1303. "Non possumus"...

Osoba Prymasa Tysiąclecia Stefana Wyszyńskiego od dawna mnie inspirowała. Nie wiem co było tego przyczyną. Może katecheci z mojej szkoły, którzy we wspaniały sposób przekazywali nam nie tylko prawdy wiary, ale i wiedzę ogólną z teologii(a mieli ku temu niełatwe zadanie, wszak przedział rozwoju intelektualnego w mojej klasie był spory, a i sama klasa była tak właściwie zbitkiem 3(6?) klas). Może jakiś film dokumentalny w telewizji poświęcony Jego osobie? Kazanie kościelne? Artykuł w gazecie? Naprawdę, trudno stwierdzić. Pamiętam za to, że pod koniec liceum jako jedyna w klasie wiedziałam, że jego śmierć zbiegła się w czasie z zamachem na Jana Pawła II. Ale to chyba bardziej pod wpływem filmów o tym drugim.
Jednak prawdziwe pogłębienie połączone z uzupełnieniem informacji na temat Jego życia i działalności przyszło cztery lata temu, kiedy w maju 2018 roku wzięłam udział w diecezjalnym konkursie o Stefanie Wyszyńskim. Z tego co pamiętam, trzeba było przeczytać wtedy chyba 4 pozycje obowiązkowe. Ja jednak poszerzyłam je np. o książkę Pawła Zuchniewicza "Ojciec wolnych ludzi" oraz "Zapiski więzienne" autorstwa samego prymasa(teraz "poluję" na "Kardynała Stefana Wyszyńskiego - Prymasa Polski" autorstwa Mileny Kindziuk oraz "Stefka" Piotra Kordyasza). 

Kiedy jakieś 1,5 roku temu podano datę beatyfikacji kardynała Wyszyńskiego na początek czerwca 2020 roku, pomyślałam sobie - "nareszcie". Bo tego, że zostanie ogłoszony prędzej czy później błogosławionym (a może kiedyś i świętym) byłam pewna. Czekałam tylko na datę. A gdzieś z tyłu głowy kołatała się myśl, czy by nawet na nią nie pojechać... Plany planami, a rzeczywistość rządziła się swoimi planami. Ogłoszono pandemię, a uroczystości ogłoszenia kardynała Wyszyńskiego błogosławionym odłożono w czasie. Dzisiaj już wiadomo, że odbędą się one we wrześniu. Nawet ciekawie się złożyło, wszak w tym roku przypada 120 rocznica Jego urodzin. Hmm... Beatyfikacja na urodziny? Czemu nie.

Jak to zwykle bywa, już teraz rozpoczęto przygotowania do tego wydarzenia. I to nie tylko w tradycyjny sposób. Jakiś czas temu pojawiła mi się na fb informacja o powstaniu gry planszowej opartej na życiu przyszłego błogosławionego, a może i świętego, "Non possumus". Na początku zupełnie ją zignorowałam, byłam nawet zła, że znowu coś mi się wyświetla. Jednak pewnego razu, w dalszym ciągu sceptycznie, weszłam na proponowaną mi stronę. Właściwie była to zbiórka funduszy na wydanie planszówki. Jej autorzy po krótce opisali skąd pomysł na jej stworzenie(inspiracją była właśnie książka Piotra Kordyasza - "Stefek" oraz genezę jej powstania. Wizualnie prezentowała się całkiem przyzwoicie. Zaczęłam się nawet zastanawiać, czy jej nie zakupić. Nie, nie do końca dla mnie, bardziej dla dzieciaków z Oratorium. Bo przecież kiedyś musi ono na nowo wystartować. Przynajmniej mam taką nadzieję.

Myślałam, myślałam, a potem na jakiś czas zapomniałam o tym. Przypomniałam sobie o grze zupełnie przypadkiem. Szybko weszłam na stronę, był to ostatni dzień zbiórki. Dałam opcję zapłaty za jedną i grę i pędem udałam się na pocztę. Jest coś takiego, jak szybki przekaz, czyli pieniądze jeszcze tego samego dnia trafiały na wskazane konto, jednak bank odbiorcy nie obsługiwał tej opcji. Przelałam więc należną kwotę normalnym przelewem tracąc nadzieję, że uda mi się dostać grę. 

Dlatego jakież było moje zdziwienie, kiedy w poniedziałkowy poranek usłyszałam pukanie do moich drzwi. Za nimi stał kurier, który wręczył mi przesyłkę owiniętą w czarną folię. Jej zawartość była dla mnie tajemnicą. Jednak kiedy zdarłam folię, nie mogłam uwierzyć własnym oczom: 

A więc udało się. Z ciekawością otworzyłam pudełko, którego zawartość przedstawia się następująco:

A konkretniej pisząc:

1) Dwustronna plansza do gry

2) 40 kafli Społecznej Krucjaty Miłości

3) 5 dwustronnych kart Postaci

4) 85 kart Wydarzeń oraz 20 kart Misji

5) 20 żetonów Krucjaty, 4 Serca, Herb Prymasa będący znacznikiem gracza rozpoczynającego, 4 żetony akcji specjalnej "Non Possumus"

6) 4 plansze gracza

7) Notes do podliczenia punktów na koniec gry

8) 6 pionków

9) instrukcja

Nawet sobie nie wyobrażacie, jak bardzo nie mogę się doczekać chwili, kiedy będę mogła wykorzystać grę podczas zajęć z dziećmi. Być może znowu usłyszę od katechetów, że dzieci bardziej wolą przychodzić na zajęcia w Oratorium niż na lekcje religii twierdząc, że prowadzimy ciekawsze zajęcia... Czy to moja wina? Ja nawet nie mam(na razie) wykształcenia pedagogicznego. Z drugiej strony czasami warto zainwestować w coś, co uatrakcyjni zajęcia. Tak często słyszę, że nauczyciele dokładają z własnej kieszeni do materiałów edukacyjnych. Ja też. Ale jeżeli dzieci będą zaciekawione grą tak jak Pusia, to jest to warte każdej ceny.

I tak zupełnie na koniec mój ostatni wiersz, właśnie o Kardynale Wyszyńskim

Zwykły człowiek - wielkie serce

Wyszedł z Zuzeli,

wsi gdzieś na końcu świata,

gdzie dwie Matki Boskie

- Ostrobramska i Częstochowska -

czuwały nad snami małego Stefka,

dźwięk dzwonów zaczynał dzień,

a słowik śpiewał kołysanki do snu.

Wyszedł, półsierota,

co stracił matkę za młodu,

zniknęła z jego życia,

niczym poranna mgła z łąki,

ale nie z serca i pamięci.

Wyszedł do ludzi,

niewidomych w Laskach,

powstańców warszawskich,

komunistów walczących z wiarą,

wielkich uczonych, prostych chłopów.

Wyszedł, dać światu papieża Polaka,

i wraz z nim "odnowić oblicze Ziemi.

Tej Ziemi".

Wyszedł z miłością do ludzi,

trwającą aż po kres Jego życia,

nie dbał o zaszczyty, przywileje,

ot, zwykły, skromny człowiek,

z wielkim sercem na dłoni

z prostym "Non possumus" na ustach.

1302. Jak zostałam kierownikiem ekipy

Zauważyłam, że w ostatnim czasie modne stało się słowo "Ekipa". Kto wie, być może zostanie słowem roku, tak samo jak słynny "dzban", albo "jesieniara". Pomijając jednak wszelkie dywagacje dotyczące tego terminu powiem Wam, że w ostatni weekend zostałam kierownikiem pewnej ekipy. Daleko jej jednak było do tej, którą znamy z mediów - to była trzyosobowa ekipa lekkoatletów reprezentująca nasz klub sportowy.
W związku z tym, że na zawody nie jechał ani trener, ani Mama Gaciocha, kogoś trzeba było ustanowić kierownikiem, który zapanowałby nad dokumentacją. Młodsza jest roztrzepana jak jajko na omlety, Misiek niedowidzi. Drogą eliminacji padło na mnie. No, skoro nie było innych kandydatów, to w ostateczności mogłam być ja. W końcu cała dokumentacja do wypełnienia przyszło też na moją pocztę internetową, wystarczyło je wydrukować i powypisywać, co zresztą zrobiłam dzień przed wyjazdem. I jeszcze wydrukowałam dodatkowe RODA i oświadczenia COVID. Jakoś nie wierzyłam, że Młodsza to zrobi, a i co do Miśka, wolałam mieć jakieś wyjście awaryjne. Misiek na szczęście miał wydrukowane i wypisane świstki, a Młodsza powypisywała je w hotelu, więc jakoś wybrnęliśmy z opresji. Wystarczyło tylko oddać wszystko w Biurze Zawodów i odebrać talony na jedzenie. A wcześniej, w hotelu podczas meldunku(hotel był załatwiony przez organizatora zawodów, kto tak naprawdę za niego płacił - nie mam pojęcia, w każdym razie po podaniu nazwiska i klubu sportowego dostawało się klucz do pokoju), odebrać teczkę z numerami startowymi i informacjami na temat imprezy.
Droga do Szczecina upłynęła mi w miarę spokojnie. Pociąg odjeżdżał o 6:24 z Katowic, więc ubiegły piątek zaczął się dla mnie naprawdę wcześnie(tuż po 4). Podróż minęła mi nieźle - trochę spałam, trochę poczytałam książki, trochę porozmawiałam z miłymi staruszkami siedzącymi w tym samym przedziale. A zaczęło się od odpowiedzi na pytanie jednej z nich, co to za rośliny za oknem. Odważyłam się i powiedziałam jej, że to rzepak. Po chwili rozmawialiśmy jak stare znajome.
Do miasta mojego przeznaczenia dotarłam tuż po 13:30. Na szczęście nie był to mój pierwszy pobyt w mieście i już mniej więcej wiedziałam, gdzie powinnam się udać. Wsiadłam w odpowiedni tramwaj i podjechałam do hotelu, w którym mieliśmy noclegi. Tam się zameldowałam, po czym udałam do pokoju. Szczerze powiedziawszy to byłam tak padnięta, że niemal natychmiast zasnęłam(no dobrze, obejrzałam jeszcze "Krzyżówka. Gra słów"). Spałam tak może z dwie godziny. W każdym razie kiedy się obudziłam zaczynał się już "Va bank" na TVP2. A wkrótce dotarła też i Młodsza, z którą dzieliłam pokój. I chociaż lada chwila miała być kolacja, to Młodsza wolała akurat iść na kebaba(znowu) i jeszcze mnie wyciągnąć. O nie, takie jedzenie jest nie dla mnie. I chociaż w hotelu nie popisali się z obiadokolacją(rozumiem, pandemia, ale serwowanie do pokoju zimnych - ciepłych dań jest lekkim przegięciem), to jednak wolałam nią, niż tureckie jedzenie.

Zawody odbywały się w sobotę i w niedzielę. Mój start był w sobotę po południu. Na stadion pojechałam z rana razem z Młodszą. Wzięłam ze sobą teczkę z dokumentami, aby ją oddać w biurze zawodów. Młodsza stwierdziła, że mogę ją przekazać po 12, ja jednak nie chciałam czekać i zrobiłam to niemal od razu. A potem poszłam na trybuny, poobserwować, jak Młodsza radzi sobie z pchnięciem kulą. Akurat jej konkurencja skończyła się przed tym, jak ja musiałam się odhaczyć na liście obecności, toteż widziałam ją całą. Nie licząc jednego spalonego rzutu, to poszło jej raczej średnio. Uznajmy, że to nie był jej dzień. Mnie też poszło gorzej niż w Bydgoszczy - uzyskałam wynik 25,25 przy biegu pod wiatr -3,3. Według Trenera jak na te warunki to całkiem niezły wynik. Ale ja wiem, że gdyby nie wiatr to pobiegłabym szybciej.

Po biegu szybko wysłałam wynik do Trenera(teraz wiem, że to bez sensu, bo od kiedy mam wyrobioną licencję PZLA wyniki automatycznie pojawiają się na konkretnej stronie internetowej) i poszłam szukać Młodszej, która miała talony na całkiem smaczny obiad. Co ciekawe, ja poszłam po nasze dwa zestawy, a Młodsza poszła po pakiet dla swojej koleżanki(nasi znajomi pukali się w głowę, że to ona raczej powinna przynieść wszystkie trzy, a na pewno dwa, obiady). A potem jeszcze gdzieś zniknęła. Ja naprawdę czasami nie mam do niej siły. Ale podobno jest dorosła, nie jest ubezwłasnowolniona, niech więc chodzi z kim, kiedy i dokąd chce. 

Zjadłam swój obiad i udałam się w drogę powrotną do hotelu w nadziei, że tym razem Młodsza nic nie narozrabia, a przede wszystkim - że nie spóźni się z potwierdzeniem swojej obecności na rzucie dyskiem. Na miejscu trochę odpoczęłam, a przy okazji sprawdziłam sobie, gdzie w okolicy jest jakaś świątynia. Wiedziałam, że nazajutrz może mi się nie udać iść na Mszę świętą, a przecież wieczorna sobotnia Msza liczy się już jako niedzielna. Szybko odkryłam, że całkiem niedaleko jest starówka z katedrą, toteż postanowiłam, że udam się właśnie tam. Wzięłam nawet aparat fotograficzny w nadziei, że po nabożeństwie porobię kilka pamiątkowych zdjęć, chociażby zewnętrznej części kościoła oraz samej starówki.

Brama Królewska, którą mijałam w drodze na szczecińską starówkę

Szczecińska Filharmonia im. Mieczysława Karłowicza

Marzenie ściętej głowy! Jeszcze pod koniec Mszy świętej zadzwonił mi telefon(spokojnie, miałam wyciszony dzwonek). Automatycznie domyśliłam się, że to Młodsza, a przez głowę mi przeleciało, że pewnie nie ma karty otwierającej drzwi do pokoju. Po wyjściu z kościoła moje przypuszczenia się sprawdziły - to była Młodsza. Już nie traciłam czasu na oddzwanianie do niej, tylko od razu szybszym krokiem ruszyłam w stronę hotelu. Po mniej więcej kwadransie byłam na miejscu. Okazało się że Młodsza jest już w pokoju, bo jednak miała ze sobą swoją kartę, a dzwoniła tylko po to, aby się dowiedzieć, czy pójdę z nią do sklepu po pewne rzeczy. W sumie i tak miałam w planie drobne zakupu przed drogą powrotną(wszak czekało mnie przynajmniej 7 godzin w pociągu), więc z nią poszłam. A potem spędziłam z nią i z Miśkiem wieczór w hotelowym pokoju. Chyba jednak wolałabym zwiedzać starówkę...

Nazajutrz wstałam po 7:00 rano - Młodsza jeszcze przewracała się na drugi bok. Dopakowałam swoje rzeczy do torby i czekałam na śniadanie, które dostarczono nam przed 8. Szału nie było, ale dało się zjeść(zaczynam się zastanawiać co je Młodsza w domu, skoro aż tak kręciła nosem np. na ciemne pieczywo). Moja współlokatorka wyszła z pokoju po 8, ponieważ o 10:04 rozpoczynał się jej rzut oszczepem. A chwilę po niej startował Misiek w biegu na 5 000 m. Niestety, ponieważ o 10:02 miałam pociąg do Poznania(gdzie miałam przesiadkę na pociąg, do Katowic), nie mogłam im towarzyszyć. 

Jeszcze przed opuszczeniem pokoju zadzwoniła do mnie Młodsza z zapytaniem, czy nie mogłabym sprawdzić, czy gdzieś nie zostały jej słuchawki. Hmm... słuchawek nie znalazłam, ale jej skarpety już tak. Nie no, ona kiedyś głowę zgubi, zobaczycie.

Gdybym nie miała torby z ubraniami, poszłabym na nogach na pociąg, zahaczając o starówkę i skradając chociaż 3-4 zdjęcia. A tak musiałam jechać na dworzec PKP tramwajem. Na miejscu pożegnał mnie pomnik kolejarza.

Pociąg odjechał punktualnie o 10:02, jednak po drodze nabył 18-minutowe opóźnienie. Mój problem polegał zaś na tym, że w Poznaniu musiałam przesiąść się do pociągu jadącego do Katowic, a miałam na to zaledwie... 4 minuty. W pociągu chyba popsuło się nagłośnienie, bo co prawda coś tam trzeszczało w głośnikach, jednak nie sposób było rozróżnić poszczególnych słów. Ja zaś pierwszy raz jechałam pociągiem tej relacji i nie miałam pojęcia, jak długo trwa przejazd z przysłowiowej stacji A do stacji B. Jednak kiedy na korytarzu zobaczyłam informację o opóźnieniu, to trochę mnie to zdenerwowało. Jasne, mogłam iść do konduktora, żeby wstrzymał kolejny pociąg, ale z drugiej strony nie wiedziałam, kiedy w ogóle dojadę na miejsce. W końcu zdecydowałam, że w Poznaniu anuluję ten bilet, który miałam, a po prostu kupię bilet na kolejny pociąg. 

Tak też zrobiłam - zaraz po opuszczeniu pojazdu w stolicy Wielkopolski udałam się do kasy. Kasjerka nie tyle całkowicie anulowała mi ten przejazd, ile przebukowała bilet na późniejszą godzinę. Tak wyszło taniej, za wszystko zapłaciłam zaledwie 1 złotówkę. Kolejny pociąg miałam za około 1,5 godziny, spędziłam ten czas w poczekalni pogrążona w dalszej lekturze książki(Basiu W., dziękuję za przysłanie mi ciekawej pozycji, która skutecznie umiliła mi czas spędzony w podróży :)). Oczywiście, pilnowałam się, aby nie przegapić pociągu, bo to już byłaby jakaś katastrofa. Na szczęście do niczego takiego nie doszło, a ja już po 15:40 na nowo siedziałam w jednym z wagonów.

Monotonny ruch pociągu wkrótce ukołysał mnie do snu. Nie trwało to jednak długo, ponieważ jeden ze współpodróżujących oglądał na swoim smartfonie jakiś mecz na głośniku, w dodatku komentowany po rosyjsku. Jakby nie mógł na słuchawkach... Na szczęście to jedyna niedogodność. Zresztą, jak tu narzekać na coś, kiedy Górny Śląsk powitał mnie cudowną tęczą.

Do domu wróciłam po 21., nie tak znów późno, jak się mogłoby wydawać. Następne zawody dopiero w czerwcu, więc można chociaż trochę odpocząć(i nadrobić blogowe zaległości).

1301. Kiedy wiosna buchnie majem...

Patrzę na mój kalendarz, patrzę i nie wierzę - ledwie zaczął się maj, a już coraz większymi krokami zbliża się czerwiec. Z drugiej strony w tym roku to dosyć intensywny miesiąc - jutro znowu jadę na weekend na zawody, tym razem do Szczecina(oj, ciągły brak czasu spowodował, że zabrakło notki z Mistrzostw Polski w Bydgoszczy, no nic, widocznie muszą mi wystarczyć facebookowe lajki, odnośnie poprawienia wyniku sprzed 2 tygodni w biegu na 100 o ponad 1 sekundę). Poza tym treningi i inne mniej lub bardziej ważne sprawy wypełniają mój budżet czasowy niekiedy co do minutę w ciągu dnia. Aby się nie wypalić, lubię wracać z różnych miejsc piechotą, szukając ukojenia i wyciszenia w pięknie otaczającej nas przyrody, która w maju po prostu przechodzi samą siebie.

Jakiś czas temu jedna z moich młodszych koleżanek ze studiów napisała do mnie, czy zgodziłabym się na wystąpienie podczas tegorocznych Krakowskich Dni Kariery. Głównie chodziło o to, aby ktoś niepełnosprawny opowiedział o studiowaniu na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II z perspektywy studenta. Suma summarum mam jednak dobre wspomnienia związane z tą uczelnią(w sumie wypadałoby w końcu dyplom odebrać), więc z przyjemnością podzieliłam się z innymi moimi spostrzeżeniami odnośnie studiowania "w sercu Krakowa".

Lubię maj nie tylko za mnogość barw i zapachów, którymi nas obdarowuje całkiem za darmo, ale i za cudowne nabożeństwa majowe, które pokochałam już w drugiej klasie szkoły podstawowej i od tamtej pory staram się być na nich tak często, jak tylko mogę. Niestety, nie w każdym roku jestem w stanie być na wszystkich, ale staram się też ich nie opuszczać bez powodu. W latach szkolnych i wielokrotnie podczas studiów potrafiłam na nie zajść podczas studiów. Sytuacja nieco się skomplikowała, kiedy zaczęłam się uczyć w Krakowie, bo nie zawsze dojeżdżałam na czas(to jednak 1,5 godziny drogi w jedną stronę), ale wtedy odprawiałam sobie majówkę prywatnie. A rok temu odkryłam kanał internetowy, za pomocą którego można uczestniczyć w wirtualnym nabożeństwie. Dzisiaj jednak po raz kolejny udało mi się uczestniczyć w niej na żywo, z czego bardzo się cieszę. Co prawda jeszcze nie nauczyłam się nowych wezwań litanii i czasami się mylę, ale mam nadzieję, że wkrótce się to zmieni. A zdjęcia wykorzystane w notatce zostały wykonane właśnie podczas powrotu z nabożeństwa.

Inżynier marzeń
Maj cichutko zapukał do drzwi,
jakby się bał, że zburzy marzenia,

a przecież był ich inżynierem.
Z gałązką bzu w dłoni,
i kwieciem kasztana za uchem,

uśmiechnął się do maturzysty,

co spieszył się na egzamin.

Odprowadził zapachem kwitnących kwiatów,

skąpanych w porannej rosie.

I życzył mu wszystkiego co najlepsze,

spełnienia marzeń najskrytszych.

Trzymajcie się ciepło!

1300. Co się odwlecze...

Kilka miesięcy temu pisałam Wam o kartce, którą wykonałam dla mojego dawnego szkolnego kolegi z okazji jego urodzin >>KLIK<<. Tak jak wtedy wspominałam, przez przymusowy pobyt w szpitalu w tym samym czasie, nie mogłam zjawić się na nich osobiście. Na szczęście znajomi dostarczyli mu mój skromny podarek, za co jestem im do dzisiaj wdzięczna.
Jednak niedosyt z niezrealizowanego spotkania pozostał. Trochę nam to zajęło, aż dopasowaliśmy termin ewentualnego kolejnego spotkania(chyba z trzy razy go przekładaliśmy, głównie z mojej winy), ale w końcu wybór padł na dzisiaj. Paradoksalnie, gdyby nie pandemia, to pewnie spędziłabym ten dzień w Wadowicach z wiadomych względów. Pamiętam jeszcze jak 9 lat temu oprowadzałam po nich moją byłą szkołę, właśnie 18 maja, przybliżając moim młodszym kolegom pierwsze lata życia św. Jana Pawła II, a także św. bp. Józefa Bilczewskiego, św. Rafała Kalinowskiego, czy też błogosławionego Alfonsa Mazurka. Ech, stare dobre czasy. 
I właśnie te stare dobre czasy(a nawet jeszcze starsze) przyszło nam dzisiaj powspominać. A było co, wszak razem z Adrianem chodziliśmy najpierw do jednej grupy w przedszkolu(pamiętam, jak robiłam za niego zadania z religii), potem co prawda od 4 do 6 klasy szkoły podstawowej do osobnych oddziałów, ale już przez gimnazjum przebrnęliśmy razem. Adrian co prawda nie widzi, ale ma fenomenalną pamięć do faktów.
Szczerze powiedziawszy to trochę się bałam tego spotkania, bo przyznam się szczerze - nigdy nie byłam w tej części S-ca i niezbyt się orientowałam w tamtych stronach. A poza tym zawsze mi się wydawało, że jego rodzice są jacyś tacy, hmm... nieprzystępni? Tymczasem po krótkich perypetiach z szukaniem odpowiedniego bloku, otwarła mi bardzo sympatyczna kobieta w średnim wieku, która od razu mnie poznała. Po 15 latach. Zresztą Adrian rok temu też mnie poznał po głosie😊.
Zaprosili mnie do pokoju Adriana, ugościli herbatą i ciastem, jednak mi najbardziej zależało na rozmowie z nim. Adrian teraz nie wychodzi z domu, toteż każde odwiedziny są dla niego swoistą rozrywką. Zresztą, pewnie już się domyślacie, tematów do rozmów było bez liku. Te dwie godziny minęły nie wiadomo kiedy, a nam cały czas doskwierały doskonałe humory.

Wspaniale jest się spotkać raz na jakiś czas ze "starymi" znajomymi i pogawędzić o tym i o owym. Już jesteśmy wstępnie umówieni na kolejne spotkanie na czerwiec. Mam nadzieję, że mimo wszystko będzie on mniej zakręcony niż maj.

A wracając do 101 rocznicy urodzin Jana Pawła II, to pozwoliłam sobie skopiować grafikę z profilu burmistrza miasta, która po prostu mnie zachwyciła. Co prawda została wykonana na zeszłoroczne 100 lecie urodzin Karola Wojtyły, ale co tam... 

1299. Nie wszyscy to rozumieją...

 - Ty znowu pójdziesz w niedzielę do kościoła he, he, he - szyderczy śmiech Ślązaka wypełnił pokój, który dzieliłam z Młodszą na czas zawodów w Bydgoszczy. Wzruszyłam ramionami i wróciłam do czytanej lektury. Do moich uszów dobiegł syk Młodszej:
 - Zamknij się, bo to nie twoja sprawa.
 - Daj spokój - westchnęłam - szkoda twoich nerwów.
Przełom maja i czerwca jest dla mnie dość intensywny, ze względu na Lekkoatletyczne Grand Prix Polski oraz Mistrzostwa Polski w lekkiej atletyce. Na razie mamy 3 weekendy startów pod rząd(za tydzień ostatni - w Szczecinie), potem chwila wytchnienia i na początku czerwca kolejna runda Grand Prix, tym razem w Krakowie. A potem spokój już do sierpnia, kiedy to na jego początek zaplanowany jest Finał Grand Prix w Sieradzu albo w Słupsku (są dwie wersje). Szczerze powiedziawszy to wyjątkowo wolałabym Sieradz, bo niedaleko jest Zduńska Wola, z której pochodził św. Maksymilian Kolbe. Rok temu mieliśmy hotel tuż obok muzeum poświęconego jego osobie. A skoro w tym roku mija 80 lat od Jego śmierci, można by było przy okazji je odwiedzić.
To jednak plany, które nie zawsze mogą mieć miejsce(wystarczy aby się okazało, że Finał jest jednak w Słupsku). Przeszłość to coś, co jest już pewne. I o tym można spokojnie już pisać.
Ostatnie cztery dni spędziłam na 49. Paralekkoatletycznych Mistrzostwach Polski, które miały miejsce na słynnym stadionie "Zawiszy" w Bydgoszczy. Hotel był dosłownie tuż obok niego(chociaż nie na samym terenie stadionu). Okna naszego(mojego i Młodszej) pokoju wychodziły na miejski cmentarz ewangelicki, a w oddali widać było wieże kościelną. Tak żeśmy się zastanawiały, czy to bardziej protestancka, czy też katolicka świątynia. Z pomocą przyszła nam aplikacja GoogleMaps, które twierdziły, że to jednak katolicki kościół.
Jak wiecie, raczej jestem praktykującą osobą, toteż ucieszyłam się, że istnieje szansa, że pójdę w niedzielę na Mszę świętą, skoro jest taka okazja. Szybko zobaczyłam o której jest poranna Msza - była o 8:00. Początkowo nawet Młodsza chciała ze mną iść, ale w ostateczności okazało się, że jej rzut oszczepem został przesunięty na 9:30, więc jej plany spełzły na niczym. Ja jednak, nie dość, że byłam wolna, to jeszcze na stadion miałam jechać dopiero po 10:00. Mogłam więc spokojnie iść na poranną Mszę świętą, a potem jeszcze na śniadanie. I tak też zrobiłam.
Rano wstałam już o 6:30 - musiałam jeszcze spakować moje rzeczy do torby, aby potem już na spokojnie zjeść coś. Z hotelu wyszłam niewiele ponad godzinę później. Według internetu trasa z niego do świątyni nie liczy nawet kilometra, jednak pierwszy raz szłam tą drogą, toteż wolałam wyjść wcześniej. Droga w sumie zajęła mi może 10 minut, po czym ukazała mi się sylwetka bydgoskiej parafii p.w. Świętego Krzyża, a z głośników wystawionych na zewnątrz wydobywały się tony śpiewanych godzinek.

W kalendarzu Kościoła Katolickiego wypadało właśnie Wniebowstąpienie Pańskie. Pamiętam jeszcze czasy, kiedy obchodzono je w tygodniu, w czwartki. Wiąże się z tym pewna anegdotka. Przypadkowo tego dnia przyszłam do szkoły "lepiej ubrana". Pani woźna(tudzież świetliczanka - już nie pamiętam) zapytała się mnie co to za okazja. A ja, niepozorna ośmiolatka, ni stąd ni z owąd wypaliłam: "Przecież dziś Wniebowstąpienie". Mina tej kobiety bezcenna. Ale już nie zadawała dziwnych pytań.

Ołtarz główny w parafii

Wspomnienie Wniebowstąpienia Pańskiego napawa nas nadzieją, że po śmierci każdy z nas ma szansę doświadczyć tego samego cudu. Każdy, nawet niewierzący.

Ołtarze boczne

Msza trwała niecałą godzinę. Po jej zakończeniu zrobiłam jeszcze powyższe fotografie i niezbyt śpiesznym krokiem zmierzałam w stronę hotelu. Po drodze minęłam kościół protestancki wraz z okalającym go cmentarzem(nota bene wokół parafii Świętego Krzyża też był pokaźnych rozmiarów cmentarz) oraz cudownie kwitnące bzy. I chociaż wokoło mżył deszczyk, czułam jak wszystko dookoła budzi się do życia. 

Po powrocie do hotelu udałam się od razu na stołówkę. Zaraz po mnie przyszli na nią Gacioch z mamą. Widząc, że jestem w kurtce od razu się zaczęli pytać dlaczego. Wyjaśniłam im więc, że byłam na porannej Mszy świętej w tym kościele, co to go zza okien widać. Wiedziałam, że w ich przypadku nie będzie głupich komentarzy i tak też było. Nawet się pytali, czy dużo było ludzi. Na moje oko dosyć sporo. I kazanie było dosyć interesujące. Co ciekawe, w telewizorze na stołówce też szła Msza święta. No, ale ja jednak wolę osobisty udział. Dobrze, że niektórzy to rozumieją. A że inni nie, mówi się trudno, żyje się dalej.

1298. Gdy dwie rocznice splatają się ze sobą...

 Jeden dzień - dwie ważne rocznice

Rotmistrz Witold Pilecki, ur. 13 maja 1901 r., "Żołnierz wyklęty", człowiek, który dobrowolnie trafił do obozu koncentracyjnego w Auschwitz, sporządził raport na temat jego funkcjonowania.

13 kwietnia 1981 r. - zamach na Jana Pawła II na Placu św. Piotra

A tych dzisiejszych rocznic zapewne jest jeszcze więcej...

1297. Kolejna góra zdobyta?

Kiedy wprowadziłam się na swoje mieszkanie, większość czynności związanych ze sprzątaniem nie była dla mnie tajemnicą. Akurat w rodzinnym domu miałam też swoje obowiązki, które wykonywałam z prawdziwą radością. Nawet nie wiecie jaka to była dla mnie przyjemność, pomóc rodzicom mimo wszystko. A potem niespodziewanie zaprocentowało to w samodzielnym życiu.
Mycie podłóg? Oczywiście! Czyszczenie kuchni? Pestka! Mycie naczyń? Tuwimowa fraszka-igraszka! Ścieranie kurzy? No przecież! Prasowanie? Każda ilość! Nawet umycie łazienki nie stanowiło dla mnie większego problemu. Moje mieszkanie to muszę o nie dbać, czyż nie? Jedyne do czego nie mogłam się przekonać to do mycia okien i zmiany firanek. Po prostu przerastało mnie to zajęcie. Do dzisiaj.
Zazwyczaj tą czynność wykonywał za mnie ktoś z najbliższej rodziny. Jednak ostatni raz moje okna były myte jakieś... 1,5 roku temu. Od tego czasu nie mogę się doprosić, aby ktoś do mnie przyszedł i je przetarł. Szyby wyglądały koszmarnie z szarym nalotem, w ramach zgromadził się obrzydliwy czarny kurz. Czarę goryczy przelał fakt, że obiecali mi umyć je w ubiegły weekend, kiedy byłam na zawodach w Słubicach. Dlaczego nikt tego nie zrobił? Nie mam pojęcia. Ale zrobiło mi się przykro - jak zwykle obiecali i nie dotrzymali tej obietnicy. Której z kolei? Trudno zliczyć. Dobrze, że chociaż Pusię nakarmili. Nie, to nie tak, że narzekam na rodziców, bo mam ich dobrych, bardziej na ich brak słowności.
Byłam zła i rozgoryczona. Być może ktoś by sobie przypomniał o moich oknach w ten weekend(akurat jadę na 4 dni, od jutra do niedzieli, na Mistrzostwa Polski do Bydgoszczy), ale ja już naprawdę nie mam siły już czekać na coś do nie wiadomo kiedy. Wzięłam więc sprawy w moje ręce i... sama je umyłam. Zajęło mi to może z 30 minut(a w tle leciał wykład na temat psychoanalizy Freuda). Długo? Krótko? Nie mnie to oceniać. Fakt, nie myłam ramy okiennej od zewnątrz, bo to by się źle dla mnie skończyło(myślicie, że upadek z 3 piętra na chodnik jest bardzo bolesny? - ale to też powód dla którego dotąd nie odważyłam się tego zrobić, jak już kilkakrotnie wspomniałam - moją równowagę na trzeźwo można porównać do równowagi kogoś po kilku piwach, zwłaszcza kiedy stoję na "niepewnym podłożu", a parapet, wbrew pozorom, taki dla mnie jest), ale szyby i ich obramowania, jak również tą część okna od mieszkania już tak.
I wiecie co? Mam to gdzieś, że na szybach widać fugi i zacieki(na treningu mama Gaciocha uświadomiła mi, że mycie okien w bardzo słoneczny dzień nie jest dobrym pomysłem). Mam to gdzieś, że zrobiłam to nieidealnie. Jestem wręcz szczęśliwa, że to zrobiłam mimo swoich ograniczeń. Mimo tych wszystkich "niepowodzeń"(tak, wiem, nie jest to idealne określenie) przez okno od razu wpada więcej światła. Być może widzę tylko to, co chcę widzieć. Ale jakże to jest piękny widok!

1296. Opowieść o małym, ale Wielkim Duchem Manuelu

Lubię w moje wyjazdy na zawody zabrać ze sobą jakąś książkę. Zawszę, chociażby w podróży, znajdzie się chwila, aby do niej zerknąć. Czasami wręcz muszę dzielić uwagę pomiędzy jej poszczególnymi stronami, a tym co się dzieje za oknem(ach, jak pięknie żółci się rzepak na polu), albo na stadionie. Z drugiej strony w ten sposób przeczytałam wiele pozycji, a godziny spędzone w podróży nie dłużyły mi się tak bardzo. Podczas ostatniego weekendowego wyjazdu nie mogło być inaczej, a moją lekturą była książka "Manuel mały wojownik Światła"

Tytuł: "Manuel. Mały wojownik Światła"

Autor: Enza Maria Milana, Valerio Bocci
Wydawnictwo: Wydawnictwo Franciszkanów Bratni Zew

Kraków 2019

Ilość stron: 296

Dziewięć lat... Tylko tyle dane było spędzić na Ziemi małemu Manuelowi Fodera z Włoch. Większość tego czasu spędził na szpitalnym oddziale, walcząc z nowotworem wieku dziecięcego - neuroblastomą. Jednak jak sam twierdził - jego choroba była darem od Boga, dzięki któremu miał ewangelizować swoje otoczenie.

Manuel był najmłodszym dzieckiem Enzy i Peppe Fodera. Do czwartego roku życia rozwijał się jak dzieci w jego wieku. Jednak pewnego letniego dnia chłopiec zaczął odczuwać dokuczliwy ból w nodze, do tego dochodzi gorączka. Szereg badań nie pozostawia złudzeń - to nowotwór i tylko 10% szans na wyleczenie. Dla Manuela rozpoczyna się uporczywe, wyniszczające leczenie. Kolejne cykle chemioterapii nie tylko wyniszczają jego drobne ciało, ale i uniemożliwiają mu np. chodzenie do szkoły. On jednak ma swoją "tajną broń" - to modlitwa i opowiadanie wszystkim dookoła o dobroci Pana Boga względem każdego człowieka. Przynajmniej raz dziennie stara się zajść do szpitalnej kaplicy, aby poadorować Najświętszy Sakrament, w miarę możliwości każdego dnia przyjmuje Komunię Świętą. Sam układa modlitwy, które następnie rozdaje dzieciom leżącym w szpitalu, ich rodzicom i znajomym. Koresponduje z wieloma biskupami, a nawet papieżem Benedyktem XVI, nazywając ich swoimi przyjaciółmi. Zaś swoje cierpienie ofiarowuje za tych, którzy tego najbardziej potrzebują.

Kiedy pierwszy raz zobaczyłam zapowiedź książki o Manuelu i przeczytałam jej fragment, całym sercem zapragnęłam ją mieć. Tym bardziej, że zadziwiające jest, iż tak małe dziecko może być aż tak dojrzałe pod względem swojej wiary. Do swojej Pierwszej Komunii Świętej przystąpił w wieku 6 lat, do bierzmowania - zaledwie dwa lata później. Po każdym przyjęciu Ciała Chrystusa pogrążał się w długiej rozmowie z Bogiem, podczas której dostawał od niego wskazówki odnośnie swojej "misji Światła". Pisał rozważania i listy zachęcające do rozmowy z Bogiem. A z drugiej strony, jak każdy mały, chory chłopiec, miewał i chwile trudności, robił psikusy, droczył się z mamą. To autentyczna historia, która działa się stosunkowo niedawno - dzielny "wojownik Świata" zmarł dekadę temu, w lipcu 2010 roku, zaledwie miesiąc po swoich dziewiątych urodzinach.
Chociaż na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że jest to książka przepełniona cierpieniem, to muszę Was zmartwić - zdecydowanie przeważa w niej miłość i zaufanie do Boga i do planu, jaki przygotował dla Manuela. Aż chciałoby się po jej lekturze powiedzieć, bez odrobiny przesady, Manuela, który był świętym już za życia.

1295. Sezon sportowy na start

Czas leci szybko. Zdecydowanie za szybko, przynajmniej jak dla mnie. Wybaczcie moją ostatnią nieobecność na blogu, ale brakuje mi czasu na niego. To znaczy jeszcze jakaś notka mogłaby się na niej pojawić, gorzej z odwiedzenia Waszych blogów. A jakoś głupio się czuję, gdy u mnie coś się pojawia, ale nie mogę do Was "wpaść". Czuję się, jakbym Was lekceważyła... Mam nadzieję, że zrozumiecie.
W ostatni weekend wraz z dwoma znajomymi reprezentowałam nasz klub sportowy podczas I Rundy Paralekkoatletycznego Grand Prix Polski, które w tym roku odbywało się w Słubicach, a organizowane było przez oddział "Startu" w Gorzowie Wielkopolskim. Słubice dosyć często organizują lekkoatletyczne mittingi(pierwszy raz wzięłam w nich udział w 2011 roku, czyli dekadę temu), nawet rok temu organizowali III Rundę Grand Prix. Do historii przeszedł sposób, w jaki dotarłam na nią - jak to podsumowali w klubie: połączenie zaradności z desperacją(szczegóły zostawię dla siebie).
W styczniu, na głównej stronie ogólnopolskiego Startu, pojawił się ramowy zarys imprez sportowych przewidzianych na najbliższych 12 miesięcy. Ale że ubiegły rok pokazał, jak bardzo niepewna jest przyszłość, wszyscy liczyli się z totalną rewolucją w terminach kolejnych startów. Na razie jednak wszystko przebiega zgodnie z harmonogramem, na meila wpływają informację o kolejnych zawodach, a na treningach pada pytanie, kogo ma na które zgłosić. Na te zawody zgłosiliśmy się w czwórkę: ja, Młodsza, Gacioch oraz Misiek. Dodatkowo mama Gaciocha zaoferowała się, że oprócz swojego syna, zawiezie także mnie i Młodszą, żebyśmy nie musiały jechać pociągiem z przesiadkami - to chyba aluzja do mojej zeszłorocznej przygody(Misiek miał jechać z żoną). Jednak finalnie wystąpiła nas trójka, bo Młodszej strzeliło coś w kręgosłupie, a opis RTG będzie miała dopiero po weekendzie.

Takich czterech jak nas trzech nie ma w całej galaktyce

Podróż do Słubic zaczęliśmy wraz z deszczem, który z różną intensywnością padał od bramek na A4 w Gliwicach do bramek we Wrocławiu. A potem, dla odmiany, nawigacja kierowała nas na Berlin. O nie, kochana blondyneczko, my tacy głupi nie jesteśmy i w przeciwieństwie do ciebie wiemy, że może to się dla nas skończyć np. kwarantanną. Dlatego postanowiliśmy być od niej mądrzejsi i mama Gaciocha szukała alternatywnej trasy na komórce, a ja - na papierowej mapie. W końcu zdecydowaliśmy jechać w kierunku Żagania, a potem na Krosno Odrzańskie i w końcu do Słubic. Tym sposobem po 6 godzinach drogi byliśmy na miejscu. Zakwaterowaliśmy się w przystadionowym hotelu i po chwili odpoczynku udaliśmy się na kolację na stołówkę. Właściwie to była obiadokolacja, bo dostaliśmy ryż z duszoną marchewką oraz potrawką z ryby. Następnie, ponieważ pogoda raczej nie zachęcała do spaceru, wróciliśmy do hotelu. W międzyczasie dokwaterowano mi zamiast Młodszej kierowcę (kobietę) ekipy z Krakowa, nie byłam więc sama w pokoju. Wieczór spędziłam na lekturze książki oraz rozmowie z nowopoznaną osobą.

Nazajutrz pogoda nieco się poprawiła, co dawało nadzieję na to, że będzie to w miarę pogodny dzień. Tym bardziej, że ja i Gacioch mieliśmy tego dnia swoje starty. Pierwszy, tuż po godzinie 11:30, zaprezentował się Gacioch w pchnięciu kulą. Co prawda spalił dwie próby, ale, mimo braków treningów, pchnął ją na odległość ponad 7 m. Szału nie ma, ale tragedii też nie. Cztery godziny później, o 15:30, odbył się mój bieg na 100 m. Podczas imprezy był on podzielony na 2 serie, ja biegłam w 2 z nich. 

Jak widać na powyższym zdjęciu, w drugim biegu wystartowała nas 5, z grup startowych T20, 35-36. Udało mi się pokonać dystans w 25,72 sek. Też nie ma rewelacji, ale zważając na to, że podczas zeszłorocznej Pierwszej Rundy Grand Prix uzyskałam wynik powyżej 27 sekund, mogę powiedzieć, że jest dobrze. Najlepszych już nigdy nie dogonię, ale też nie mam ciśnienia na to, aby być w ścisłej czołówce. Grunt to zdrowe nastawienie i znajomość własnych możliwości.

Ostatni sobotni start należał ponownie do Gaciocha. Tym razem rzucał dyskiem. Konkurencja zaczęła się mniej więcej godzinę później niż moja, miałam więc czas na szybki prysznic i ogólne ogarnięcie się, a następnie powrót na stadion. 3 próby miał zaliczone, 3 spalił. W pewnym momencie chciało mi się śmiać, kiedy okazało się, że sędziowie muszą uciekać przed dyskiem, który wyleciał sporo poza pole mierzenia. Najlepsza jego próba wyniosła 16,05 m., więc nie jest źle. A na pewno nie ma "tragedii narodowej"(to akurat moje autorskie sformułowanie). Jego konkurencja zakończyła się tuż po 18:00, dlatego niemal od razu udaliśmy się na kolację. Po drodze zrobiliśmy sobie pamiątkową fotografię na tle banera.

Wieczorem razem z mamą Gaciocha wybrałyśmy się na spacer do mostu na Odrze, na którym kiedyś było przejście graniczne pomiędzy Frankfurtem, a Słubicami. Jeszcze rok temu spokojnie można było przejść pomiędzy jednym, a drugim miastem, bez mniejszych przeszkód. Dzisiaj na moście stoi Straż Graniczna i kontroluje ludzi wjeżdżających do i wyjeżdżających z Polski. Zgodnie z przepisami ci, którzy nie mieli przy sobie negatywnego testu na koronawirusa wykonywanego w ciągu ostatnich 48 godzin, kierowani są na kwarantannę. Dlatego nasza decyzja co do zmiany trasy okazała się jak najbardziej słuszna. Oczywiście osoby pracujące po drugiej stronie mostu miały specjalne zaświadczenia, które zwalniały ich z niej z wiadomych względów. 

W niedzielę swój start miał Misiek, który przed południem wystartował na 5 000 metrów. Wraz z jego żoną, Gaciochem i jego mamą obserwowaliśmy jego poczynania z poziomu trybun. Misiek tradycyjnie pokazał się z jak najlepszej strony, przybiegając na metę jako pierwszy, zostawiając daleko w tyle swoją konkurencję. On sam nie jest z siebie do końca zadowolony, ale chyba każdy z nas tak ma. Po występie Miśka poszliśmy na obiad, a zaraz po nim w drogę powrotną do domu.

Mitting odbył się z zachowaniem wszelkich środków bezpieczeństwa - co chwilę rozłożone były środki dezynfekujące, był nakaz noszenia maseczek poza płytą stadiony, posiłki też były wydawane turami. Śmialiśmy się, że hotele na nas zarobią(chociaż koszty zakwaterowania pokrywał organizator). Co prawda zostały one otwarte dzień po naszym przyjeździe, jednak możliwe było umieszczenie w nich wcześniej m.in. "zamkniętych" imprez sportowych. A nasza się pod taką kwalifikowała.

Na tym balkoniku na górze w kwietniu 1932 r. przemawiał sam Adolf Hitler

Następne zawody mamy w ten weekend(właściwie to już w czwartek jedziemy, bo pierwsze starty są w piątek) w Bydgoszczy. Jedziemy większą ekipą, nawet prezes udostępnił nam na tych kilka dni klubowego busa. I chyba najważniejsze - jedzie z nami trener! To pierwszy raz, kiedy będziemy razem na zawodach, więc trzeba będzie się postarać.

Trzymajcie się ciepło 

1294. Do trzech powstań (śląskich) sztuka!

Dzisiejszy dzień(2 maja) był dla mojego regionu niezwykle ważny. Kiedy w całym kraju obchodzono Dzień Flagi Narodowej, na Górnym Śląsku świętowano(i to dosyć hucznie, bo z udziałem władz państwowych) 100 rocznicę III Powstania Śląskiego. Nie da się ukryć, że był to najważniejszy zryw, który niejako przesądził o dalszych losach tego regionu. Przynajmniej w dwudziestoleciu międzywojennym, nomen omen mojej ulubionej(na równi z XIX wiekiem) epoce historycznej. I chociaż główne uroczystości odbywały się na Górze św. Anny, to w Katowicach, przed Pomnikiem Trzech Powstań, zapłonął "płomień pamięci" ku tym, którzy wtedy chwycili za broń.

Tym razem o konieczności walki zbrojnej przekonani byli wszyscy, zarówno Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska, jak i polski Komisarz Plebiscytowy Wojciech Korfanty. Idący do boju powstańcy dysponowali nie tylko bronią palną, w działaniach byli wspierani przez kawalerię, artylerię oraz pociągu pancerne. 

W momencie wybuchu powstania Wojciech Korfanty stanął na czele Naczelnej Władzy na Górnym Śląsku. Tym samym został dyktatorem powstania. Działania rozpoczęto w nocy z 2 na 3 maja 1921 roku. Do boju poszło ok. 50 tysięcy powstańców, tj. ponad dwa lata więcej niż poprzednio. Wszystko dlatego, że w szeregach powstańczych stali nie tylko mieszkańcy Górnego Śląska, ale i liczni ochotnicy przybyli z różnych stron Polski. Naczelnym wodzem wojsk powstańczych został podpułkownik Maciej Mielżyński. 

Akcja została zapoczątkowana przez specjalne oddziały, mające za zadanie odcięcie Górnego Śląska od Niemiec. Niszczono więc linie telefoniczne i telegraficzne, a specjalna grupa saperów(Grupa Destrukcyjna "Konrada Wawelberga"), dowodzona przez Tadeusza "Wawelberga" Puszczyńskiego, wysadzała mosty pomiędzy jednym krajem, a drugim. Dzięki tym zabiegom na dłuższy czas została udaremniony sprawny dowóz niemieckich żołnierzy. 
Siły Polaków rozdzielono na trzy zasadnicze grupy: Północ, Południe i Wschód. Najważniejsze zadanie przypadło Wschodowi, który posiadał ok. 16 tys. osób. Dotarła ona dosyć szybko do Odry, a nawet na jakiś czas opanowała przyczółek na jej drugim brzegu. Do pozostałych grup należało zostanie na terenie Górnego Śląska i osłanianie grupy Wschód. 
Po pierwszych kilku dniach, kiedy Polacy przejęli niemal cały sporny obszar, alianci zachodni wyszli z inicjatywą mediacyjną. Polacy zgodzili się na zawieszenie broni oraz powstrzymanie od dalszych działań. Niemcy postąpili podobnie, jednak spowodowane to było zbieraniem sił do kontrataku. Kilkanaście dni później spod Gogolina wyruszył silny niemiecki atak. Wymierzony był w sam środek powstańczych linii, czyli w grupę Wschód. Powstańcy musieli wycofać się kilka kilometrów, jednak w dalszym ciągu bronili swoich ziem. Szczególnie intensywne walki miały miejsce na Górze św. Anny. W końcu doszło do interwencji alianckiej, która powstrzymała eskalację konfliktu. Na mocy podpisanego rozejmu, wojska obydwóch walczących z sobą narodów opuściły teren plebiscytu.

Podpisana polsko-niemiecka umowa była tylko kompromisem: Polacy otrzymali jedynie 29% ziem, o które walczyli, jednak na odzyskanych terenach znajdowała się większość cennego przemysłu i złóż naturalnych. W sumie były to 53(spośród 67) kopalnie węgla, 10(na 15) kopalnie cynku i ołowiu, 9(na 14) stalowni oraz 22(na 37) wielkie piece. Odzyskane dobra miały stać się fundamentem dalszej rozbudowy gospodarki II Rzeczypospolitej.

I tak sobie myślę, że wiersz napisany z okazji wybuchu I Powstania jest aktualny również i 2 lata później:

Do boju Ślązacy 
Do boju Ślązacy w tą ciemną noc,
tam w między już wróg zły się czai.
Bez strachu, bez obaw idźcie mu na spotkanie,
nie dajcie się pojmać niemieckiej zgrai.
Idź śmiało żołnierzu, gdzie dźwięk karabinów,
od ścian się echem odbija.
Z matczynym błogosławieństwem na czole.
niech szczęście Cię nie omija.
Z całusem dziewczyny zabranym w pośpiechu,
żegnając się w bramie podwórka.
I chustką swej lubej ukrytej na szczęście,
W kieszeni wojennego mundurka.
Wojaku idź śmiało, z piosenką na ustach,
już w duszy truchleje Twój wróg.
Za Śląsk nasz, za Polskę walcz do krwi ostatniej,
niech broni Ciebie dobry nasz Bóg.
Wnet kula wroga dosięgła powstańca,
co o swój Śląsk walczył tak dzielnie 
Już serca bicie ucichło wśród bruku,
już wydał swe ostatnie tchnienie.
Ślązacy do boju, bo chociaż w żałobie, 
po poległym kompanie jesteście.
Raz jeszcze na wroga z bronią uderzycie,
zwycięstwo nad nim wnet odnieście.

O poprzednich powstaniach możecie przeczytać:

1. o I Powstaniu Śląskim: 

• cz. 1.: https://na-sciezkach-codziennosci.blogspot.com/2019/08/1009-chopcy-w-tym-wielkim-powstaniu-w.html
• cz. 2.: https://na-sciezkach-codziennosci.blogspot.com/2019/08/1010-jak-to-byo-z-tym-pierwszym.htmlo II Powstaniu Śląskim:

2. o II Powstaniu Śląskim:

• https://na-sciezkach-codziennosci.blogspot.com/2020/08/1996-i-zerwali-sie-po-raz-drugi-do-boju.html

1293. Rozważania o św. Józefie, w poświęconym mu roku

Zawsze ilekroć byłam na wakacjach u mojej babci, wzruszał mnie obraz św. Józefa z maleńkim Jezusem, wiszący w "pokoju z Aniołkiem", jak nazywaliśmy jej sypialnię. Za to w pokoju z telewizorem wisiał obraz Matki Boskiej, która też trzymała Synka na rękach. To musiał być komplet, ponieważ małe Dzieciątko ubrane było w taką samą szatkę. Z czasem obraz św. Józefa zmienił położenie z ściany, pod którą stało łóżko blisko 100-letniej babusi Antosi(tej samej, która podczas wojny ratowała Żydów zbiegłych z wadowickiego getta), na ścianę, przy której stało łóżko moich kuzynów. Pamiętam taką sytuację, kiedy rano po przebudzeniu dostrzegliśmy, że obraz spełzł się z takiego gwoździa, na którym przytrzymywana była jego dolna rama.
 - Ojej, musiałem kopnąć go w nocy - powiedział z winą w głosie Paluszek, po czym pogłaskał ramkę i pocałował w szybkę opiekuna Syna Bożego. Pamiętam, chociaż miałam zaledwie 14 lat, jak bardzo wzruszył mnie ten gest. Dziwne, aby ośmiolatek obwiniał się za to, na co nie miał wpływu. A zarazem niezwykłe, że tak się tym przejął. Pomimo upływu lat stary obraz w dalszym ciągu wisi na honorowym miejscu w izbie. 
W mojej macierzystej parafii, jeszcze w czasach kiedy stary magazyn został zaadaptowany na potrzebę utworzenia kaplicy, po obu stronach ołtarza, stały figurki Maryi i Józefa, trzymających na rękach małego Jezusa. Nie mogę sobie przypomnieć, czy został on przeniesiony do nowej już świątyni, w każdym razie zniknął mi z pola widzenia na wiele lat. Trochę mi było żal, bo tak bardzo przypominały mi one postacie z obrazów z babcinej chatki. Dlatego nawet nie wiecie, jak bardzo się ucieszyłam, kiedy z okazji ogłoszenia Roku Św. Józefa, owa figurka ponownie została wystawiona na widok. Znowu z lubością wpatruję się w tą iście anielską twarz i wyobrażam sobie, jak święty Józef bierze stawiającego pierwsze kroczki Jezusa za rączki, aby pewniej szedł przed siebie na nóżkach. Albo jak opowiada mu bajki, albo jakieś żydowskie legendy i podania. Albo jak rozmawiali sobie o tym i owym. Ot, zwyczajne męskie rozmowy.
Chociaż Pismo Święte poświęca mu niewiele miejsca, a cała jego postać owiana jest aurą tajemnicy, niewątpliwie odegrał znaczącą rolę w wychowaniu małego Jezusa. Być może z powodu tego jakby "przemilczenia" jego osoby tak bardzo bliska jest mi znakomita książka Jana Dobraczyńskiego, "Cień Ojca", do której często wracam? Zresztą, myślę że jest to idealna lektura na trwający właśnie Rok Świętego Józefa. Co ciekawe, papież Franciszek w Liście napisanym z tej okazji, nawiązał do tej niezwykłej książki. Czy została ona przetłumaczona na język hiszpański, dzięki czemu miał okazję ją przeczytać? Mam nadzieję, że tak.
Wiadomo, że był cieślą. Swój fach wykonywał z oddaniem, dzięki czemu mógł zarobić na utrzymanie swojej rodziny, zarówno w Ziemi Świętej, jak i w Egipcie oraz w wędrówkach pomiędzy tymi dwoma miejscami. Być może z tego powodu stał się patronem dzisiejszego Dnia Pracy, nomen omen typowo komunistycznego święta. Ale z drugiej strony, czy znaleziono by lepszego jej patrona? 
Czy dzisiaj, po blisko 2 tysiącach, współczesny człowiek może coś czerpać z życia zwykłego cieśli z nieznanego Nazaretu? Z pewnością. Święty Józef jest przecież postacią ponadczasową i uniwersalną. Myślę, że można uczyć się od nie tylko pełnego zaufania Bogu i właściwego odczytania Jego woli, ale też oddaniu się pracy, jaką się wykonuje. Praca, która jest wykonywana z oddaniem, nawet najprostsza i na pierwszy rzut oka zupełnie beznadziejna(wiecie, przysłowiowa "łopata"), potrafi być piękna, bo jest komuś użyteczna. Nie ważne, czy jest to wysoko postawiony naukowiec, czy mężczyzna sklejający koperty. Na myśl przychodzi mi tutaj fragment "Promethidiona" Cypriana Kamila Norwida: "Bo nie jest światło, by pod korcem stało, / Ani sól ziemi do przypraw kuchennych, / Bo piękno na to jest, by zachwycało / Do pracy - praca, by się zmartwychwstało". Dlatego staram się do każdego odnosić z szacunkiem, bez podziału na tytuły, profesje, stanowiska. Wszak praca cichego cieśli była przez każdego szanowana, dlaczego więc współcześni np. rolnicy, mieliby nie otrzymać tego szacunku? Zwłaszcza kiedy są spełnieni w tym, co robią.

Spełnieni w pracy

Jedni są nauczycielami,
inni inżynierami,
a jeszcze inni jak święty Józef
- prostymi, zwykłymi cieślami.
Do pracy chodzić z uśmiechem,
to dziś prawdziwa jest sztuka.
Niejeden młody z zapałem.
swojego powołania wciąż szuka.
By w ślad za norwidowskim "Promethidionem",
odkryć tą najprostszą z odwiecznych prawd:
że "Bo nie jest światło, by pod korcem stało,
Ani sól ziemi do przypraw kuchennych,
Bo piękno na to jest, by zachwycało
Do pracy - praca, by się zmartwychwstało"
Motto powyższe jak mantrę,
powtarzam w ciszy sumienia.
W zabawie, nauce z innymi,
znajduję okruchy spełnienia.
Nie ma niepotrzebnej pracy,
każda coś niesie za sobą.
Bo nawet jako sprzątaczka,
można być spełnioną osobą.

Ostatni tydzień był dla mnie pracowity. Napisanie jednej pracy dyplomowej jest wyzwaniem, a co tu mówić o sytuacji, kiedy do napisania są 2 takie prace? I to jednym palcem. Ale dałam radę, najgorsze jest już za mną. Co ważne, samo pisanie sprawiło mi prawdziwą przyjemność, chociaż w powodu zaistniałej sytuacji, zdobycie materiałów było nieco utrudnione, jednak nie tak utrudnione jak rok temu. Wtedy wyszłam ze wszystkiego obronną ręką(chociaż Teams odmówił mi współpracy w ostatnim momencie - dziś się z tego śmieję). Teraz nie może być inaczej. Czy można to nazwać pracą na wzór św. Józefa? Mam nadzieję, że tak. 

Pozdrawiam serdecznie