2456. I tak minął Tydzień Misyjny

Mogłoby się wydawać, że w zakręconym tygodniu, w którym zostały mi właściwie dwa spokojne dni, nie dam rady zrealizować z bierzmowanymi tematu poświęconemu byciu misjonarzem. Taką inspiracją ku temu był temat tegorocznego Dnia Papieskiego - "Św. Jan Paweł II. Uczeń - Misjonarz" oraz trwający od 18 do 25 października Tydzień Misyjny. Nawiązując do roli i nauczania Jana Pawła II zastanawialiśmy się co to w ogóle oznacza być misjonarzem i dlaczego misjonarz został zrównany z uczniem. Z kolei posługę misjonarzy omawialiśmy na przykładzie bohatera książki i filmu "Misja" - Rodriga Mendozy, św. Carla Acutisa oraz świeckiej misjonarki, Służebnicy Pańskiej Heleny Kmieć. Udało mi się też pokazać im współczesną pracę misjonarską w Afryce dzięki temu, że jeden z moich poprzednich wikarych został tam właśnie wysłany na misję.

Był czas na obejrzenie fragmentu filmu "Misja", a następnie zastanowienie się, na jakie niebezpieczeństwa narażeni byli kiedyś misjonarze. Dla kontrastu młodzież zapoznała się z historią Sługi Bożej Heleny Kmieć, która przecież zaledwie dekadę temu zginęła podczas pobytu w Boliwii.

Młodzież miała się też zastanowić w jaki sposób ona sama mogłaby być misjonarzami we współczesnym świecie. Jako przykład posłużył mi świety Carlo Acutis, który był misjonarzem w najbardziej przystępny dla siebie sposób - za pośrednictwem komputera i internetu.

Próbowałam im uświdomić, że misjonarz nie musi wyjeżdżać do obcych krajów, aby głosić naukę o Jezusie. Może to robić w swoim własnym środowisku, a nawet nie wychodząc z domu. Nie trzeba też ku temu wielkich czynów. Czasami wystarczy powiedzieć, że właśnie się idzie do kościoła, stanąć w czyjejś obronie (także tej związanej z hejtem), uśmiechnąć się do najbardziej nielubianej osoby. Najpiękniejsza Ewangelia to nie ta zapisana na kartkach, nawet złotymi literami, ale głoszona własnym życiem.

I tak na koniec samego tygodnia pozwoliłam sobie na obejrzenie całego filmu "Misja", już na spokojnie i bez żadnej presji czasowej. Nie wiem czy wiecie, ale w tym roku mija 40 lat od jego nakręcenia. Film widziałam już wielokrotnie, mam go nawet na płycie DVD. Za każdym razem odkrywam w nim także coś nowego i wzruszam się na nowo. Duża w tym zasługa aktora Roberta de Niro, który wcielał się w główną rolę Rodriga Mendozy, który wyjeżdża (a właściwie to wypływa) do Ameryki Południowej, aby ewangelizować tamtejszych tubylców.

2415. Święty Tarsycjusz - patron ministrantów

Większość grup społecznych mam swoich świętych patronów. Wszyscy wiedzą, że lekarzom i aptekarzom patronuje święty Łukasz, górnikom i hutnikom - św. Barbara, księżom - św. Jan Maria Vianney, a strażakom - św. Florian. 

Swoich patronów mają także ministranci. Tym najbardziej znanym jest św. Dominik Savio, żyjący w połowie XIX wieku w Turynie, wychowanek św. Jana Bosko. Wśród innych patronów wymieniany jest święty Tarsycjusz, męczennik Kościoła Katolickiego i akolita.

Niewiele o nim wiadomo. Nieznana jest data jego urodzin. Zgodnie z Tradycją żył w III wieku n. e.

Szacuje się, że umarł ok. 250 roku, za panowania cesarza Decjusza, który rządził Cesarstwem Rzymskim w latach 249 - 251. Według inskrypcji papieża Damazego I wynika, że akolita wolał zginąć z rąk wrogiego chrześcijanom i rozszalałego tłumu mieszkańców Rzymu, niż oddać niesiony pod płaszczem Najświętszy Sakrament. Papież Damazy porównał jego śmierć przez ukamieniowanie do męczeństwa św. Szczepana. 

Legenda o św. Tarsycjuszu została znacznie rozbudowana za przyczyną kardynała Nicholasa Wisemana, który umieścił go w swojej powieści historycznej zatytułowanej "Fabiola, czyli Kościół katakumb", którą opublikowano w 1854 r. W 1939 r. w Rzymie wybudowano świątynię ku czci świętego Tarsycjusza. Z kolei w zbiorach paryskiego Musee d'Orsay można zobaczyć marmurową rzeźbę przedstawiającą męczennika dłuta Alexandre Falguiera, która powstała w 1868 roku.

Liturgiczne wspomnienie św. Tarsycjusza początkowo obchodzono w dniu, w którym miał zginąć. Co ciekawe, na próżno jest szukać o nim wzmianek w najstarszych księgach liturgicznych z VII i VIII wieku. O dniu jego wspomnienia wiadomo jedynie od żyjącego w IX wieku Adona z Yienne. Wymienia on Tarsycjusza w swoim "Martyrologium" pod datą 15 sierpnia. Pod taką datą Tarsycjusz figuruje w "Martyrologium rzymskim" od czasów średniowiecza. Święty Tarsycjusz obchodzi swoje liturgiczne wspomnienie 15 sierpnia, jednak z uwagi na wypadającą w tym samym dniu uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, która jednak ma wyższą rangę od wspomnienia świętego, obchód ku czci św. Tarsycjusza przenoszony jest w niektórych miastach na dzień 21 listopada.

Szczątki tego męczennika zostały złożone w katakumbach św. Kaliksta, tuż obok innego męczennika, papieża Stefana I. W 1675 roku zostały one przeniesione do bazyliki św. Dominika w Neapolu. Została tam nawet ufundowana osobna kaplica. Część relikwii znajduje się w salezjańskim kolegium przy Via Appia w Rzymie.

Patronuje włoskiej Akcji Katolickiej, ministrantom oraz dzieciom pierwszokomunijnym. W niektórych parafiach kandydaci na ministrantów otrzymują komżę w dzień wspomnienia świętego albo w niedzielę go poprzedzającą.

2405. Matka Teresa Kierocińska, Czcigodna Sługa Boża z Sosnowca

Są takie osoby, które w poruszający i niezwykły sposób wpisują się w historię jakiegoś miasta, czy też obszaru. Jedną z takich postaci, która od ponad 100 lat związana jest z historią Zagłębia Dąbrowskiego, a konkretniej Sosnowca, jest Czcigodna Sługa Boża i Zgromadzenie, którego jest Współzałożycielką. Przez blisko 25 lat kierowała Zgromadzeniem Karmelitanek Dzieciątka Jezus, założonym przez ojca Anzelma od św. Andrzeja Corsini. 

Janina, bo tak brzmiało jej świeckie imię, przyszła na świat 14 czerwca 1885 roku w rodzinie Antoniego i Antoniny. Źródłem jej utrzymania były dochody z młynów wiatrakowych oraz praca w gospodarstwie rolnym. Ze związku Antoniego i Antoniny przyszło na świat dziesięcioro dzieci, z których czwórka zmarła po urodzeniu. Janina była siódmym ich dzieckiem, a zarazem ostatnim, które przeżyło. 21 czerwca została ochrzczona w kolegiacie pw. Michała Archanioła i Nawiedzenia NMP w Wieluniu.

Dziewczynka zdobyła dobre wykształcenie. W latach 1892 - 1894 uczęszczała do prywatnej szkoły elementarnej mieszczącej się przy ul. Gaszyńskiej. Swoją edukację kontynuowała w latach 1894 - 1900 na pensji prowadzonej przez panią Pelagię Zasadzińską. Aby zdobyć zawód w latach 1901 - 1903 uczęszczała na kurs haftu i szycia, które zorganizowano w pracowni Pelagii i Marii Pawelskich.

Według opowieści matki Teresy, pierwsze myśli o powołaniu zakonnym pojawiły się u niej po przyjęciu I Komunii Świętej. Miało to miejsce 9 czerwca 1895 roku w uroczystość Trójcy Przenajświętszej. W związku z zakończeniem edukacji w 1903 roku, Kierocińska postanowiła zrealizować swoje pragnienie oddania się na wyłączną służbę Jezusowi. Jej ojciec stanowczo się temu sprzeciwiał, toteż bez wiedzy rodziców opuściła rodzinny dom i wyjechała do Warszawy, gdzie rozpoczęła kandydaturę w Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo (szarytki). Jednocześnie pracowała w Szpitalu Dzieciątka Jezus. Z czasem, na wyraźne życzenie ojca, wróciła do rodzinnego domu. Nie zaniechała jednak marzeń podjęcia życia w zakonie lub zgromadzeniu zakonnym. W 1907 roku starała się o przyjęcie do Zakonu Sióstr Bernardynek, które miały swój klasztor w Wieluniu. Spotkała się z odmową z ich strony. W latach 1907 oraz 1909 Janina Kierocińska, prawdopodobnie szukając możliwości wstąpienia do zakonu i znalezienia zatrudnienia, na krótko odwiedziła Kraków. Podczas drugiej wizyty udała się z pielgrzymką do położonej nieopodal Czernej, gdzie pierwszy raz spotkała ojca Anzelma Gądka, który zgodził się być jej kierownikiem duchowym.

W 1910 roku Kierocińska opuściła rodzinny dom w Wieluniu i na stałe przeniosła się do Krakowa. Na pewien czas wynajęła mieszkanie u Anieli Zawadzkiej będącej karmelitańską tercjarką oraz podjęła pracę w prowadzonej przez nią szkole haftu.

Kierując się radami i opiniami ojca Anzelma, Janina Kierocińska wstąpiła do III zakonu karmelitańskiego, funkcjonującego przy klasztorze karmelitów bosych w Krakowie. 14 maja 1911 r wedle ówczesnego zwyczaju zakonu świeckiego miały miejsce jej obłóczyny, w trakcie których przyjęła imię św. Teresy od Jezusa, z kolei 6 października złożyła tercjarską profesję. W 1913 roku Janina kolejny już raz chciała wstąpić do zakonu, tym razem do Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego (duchaczki). Ostatecznie zaniechała tego kroku, napotykając kolejny raz na sprzeciw ojca.

W czasie I wojny światowej pracowała w zakładzie dla starszych i niepełnosprawnych prowadzonym przez siostry albertynki, początkowo opiekując się chorymi, a potem jako furtianka. W 1917 lub w 1918 roku Janina ponownie zgłosiła się do zakonu, tym razem do zgromadzenia karmelitanek bosych w Krakowie. Jej prośba spotkała się z odmową, tym razem ze strony samych sióstr. Po zakończeniu wojny Janina Kierocińska pozostała w Krakowie. W dalszym ciągu mieszkała w wynajmowanym mieszkaniu, zajmowała się haftem i krawiectwem. W maju 1921 roku zmarł jej ojciec. Po jego śmierci matka Janiny, Antonina, udzieliła jej swojego błogosławieństwa i wyraziła zgodę na wstąpienie córki do zakonu.

W 1921 roku ojciec Anzelm Gądek rozpoczął tworzenie nowego karmelitańskiego zgromadzenia zakonnego o charakterze apostolskim. Myśl o założeniu tego typu wspólnoty wzorowanej na istniejących na Zachodzie Europy zgromadzeniach nurtowała go od pewnego czasu. Jego plany i zamierzenia napotkały na sprzyjające okoliczności zewnętrzne. Biskup Władysłsaw Krynicki poinformował ojca Gądka, że ks. Franciszek Raczyński z diecezji kieleckiej poszukuje osób do pracy w kierowanym przez siebie Sielecko - Sosnowieckim Towarzystwie Dobroczynności. Zatrudnienie sióstr w Towarzystwie dawało solidne podstawy materialne nowo powstającemu zgromadzeniu.

We wspomnianym roku ojciec Anzelm otrzymał pozwolenie ordynariusza diecezji kieleckiej, biskupa Augustyna Łosińskiego, aby powstało nowe zgromadzenie. Funkcja jego pierwszej przełożonej przypadła właśnie Janinie Kierocińskiej. 31 grudnia 1921 roku zgromadzenie karmelitańskie rozpoczęło swoją działalność. Tego samego dnia w krakowskim klasztorze sióstr karmelitanek bosych odbyły się obłóczyny Janiny Kieracińskiej, która przyjęła imię Teresy od św. Józefa oraz Wandy Karynowskiej, która przyjęła imię Józefa od św. Teresy. Do postulatu przyjęto też cztery kandydatki. Jeszcze tego samego dnia cała wspólnota sióstr wyjechała do Sosnowca. Siostry zamieszkały w barakach Towarzystwa Dobroczynności, zaś na drugi dzień rozpoczęły pracę w instytucjach stowarzyszenia. Nazwę nowopowstałemu zgromadzeniu nadano dopiero we wrześniu. Brzmiała ona: Zgromadzenie Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus. Matka Teresa Kierocińska pracowała w Towarzystwie Dobroczynności do lipca 1922 roku. Nadzorowała ona działalność kuchni Polsko - Amerykańskiego Komitetu Pomocy Dzieciom, prowadziła dokumentację i kierowała pracami magazynów Towarzystwa. Szybko okazało się, że duża ilość obowiązków podjętych przez siostry utrudniała im zachowanie zakonnej reguły i dyscypliny. Za zgodą ojca Gądka i po uzgodnieniu z biskupem kieleckim Augustynem Łosińskim, siostra Kieirocińska podjęła decyzję o rezygnacji z pracy w Towarzystwie.

Wspólnota sióstr karmelitanek znajdowała się w trudnej sytuacji. Siostry nie posiadały bowiem własnego domu, a mieszkały w wynajmowanych mieszkaniach. 6 stycznia 1924 roku w Sosnowcu w domu przy ul. Naftowej matka Teresa Kierocińska wraz z innymi siostrami złożyła na ręce Anzelma Gądka swoją pierwszą profesję (czyli śluby zakonne). W tym samym czasie siostry zdobywały środki poprzez organizację kursów haftu i szycia oraz opiekę nad chorymi. Jesienią 1924 roku matka Teresa w imieniu całego zgromadzenia zakupiła dom w Sosnowcu przy ul.. Wiejskiej, a 14 września siostry wprowadziły się do niego. W stuletniej historii sióstr karmelitanek Dzieciątka Jezus dom ten odegrał bardzo ważną rolę.

W okresie międzywojennym matka Teresa Kieracińska została dwukrotnie wybrana na urząd przełożonej generalnej Zgromadzenia. Jednym z jej obowiązków było kierowanie pracami nad regulacją statusu prawnego zgromadzenia. Dzięki jej staraniom udało się w 1933 roku uzyskać zatwierdzenie konstytucji zgromadzenia, rok później dekret Stolicy Apostolskiej zatwierdzający dotychczasowe akty prawne zgromadzenia i zezwalający na śluby wieczyste wymienionych sióstr, zaś w 1936 roku agregację zgromadzenia do zakonu karmelitów bosych. Wyjątkowo trudny dla matki Teresy był okres do zatwierdzenia konstytucji zgromadzenia w 1933 roku. Do tego wydarzenia losy Zgromadzenia były niepewne, a jego dalsze lossy stały pod znakiem zapytania. Wypełniając obowiązki przełożonej generalnej karmelitanek, Matka Teresa koordynowała prace nad powstaniem i fundacją nowych placówek zakonnych oraz tworzeniem i działalnością kolejnych instytucji opiekuńczo-wychowawczych w Sosnowcu, m.in. pracownię haftu i szycia, ochronkę dla dzieci, freblówkę, koedukacyjną 4-klasową szkołę powszechną, która została poszerzona do sześciu klas oraz przedszkole im. świętej Teresy od Dzieciątka Jezus.

3 października 1934 roku matka Teresa złożyła śluby wieczyste. Uroczystość miała miejsce w kaplicy domu zakonnego w Sosnowcu. Śluby te przyjął ojciec Gądek. W trakcie tej samej uroczystości na ręce matki Teresy swoje śluby złożyły cztery inne siostry zakonne.

Matka Teresa Kierocińska miała zakończyć swoją drugą kadencję jako przełożona zgromadzenia w 1944 roku. Wobec wojny i okupacji niemieckiej biskup częstochowski podjął decyzję o przedłużeniu mandatu dla władz zakonnych do chwili ustania nadzwyczajnej sytuacji wojny i okupacji. Pomimo obaw o dalsze losy Zgromadzenia matka Teresa pozostała wraz z innymi siostrami w Sosnowcu. Niewielka wspólnota zakonna zamieszkująca klasztor stała się w okresie okupacji niemieckiej punktem pomocy dla doświadczonych wojną i okupacyjną rzeczywistością ludzi. W pomieszczeniach klasztoru znajdowały schronienie osoby wysiedlone przez Niemców. Ze względu na znaczną ilość osób zgłaszających się o pomoc materialną, siostry latem 1940 roku zorganizowały i uruchomiły jadłodajnię dla biednych. Duże ilości żywności pojawiające się w klasztorze stały się przyczyną plotek. Krążyły nawet podejrzenia, że matka Teresa podpisała volkslistę. W 1942 roku niemieccy urzędnicy przybyli do klasztoru i namawiali wszystkie siostry do podpisania niemieckiej listy narodowościowej. Matka Teresa wraz z innymi siostrami zdecydowanie odmówiły, powołując się na swoją polskość. Proboszcz parafii Świętej Trójcy w Będzinie, jako spowiednik sióstr, w tym trudnym okresie odwiedzał sosnowiecki klasztor. Podsumowując rolę przełożonej i jej starania o klasztor przyznał: "Matka Generalna w tych czasach wykazała nadzwyczajny hart ducha. Zgromadzenie zakonne, pomimo trudnych warunków, żyło i pracowało zupełnie normalnie. Reguła zachowywana była z największą dokładnością, modlitwa trwała bez przerwy, adoracja błagalna o pokój dla świata i o ratunek dla nieszczęśliwego Narodu Polskiego. Zupełnie normalnie przyjmowane były nowe kandydatki, odbywał się nowicjat, obłóczyny, profesja, zupełnie jak w dobrych czasach. Same biedne nie odmawiały pomocy ubogim i głodnym. Matka Generalna powiedziała:: >>nikt głodny od naszej furty odejść nie może<<".

Kieracińska współpracowała z polskim ruchem oporu. Dzięki jej pomocy w klasztorze sosnowieckim byli ukrywani członkowie organizacji konspiracyjnych oraz oddziałów partyzanckich. Byli to chorzy i ranni, którym siostry udzielały pomocy pielęgniarskiej oraz ci, którzy musieli ukrywać się i czekać na przerzucenie ich na inny teren. Siostry przygotowywały dla żołnierzy paczki z żywnością, odzieżą i lekami, 

Sytuacja okupacyjna wymusiła założenie sierocińca. Do klasztoru coraz częściej trafiały dzieci, którzy stracili rodziców w czasie wojny. Pierwszym z takich dzieci była przyniesiona we wrześniu 1943 roku żydowska dziewczynka. Pod koniec wojny siostry miały pod swoją opieką 12 niemowląt i większą grupkę starszych dzieci. Ten dom dziecka funkcjonował w Sosnowcu do lat 60 XX wieku. Dzięki odwadze i otwartości matki Teresy, klasztor stał się schronieniem dla prześladowanych przez Niemców Żydów. Nie jest znana historia wszystkich ocalonych Jedynie matka Teresa wiedziała ile osób narodowości żydowskiej ukrywało się w placówkach prowadzonych przez siostry. Schronienie w klasztorach znajdowały zarówno dzieci, jak i dorośli. Świadectwa uratowanych osób przyczyniły się do przyznanie siostrze na początku lat 90. XX wieku tytułu "Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata".

W czasie niemieckiej okupacji matka Teresa przywiązywała wielką wagę do umacniania nadziei na szczęśliwe zakończenie wojny. Zachęcała inne siostry do modlitwy oraz umartwiania. Modlitwy, posty i czuwania przed Najświętszym sakramentem ofiarowywano szczególnie w intencji osób znajdujących się w niebezpieczeństwie. W okresie okupacji upowszechniło się nabożeństwo do Najświętszego Oblicza Pana Jezusa. To Matka Kierocińska rozpowszechniła wizerunek tego Oblicza i modlitwy ku jego czci. Kaplica w sosnowieckim klasztorze była dla Polaków szczególnym miejscem modlitwy o wolność Ojczyzny oraz o szybkie zakończenie wojny. 

Okupacja niemiecka niezwykle ciężko doświadczyła całą rodzinę Kierocińskich. Matka Teresa z wielkim bólem przeżywała kolejne ciosy spadające na jej krewnych. W 1939 roku jej brat Stanisław został rozstrzelany przez Niemców, zaś jej rodzinę wygnano z rodzinnego domu. Rok później zmarła jej matka. Matka Teresa nie mogła przybyć na jej pogrzeb, ponieważ niemiecka władza nie wydały dokumentów uprawniających do przekroczenia granicy. W kolejnych latach kilkoro członków jej rodziny znalazło się w obozach koncentracyjnych.

Po zakończeniu II wojny światowej matka Teresa pozostała w Sosnowcu. Organizowała działalność placówek Zgromadzenia w nowych warunkach społeczno-politycznych. Kolejna kapituła generalna karmelitanek Dzieciątka Jezus miała się odbyć 20 lipca 1946 roku. Życzeniem biskupa T. Kubiny było, aby matka Teresa ustąpiła z funkcji przełożonej generalnej i nie kandydowała na następną kadencję. Siostra jednak zmarła kilka dni wcześniej. Na początku lipca karmelitanka ciężko zachorowała na ropne zapalenie otrzewnej. Ze względu na jej ciężki stan medycy odstąpili od operacji. Zmarła w sosnowieckim klasztorze w opinii świętości 12 lipca 1946 roku.

Uroczystości pogrzebowe odbyły się 15 lipca. Przewodniczył im biskup pomocniczy diecezji częstochowskiej, Stanisław Czajka. Na prośbę ordynariusza diecezji biskupa Kubiny uroczystą Mszę św. żałobną odprawiono w kościele Wniebowzięcia NMP w Sosnowcu, po czym duży kondukt żałobny z ciałem zmarłej przeszedł przez całe miasto na cmentarz przy Alei Józefa Mireckiego.

Ciało matki Teresy spoczywało na cmentarzu parafialnym w Sosnowcu do 1982 roku, kiedy to dokonało ekshumacji doczesnych szczątków zmarłej, aby złożyć je w sarkofagu znajdującym się w kaplicy macierzystego zgromadzenia. Po wybudowaniu kościoła pw. Najświętszego Oblicza Pana Jezusa w Sosnowcu w 2005 roku doczesne szczątki Służebnicy Bożej zostały złożone w nowym sarkofagu znajdującym się w tymże kościele. 3 maja 2013 roku w Watykaknie promulgowano dekret o heroiczności jej cnót. Od tej pory przysługuje jej tytuł Czcigodnej Służebnicy Bożej.

2401. Zdobywanie Łysej Góry w dniu wspomnienia św. Pier Giorgia Frassatiego

W tym roku po raz pierwszy w całym  Kościele Katolickim obchodzone było wspomnienie świętego Pier Georgio Frassatiego. Ten włoski święty, kanonizowany we wrześniu 2025 roku dał się poznać całemu światu jako wielki pasjonat górskich wypraw. Czyż może być piękniejsze uczczenie tego dnia niż wyprawa w góry w dniu jego liturgicznego wspomnienia, zwłaszcza dla kogoś, kto szczerze podziwia tego żyjącego sto lat temu młodzieńca oraz należy do stworzonego przez Jurka (bo tak można tłumaczyć na polski jego drugie imię) Towarzystwa Ciemnych Typów, niż wyjśccie w góry?

Piotr Jerzy, jako że mieszkał we Włoszech, zdobywał wysokie alpejszkie szczyty. Niestety, z powodu pracy nie mogę sobie chwilowo pozwolić na zagraniczne wojaże. I tak mam szczęście, że w tym roku 5 lipca wypadł w sobotę - dzięki temu miałam do zagospodarowania cały dzień. Dość szybko zdecydowałam, że na rozgrzewkę spróbuję zdobyć położoną nieopodal Wadowic Łysą Górę (554 m. n. p. m.).

Tradycyjnie do Papieskiego miasta dotarłam transportem zbiorowym. Jeszcze dzień wcześniej zapoznałam się z trasą na internecie.

Niestety, nie miałam możliwości jej wydrukowania, aplikacja w mojej Nokii też odpada, toteż po drodze wstąpiłam do Informacji Turystycznej, z zapytaniem, czy mają jakąś mapę z szlakami okolicy. Mapy nie mieli, za to uraczyli mnie folderem z trasami na trzy okoliczne szczyty. Hmm, dobre i to. Uzbrojona w prowizoryczną mapę, z plecakiem na plecach i kapeluszem na głowie ruszyłam przed siebie.
Naszą cichą wędrówkę w góry rozpoczynamy z placu Kościuszki znajdującego się praktycznie w centrum miasta. Jest to dobry punkt wyjścia choćby z tego względu, że znajduje się na nim rozległy parking, na którym można zostawić samochód. Na szczyt prowadzi nas szlak niebieski. Po drodze mijamy plac, na którym jeszcze dekadę temu znajdował się stary szpital miejski. Ciekawostką jeest, że w 1930 roku swoją praktykę odbywał w nim starszy brat Karola Wojtyły, Edmund.

Kilkaset metrów dalej miniemy klasztor ojców karmelitów wybudowanych dzięki staraniom św. Rafała Kalinowskiego. Jeżeli mamy choć chwilę, to warto do niego wstąpić na chwilę modlitwy i zadumy.

Mijamy klasztor i idziemy cały czas prosto ulicą Karmelicką, która prowadzi nas przez kilka kilometrów wśród zabudowań urozmaiconych pięknymi widokami i przydrożnymi kapliczkami.

W pewnym momencie z Wadowic wchodzimy do jednej z przylegających wsi, Choczni, słynącej z największej w Polsce orkiestry dętej. Kolejne kilometry prowadzą nas prosto ulicą Góralską.

Mijając jeden z terenów leśnych warto zwrócić uwagę na krzyż i mogiłę znajdujące się z jego kraja. 

Konsekwentnie idziemy cały czas niebieskim szlakiem wzdłuż asfaltowej drogi.

W pewnym momencie dochodzimy do ostrego zakrętu w lewo, przy którym znajduje się krzyż i przystanek. Nie idziemy dalej za główną drogą, ale kierujemy się prosto, wzdłuż drogi dojazdowej. Na szczęście stosunkowo szybko możemy zobaczyć dalszą część szlaku niebieskiego. Tym razem idziemy wzdłuż ulicy Pod Łysą Górą.

Po przejściu kolejnych kilkuset metrów na naszej drodze pojawi się rozwidlenie dróg. Idziemy w lewo. Wkrótce trafiamy do lasu. Przed nami ok. 30. minut marszu, aż dotrzemy do przełęczy Pod Łysą Górą, zwaną też przełęczą Czesława Panczakiewicza.

Droga ta była w miarę przyjemna i można powiedzieć, że przebrnęłam ją mniej więcej w przewidywanym czasie. W pewnym momencie drzewa zaczęły się przerzedzać, a my trafiamy na wspomnianą przełęcz. Czesław Panczakiewicz to znany w Wadowicach działacz turystyczny, animator i pedagog. W Gimnazjum im. Wadowity nauczał w-fu, a jednym z jego uczniów był Karol Wojtyła Junior. Propagował wśród młodzieży turystykę pieszą i narciarską. 

Pora była obiadowa, a ponieważ na przełęczy znajdowały się ławka i stolik, można było i uzupełnić kalorie i wreszcie się nawodnić.

Po prowizorycznym obiedzie kierujemy się w lewo i zmieniamy szlak na żółty. 

I teraz uwaga, najlepsze - sama nie wiem, kiedy minęłam szczyt Łysej Góry. To znaczy podejrzewam, kiedy to mogło się stać, ale w moje oczy nie rzuciła się żadna charakterystyczna tabliczka. Bo na pewno weszłam na wzniesienie, a potem ścieżka zaczęła kierować się w dół. W sumie widoków ze szczytu praktycznie żadnych nie było, bo dookoła las. Ale Łysą Górę zdobyłam, z czego bardzo się cieszę. Schodząc w dół podążamy cały czas wzdłuż żółtego szlaku.

Cisza i spokój, tylko od czasu do czasu zaśpiewa ptaszek, zaszumi drzewo. Wymarzone warunki do odpoczynku.

Taki kopiec wybudowały sobie mrówki...

Jakby się ktoś pytał - to są ule.

Czy i Wy widzicie w tym kangura?

Schodząc w dół mijamy jeszcze jeden szczyt - Iłowiec. Tym razem udało mi się go wypatrzeć.

Po szybkim uzupełnieniu płynów ruszamy w dalszą drogę. Już nam naprawdę niewiele zostało do wyjścia z lasu. Jednak przy końcówce według mnie trzeba bardziej uważać, ponieważ trasa roby się bardziej kamienista, stroma i łatwiej stracić równowagę, a tym samym upaść i się potłuc. A to przecież nic przyjemnego. Sama mam taki patent na takie odcinki (niepełnosprawność robi swoje), że kiedy wiem, że nie dam rady zejść, to siadam na tyłku, spuszczam nogi w dół i tak schodzę, jak małe dzieci po schodach. W 90% się sprawdza. Tylko się głośno nie śmiejcie, proszę.

Hmm... Tak się zastanawiam, czy ta budowla została specjalnie usypana...

W końcu dochodzimy do ostatniej polanki. Tutaj musimy być ostrożni i uważni, ponieważ droga ulega rozwidleniu w prawo i w lewo. Jeżeli jednak dobrze się przyjżymy, to nawet z oddali dostrzeżemy po lewej stronie drogowskaz informujący, którędy biegnie dalsza część szlaku.

Przed nami ostatnie kilkaset metrów szlaku prowadzącego przez las. U jego wyjścia znajdziemy ławeczkę, na której można na chwilę przysiąść i odpocząć. Naprzeciwko ławeczki znajduje się dosyć ładna kapliczka. Chociaż ukryta wśród krzewów, to jednak zadbana.

Po wyjściu z lasu szlak zmienia barwę z żółtego na czarny i znowu następuje jego rozgałęzienie. Niestety w folderze nie napisano, czy skręca się w lewo czy w prawo (a według mnie powinno). Skręciłam w prawo, ponieważ z tamtej strony wyjechał mi rowerzysta. To był błąd, ale o tym miałam dowiedzieć się dopiero na dole. 

Ten odcinek trasy był nawet znośny...

A po drodze można było spotkać takie oto byrdonie...

U samego końca zejścia można się było wsłuchać w szum wody w przepływającym strumieniu.

Po przejściu na drugi brzeg strumienia szybko odkryłam, że wyszłam nie tam, gdzie zakładał otrzymany folder, ale trochę dalej. Cóż było robić, trzeba było iść przed siebie, najpierw bocznymi drogami, a następnie drogą główną. Kiedy doszłam do Gorzenia Górnego, trochę przestraszyłam się, że do Wadowic dojdę na niewiadomo którą godzinę, a przecież jeszcze musiałam wrócić do domu. Jednak w kolejnej wsi, Jaroszowicach nie dość, że znalazłam przystanek, to jeszcze okazało się, że za kilka minut będzie tamtędy przejeżdżał bus do Wadowic. Postanowiłam skorzystać z okazji i te kilka kilometrów podjechać. Tak było szybciej i bezpieczniej.

Idąc już drogą nie miałam jak zrobić fotografii widokom górskich szczytów cieszących moje oczy. Raz, nie miałam za bardzo na to czasu, dwa, było to zbyt niebezpieczne. Co prawda szłam poboczem, ale przecież nigdy nie wiadomo, jaki wariat siedzi za kierownicą. Jedynie zmierzając na przystanek, już chodnikiem, sfotografowałam piękny hotel o nazwie "Młyn Jacka". Kiedyś faktycznie znajdował się tam młyn, a mój tata pamięta jeszcze czasy, kiedy woziło się do niego mąkę.

Kilka chwil później przyjechał lokalny busik, którym podjechałam do Wadowic, a z nich, przez Kraków i Katowice, wróciłam do domu.

Trasa wydaje mi się w miarę prosta, chociaż według folderu przeznaczona jest dla doświadczonych piechurów (cokolwiek autor miał na myśli). W sumie liczy ok. 15 km. Myślę, że przez tą pomyłkę na ostatniej prostej mogłam tyle przejść, toteż mam mniejsze wyrzuty sumienia z powodu wspomnianej podwózki. Na pewno jeszcze na nią wrócę, choćby po to, aby sprawdzić, dokąd dojdę idąc czarnym szlakiem w drugą stronę i czy na pewno wyjdę nieopodal dworku Emila Zegadłowicza. Ale to może na jesień.