnością, ale tak to już jest, gdy należy się do 2 wspólnot. Oficjalnie przyjechałam jaki "Rafałek" i tego się trzymałam.
Można powiedzieć, że wyszłam na tym na przysłowiowy plus. Na początku spotkania przypomnieliśmy sobie fragment Ewangelii św. Łukasza opowiadający o spotkaniu uczniów idących do Emaus z Jezusem. Dosłownie na kilka chwil przed zawiązaniem wspólnoty dostałam propozycje przeczytania tego fragmentu. Serce zabiło mi mocniej, bo oto przypomniały mi się te wszystkie lata w mojej parafii, zwłaszcza ostatnie, gdzie odsuwano o mnie od wielu rzeczy. A tu już od razu takie wyróżnienie. Wiecie, starałam się, aby wszystko poszło jak najlepiej, ale emocje chyba wzięły górę.
Cieszy mnie jednak to, że mimo niedoskonałości wielu uczestników spotkania było pod wrażeniem i mi gratulowało po całym powitaniu. Pamiętacie, jak rok temu pisałam, że Bóg ma dla nas zawsze piękne prezenty? Dla mnie to był taki Jego prezent urodzinowy. Prezent za który jestem wdzięczna i Jemu, i tym, którzy uwierzyli, chociaż nie widzieli.
Tymczasem zawiązywanie wspólnoty trwało w dalszym ciągu. Z prowadzącą je panią A. wymienialiśmy się wzrokiem w kluczowych momentach, kiedy w programie przewidziana była jakaś pieśń puszczana z pliku na komputerze. Na jednej z nich, "Drodze do Emaus", wspólnoty miały napisać na porozstawianych na krzesłach listkach, swoje nazwy.
Na innej, bardziej już znanej "Wśród tylu dróg", wyczytywana wspólnota przechodziła prze drogę, każdy jej członek podnosił z niej jedną rzecz, a następnie jej przedstawiciel zaczepiał listek na wspomnianym drzewie figowym.
Tutaj za bardzo nie wiedziałam co robić, czy iść tylko z "Rafałkami", czy może też z "Dominkami-bis". Jednak dałam sobie spokój ze wspólnotą z J-na, co jej koordynator skomentował bez słów wzrokiem i gestami. Z drugiej strony nie chciałam robić zamieszania, zwłaszcza że pilnowałam piosenki, i przeszłam drogę do Emaus tylko z "Rafałkami".
Na koniec "zawiązania wspólnoty" opanowaliśmy scenę w celu zrobienia sobie wspólnego, pamiątkowego zdjęcia.
Następnie przeszliśmy na górę do kaplicy, w której odbyła się Msza święta. Nieśmiało, z obawą, poszłam do kapelana prowincji z legitymacją ministrancką w dłoni, albą i cingulariami w worku oraz pytaniem, czy zgodzi się na moje posługiwanie pdoczas Mszy świętej. Już na legalu, bo ostatnnio to jeeszcze ebyłam w fazie kandydatury. Ku mojemu zaskoczeniu zgodził się bez marudzenia. A potem jeszcze doszedł jeden z uczestników spotkania, Dawid, a więc podzieliliśmy się obowiązkami przy ołtarzu na dwoje. Teoretycznie jeszcze koordynator "Dominków-bis" miał służyć, ale machnął ręką i poszedł na kościół. Nam poszło w miarę sprawnie - nawet główny koordynator prowincji był zachwycony. A ja byłam zachwycona z Dawida. I trochę z kapelana, że się nie guzdrał np. z kazaniem.
Końcowym elementem pierwszego dnia spotkania była wspólna modlitwa wieczorna prowadzona przez jedną z przybyłych wspólnot. Ja jeszcze na chwilę zostałam po niej w kaplicy, żeby zmówić nieszpory oraz kompletę z tego dnia. Dnia, który z jednej strony był męczący, ale z drugiej emocje z nim związane jeszcze na długo nie pozwoliły mi spokojnie zasnąć.
Nazajutrz wstałam już o godzinie 6:30, chociaż modlitwa poranna przewidziana była godzinę później. Szybko się ubrałam i najciszej jak tylko mogłam, udałam się do kaplicy, która była jeszcze pusta. No bo wiecie, oprócz jutrzni i "Margaretki" musiałam jeszcze podziękować Komuś za te 36 lat życia. W zasadzie nie spodziewałam się pod tym względem niczego szczególnego, zwłaszcza że nikomu nie mówiłam o urodzinach. Ot, dzień jak co dzień, nic szczególnego, chociaż Ci najbliżsi przyjaciele dzwonili albo pisali SMSy.
Wkrótce pojawił się i kapelan. Poszłam na zakrystię z zapytaniem, czy potrzebuje jakiejś pomocy. Coś tam pobuczał pod nosem, a z tonu głosu można było wywnioskować, że coś mu nie grało. Jeszcze poprzedniego dnia wieczorem wyciągał monstrancję, wiedziałam więc, że będzie wystawienie i przydałby się welon dla księdza. Nawet szybko go zlokalizowałam i zatargałam na kościół. Kiszka wyszła z dzwonieniem podczas błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem, ale tu już była lekcja dla mnie.
Po porannej modlitwie było śniadanie, na które zbiegliśmy na dół. Jeszcze na schodach odpisywałam na pierwsze SMSy z życzeniami bojąc się, że potem nie będzie już na to za bardzo czasu. Trochę spóźniłam się na posiłek, przez co nie udało mi się siąść z "Rafałkami". Wylądowałam więc przy stole z częścią "Dominków-bis", którzy logicznie zaczęli mnie wypytywać, jak się dostałam na spotkanie. Z kolei przedstawiciele innych wspólnot próbowali się dowiedzieć, z jakiej ja jestem. To dosyć skomplikowane - jak przyznał kapelan i pan Kubusia. Jak całe moje życie - przemknęło mi przez myśl. Ale dobra, nie wiedzieli, że będę, i to z Wadowicami, więc przymykam na to oko.
Po śniadaniu był czas na kawę, herbatę i przywiezione ciasto. Tutaj moim skromnym wkładem były babeczki waniliowe z rozpuszczoną w środku czekoladą. Chyba były dobre, bo w niedzielę już ich nie było. Okoliczności sprzyjały rozmowom między uczestnikami spotkania. W tym czasie kilka osób, w tym ja, rozkładało już zastawę na obiad. Chociaż gdzieś z boku też miałam swój kubek, który dostałam przy błogosławieństwie LSO, z ciepłą, parującą herbatą.
O godzinie 10:00 rozpoczęła się druga część "zawiązania wspólnoty". Zupełnie nieoczekiwanie przypadło mi w udziale zapalenie wspólnotowej świecy. Tym razem każdy z nas szukał w sobie swojego spotkania w Emaus. Zastanawialiśmy się też co nam dają nasze wspólnoty. Aż zapytałam się pani A., czy mam pisać o jednej, czy o obydwóch. Takim przerywnikiem było zatańczenie do piosenki lednickiej "Ojcze prowadź mnie". Aż miło było patrzeć, jak ci wszyscy zgromadzeni bawią się wspólnie w jednym rytmie.
Przed Mszą zaplanowano jeszcze dwa warsztaty. Jeden z nich był muzyczny i ćwiczyliśmy na nim pieśni, które miały być śpiewane podczas Mszy świętem w sobotę i w niedzielę. Wiele z nich znałam, głównie z czasów, kiedy śpiewałam w parafialnej scholi. Ale niektóre pieśni były dla mnie nowe, toteż cieszę się, że mogłam je poznać, a kto wie, może nawet je kiedyś wykorzystam. Drugi warsztat dotyczył tego, w jaki sposób przeprowadzić w parafii "Dzień dzielenia i głoszenia". Jako przykład służyły takie dni przeprowadzone przez "Dominki-bis" oraz "Barbórki". Mogliśmy poznać teoretyczne założenia projektu, a także obejrzeć scenki, jakie zostały przedstawione w ramach tych dni. Dobrze by było przeprowadzić takie coś w Wadowicach, na razie jednak nie mamy ku temu warunków.
Centralnym punktem dnia była Eucharystia, którą przewidziano na godzinę 12:00. Teoretycznie, bo poprzedziła ją cała seria niefortunnych zdarzeń, takich jak np. poszukiwanie wina mszalnego po całym domu rekolekcyjnym. Albo mega spóźnienie kapelana. Może gdyby się nie spóźnił, to wino byłoby szybciej, a kielich czekałby na ołtarzu. Tymczasem przed ofiarowaniem na szybko szukałam kielicha na zakrystii (byłam przekonana, że skoro go nie ma, to idzie niesiony w darach), ale i tak się nie popisałam, bo przynisłam go bez palki i korporału (kapelan mówił tylko o kielichu). Atmosfera sie posypała i tylko zespół muzyczny robił dobrą minę do złej gry.
W nieco bojowych nastrojach poszliśmy na obiad. Przynajmniej zespół liturgiczny. I chyba koordynatorka "Rafałków" wyczuła, że coś jest nie tak. Na szczęście nie drążyła tematu. Po posiłku ponownie był czas na kawę/herbatę, ciasto i rozmowy. A także na posprzątanie po posiłku i przygotowanie miejsca na kolację. Tak nam to szybko poszło, że teraz już na spokojnie mogłam usiąść z innymi przy stole z kubkiem herbaty w jednej ręce i kokosankami w drugiej. W dalszym ciągu nie zdradzałam się z urodzinami, za to chętnie starałam się włączać do rozmowy. Co prawda z dwa razy wychodziłam odebrać telefon komórkowy, ale szybko starałam się też wracać.
Na 15:00 zaplanowana była konferencja, na której kapelan podzielił się z nami swoimi rozważaniami na temat drogi uczniów do Emaus i spotkania się z Jezusem. W tych rozważaniach towarzyszył mu obraz przedstawiający tą scenę. Widniały na nim dwie postaci oraz dwie wyciągnięte ręce trzymające przełamany chleb. Samego Jezusa nie było widać - całość była namalowana z perspektywy zmartwychwstałego Pana. Kapłan podkreślił w konferencji konieczność rozmowy z drugim człowiekiem, to że jasność zawsze zwycięży nad ciemnością oraz to, że nasze dłonie mogą nieść innym albo smaczny chleb, albo kamień niosący ból. Aby to podkreślić przyniósł ze sobą kawałek półki oraz głaz z gór, w których zginęła jego znajoma. Jednocześnie porównał sytuację z obrazu z sytuacją dziejącą się podczas każdej Mszy - na obrazie jest Jezus - chleb - uczniowie, to chleb prowadzi uczniów do Jezusa. Na Mszy z kolei pomiędzy kapłanem a wiernymi, w momencie przeistoczenia, jest zawsze Pan Jezus.
Po konferencji z kolei podzieliliśmy się na podzespoły, tak jak jesteśmy podzieleni w prowincji, po czym udaliśmy się do osobnych pomieszczeń porozmawiać na temat tego co się u nas działo z koordynatorami regionów. Na szczęście Wadowice i Jaworzno należą do jednego regionu (oprócz tego jeszcze "Barbórki" i "Żarki", więc i wilk był syty i owca cała. Podczas takiego mniejszego spotkania można na spokojnie opowiedzieć o tym, co się przez ostatni czas zrobiło we wspólnotach, jak wyglądały wakacje i jakie mamy plany na następny rok formacyjny. To też była dobra okazja do wymienienia się pomysłami na rozwój wspólnoty.
Przed kolacją zaplanowano jeszcze warsztaty plastyczne, podczas których przygotowywaliśmy aniołki z makramy. Myślę, że tym samym zamknęliśmy dotychczasowy rok formacyjny, któremu "towarzyszyli" Aniołowie Stróżowie. Z kolei po posiłku odbyła się dyskoteka, podczas której przez blisko dwie i pół godziny szaleliśmy na parkiecie.
Takim akcentem, który ją zakończył było świętowanie 40 urodzin jednego z uczestników spotkania. Było więc gromkie "Sto lat", tort oraz życzenia.
Dzień zakończyliśmy modlitwą, podczas której każdy przez chwilę trzymał w dłoniach kamień i chleb. Mógł więc podziękować Bogu za to, co było dobre oraz/albo przeprosić za to, co mu się nie udało. Na koniec odśpiewaliśmy wspólnie "Apel Jasnogórski", po czym udaliśmy się do pokoi na spoczynek.
Niedziela był ostatnim dniem naszego pobytu w Hałcnowie. Podobnie jak sobota, także i ona została rozpoczęta wspólną modlitwą w kaplicy, którą prowadziły "Dominki-bis". Tym razem kapelan sam poprosił mnie przy wejściu o przygotowanie welonu do adoracji. Dzwonienie dzwonkami podcczas błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem to była już moja własna inicjatywa, której nikt nie skrytykował. A nawet podczas śniadania wielu ludzi mi mówiło, że ładnie służę do Mszy. Służe jak potrafię i na ile potrafię. Wiadomo, że nie wszystko będzie idealnie, ale...
Po śniadaniu było sporo czasu wolnego, a więc można było i kawę/herbatę wypić, i porozmawiać, i przygotować stoły na obiad, i spakować się. Ja zaś nauczona doświadczeniem poprzedniego dnia udałam się do kaplicy, aby przygotować ołtarz do Mszy świętej.
Wcześniej jednak jeszcze raz udaliśmy się na salę konferencyjną, gdzie prelegent jednej z krakowskich wspólnot opowiedział nam o kryzysie wspólnoty w kontekście uczniów zmierzających do Emaus i ich spotkania z Jezusem. Ponieważ o samym kryzysie miałam sporo na studiach, to nie usłyszałam czegoś, z czym nie zetknęłam się wcześniej. Puenta jest taka, że kryzys jest wpisany w funkcjonowanie wspólnoty, czy to rodzinnej, czy każdej innej, czy też dotyczy on naszej własnej wiary lub tożsamości. Pytanie jest tylko, czy będzie on konstruktywny, zmierzający do powstania czegoś nowego, nowych rozwiązań i poszukiwań, czy też destrukcyjny, a więc niszczący to, co jest.
Drugim panelem było sprawozdanie z działalności prowincji za ostatni rok formacyjny. Mogliśmy przypomnieć sobie jakie wyjazdy i wspólne pielgrzymki przeżyliśmy, w których wspólnotach były wybory koordynatorów oraz zapoznać się z kierunkiem działalności Rady Prowincji.
Tym co wieńczyło nasz pobyt w Hałcnowie, oprócz obiadu, była niedzielna Eucharystia. Z powodu przedłużenia się poprzednich punktów programu była ona nieco opóźniona. Na szczęście nikt już nie szukał wina po całym domu rekolekcyjnym, ani kluczyków do tabernakulum. Co prawda była mała scysja z kapelanem, ale finalnie rozeszła się ona po kościach. Podobnie jak dzień wcześniej w trójkę posługiwaliśmy przy ołtarzu, dzieląc się zadaniami przy nim.
Wygłoszone kazanie dotyczyło naszego posłuszeństwa i nieposłuszeństwa odnośnie składanych deklaracji i obietnic Bogu i innym ludziom. To tak odnośnie Ewangelii mówiącej o dwóch synach, których wysłał do pracy w winnicy. Jeden powiedział, że pójdzie, lecz nie poszedł, a drugi wręcz odwrotnie. Czasami jest tak też z nami, dlatego nie zawsze warto obiecywać różne rzeczy.
Na koniec Mszy każdy uczestnik spotkania otrzymał od koordynatora prowincji kromkę chleba z życzeniem, aby był dla innych tak samo dobry, jak świeżo wypieczony chleb.
Po obiedzie nastał czas naszego wyjazdu. Jak można się domyśleć, pożegnaniom i wzruszeniom nie było końca. Przy okazji koordynatorka "Rafałków" załatwiła mi podwózkę do domu z koordynatorem "Dominków-bis", który na nockę z soboty na niedzielę musiał wrócić do domu. Ale za to była jego żona, też koordynatorka wspólnoty. Nota bene tylko pan Kubusia wiedział o moich urodzinach. No, prawie, bo internet powiadomił o tym główną świecką koordynatorkę krajową, która formalnie związana jest z "Dominkami", a potem poszło to dalej. Skutek był taki, że kiedy przyjechał zrobiło się dość tajemniczo. Oczywiście nie spodziewałam się niczego, bo przecież urodziny były dzień wcześniej. Bardziej obstawiałam rocznicę ślubu naszego wspólnotowego małżeństwa niewidomych, które też było na spotkaniu. Dopiero kiedy koordynatorka wspólnoty zaczęła przemówienie dotarło do mnie, że to o mnie mowa.
To była kameralna "uroczystość" (w tamtym momencie na terenie ośrodka zostały tylko "Dominki", kapelan i główny koordynator prowincji), ale bardzo miła. I tutaj były życzenia od całej siódemki osób, jak też drobny upominek. A że zupełnie się tego nie spodziewałam, to moja radość, ale też i wdzięczność, była tym większa.
Jak można się domyśleć, wyjazd był jak najbardziej udany. Trochę mi przypominał Oratoriady, na które jeździłam dekadę temu. Był bowiem czas i na modlitwę, i na integracje, i na świętowanie, i na rozwój. Myślę, że z samego opisu można wywnioskować jak intensywny i bogaty był program spotkania. Na nudę właściwie nie było czasu. Cieszę się też, że złożono mi propozycję wyjazdu, chociaż jestem członkiem "Rafałków" chyba z najmniejszym stażem. A na pewno jednym z takich. Cieszę się z możliwości odczytania fragmentu Ewangelii podczas "Zawiązania wspólnoty" i w ogóle z przynależności do wspólnoty. Właściwie to do dwóch wspólnot. Jak to skomentował kapelan? "Tego jeszcze nie było w prowincji". Heh, ktoś musiał być tym pierwszym oszołomem, prawda?
Etap nazwany pięcioletnie studia z "Nauk o rodzinie" na Uniwersytecie Śląskim uważam za zamknięty. Najpierw były trzyletnie studia licencjackie ze specjalizacji poradnictwo małżeńskie i rodzinne, następnie dwuletnie magisterskie ze specjalizacji mediator i asystent rodziny. Magisterkę obroniłam rok temu w dosyć zakręconych okolicznościach (szerzej pisałam o tym >>tutaj<<). Z perspektywy czasu sama się sobie dziwię, że dałam radę to wszystko połączył i pogodzić. Ale widać, że jeżeli komuś spieszyło się na świat, to będzie miał potem całe życie w biegu.
Rok temu nie odbyło się na Wydziale Teologicznym uroczyste rozdanie "Listów gratulacyjnych" wyróżniającym się absolwentom z kierunku teologia oraz Nauki o Rodzinie. Nie znam bliższych szczegółów tej decyzji. Dlatego w tym roku na uroczystości pojawiły się aż dwa roczniki. A raczej ci, którzy mogli. Wszystko odbyło się w kaplicy wydziałowej oraz gabinecie dziekana i prodziekana.
Ja tam zawsze się śmiałam, że tym, co mnie głównie wyróżnia wśród innych osób, to na pewno moja niepełnosprawność i wszystko, co z nią związane. A że Pan Bóg wynagrodził mi to w pewnym sensie zdolnościami umysłowymi (co za paradoks przy uszkodzeniu mózgu!) i zapałem? Wydaje mi się, że należy się tylko cieszyć i Mu za to dziękować. Chociaż wiadomo, że ten bonus na nic by się zdał, gdyby nie systematyczna nauka i regularne powtarzanie sobie przyswojonych mniej lub bardziej wiadomości.
Uroczystość absolutorium 2024/2025/2026, bo myślę, że śmiało można ją tak nazwać, rozpoczęła się Mszą świętą sprawowaną w naszej wydziałowej kaplicy. Było nas tak mało, że spokojnie mogliśmy się w niej zmieścić i jeszcze były wolne miejsca.
Eucharystię wraz z księżmi-profesorami z wydziału, wedle tradycji, koncelebrowali tegoroczni neoprezbiterzy. Przez jednego z nich, Franka (mimo wszystko, raczej byliśmy ze sobą na wydziałowych korytarzach na ty), została wygłoszona homilia, w której to zwracał uwagę na pielęgnowanie na co dzień w sobie takich cech charakteru, jak sprawiedliwość. uczciwość, nie hejtowoanie, ani nie obrażanie innych, życzliwość i troska o drugiego człowieka. Cechy na pozór uniwersalne, a jednak tak bardzo osadzone w naszym chrześcijańskim życiu.
Po Mszy, na których padły pierwsze podziękowania i gratulacje, zostaliśmy zaproszeni do gabinetu dziekana, gdzie odbyła się dalsza część uroczystości. W sekretariacie czekały na nas wypożyczone z głównego rektoratu togi i birety, nasz oficjalny strój na tą podniosłą uroczystość. Trochę nam zajęło, zanim znależliśmi odpowiednie dla mnie przyodzienie, czyli takim, w którym nogi by mi się nie plątały z materiałem, bo prawie wszystkie rozomiarówki były na mnie za duże. W końcu, przy pomocy innych, udało mi się ubrać w reprezentacyjny strój.
W równym dwuszeregu weszliśmy do gabinetu, gdzie już czekały przebrane w swoje togi władze wydziału. W imieniu nieobecnego dziekana wystąpił dyrektor kierunku teologia, który powołał się na dojrzewające wino i na trzy części składowe dobrej winolośli. Jest to odpowiedni grunt, deszcz oraz słońce. Gruntem były nasze studia, podczas których zostaliśmy wyposażeni w odpowiednią wiedzę, deszcz to nasze samodoskonalenie się i samorozwój, słońce, to wyznawane przez nas wartości. Dzięki tym trzem składnikom będziemy dobrzy, w tym co będziemy robić, jak też będziemy w ogóle dobrymi ludźmi. Życzył też sobie i nam, aby po latach można było powiedzieć, że "były to dobre roczniki".
Następnie każdy z nas został wyczytany z tytułu, imienia i nazwiska (chyba pierwszy raz w życiu usłyszałam, jak to brzmi razem) i podchodził do władz, przed którymi jeszcze raz mówił, o czym była jego praca dyplomowa oraz kto był jej promotorem i recenzentem. Najpierw swoje listy gratulacyjne otrzymali studenci Teologii stacjonarnej i niestacjonarnej, następnie studenci Nauk o Rodzinie pierwszego stopnia, aż w końcu przyszedł czas na drugi stopień. Szczerze powiedziawszy to nie wiem, czy bardziej stresowałam się czekając na swoją kolej, czy też idąc po list i wygłaszając prodziekanom, że moja praca magisterska dotyczyła tego, jaki jest stopień adaptacji ukraińskich dzieci we wczesnym wieku szkolnym do warunków polskiego szkolnictwa z perspektywy dwóch lat (podobne badania prowadziłam na rzecz pracy licencjackiej) i u gogo ją broniłam.
Kiedy już wszyscy otrzymali swoje listy gratulacyjne, pouściskiwaliśmy sobie wzajemnie dłonie w geście gratulacji osiągniętego sukcesu, bo chyba śmiało można to tak nazwać. Emocje, które nosiłam w sobie uleciały, byłam już jakby mniej spięta i bardziej wyluzowana.
Po części oficjalnej wszyscy wyszliśmy przed gmach budynku, aby zrobić soobie pamiątkowe zdjęcie...
A także tradycyjnie już rzucić biretem w górę.
Wracając do domu znowu sobie pomyślałam, że to były intensywne dwa lata, ale też bardzo rozwijające. Rozwijające pod względem wiedzy, zainteresowań, ale i wiary. O wielu rzeczach mogliście wyczytać na blogu, inne skrywam we własnym sercu, bo nie o wszystkim musi wiedzieć świat. Po latach myślę, że odejście ze scholi, która przestała mnie rozwijać, na rzecz Duszpasterstwa Akademickiego było dobrą decyzją. Wiele się działo, czasu wolnego, który mogłabym przeznaczyć na naukę było mało, a jednak dałam radę i nawet nie wypadłam z peletonu, pomimo łączenia dwóch kierunków, pomocy w organizacji różnych rzeczy, działalności w Samorządzie Studenckim, pracy w świetlicy środowiskowej, wolontariatu, sportów, życia w realu i w wirtualnej rzeczywistości. Cieszy mnie, że znalazłam też czas na częsty udział we Mszy świętej w tygodniu, ale też na swoje własne przyjemności. Kiedy, zważając na to, że sporo czasu zajmowały mi przejazdy? Sama nie wiem, ale myślę, że kiedy ma się poukładane wartości i sprecyzowane cele to dużo rzeczy jest możliwych.
Ślubowanie, czyli ponowne włączenie w poczet studentów, październik 2023
A także wyrażać niewyobrażalną wdzięczność tym, dzięki którym znalazłam się w takim, a nie innym miejscu. Arkowi, który tak bardzo namawiał mnie do kontynuowania studiów na drugim stopniu, a nawet nie dożył momentu, w którym ogłoszono wyniki rekrutacji. Rodzicom, którzy chyba w mniejszym lub większym stopniu cieszyli się z moich osiągnięć i sukcesów. Wykładowcom, którzy nie tylko przekazywali nam wiedzę, ale też po prostu wierzyli w mój potencjał i robili wszystko, żeby go ze mnie wydobyć. Pracodawcom, którzy dali mi elastyczne godziny pracy. Księdzu Niosącemu Światło oraz Księdzu Krisowi, którzy służyli wiedzą, wsparciem duchowym, dobrym słowem, ale też motywacją. olegom i koleżankom ze studiów, duszpasterstwa, wolontariatów, z życia i z pracy, na których zawsze mogłam liczyć. W koońcu też Wam, bo wspieraliście mnie swoimi komentarzami wtetdy kiedy było dobrze i kiedy było źle. Wszyscy wymienieni ludzie sprawili, że dobrnęłam szczęśliwie do kolejnego portu.
Ostatnie zajęcia, czerwiec 2025
Czy myślę. że osiągnęłam coś niesamowitego? Nie. A nawet powtórzę za Robertem Gawlińskim - "myślę, że nie stało się nic". Jutro na moje miejsce przyjdą inni studenci, którzy też będą się męczyć zdobywając wiedzę i zaliczając kolejne semestry. Pewnie okażą się jeszcze lepsi ode mnie. Ja tylko wykonałam to, co zamierzyłam. Wysiadłam z jednego pociągu i przesiadłam się do innymi dzierżąć w dłoniach bilet zz nowymi wiadomościami i umiejętnościami. Tylko tyle.
Nie wiem jak to jest w innych diecezjach, ale w w naszej w dniu 8 września przeplatają się dwa ważne wydarzenia. Pierwsze to dotarcie na Jasną Górę pieszej pielgrzymki, która kilka dni wcześniej wyruszyła z Jaworzna. Z kolei drugim takim ważnym wydarzeniem w mojej ocenie jest Diecezjalna Pielgrzymka Apostolatu Margaretka do dąbrowskiej bazyliki Matki Bożej Anielskiej, o której już tyle razy Wam tutaj pisałam. O tego typu spotkaniach dowiedziałam się przed rokiem, jednak wtedy zostało ono przeniesione na 6 września i połączone z Nabożeństwem Jubileuszowym wygłoszonym z okazji peregrynacji kopii ikony Jasnogórskiej Pani. Traf chciał, że pokryło się to z kanonizacją Pier Giorgio Frassatiego oraz Carla Acutisa. Nie mogłam być na obydwóch wydarzeniach, ale już wtedy obiecałam sobie, że w tym roku przyjdę, jeżeli tylko nie będę miała nic innego w tym czasie.
Nie miałam. A raczej z niecierpliwością wyczekiwałam siedząc w ławce momentu, kiedy zacznie się cała uroczystość. Bardzo mnie ucieszyło, kiedy zobaczyłam moich znajomych z S-rza, z którymi tworzę Margaretkę za ich proboszcza. I chyba ze wzajemnością, bo dla niektórych z nich było oczywistością, że będę siedziała z nimi, tak samo jak kilka tygodni wcześniej nie wyobrażali sobie tego, abym nie szła właśnie z nimi na Jasną Górę... Kurcze, jeszcze teraz wzruszam się na samą myśl o tym.
Finalnie wylądowałam z nimi w ławce i spędziłam tam całą konferencję wygłoszoną przez diecezjalnego moderatora Apostolatu Margaretka, śpiewanie pieśni poświęconych Najświętszej Maryi Pannie, jak też Mszę świętą wraz z Apelem Jasnogórskim. Czułam się przez to jeszcze bardziej częścią wspólnoty, do której przyszło mi przynależeć. A raczej jedna ze wspólnot. Podczas konferencji mieliśmy okazję wysłuchać historii powstania i działalności Apostolatu Margaretka, zwłaszcza na terenie diecezji sosnowieckiej. Trochę rozczarowało mnie wspólne śpiewanie pieśni, bo ograniczyło się jedynie do czterech. Mogło być ich więcej. Za to Msza święta sprawowana pod przewodnictwem księdza biskupa Artura Ważnego... Nie ukrywajmy, tutaj zawszę jestem pewna, że usłyszę coś, co ze mną zostanie na dłużej.
Nie inaczej było i tym razem. Chyba największe na mnie wrażenie zrobiły słowa, że modlitwa za kapłanów jest niczym tkanie dla nich duchowych skrzydeł. I że łatwo jest się modlić za tych księży, których darzymy sympatią, niż za tych, których niespecjalnie lubimy. W pełni się z tym zgadzam. Nawet sama tego doświadczyłam, kiedy mój były proboszcz zdenerwował mnie do cna. Z jednej strony wcale nie chciałam dla niego źle, bo to po prostu jest dla mnie słabe... Ale z drugiej - ciężko mi było, i w sumie dalej jest, na zdobycie się na modlitwę w jego intencji. No przepraszam, jestem tylko człowiekiem...
Na koniec nabożeństwa odbyła się procesja wokół terenu bazyliki. Niesiono w niej nowopowstały obraz Najświętszej Maryi Panny.
Na koniec niesione przez nas róże zostały umieszczone w wazonie przed obrazem, a my odśpiewaliśmy "Apel Jasnogórski", a następnie każdy chętny mógł obejść dookoła ołtarz główny. Z tą różą to była taka przygoda, że ja swojej nie miałam, ale taka pani Halinka dała mi swoją. Ja jednak nie potrafiłam jej wcisnąć w tą gąbkę i finalnie pani Halinka musiała to zrobić za mnie. A wiecie, że zrobiła to z uśmiechem na twarzy, cały czas trzymając mnie za rękę.
Po tym wszystkim ruszyliśmy ku drzwiom wyjściowym, w których każdy z nas otrzymał krówkę. Na zewnątrz pożegnałam się z całą ekipą z wyjątkiem księdza, który jeszcze nie wyszedł z zakrystii. Mogłabym na niego poczekać, ale nie wiem, jak by zareagował na mój widok. Ostatnio pod tym względem jest nieprzewidywalny. Zresztą chyba widział, że jestem, a nawet jeżeli nie, to pewnie i tak mu o tym donieśli...
Chociaż wydaje mi się, że odpowiedniejsze byłoby określenie "instalacja na urząd administratora parafii". Administratora,, czyli kimś na okresie próbnym, trwającym zazwyczaj rok, po którym albo dostaje się dekret na objęcie probostwem danej parafii, albo nie. Czasami sobie myślę, że taki okres "administratora", powinien być we wszystkich parafiach, nie ważne, czy byłyby one diecezjalne, czy też zakonne, czyli niepodlegające bezpośrednio pod diecezję. Może wtedy uniknęlibyśmy różnych dziwnych sytuacji.
Sama instalacja nowego gospodarza parafii św. Brata Alberta w B-nie zaplanowana była na godzinę 11:00. Przyznam szczerze, że zazwyczaj chodzę na Mszę świętą o godzinie 9:00, albo 17:00, ponieważ o tych godzinach zazwyczaj nikt nie posługuje do Eucharystii, a o 11:00 zawsze jedno czy drugie dziecko stanie przy tym ołtarzu. No, ale instalacja proboszcza, wydarzenie, które ma miejsce raz na jakiś czas, wypada być, chociaż to nie jest moja parafia rodzinna.
Zgodnie z moimi przewidywaniami, na 11:00 pojawili się młodsi ministranci, którym oddałam pałeczkę posługi przy ołtarzu. Wystarczy, że produkuję się przez większość dni w tygodniu. Niech oni też się kiedyś wykażą. Nic nie stanęło jednak na przeszkodzie, abym przebrała się w swoją białą albę, przewiązała zieloną albę i stanęła w zwartym szyku w procesji wejścia. Ale wcześniej jednak poszukałam jakiejś tacy, na której można by położyć symbolicznie klucze do drzwi kościoła. Ponieważ nie znalazłam nic lepszego, przyniosłam tackę, na której zazwyczaj leżą obrączki dla nowożeńców.
W krótkiej procesji wyszliśmy przed ołtarz i zajęliśmy nasze miejsca w prezbiterium. Następnie w skupieniu wysłuchaliśmy dekretu biskupa kierującego księdza Mariusza na tą placówkę. Dziekan dekanatu przybliżył też sylwetkę nowego gospodarza miejsca i powitał go w imieniu całej społeczności duchowieństwa.
Po oficjalnym przekazaniu księdzu Mariuszowy kluczy do kościoła, rozpoczęły się tradycyjne obrzędy Mszy świętej. Podczas kazania być może wszyscy spodziewali się jakiegoś expose. Nic takiego nie nastąpiło. Nowy proboszcz powiedział tylko, że chciałby tak prowadzić parafię, aby nan koniec jego urzędowania jak najmniej parafian miało mu coś za złe i aby sam sobie mógł powiedzieć, że zrobił wszystko, aby być dobrym proboszczem. Brawo dla niego za pokorę, aby była z nim jak najdłużej.
Mnie tam zawsze najbardziej wzrusza moment, kiedy kapłan sam, w kompletnej ciszy, z ręką oportą o "Pismo Święte" składa "Wyznanie wiary", a potem dopowiada, że chciałby być wierny Tradycji. Chociaż tutaj też różnie bywa. No cóż, takie jest życie.
Ostatnim punktem programu było oficjalne powitanie nowego proboszcza przez przedstawicieli parafii. Byłam na takich instalacjach, gdzie trwało to i trwało. Parafia jednak jest niewielka i raczej słabo rozwinięta, toteż i tutaj wszystko było symboliczne i przywitała go naprawdę dwuosobowa delegacja parafian.
Wszystko byłoby idealne, gdyby nie małe ministrantki co chwilę wychodzące na zakrystię i spoglądające w ekran swoich smartfonów. Nikt mnie nie przekona, że sprawdzały właśnie poziom swojego cukru we krwi. Ech, wiem, że to takie pokolenie, ale jakieś zasady niech nas obowiązują. Tym bardziej, że wierni wszystko widzą i wyrabiają sobie o nas zdanie, niekoniecznie pozytywne.
W wielu polskich kościołach na rozpoczęcie roku szkolnego odprawiana jest Msza święta w intencji uczniów, nauczycieli, katechetów i wychowawców. Od niemal 30 lat uczestniczę w takichż, najpierw jako uczennica uczęszczająca do szkoły podstawowej, gimnazjum i liceum, potem jako studentka, animatorka i wychowawczyni w parafialny Oratorium, wreszcie jako pedagog oraz osoba współodpowiedzialna za przygotowanie dziatwy do sakramentu bierzmowania. Nie będę pisać, że byłam zawsze, bo byłoby to przesadą, ale jak mogę, to z miłą chęcią jestem w stanie poświięcić te 50 minut z jednego dnia.
Widzę też w czasach obecnych pewną zachętę do przyjścia na taką Mszę. Kiedyś ograniczała się ona do sztywnego trzymania się formularza Mszy świętej, monologu kapłana na kazaniu, a po wszystkim po prostu szło się na rozpoczęcie roku szkolnego do szkoły. Kiedy w mojej parafii założono scholę, przynajmniej śpiewy były bardziej młodzieżowe i radośmiejsze.
Teraz taka Msza jest najczęściej popołudniu, aby dzieciaki rano mogły spokojnie iść do szkoły. Kazanie ma formę ciekawej opowieści, najczęściej jest dialogowane, z licznymi gadżetami, po Mszy jest kiełbaska, ognisko, gry i zabawy. Oczywiście ta druga forma jest dużo bardziej atrakcyjna dla współczesnej przebodźcowanej dzieciarni, która po prostu się nudzi na tradycyjnych. Czy jednak liczba dzieciaków, które były obecne na rozpoczęciu będzie miała przełożenie na ich uczestnictwo we Mszach świętych w niedzielę i święta? Mam cichą nadzieję, że tak. Że nie będzie to dla nich jednorazowy ewent, na którym można się pobawić i coś zjeść, a piękna, całoroczna przygoda pogłębiania swojej przyjaźni z Bogiem.
Duża tu odpowiedzialność rodziców. Bo na nic się nie zda ani płomienne kazanie, ani różne zachęcacze do uczestnictwa w życiu Kościoła, jeżeli rodzice tuż po przyjęciu przez dziecko Pierwszej Komunii Świętej zaprzestaną uczęszczać na Msze święte. Dla mnie najbardziej przerażające jest to, kiedy słyszę od kandydata do bierzmowania, że on u spowiedzi był tylko przed Pierwszą Komunią świętą. Aż chce się krzyczeć: "A później"?! Ja rozumię, że aktualnie ma się cały szereg zajęć dodatkowych. Ale też mam wątpliwości, czy taka osoba powinna przystępować do bierzmowania. Bo gdzie tutaj jest owa dojrzałość chrześcijańska, do której się dąży?
Mimo wszystko, miło było patrzeć, jak dzieciaki w miarę spokojnie siedzą w kościelnych ławkach, a potem jak śpiewają jednym głosem. Miło było patrzeć, jak po Mszy grają w piłkę w ogrodzie przy plebani oraz jak pieką kiełbaski nad ogniskiem. Miło było słyszeć fragmenty ich rozmów o wakacjach. I nawet ja miałam swój drobny, ale słodki wkład w organizację całej imprezy.
Wbrew moim obawom rolada biszkoptowa z kremem śmietankowym i galaretką rozeszła się błyskawicznie
Wiem, że zaraz przyjdzie powszechność i codzienność, że wiele z tych dzieci zapewne zapomni o niedzielnej Mszy świętej. A może nie zapomni, że jest Ktoś, kto czeka na każdego z nich w tabernakulum w każdą niedzielę i święto, tak samo jak czeka na nie pyszny obiad wraz z deserem u babci. Obiad to Słowo Boże i Komunia święta, a deser? Deser to Życie Wieczne wraz z kochającym nas Bogiem-Ojcem, które na nas czeka. Prosta logika - niewymierne skutki.
Zazwyczaj na wyjazdy zabieram ze sobą jakąś książkę. Nie inaczej było tym razem. Tylko wybór okazał się mało trafiony. Coś mnie podkusiło i spakowałam do plecaka "Małego przyjaciela" Danny Tartt. To jeszcze nie był przypadek. Jako spóźniony prezent urodzinowy (albo imieninowy - jak kto woli) otrzymałam książkę "Szczygieł" tej samej autorki. Ponad 600 stron, które poczytuję w wolnych chwilach będąc na wsi (bo tam ją dostałam). I "Szczygieł" mi się podoba, a na pewno pierwsze 200 przeczytane strony. Zachęcona i fabułą i wakacjami postanowiłam wypożyczyć sobie z biblioteki inny tytuł tej autorki. Wybór padł na "Małego przyjaciela". Pierwszy rozdział był jeszcze do przejścia, ale im daalej w las tym gorzej. Skończyło się na tym, że musiałam się zmuszać, aby przeczytać całość. Dałam jednak radę choć pewne jest, że raczej nie sięgnę po tą powieść drugi raz.
Tytuł: "Mały przyjaciel"
Autor: Danna Tartt
Wydawnictwo: Znak Literanova
Kraków 2016
Ilość stron: 608
Śmierć dziecka zawsze odbija się piętnem na życiu rodziny. Zwłaszcza w momencie, kiedy nie do końca zostały wyjaśnione jej okoliczności. Cierpi na tym cała rodzina. Powyższy opis jest kanwą akcji jednej z książek Danny Tafft - "Mały przyjaciel".
Akcja powieści rozpoczyna się w pewien wieczór. W Ameryce obchodzony był właśnie Dzień Matki. Dziewięcioletni Robin długo nie wracał z podwórka. Późnym wieczorem zostaje znaleziony powieszony na drzewie. Wszyscy podejrzewają samobójstwo, jednak nie zgadza się wiele szczegółów. Po kilkunastu latach tajemnicę jego śmierci próbuje rozwiązać młodsza siostra Robina. Pomaga jej w tym jej rówieśnik z którym razem przemierzają mroczne zakamarki rodzinnego miasteczka.
Mimo zachęcającego tytułu książka okazała się nieco toporna w odbiorze. Słaba spójność wątków akcji sprawiła, że czasami wręcz gubiłam się w całej akcji. Doszło do tego, iż na końcu nie wiedziałam kto tak naprawdę zginą, a kto przeżył, ani tym bardziej nie została rozwiązana zagadka śmierci małego Robina. Ogólnie powieść kończy się dla mnie nijak. Dużo łatwiej byłoby mi samej wymyślić sensowne zakończenie. A może o to chodziło autorce? W każdym razie, nie jest to pozycja, po którą ponownie sięgnę. I to nie ze względu na jej objętość, ale treść.
Zmiana na stanowisku proboszcza w mojej rodzinnej parafii stał się faktem. Chociaż nowy proboszcz przybył do nas w ostatnich dniach lipca, to dopiero w ostatnią niedzielę odbyła się jego uroczysta instalacja na nowy urząd. Co ciekawe, wymienili się niejako z naszym poprzednim proboszczem, który został przeniesiony na parafię, na której dotychczas przebywał aktualny. To akurat wyczytałam w Internecie.
Taka instalacja jest niezwykle ważną i podniosłą chwilą dla całej wspólnoty parafialnej, która otrzymuje odtąd nowego pasterza. Zawsze pojawia się pytanie jaki on będzie i co wniesie w powierzoną mu wspólnotę. Ile dobrego, a ile złego. I na którą szalę przeważy się jego urzędowanie. Nowego proboszcza widziałam już w tygodniu. Ech, chyba jeszcze siedzi we mnie żal wobec jego poprzednika, bo jakoś nie zrobił na mnie żadnego wrażenia. I w dodatku z twarzy podobny jest do swojego poprzednika. No ale postanowiłam nie zrażać się przy pierwszym wrażeniu i iść na jego powitanie, które miało miejsce na sumie na godzinie 12:00.
Proboszcz został wprowadzony do kościoła w uroczystej procesji. U jego wejścia otrzymał symboliczne klucze oraz krzyż do ucałowania na znak szacunku wobec powierzonej mu władzy. Potem nastąpiło okadzenie ołtarza, tak, aby nasze modlitwy niczym kadzidło wznosiły się ku Niebu. Następnie wicedziekan naszego dekanatu odczytał dekret, kierujący proboszcza na nową placźówkę. Chyba pierwszy raz od dawna w Liturgię Słowa zaangażowana była tylko Liturgiczna Służba Ołtarza. Podczas poprzednich instalacji Czytania i Modlitwę Wiernych czytali też przedstawiciele innych wspólnot religijnych. Miało to swoje plusy, bowiem nowy proboszcz mógł się zorientować, jakie grupy działają w parafii. Osobiście byłam ciekawa kazania, ponieważ zazwyczaj nowi proboszczowie wygłaszają wtedy swoje expose. Tym razem jednak nowy proboszcz odnosił się tylko i wyłącznie do Ewangelii. Molże to i dobrze - z mniejszej ilości rzeczy będzie potem rozliczany. Następnie miało miejsce osobiste wyznanie wiary przez nowego proboszcza oraz Modlitwa Wiernych czytana przez lektora. Na koniec Mszy, po Ogłoszeniach Duszpasterskich zaplanowano powitanie proboszcza przez przedstawicieli parafii. Tutaj jednak nowy proboszcz się wyłamał i powiedział, że szkoda jest burzyyć porządek Mszy świętej, i żeby słowa powitania były po końcowym błogosławieństwie. Tak też się stało, czym szczerze mnie ujął. I tak sobie pomyślałam, że chyba będzie dobrze, skoro nie stawia siebie w centrum uwagi.
Z drugiej strony - patrzyłam na całą uroczystość i serce mi pękało. Kiedyś to była tętniąca życiem parafia, gdzie poszczególne grupy były liczne i aktywnie włączały się w różne uroczystości. Patrzę na zdjęcie scholi sprzed 10 lat, patrzę na zdjęcie ministrantów z tego samego okresu, animatorów Oratorium... Przecież nas było multum. Ale i byli proboszczowie, którym zależało, a przynajmniej nie ograniczali nas zbytnio w działalności. Wystarczyło dziewięć lat - na instalacji była garstka ministrantów, trójka scholistów, Oratorium się rozleciało, bo zostało zamknięte. Owszem, można powiedzieć, że są wakacje i w ogóle, ale myślę, że problem leży dużo głębiej. Jasne, wielu ludzi odeszło z różnych względów, zawsze tak było i to jest zrrozumiałe. Ale dotychczas (tzn. do 2017 roku) na ich miejsce przychodzili nowi ludzie, tworzyła się płynność. Czy przez te 9 lat ktoś nowy zabawił w scholi na dłużej? Ile przez ten czas przyszło ministrantów? A ile odeszło z płaczem? Dlaczego aż trzech kapłanów, w dużej mierze takich, którym zależało na młodzieży i Oratorium (jak przystało na salezjanów), pisało do inspektora prośbę o zmianę parafii? Czy kiedyś wróci to, co zostało wypracowane przez lata? Myślę, że na barkach nowego proboszcza spoczywa ogromna odpowiedzialność za to wszystko, co przez lata zostało zaniedbane, czy wręcz zniszczone.
Kiedyś, jak jeszcze nie wiedzieliśmy kto będzie nowym proboszczem, rozmawiałam z księdzem Wojtkiem na temat nadchodzącej zmiany. Powiedział wtedy coś, na co zwróciłam uwagę: "Gorzej na pewno nie będzie". Podniosło mnie to niejako na duchu. Ale i dało do myślenia - kurcze, co takiego musiał zrobić proboszcz, że ma taką opinię wśród współbraci? I to mieszkających na drugim końcu (prawie) inspektorii. Zresztą wielu parafian jest tego samego zdania. Ech, mam nadzieję, że na nowej placówce, gdzie też został ustanowiony proboszczem, zmieni swój sposób bycia i funkkcjonowania. I że nie zniszczy wielu rzeczy, które wypracowali jego poprrzednicy. Wiem, że nowy proboszcz naszej parafii będzie się musiał mierzyć z nieufnością i uprzedzeniami wielu parafian, w tym pewnie i moimi. Czy jego zachowanie spowoduje, że odzyskam zaufanie, które straciłam kilka lat temu do księży w mojej parafii? Czas pokaże.
