2430. Sport - start!

Po wakacyjnej przerwie czas wrócić do różnych aktywności. Jedną z nich, jak wiecie, jest sport i treningi lekkoatletyczne. To mój tajny sposób nie tylko na utrzymanie się w jako takiej formie, ale i sprawności. To drugie to może nawet jest dla mnie ważniejsze. Bo wiecie, mistrzem świata to ja raczej nie będę, ale mistrzem we własnym życiu - i owszem. Przecież każdy taki trening jest dla mnie nowym i kolejnym wyzwaniem na pokonanie własnych słabości i ograniczeń. Długo dochodziłam do tego wniosku, może nawet za długo. No, ale może czasami lepiej do czegoś dojść późno niż za późno.

Trochę mnie zmartwiło to, że w tym roku treningi zostały przeniesione ze środy na poniedziałek. Z jednej strony koliduje mi to z niektórymi aktywnościami w tym dniu, ale z drugiej już rozmawiałam z trenerem i uzgodniłam z nim, że będę szybciej przychodzić i szybciej wychodzić z zajęć sportowych w tym dniu. Nie wiem, czy na pewno uda mi się pogodzić jedno i drugie, ale próbować mogę. W takich chwilach jak te tak sobie myślę, jakie to by było ułatwienie, gdyby człowiek miał posiadał samochód, albo chociaż rowwer i umiejętność jazdy na nim. W życiu jednak nie można mieć wszystkiego, bo gdyby człowiek wszystko posiadał, to czy cieszyłby się tym, co ma?

Jeżeli piszemy już o sporcie, to mam małą motywację do jego uprawiania - niedługo jadę na wolontariat podczas trzydniowego Maratonu Trzech Jezior w Międzybrodziu Bialskim i okolicach, a dodatkowo jeszcze biorę udział w biegu na Czupel. To co prawda tylko 3,5 km, ale w górę, więc będzie ciekawie. Chociaż to moje kolejne spotkanie z tym biegiem i dystansem, a jego pierwsza edycja wypadła pięć lat temu, dokładnie w moje 31 urodziny. Kolejny bieg to 5 km w ramach "Biegu Nocnych Marków" w Siemianowicach Śląskich, ale wcześniej, jak to ja, jeszcze prawdopodobnie będę na wolontariacie. Jeszcze nie ma wynikow rekrutacji, ale jestem dobrej myśli. Nie wiem, czy będzie jakiś krótszy bieg towarzyszący podczas tegorocznej edycji Silesia Marathon, ale gdyby był, to może też bym wzięła udział. Tak więc biegowo jestem obstawiona na najbliższy czas i raczej nie będę się nudzić.

2412. W jak wspólnota

Czasami myślę, że zbyt intensywnie. Jak choćby wtedy, gdy dwa dni przed zakończeniem pierwszego obozu w Zawoi za nic nie mogłam wykombinować, w jaki sposób mam dojechać samodzielnie na drugi obóz nad jezioro Wilcze. Ale tak to już jest, kiedy jeden wyjazd kończy się dokładnie w tym samym momencie, co rozpoczyna drugi. Finalnie z Zawoi wracałam dzień wcześniej, ponieważ tak było prościej pod względem logistycznym. Tym sposobem i wilk był syty i owca cała.

Na obu obozach bardzo mi się podobało. Niby organizowane przez wspólnoty o takich samych podstawach, a jednak różne od siebie. Pierwszy z nich organizowany był przez wadowickie "Rafałki". Pisałam Wam o przygotowaniach do niego w poprzednich postach. Dla mnie osobiście był to bardzo intensywny okres 9 dni. Po pierwsze, 7 uczestników jechało bez opiekunów, a skoro jestem w tzw. "normie intelektualnej" to z automatu wskoczyłam do grupy koordynatorów wyjazdu, mimo tego, że byłam i najmłodszym stażem, i najmłodszym wiekiem uczestnikiem wyjazdu.. Innymi słowy pomagałam paniom moderatorkom w opanowaniu grupy oraz obsłudze komputera. Przy okazji zostałam prywatną opiekunką Jaśka - skubaniec nie chciał chodzić z nikim innym za rękę tylko ze mną, to samo ze spędzaniem wolnego czasu... A po drugie, tak jak pisałam wcześniej, miałam do przygotowania przedstawienie grupie wezwania z modlitwy "Ojcze Nasz" - "Bądź wola Twoja, jako w Niebie tak i na ziemi". Była krótka prelekcja, były przykłady trudnych  sytuacji, z którymi każdy z nas musiał się w życiu zmierzyć, była nawet piosenka z rorat 2021 z "Małym Gościem Niedzielnym". I chyba jakoś to poszło. Mam oczywiście kilka punktów, które mogły pójść lepiej, ale ogólnie wyszło nie najgorzej. Oprócz tego niemal codziennie odbywaliśmy spacery po okolicy (tylko żal, że w góry nie poszliśmy), nie było dnia bez kawy / herbaty / słodyczy, co jeszcze bardziej pozwoliło nam się poznać i zintegrować wzajemnie ze sobą. To ważne, jeżeli ktoś jest w danej wspólnocie dopiero od niedawna, w zasadzie dopiero ją poznaje. Wydaje mi się, że przez większość jej członków zostałam zaakcepptowana i przyjęta jako swoja. Myślę, że skótecznie zmniejszył siię dystans między mną, a nimi i już jesteśmy po prostu MY. Były też wycieczki, wyjazd na termy, gry w karty i planszówki, oglądanie filmów w deszczowe wieczory, dwie dyskoteki, ognisko i dużo, dużo rozmów. Aż żal ich było opuszczać dzień wcześniej, no alle nie było innego wyjścia, bo łatwiej mi było zjechać z Zawoi niż jechać samej do Wilczego. Na pożegnanie dostałam jeszcze zakładkę, czym wzruszyli mnie do reszty...

Obóz z jaworznickimi "Dominkami-bis" rozpoczął się 1 sierpnia i trwał 9 dni. Podoebnie jak rok temu także i teraz pojechaliśmy nad jezioro Wilcze pod Zieloną Górę. Tylko ja już byłam nieco pewniejsza;. Wszak przez ostatni rok miałam okazję poznać członków wspólnoty. Tylko, że teraz pojechało nas znacznie więcej, co nawet cieszyło organizatorów.

O ile obóz z "Rafałkami" był dla mnie intensywny, o tyle ten z "Dominkami-bis" był bardziej na luzie. Kończyliśmy roczną tematykę związaną z Aniołami Stróżami, gdzie zostały trzy tematy do zrealizowania - "Anioł Józefa", "Anioł Daniela" oraz "Anioł Zwiastowania". Teoretycznie można było zgłosić się do opracowania jednego tematu, jak na pierwszy raz wolałam poprzestać na "Rafałkach". Może za rok się odważę. W związku z niewielką tematyką mieliśmy masę wolnego czasu, który poświęcalliśmy na gry, zabawy i ogólnie pojętą integrację. Było dużo spacerów, harcy nad jeziorem (ja jednak gdzieś z tyłu głowy miałam świadomość, że rok temu stało się ono miejscem tragedii 15-letniego Dominika), akle śpiewów, ale też modlitwy i refleksji. Bardzo mi się podobał "Niebiański bal" na którym bawiliśmy się w strojach Aniołów. 

2407. Będziemy tańczyć, będziemy śpiewać, będziemy klaskać w dłonie swe...

Z potrzeby sytuacji ostatnie przedobozowe spotkanie sztabu organizacyjnego "Rafałków" mieliśmy w formie on-line. Zresztą przedostatnie też. Tak jest wygodniej - i dla mnie, i dla wszystkich innych. Gdyby nie to, musiałabym jechać do Wadowic. A tak mogłam z własnego mieszkania podzielić się swoimi pomysłami na spędzenie tych kilku dni. Ogólnie tematem przewodnim jest modlitwa "Ojcze nasz", a konkretniej poszczególne jej wezwania. A to i tak nie na każdy jego dzień. Już jakiś czas temu napisałam do większości z nich scenki, które zostały zaakceptowane przez głównych koordynatorów. Ów, bo już myślałam, że konieczne będą nie wiadomo jakie poprawki. Oprócz tego mam przygotować wezwanie "Bądź wola Twoja, jako w Niebie tak i na ziemi". Chciano mi dać jeszcze jeden, ale na pierwszy raz jeden temat mi wystarczy. 

Teoretycznie mam pomysł jak to ugryźć. Mam też jednak pewne obawy, ponieważ mam niewiele okazji do przygotowania zajęć dla osób dorosłych niepełnosprawnych umysłowo. Dla dzieci - owszem, dla młodzieży też. Ale dla dorosłych upośledzonych umysłowo chyba tylko w ramach praktyk zawodowych w Środowiskowym Domu Samopomocy. Tylko mii nie piszcie,, że to żadna różnica przygotować zajęcia dla dzieci i dla osób niepełnosprawnych umysłowo. Nie, nie i jeszcze raz nie. Oni też mają prawo do swojej godności i uwierzcie mi, że potrzebują prostych, ale nie dziecinnych przekazów. Mam jeszcze kilka dni, coś wymyślę. A przynajmniej mam taką nadzieję.

Od siebie zaproponowałam naukę kilku tańców lednickich. Z bloga zapewne wiecie, że od kilku lat regularnie uczestniczę w spotkaniach młodzieży nad Jeziorem Lednickim. Jednak moje pierwsze zetknięcie się z tańcami miało miejsce dziesięć lar temu podczas Światowych Dni Młodzieży w Krakowie i z miejsca je pokochałam. Podczas każdego spotkania pod Bramą-Rybą poznawany jest jeden nowy układ taneczny do jego hymnu przewodniego, ale też tańczone są układy do poprzednich hymnów. Dzięki temu barrdziej się wszysttko utrwala i łatwiej przywołuje w pamięci.

A ponieważ motywem przewodnim obozu jest modlitwa "Ojcze nasz" zaproponowałam, abyśmy nauczyli się układów ruchowych do piosenek "Tak, tak Panie" oraz "Ojcze prowadź mnie" : 

Propozycja uzyskała aprobatę. Mam nadzieję, że tym razem to ja nie nawalę i uda mi się przygotować wszystko na czas. Nie chcę zawieść tych, którzy mi zaufali, chociaż wiem, że na pierwszy raz może być trudny. Ale myślę, że gdyby wszystko obyło się bez trudu, to byłoby w życiu zbyt łatwo i prosto. Że każda przeciwność losu w jakiś sposób mnie zahartowuje i uczy szukać niekonwencjonalnych rozwiązań.

Myślę też nad grami towarzyskimi, jakie mogę ze sobą wziąć. "Remik" i "Scriba" raczej odpadają, ale taki "Wirus", czy "Tabu biblijne" mogą "przejść".

2278. Ja wcale nie cierpię

Ja wcale nie cierpię

Ja wcale nie cierpię,

choć widzisz we mnie poskręcaną pokrakę,

co idzie krzywo po prostej ścieżce.

Widzisz krzywe dłonie - czy podasz mi rękę?

Słyszysz bełkotliwą mowę - czy zamienisz słowo?

Myślisz - pijana, głupia, niemądra.

A jaką miarą zmierzyć czyjąś mądrość?

Testem - i owszem, ale to nie wszystko.

Bo głupi rozumem gdzie indziej jest mądry.

A mądrości serca nikt nie oszacuje.

Ja wcale nie cierpię, chociaż mnie Bóg stworzył,

słabszą, gorszą i niedoskonałą.

Ale może po to mnie taką uczynił,

by inni widzieli, jak wiele im się dostało.

Wielokrotnie w moim życiu spotkałam się z opinią, czy też stwierdzeniem, że w moim życiu i z moimi schorzeniami (mam ich trochę, a nie wiem, że nie dojdą kolejne), to ja się muszę nieźle nacierpieć. Ergo, dzięki temu cierpieniu to ja na pewno trafię do nieba bez czyśćca. Czasami nie wiem, czy mam się z tego drugiego śmiać, czy płakać. Bo ja tego tak nie odbieram.

Niepełnosprawność nie jest dla mnie powodem do cierpienia. Owszem, utrudnia mi ono życie, wiem, jak wiele rzeczy robię wolniej niż ci, którzy nie mają mózgowego porażenia dziecięcego. Taka uroda tego schorzenia - wiele rzeczy da się wypracować i zminimalizować, ale nic nie jest w stanie na tyle zregenerować mojego mózgu, by był on na tyle wydajny, jak mózg osoby bez owej przypadłości. Ze wszystkim da się jednak żyć, nawet z faktem bycia wolniejszym i z mniej wyrazistą mową. Jednak w mojej niepełnosprawności nie skupiam się na tym, co mi ona zabrała, a bardziej na to, co mogę robić mimo niej. Wydaje mi się, że mogę wiele, nawet bardzo wiele. Więc zamiast skupiać się na cierpieniu z powodu niepełnosprawności, wolę jak najwięcej czerpać z życia. I udowadniać, że dziecięce porażenie mózgowe nie musi być równoznaczne z cierpieniem. Bardziej cierpię z powodu odrzucenia i niezrozumienia. Oraz z bardziej prozaicznych rzeczy, jak ból głowy, brzucha czy też urazów kończyn.

W związku z tym uważam, że niepełnosprawność, a przynajmniej ta moja, nie jest wystarczającą przyczyną, abym miała jakieś fory nie tylko w życiu, ale i po nim. Zamiast zwalnianie mnie z czegoś, wolę poszukać odpowiedniej dla moich ograniczeń formy wykonania danego zadania. Czasami przychodzi mi to łatwiej, czasami trudniej, ale jakoś nie lubię iść na łatwiznę. Nie o to przecież w życiu chodzi. A na pewno nie w moim. I myślę, że tak samo jest ze zbawieniem. Wolę zasłużyć na nie czynami, niż sądzić, że przyjdzie mi ono tylko za pośrednictwem mojej niepełnosprawności. Tylko w czym ta niepełnosprawność jest lepsza od bycia sprawnym? Zresztą ja zrobiłam już tyle złych rzeczy w życiu, że z tym dostaniem się do nieba bez czyśćca będzie trudniej.

2275. Gorsze i lepsze chwile

Kilka dni temu wyrwało mi się przy księdzu - administratorze, że nie mogę przyjść na Krąg Biblijny, bo mam wizytę u lekarza wraz z USG jamy brzusznej. Myślałam, że zapomniał, że nie będzie drążyć tematu, że go przemilczy. Dzisiaj podjechałam na poranną Mszę świętą, głównie po to, aby mu oddać pożyczoną kilka dni temu adhortację papieża Leona XIV: "Dilexi te. O miłości do ubogich". A przy okazji zahaczyłam o poranne godzinki, tym razem śpiewane już w naszym "pełnym" składzie: pan Gienek, pani Maryna, pani Dorota i ja*. Godzinki rozpoczynają się wraz z biciem zegara na wieży kościelnej o 6:30. Po nich jest odmawiana dziesiątka różańca, a następnie już odprawiana jest Msza. W międzyczasie któryś z księży idzie do konfesjonału spowiadać. Po Mszy pomogłam panu Gienkowi i panu Kościelnemu uporządkować ołtarz, po czym poszłam przywitać się z księdzem. Jak w 80 % przypadków, także i teraz wylądowałam u niego na śniadaniu. 

Całą noc padał śnieg, a nad rankiem chwycił mróz, toteż idąc po schodach na górę trochę się ślizgałam w adidasach. Na szczęście obyło się bez upadku. Na plebani było przyjemnie ciepło, aż miło się człowiekowi zrobiło. Ksiądz zaczął przygotowywać jajecznicę na śniadanie, a mnie poprosił o wyciągnięcie trzech sztuk talerzy i szklanek i zaniesienie ich do jadalni. Przy okazji próbował mnie podpytać o moją wizytę u lekarza. Czyli nie zapomniał... Ja jednak nie chciałam go obarczać kolejnymi diagnozami i przypuszczeniami, szkoda chłopa. Powiedziałam mu tylko, że "nieważne". Bo w sumie tak jest. Ma swoje problemy i swoje sprawy związane z nową parafią. Odniosłam talerze na stół w jadalni, potem szklanki, potem jeszcze wróciłam po sztućce, aż wreszcie włączyłam wodę w czajniku, powrzucałam torebki z herbatą do szklanek, a następnie zaniosłam czajnik do jadalni i zalałam herbatę wrzątkiem - w życiu bym nie przeniosła szklanek z gorącym płynem z jednego pomieszczenia do drugiego bez wylania go na siebie. Taki efekt uboczny MPD. 

W tym czasie na śniadanie zeszedł ksiądz-proboszcz-senior, który nawet ucieszył się na mój widok. A przy okazji trochę się ze mnie z księdzem-administratorem nabijali: "Karolina to chyba wyjdzie za mąż za naszego Gienka, ja nie wiem, siedzą razem w ławce, razem śpiewają Godzinki, razem ogarniają ołtarz... Chyba musimy szykować i ślub, i wesele... A ty wiesz Lolku, jaką Gienek robi smaczną jajecznicę...". No, nie wiem. Ale ciekawi mnie, skąd oni wiedzą o tej jajecznicy. 

Podczas śniadania Ksiądz-administrator dalej próbował dojść do tego, co powiedział mi lekarz i na jakie dalsze badania mnie wysłał. I dlaczego po nowym roku. No, tego pierwszego to mu nie powiem nawet na spowiedzi świętej. A na to ostatnie pytanie odpowiedź jest prozaiczna - limity na NFZet już się skończyły. Mogłabym iść prywatnie, jednak ceny trochę zwalają z nóg. Widać nie jest ze mną jeszcze aż tak źle. No i dzisiaj zjadłam coś bardziej treściwego niż kaszkę mannę na wodzie - jajecznicę. Ksiądz niech więc nie marudzi. Chociaż miło że dopytuje. I to nie tylko o zdrowie, ale chociażby o pracę na szkolnej świetlicy i kilka innych mniej lub bardziej ważnych spraw.

Z pozytywniejszych rzeczy - kilka lat temu pisałam, że chciałabym "przejść" z biegania tradycyjnego na tzw. racerunning. W pewnym momencie nawet zamówiłam sprzęt, który kosztuje bagatela 8000 zł. (to jakaś paranoja). Zleceniodawcy nie udało się jednak sprowadzić go z zagranicy, a pieniądze mi oddał po postraszeniu go policją. Klub sportowy zaś uznał, że dla jednej osoby nie opłaca się szukać trenera ani szkolić obecnych. Odpuściłam temat. W ostatnim czasie jednak do naszej sekcji dołączył jednak chłopak również z mpd, tylko że w cięższej postaci. Trener jakoś nie widzi go biegającego na dwóch nogach. Ale przypomniał sobie, jak na kilku zawodach widział, jak niepełnosprawni śmigają na tych rowerach. Już nawet rozmawiał z prezesem - który jest gotowy kupić dla sekcji takie coś. Jeden bo jeden, ale zawsze. Na treningu trener mi mówił, że moglibyśmy mieć z Miśkiem mobiler na spółkę, i tak trzymany by był w szkole, w której mamy treningi, a oboje jesteśmy podobnego wzrostu. Presja jest duża, bo on chce, abyśmy wystartowali na mobilerach już podczas przyszłego sezonu. Dobrze by było, gdyby się udało. Tym bardziej, że trener też się napalił na to, że przygotuje nas do tej konkurencji. 

A jakby ktoś był ciekawy jak to cudo wygląda, to poniżej macie ilustrację poglądową.

Cudo, prawda?

* Ostatnio jak byłam to 50% osób było na wycieczce w Fatimie

2273. Mistrzunio...

Czy młodsza o 10 i pół roku osoba może imponować komuś dorosłemu swoją wiedzą, erudycją, stylem życia? I to w zasadzie nie poprzez opisywanie życia przez samą siebie ale przez mamę? Historię Antka śledzę od zimy 2011. Tak, dokładnie pamiętam dzień, kiedy właściwie przez przypadek trafiłam na bloga tego dziesięcioletniego wówczas chłopca zmagającego się ze SMA. Pamiętam też, że pierwszą przeczytaną przeze mnie tam notatką była ta dotycząca programu "Sprawa dla reportera" i występującemu w nim dziesięcioletniemu Rafałowi. Mama Antka pisała wtedy o "mądrości dziesięciolatka" w kontekście Antka. W ciągu najbliższych dni przeczytałam całego antkowego bloga i zakochałam się w nim.

Od tamtej pory z niecierpliwością wyczekiwałam na kolejny wpis o Antku i jego codzienności. Chłopak, za którego oddychał respirator, żywiony przez sondę, obsługujący komputer jednym paluszkiem skradł moje serce. Mimo licznych ograniczeń bez problemu kończył kolejne klasy w szkole podstawowej, gimnazjum oraz liceum, podróżował, rozwijał swoje pasje i zainteresowania a nawet uprawiał sport - grał w boccię. Oczywiście z czasem informacji o Antku było coraz mniej, bo i on chciał zachować nieco anonimowości. Ma do tego prawo, jak każdy inny. Na szczęście od czasu do czasu jego mama napisze co tam słychać u jej młodszego dziecka.

Jaka napisałam - Antek studiował politologię na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Dzięki wyrozumiałości kadry mógł pobierać naukę w trybie on-line, zrobić praktyki studenckie w wydziałowej gazetce, zaliczać egzaminy w dogodnym dla siebie terminie i trybie. Nic nie zawalił, wszystko pozdawał w sesji, mając do dyspozycji jeden sprawny palec. Tym palcem napisał też całą pracę licencjacką, którą obronił. Na pięć. Nawet nie wiecie jak cieszę się z tego faktu, chociaż jest dla mnie właściwie obcym człowiekiem. Może nawet bardziej, niż z moich własnych obron? Bo jednak dokonał czegoś dużego i na pozór niewyobrażalnego. Pokazał, jak daleko można dojść dzięki pracy, pasji, samozaparciu, ale też i wsparciu najbliższych. Myślę, że piątka na dyplomie jest największą zapłatą za jego trud i poświęcenie.

Nie da się tego ukryć - Antek to Mistrz przez duże M.

2271. Taki Kościół mi się marzy...

Zaczęło się dosyć niewinnie - któregoś dnia na tablicy facebookowej pojawił mi się wpis o samotnych chłopcach mieszkających w DPSie w Bronowicach prowadzonym przez siostry zakonne. Zaintrygowana jego treścią weszłam w profil i czytałam najnowsze wpisy, jeden za drugim, jak kartki w książce. Po pewnym czasie wróciłam do początków istnienia fanpage Domu Chłopców w Broniszewicach, który sięga 2013 roku (chociaż sama placówka funkcjonuje od dużo dłuższego czasu), przeczytałam całość i byłam oczarowana tym miejscem. Powinno być tam smutno i przygnębiająco, a tymczasem siostry i wolontariusze stworzyli chłopcom idealne miejsce do wzrastania i rozwoju pod każdym względem. A ponieważ codziennie coś wrzucają na tablicę, to nie wyobrażam sobie dnia, żeby nie wejść na ich profil i nie zobaczyć co słychać u tych niesamowitych chłopaków.

Nawet nie spodziewałam się, że ktoś mógłby napisać książkę o tym miejscu, chociaż sam temat, nie powiem, jest bardzo wdzięczny. Ale i trudny. Dlatego tym bardziej ucieszyłam się, że dwaj dziennikarze - Łukasz Wojtusik i Piotr Żyłka, znaleźli czas i chęci, aby przeprowadzić wywiady z dwoma siostrami, dzięki czemu pokazali, jak wygląda realizowanie Ewangelii w praktyce. Tak właśnie powstała książka "Siostry z Broniszewic. Czuły Kościół odważnych kobiet", który pokazuje opiekuńczą i miłosierną twarz Kościoła.

Tytuł: "Siostry z Broniszewic. Czuły Kościół odważnych kobiet"

Autor: s. Eliza Myk, s. Tymoteusza Gil, Łukasz Wojtasik, Piotr Żyłka

Wydawnictwo: WAM

Kraków 2021

Ilość stron: 234

Jest takie miejsce, gdzieś w diecezji kaliskiej, gdzie pośród pól i drzew stoi niezwykły dom. Dom, w którym siostry zakonne stworzyły azyl dla 54 niepełnosprawnych umysłowo chłopców. Dom, który nie powstałby bez wsparcia innych osób - nie tylko finansowego, ale też bezpośrednio w opiece nad podopiecznymi, której podejmują się wolontariusze z różnych stron Polski. To Dom Chłopców w Broniszewicach.

Łukasz Wojtasik i Piotr Żyłka namówiły pracujące w nim siostry na kilka wywiadów. W szczerych rozmowach Tymka i Eliza, bo takie są ich zakonne imiona, opowiadają o swoim powołaniu, radościach. jakie daje im służba drugiemu, choremu człowiekowi, ale też problemach związanych z prowadzeniem placówki. Pojawiają się też trudne tematy, takie jak pandemia koronawirusa, gdzie cały personel i wolontariusze na całe miesiące zostali zamknięci na terenie ośrodka, czy też strajki kobiet domagających się aborcji na życzenie. Wszystko odbywa się w przyjaznej atmosferze, z nutką humoru, dzięki czemu siostry pokazują, że nawet w habitach są normalnymi ludźmi, a nie jakimiś służbistkami.

Pozycja "Siostry z Broniszewic" to wspaniały podręcznik głoszenia Ewangelii nie słowami, ale czynami. Wszak Jezus nie mówił: "powiedzieliście piękne kazanie..., ogłosiliście zbiórkę, ale sami nie włączyliście się w nią...", ale "Byłem głodny, a daliście mi jeść, byłem spragniony, a daliście mi pić...". Czytając wywiady z siostrami człowiek odnosi wrażenie, że dla nich czymś oczywistym jest realizowanie tego w życiu codziennym. I tylko człowiekowi przykro robi się w momentach, kiedy czyta, że to księża i katolicy najbardziej rzucają im kłody pod nogi w ich codziennej posłudze najmniejszym braciom.

I właśnie taki Kościół mi się marzy. Nie, nie zdominowany przez kobiety, bo nie o to tutaj chodzi. Nie chodzi o to, aby przydzielać im rolę księży czy też diakonic. Nie! Marzy mi się za to, aby był to Kościół nie tylko głoszący piękne i wymowne kazania, ale przede wszystkim Kościół działający, wyciągający dłoń na potrzeby ludzi, zwłaszcza tych najbardziej potrzebujących, opuszczonych, wykluczonych. Dlatego tak bardzo podoba mi się idea głoszona przez papieża Franciszka, aby wychodzić na peryferie Kościoła. Nie do bogatych, młodych, zdrowych, pięknych i mądrych, ale do opuszczonych, ubogich, niepełnosprawnych i chorych. Bo to do nich najczęściej wychodził Jezus. A z drugiej strony - Jezus nie urodził się w bogatej, majętnej rodzinie, ale w biednej, zwyczajnej. To też powinno dawać do myślenia. Myślę, że inicjatywa sióstr doskonale wpisuje się w nauczanie Jezusa. A przecież nie trzeba od razu budować DPSów, wystarczy dać skromny datek z tego, co się zebrało na tacy, pojechać do takich miejsc, pobyć z przebywającymi w nich podopiecznymi, porozmawiać z nimi. Działać, a nie tylko mówić. Och, jak wtedy zmieniłby się obraz księży w oczach wiernych...

I pomyśleć, że Ksiądz-administrator już w pierwszym miesiącu swojego urzędowania na nowej parafii zastanawiał się, czy nie przerobić części nie takiej dużej plebanii np. na mieszkanie treningowe dla niepełnosprawnych czy też wykluczonych. No, wizja niezła, oby tylko na tym się nie skończyło. Bo wiecie, takim czymś pokaże nieco inną twarz Kościoła, niż tą, która jest znana z mediów.

2267. Nie zapomnijmy położyć kwiatów Algernonowi

Diagnozowanie pewnych dolegliwości nie jest łatwą sprawą, zwłaszcza w momencie, kiedy przeciąga się to w nieskończoność. Jeden specjalista odsyła człowieka do drugiego, jeden ma inny pomysł na to, co mi dolega, niż inny. Siłą rzeczy w ostatnich tygodniach więcej czasu spędzam w gabinetach lekarskich oraz szpitalach, niż np. w pracy. Mam jednak nadzieję, że wkrótce lekarze dojdą do tego, co mi jest i pomogą mi to zwalczyć. I wrócić do wielu aktywności, z których siłą rzeczy musiałam zrezygnować z powodu dolegliwości bólowych lub podwyższonej temperatury.

Siedzenie w poczekalni bywa nudne. Większość ludzi spędza ten czas przeglądając rzeczy na swoich smartfonach. Ja jednak staram się wtedy coś czytać. Kiedy pobierałam edukację, były to notatki i szeroko rozumiane podręczniki. Teraz mam więcej czasu na czytanie dla przyjemności, a w bibliotece spędzam wiele chwil, najczęściej w momentach, pomiędzy pracą na świetlicy szkolnej, a pracą w świetlicy środowiskowej. Żałuję, że nie można w niej "pobuszować" pomiędzy półkami, szukając ciekawych pozycji. Dlatego najczęściej zamawiam książki z "półek" na portalu "lubimyczytać". Jedną z ostatnich takich książek była "Kwiaty dla Algernona" autorstwa Keyesa Daniela.

Tytuł: "Kwiaty dla Algernona"

Autor: Keyes Daniel

Wydawnictwo: Rebis

Poznań 2022

Ilość stron: 298

Poznajcie Algernona. Algernon w niewyobrażalnym tempie pokonuje przygotowany dla niego labirynt, bezbłędnie pokonując każdą z czyhających na niego pułapek. Za każdym razem robi to coraz szybciej i sprawniej. To szczur, szczury są inteligentne. Jednak Algernon został poddany specjalnej operacji, po której jego iloraz inteligencji gwałtownie zaczął rosnąć.

Poznajcie teraz trzydziestodwuletniego mężczyznę o imieniu Charlie. Mimo wieku jego iloraz inteligencji odpowiada ilorazowi małego dziecka. Wciąż chodzi do szkoły, gdzie uczy się czytać i pisać, pracuje w piekarni, gdzie wykonuje schematyczne czynności. Pojawia się jednak dla niego szansa - dwaj naukowcy opracowali metodę operacji, dzięki której istnieje szansa zwiększenia IQ. Skoro na Algernona zadziałało, dlaczego z Charliem miałoby być inaczej? I rzeczywiście, po operacji mężczyzna w błyskawiczny sposób przyswaja nowe informacje. Nikt jednak nie wie, ile to potrwa, ani jaki będzie finał tego eksperymentu.

"Kwiaty dla Algernona" to książka na miarę "Forresta Gumpa" (nota bene świetnego i w formie książki i filmu). Tutaj też mamy do czynienia z osobą początkowo upośledzoną umysłowo, która wzbudza w czytelniku i współczucie i sympatię. Jednak o ile Forrest Gump przez cały czas "pozostaje głupi", o tyle Charlie przez pewien czas jest prawdziwym geniuszem, co widać chociażby po stylu jego pisania (książka jest w formie dziennika). Akcja książki budzi jednak pytanie - na ile etyczne są takie operacje na ludziach. I do czego mogą tak naprawdę doprowadzić. Tytułowy Algernon był szczurzym geniuszem, ale jego mózg zaczął się też szybciej starzeć, przez co i szybciej odszedł z tego świata. Czy z ludźmi będzie podobnie? I czy Charlie nie zapomni położyć kwiatka na grobie swojego szczurzego przyjaciela? Dowiemy się z książki.

Tak sobie czytałam tą książkę i myślałam nad tymi wszystkimi moimi znajomymi, którzy są upośledzeni umysłowo. Nad kolegami i koleżankami z przedszkola i szkoły, nad znajomymi z klubu sportowego oraz wspólnot "Wiara i Światło". W końcu nad starcami z DSS, z którymi staram się od czasu do czasu spotykać. Czasami są, czy też byli, tak irytujący w swoim zachowaniu, że wewnętrznie mam ich dosyć. Ale chyba nie zdecydowałabym się poddać ich takiej operacji. Za żadną cenę. Może oni stanęli na mojej drodze po to, abym inaczej patrzała na świat ciesząc się z tego, co mam. Zresztą oni chyba na swój sposób są szczęśliwi w tym swoim życiu i zadowoleni. Jasne, że byłaby to znaczna ulga dla ich rodziców i opiekunów, ale czy warto by było zmieniać całe ich życie dla kilku miesięcy "mądrości"? Nie sądzę...

2235. Niepewność płynąca prosto z głębi serca

Czy powinno mnie dziwić to, że po powrocie z obozów wspólnotowych zostałam zasypana pytaniami na temat wrażeń, jakie z nich przywiozłam? Nie powinno. I nawet byłam przygotowana na nie. Bo gdyby było inaczej, to pewnie to dopiero by mnie zdziwiło. A tak po Mszy świętej szybko zdałam raport z tego, co się gdzie dzieje, żeby Ksiądz Niosący Światło miał spokojną głowę. 

Kurcze, ja wiem, że on najchętniej wciągnąłby mnie do wspólnoty, tylko nie wiem w jakim charakterze. Jej głównymi odbiorcami są osoby z niepełnosprawnością intelektualną i ich rodziny. Ja z kolei jestem w tzw. normie intelektualnej (cokolwiek to oznacza). Wierzcie mi, przez połowę podstawówki i całe gimnazjum byłam w jednej klasie z kolegami i koleżankami z upośledzeniem umysłowym (nie utworzyli oddzielnych klas sportowych) i albo ja i mnie podobni byliśmy sfrustrowani, bo przerabiany materiał był banalny, albo oni byli źli, kiedy nie rozumieli tego, co nauczyciele nam tłumaczyli. Dlatego lekcje były z reguły dostosowane do nich, przez co my dosłownie umieraliśmy na nich z nudów, a po lekcjach zostawaliśmy na zajęciach wyrównawczych, aby nadgonić materiał. Albo robiliśmy to w domu. 

No dobra, powiecie że zajęcia szkolne to coś innego. Nie mówię, że nie. Ale myślę, że zasada funkcjonowania może być podobna. Może, chociaż nie musi. Pracy w grupie liznęłam na obozie. Trochę przypominały mi te prowadzone podczas salezjańskich półkolonii. Gdyby tak wyglądały spotkania, albo ich większość, to byłoby dobrze. 

Wracając do charakteru mojego członkostwa we wspólnocie, to mogłabym być po prostu wolontariuszem (jak córka mojej kuzynki), ewentualnie animatorem. Albo prowadzić kronikę wspólnotową, ewentualnie fanpage, którego ani jedna, ani druga wspólnota nie ma. Mogłabym to zaproponować, jednak gdzieś z tyłu głowy pojawia mi się myśl - czy to czasem nie jest oznaka mojej wewnętrznej pychy i chęci bycia ponad innymi? Niby jestem tym wychowawcą na świetlicy, a kiedy trzeba to i animatorem salezjańskim i nie ma zbyt dużo skarg na mnie, niby przez lata prowadziłam parafialną kronikę i wiernym podobało mi się to co piszę, więc może to właśnie są te ewangeliczne talenty, którymi mogę się dzielić z innymi, a jednak zastanawiam się, czy to nie jest już wychodzenie ponad szereg. Wiem też, że nie otrzymam żadnej funkcji tak na wstępie. No, ale skoro na bycie animatorem salezjańskim cierpliwie czekałam przez parę lat, to i tutaj mogę spokojnie poczekać, stopniowo pokazując, co tak naprawdę potrafię, nawet jeżeli na pierwszy rzut oka tego nie widać. Poczekam tyle, ile będzie trzeba. Chyba, że wcześniej zrezygnuję z uczęszczania na spotkania wspólnot, bo np. nie znajdę na nie czasu. Tak też się może zdarzyć, jestem tylko człowiekiem, nie cyborgiem. Jednak tak sobie myślę, że lepiej zrezygnować z takiego powodu, niż np. z braku cierpliwości. Zresztą Ksiądz Niosący Światło tyle razy życzył mi cierpliwości podczas spowiedzi (jakbym jej nie miała...), że nie ma bata, aby mi jej zabrakło.

Logo całego ruchu

Tak sobie po cichu myślę, że naukę jaką wyniosę z obecności w tych wspólnotach (bo głęboko wierzę w to, że będzie ona pozytywna) przekuję w coś dobrego. Może z czasem uda się przeprowadzić z parafialną scholą podobne spotkania formacyjne, bo nigdy czegoś takiego nie mieliśmy. Raz w miesiącu to nie jest dużo (a tak właśnie funkcjonują te wspólnoty). Pewnie uzyskam negatywną odpowiedź, jak zawsze, ale pomarzyć można. A swoją drogą to jak ja mam się udzielać w parafii, skoro od wszystkiego mnie odsuwają... Dobra, czekam na zmianę proboszcza z nadzieją na lepszy czas. A takie spotkania mogłyby być w moim mieszkaniu, on nie musiałby o tym wiedzieć.

Bardziej hardgorowy pomysł też mam. Ale on to już się nie spełni. No, nie realne to jest i tyle. A może jednak...

2217. Mam takie małe marzenie...

Ostatnio coraz częściej przyświeca mi pewna myśl związana z moim dalszym życiem. Myśl realna do wykonania, pod warunkiem, że odpowiednio się do tego zabiorę. Dlatego staram się jak najwięcej czytać o osobach niepełnosprawnych w różnym stopniu. Tak, aby poznać przyczyny ich ograniczeń, problemy z nich wynikające, jak i ewentualne skutki ich ułomności. 

Niepełnosprawność to nie tylko mózgowe porażenie mózgowe, jak wydaje się większości z nas. Niepełnosprawność to szereg innych schorzeń i ułomności skutecznie utrudniające codzienne funkcjonowanie danej osoby w społeczeństwie. Dlatego za niepełnosprawną uważana jest zarówno osoba z upośledzeniem narządu ruchu, upośledzeniem umysłowym, mająca znaczne wady słuchu i wzroku, jak również ta, która zmaga się z cukrzycą czy też nadciśnieniem. Zdziwieni? Fakt, na pozór te schorzenia nie powinny być zaliczane do niepełnosprawności, ale zważając na powikłania jakie niesie ich nieleczenie można już mówić, że w większości prowadzą one do niej.

Wiecie gdzie najlepiej widać, że niepełnosprawność niejedno ma imię? We wszelkiego rodzaju placówkach, do których uczęszczają takie dzieci. Osobiście chodziłam do klasy z uczniami z niepełnosprawnością umysłową, z krótszą nogą, z porażeniami mózgowymi w większym i mniejszym stopniu ode mnie, z zanikiem mięśni po umieszczeniu nogi w gipsie, z przepukliną kręgosłupową, z zespołem Apperta, z zaburzeniami psychicznymi, z niesprawną jedną nerką. Wielu z nich na pierwszy rzut oka wydaje się zupełnie zdrowych. Ale tak nie jest. I naprawdę żal mi jest czytać wpisy, w których ich autorzy sugerują, że problemy ze wzrokiem, mukowiscydoza czy też cukrzyca to żadna niepełnosprawność. Nieprawda! To też jest niepełnosprawność, dla nią dotkniętych być może jeszcze większa niż niepełnosprawność ruchowa.
Z drugiej strony zauważyłam dziwną zależność, że dla wielu osób, zwłaszcza starszych, osoba niepełnosprawna to taka, która porusza się na wózku inwalidzkim, o kuli, bądź nie ma jakiejś kończyny. Ja z moim zachwianiem równowagi jestem dla nich tylko osobą np. pod wpływem alkoholu bądź narkotyków. W sumie nie dziwię się starszym osobom, które przeżyły np. wojnę i taki obraz osoby niepełnosprawnej zachował się w ich umyśle. Tego się nie zmieni, a bynajmniej nie tak łatwo. Dlatego jestem za edukacją na ten temat w ramach zajęć szkolnych. Tym bardziej, że bardzo często zdarza się tak, że dziecko z niepełnosprawnością jest zapisane do w miarę przystosowanej szkoły masowej, ale "nie ma do niej wstępu". Problemem są teoretyczne bariery, ale nie od dzisiaj wiadomo, że największe bariery są tak naprawdę w naszych głowach. Przez lata tkwimy w głęboko ukrytych stereotypach dotyczących niepełnosprawności, przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Raz, jak usłyszałam od babci jej teorię na temat tego, dlaczego jestem niepełnosprawna i czego nie mogę robić, to włos mi się zjeżył na głowie.

Myślenia starszych osób raczej trudno jest zmienić, ale na myślenie młodych osób mogę już wpłynąć. Cieszę się więc, że dostałam szansę pracy w świetlicy środowiskowej, praktyk w szkole, wolontariatu w Oratorium, a nawet pomocy w przygotowaniu kandydatów do sakramentu bierzmowania. Nie zawsze jest i nie zawsze było łatwo, czasami człowiek ma ochotę wyć z bezsilności. Na szczęście zawsze wtedy znajduje się ktoś, kto szczerze wesprze w tym, co się robi. Myślę, że to wszystko pokazuje też, że osoby niepełnosprawne, przy odpowiednim wspomaganiu ze strony innych, też mogą coś wnieść w społeczeństwo i jego funkcjonowanie. Ważna jest przy tym samoświadomość tego, kim się jest, jakie ma się zasoby, ale i ograniczenia. Z tym łatwiej jest iść przez życie i działać.

Marzę o zorganizowaniu warsztatów szkolnych. Takich, które uświadomiłyby i pokazały dzieciakom, że chociaż możemy różnić się od siebie wyglądem, zachowaniem, to jednak bardzo często mamy te same zainteresowania, marzenia, pragnienia. Że czasami musimy się wspierać w dążeniu do osiągnięcia celu. Że wzajemnie możemy się od siebie wiele nauczyć. Może wreszcie wykorzystam to, czego nauczyłam się podczas studiów z pracy socjalnej w Krakowie. Ot, takie trochę naiwne marzenie czy też pragnienie ukryte gdzieś na dnie serca...

2196. Gdyby tylko

W czasie mojej edukacji wielokrotnie mi zarzucano, że mam łatwiej, bo nie muszę pisać ręcznie sprawdzianów, a jak już to mogę je pisać w nieskończoność. I o ile ten zarzut z ust dzieciaków z pierwszych trzech klas jeszcze mogę jakoś wytłumaczyć pewną niewiedzą w tym wieku, o tyle usłyszenie go od 23 latka, który powinien logicznie pomyśleć, już nie do końca.

Szkoda tylko, że nie pomyślał on o tym, że jest to po prostu wyrównywanie szans, których pozbawiło mnie moje schorzenie. Że gdybym pisała ręcznie kolokwia, to nie wiem, czy bym je napisała, pewnie nie. Że nawet wydłużony czas jest wynikiem ograniczeń narzuconych mi przez ciało. Że dostosowań na studia nie dostałam w gratisie, każde musiałam uargumentować. Ja naprawdę oddałabym je wszystkie, gdyby mi się polepszyło. Więc po co ta scena zazdrości? Sama nie wiem.

Ostatnie zaległe kolokwium z zeszłego tygodnia zdane. Jutro pierwszy egzamin. Och, a potem bite dwa tygodnie dzień w dzień coś. A z tyłu głowy pojawia się pytanie, czy dam radę. Dam, może nie będzie samych piątek, ale dam.

Z tego wszystkiego nie poszłam do Księdza i nie złożyłam mu życzeń ani nie dałam kartki rocznicowej. Jutro to zrobię. A dzisiaj musi zadowolić się SMSem z życzeniami.

2184. Być mistrzem własnego życia

Kiedy w listopadzie ubiegłego roku zmarł wicemistrz paraolimpijski z Paryża w szabli i brązowy medalista w szpadzie Michał Dąbrowski, moje myśli powędrowały w stronę innego polskiego parasportowca, Jacka Gaworskiego. Szczerze powiedziawszy to wcześniej praktycznie nic o nim nie wiedziałam, aż do chwili, kiedy w Internecie pojawił się >>ten<< artykuł. Wstrząsnął mną. I to bardzo.

Michał i Jacek - obaj byli parasportowcami, obaj reprezentowali Polskę na paraolimpiadzie (Jacek w Rio de Janeiro w 2016 roku, Michał w Paryżu), obaj zdobyli medale, i obaj chorowali na nowotwory. Michał zmagał się z nowotworem przewodów żółciowych wewnątrzwątrobowych, Jacek z nowotworem mnogim rdzenia kręgowego oraz złośliwego czerniaka błon śluzowych. Obie choroby bardzo ciężkie i raczej nie rokujące. A mimo to obydwaj zdołali dowieść swojej wytrwałości i hartu ducha, kiedy mimo bólu i cierpienia stawali na planszy i walczyli najlepiej, jak było ich na to stać.

Ale walczyli też w życiu. O jutro bez bólu, o nierefundowane leki, o życie bez bólu, o lepszy los. Michał zakończył tą walkę w listopadzie. Zaledwie trzy miesiące po zdobyciu medali na igrzyskach paraolimpijskich i dzień po odznaczeniu go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Informacja o śmierci Jacka Gaworskiego przyszła dwa dni przed jego urodzinami. Wiadomo, że nikt nie będzie żył wiecznie, ale jakoś tak dziwnie mi się zrobiło mi się, kiedy o tym przeczytałam.

Cokolwiek by o nich nie myśleć - byli mistrzami nie tylko w sporcie, ale i w prywatnym życiu. I walczyli do końca, jak niejeden sportowiec. A może teraz w dalszym ciągu walczą gdzieś tam...

Jacek Gaworski (13 maj 1967 - 11 maj 2025)

2076. Praca dla niepełnosprawnych

HR Inspiracje - Pracownicy niepełnosprawni: fakty i mity, obawy i korzyści

W Polsce osób aktywnych zawodowo, którzy posiadają orzeczenie o niepełnosprawności jest około 3,4 mln. Jedynie co piąta z nich pracuje. Przyczyny bywają różne, ale jedną z najczęściej akcentowanych są obawy pracodawców kierowane stereotypami dotyczące pracowników niepełnosprawnych. To duża strata, ponieważ osoby z niepełnosprawnością to grupa pracowników z niewykorzystanym potencjałem, a zatrudnienie ich wiąże się dla firmy z korzyściami społecznymi, finansowymi i wizerunkowymi.

Nie da się ukryć, że wiele pracodawców obawia się, że osoba niepełnosprawna będzie mało wydajnym pracownikiem. Jednak doświadczenia przedsiębiorców, którzy zdecydowali się na zatrudnienie osób z niepełnosprawnością podkreślają finansowe i wizerunkowe korzyści, jakie przyniosło to zespołowi. Głównie jednak podkreślają zaangażowanie oraz lojalność takich pracowników.

Bo czy poruszająca się na wózku księgowa nie może wykonywać pracy umysłowej? Wszak wózek nie jest żadną przeszkodą. A czy chorująca na cukrzycę osoba nie może wykonywać pracy rekrutera, jeżeli tylko posiada odpowiednie kwalifikacje? Tak naprawdę potrzeba zmierzenia cukru lub zaaplikowania insuliny najczęściej odbywa się o ustalonych porach i nie ma wpływu na jakość wykonywanej pracy. 

Chcąc zatrudnić osobę z niepełnosprawnością warto postawić na jej umiejętności, doświadczenie i chęć jego powiększenia. Z kolei bazując na stereotypach i wyobrażeniach można wpaść w pułapkę myślenia, że osoby posiadające orzeczenie o niepełnosprawności mogą pracować wyłącznie w miejscach pracy chronionej, albo na specjalnie przystosowanych stanowiskach. Ale osoby z niepełnosprawnością mogą podejmować zatrudnienie w wielu branżach i na różnych stanowiskach. Jak pokazuje doświadczenie zdobyte przez wiele firm, osoby z niepełnosprawnością odnajdują się zarówno jako pracownicy biurowi, jak też pracownicy fizyczni, produkcji itp. Trzeba też pamiętać, że dynamicznie rosnący poziom wykształcenia wyższego przez osoby posiadające ograniczenia, znacznie wpływa na możliwości podejmowania pracy na stanowiskach wymagających wysokich kwalifikacji.

Przedsiębiorcy pytani o chęć zatrudnienia pracowników z niepełnosprawnością często odpowiadają, że myśleli o tym, lecz ich firma nie jest przystosowana dla takich osób. Tymczasem schorzenia u wielu osób są zupełnie niewidoczne. Bo czy niepełnosprawność związaną z krążeniem, cukrzycę czy też nadciśnienie naprawdę widać? W dodatku takie osoby nie potrzebują właściwie żadnych przystosowań architektonicznych w miejscu pracy. A czy coś stoi na przeszkodzie, żeby zatrudnić osobę poruszającą się na wózku, ale spełniającą wymagania podane w ofercie pracy, w firmie, której siedziba znajduje się w budynku pozbawionym przeszkód architektonicznych? Warto tutaj wspomnieć, że jeśli pracodawca zdecyduje się na przystosowanie miejsca pracy, może otrzymać zwrot poniesionych kosztów.

Kierując ofertę pracy do osób z niepełnosprawnościami należy szczegółowo określić wymagania i zakres obowiązków. Grupa osób z niepełnosprawnościami ze względu na ich rodzaj i stopień oraz osobiste kwalifikacje, cechy osobowościowe i umiejętności jest bardzo zróżnicowana. Rekrutując takie osoby można skorzystać ze współpracy z wyspecjalizowaną agencją doradztwa personalnego albo organizacjami pozarządowymi zajmującymi się aktywizacją osób niepełnosprawnych. Można też zadbać o odpowiednie przeszkolenie pracowników działów HR w celu zapewnienia jak największej efektywności działań rekrutacyjnych. Sama rozmowa rekrutacyjna osoby z niepełnosprawnością nie powinna różnić się od innych rozmów kwalifikacyjnych, co nie oznacza, że nie wymaga odpowiedniej postawy w stosunku do kandydata. W przyjaznej i otwartej atmosferze rozmowa kwalifikacyjna może być początkiem budowania relacji i otwartości na niepełnosprawność kandydata.

W sytuacji wprowadzenia pracowników z niepełnosprawnością do zespołu mogą pojawić się następujące pytania: Czy mogę zapytać o niepełnosprawność? Czy powinienem pomóc, czy raczej nie pomagać? Jak mam mówić, żeby kogoś nie urazi? Mogą one najczęściej wynikać z braku doświadczeń z osobami z niepełnosprawnością, dlatego tak ważne jest przygotowanie zespołu do wspólnej pracy. Nieoceniona może okazać się tutaj rola managera, który potrafi umiejętnie zarządzać różnorodnym zespołem. Szkolenia pomagające "oswoić niepełnosprawność" są idealnym narzędziem do pokonywania wszelkich obaw. Mają one na celu przełamywanie stereotypów oraz uświadomienie, że osoby niepełnosprawne jako pracownicy mają podobne oczekiwania, dążenia jak i obawy wynikające z nowych sytuacji, które dotyczą chociażby innego traktowania przez pracowników ze względu na niepełnosprawność.

Zatrudnienie pracowników z niepełnosprawnością świadczy o potwierdzeniu zasady różnorodności w kształtowaniu polityki personalnej danej firmy. Otwartość na zatrudnienie osób niepełnosprawnych buduje również wizerunek firmy w oczach samych osób niepełnosprawnych. To zaś może mieć bezpośrednie przełożenie na pozyskanie nowej grupy klientów i odbicie w wymiarze ekonomicznym.

Na podstawie: https://hrstandard.pl/2015/08/03/hr-inspiracje-pracownicy-niepelnosprawni-fakty-i-mity-obawy-i-korzysci/

2063. Zdążył jeszcze zdobyć dwa medale Paraolimpijskie

Zaledwie 3 miesiące temu reprezentował nasz kraj podczas Igrzysk Paraolimpijskich w Paryżu. Zdobył na nich dwa medale - srebrny w szabli i brązowy w szpadzie. Jednak prawdziwą walkę przyszło mu stoczyć z nowotworem.

Michał Dąbrowski 10 lat temu w wyniku nieszczęśliwego wypadku złamał kręgosłup. Wózek inwalidzki nie przeszkodził mu w byciu mężem, tatą Jasia i Małgosi, przyjacielem. A nawet otworzył przed nim nowe możliwości. Przygodę z szermierką rozpoczął w 2018 roku w Stowarzyszeniu Szermierka Wołomin. Dzięki wieloletnim treningom i osiągnięciom został członkiem kadry narodowej w szermierce na wózkach nominowanym do tytułu sportowca Guttmanny 2023. Poprzez ciężką pracę i wygranym walkom w czasie Pucharów Świata, Mistrzostw Europy i Mistrzostw Świata zakwalifikował się do udziału w Igrzyskach Paraolimpijskich w Paryżu, gdzie wywalczył dwa medale.

W zeszłym roku w październiku w czasie Mistrzostw Świata w Terni we Włoszech źle się poczuł, mimo to aż dwa razy stanął na podium. Miesiąc później zdiagnozowano u niego nowotwór przewodów żółciowych wewnątrzwątrobowych. Brał chemię, a w celu zwiększenia skuteczności leczenia zaproponowano mu dodatkową immunoterapię oraz podanie nowoczesnego leku, który nie jest refundowany. Lek ten musiał być podawany co trzy tygodnie przez około dwa lata z możliwością modyfikacji. Potrzebne były także środki finansowe na zastosowanie nowoczesnych technik leczenia raka, takich jak embolizacja, termoablacja i nanoknife. Ponieważ koszty leczenia przewyższały możliwości finansowe sportowca, założył on zbiórkę pieniędzy na ten cel.

Marzył, aby widzieć jak dorastają jego dzieci, aby towarzyszyć żonie w codziennych zmaganiach. Oraz o tym, aby nie zostawiać ich samych.

Dzisiaj przyszła wiadomość, że Michał nie żyje. Miał zaledwie 38 lat. Może szermierka i szpada nie leżą jakoś szczególnie w obszarze moich zainteresowań, ale o Michale wielokrotnie czytałam, także w kontekście Igrzysk Paraolimpijskich w Paryżu. I jakoś tak mu po prostu kibicowałam i w walce na macie, i poza nią. 

Jakoś tak po trafieniu na informacje na temat śmierci Michała Dąbrowskiego moje myśli automatycznie powędrowały ku innemu niepełnosprawnemu szermierzowi - Jackowi Gaworskiego. On też reprezentował nasz kraj podczas Igrzysk Paraolimpijskich w Rio de Janeiro, gdzie wraz z Dariuszem Penderem i Michałem Nalewajkiem zdobył srebrny medal w turnieju drużynowym. Już wtedy zmagał się ze stwardnieniem rozsianym oraz nowotworem. W ostatnim czasie jego stan znacznie się pogorszył. Ale żyje. I to jest niejako dobra informacja. W końcu dopóki człowiek żyje jest jakaś nadzieja.

2060. Różne oblicza księdza Tadeusza Isakowicza - Zaleskiego

Jedną z wspólnot, z którą współpracował na przestrzeni lat Ksiądz Niosący Światło, jest jaworzańska wspólnota Dominki Bis, będąca jednym z oddziałów międzynarodowego ruchu "Wiara i Światło" skupiającego osoby z niepełnosprawnością intelektualną i ich rodziny. Ruch ściśle wiąże się z zamysłem Jeana Vanieja (o którym pisałam >>tutaj<<), aby stworzyć podobne wspólnoty we Francji, skąd się wywodził.

Ksiądz związany jest ze wspomnianą wspólnotą od ponad 20 lat (a więc całkiem długo). Przez ten czas zdążył zżyć się z nimi na tyle, że traktuje ich jak członka swojej rodziny. I chyba ze wzajemnością, bo nie zapominają o swoim kapelanie (przez kilka lat pełnił tą funkcję równocześnie z pracą duszpasterską w parafii i w schronisku dla bezdomnych), przyjeżdżając, czy to z okazji rocznicy święceń kapłańskich, czy choćby imienin. W ogóle ostatnio mi zdradził, że bardzo by chciał ich ze mną zapoznać, ostatnio nawet była ku temu okazja - wspomniane imieniny. Co ciekawe, byłam nawet na Mszy, którą zamówili dla niego, ale już nie chciałam mu psuć świętowania i radości z wizyty gości. Może jeszcze kiedyś nadarzy się ku temu okazja.

Jednym z prekursorów obecności wspólnoty na terenach naszego kraju jest zmarły w styczniu tego roku ksiądz Tadeusz Isakowicz - Zaleski. To on założył w 1981 roku jedne z pierwszych ich oddziałów w Krakowie i w Chrzanowie, tworząc w ten sposób podwaliny pod działalność całej prowincji południowej (dotychczas wspólnoty istniały we Wrocławiu oraz w Warszawie). 

Jak wspominał w jednym z wywiadów, 4 lutego 1979 roku, ksiądz Isakowicz - Zaleski jako kleryk pojechał do Warszawy. Jego koleżanka Teresa Honowska powiedziała mu, że jakby nie miał gdzie nocować, to może zadzwonić do córki profesora Andrzeja Grzegorczyka i tam ją przyjmą. Kiedy tak zrobił usłyszał, że może przyjść, ale wieczorem odbędzie się u nich Msza, którą odprawi ksiądz Stanisław Małkowski. Ksiądz Tadeusz znał go dosyć dobrze, bo do niego najczęściej jeździł po bibułę. Z chęcią pojechał pod wskazany adres. To wtedy pierwszy raz uczestniczył w nabożeństwie dla osób niepełnosprawnych intelektualnie i spotkał się z Ruchem Wiara i Światło, znanym pod nazwą "muminki". 

Sama niepełnosprawność nie była mu obca. Jego ojciec był inwalidą. Mimo to prowadził bardzo czynne i aktywne życie. Natomiast siostra jego mamy pracowała z niewidomymi w Laskach pod Warszawą. Dzięki temu od małego miał kontakt z niewidomymi dziećmi - odwiedzał ich na organizowanych dla nich obozach harcerskich, oprowadzał je po Krakowie, a w lipcu 1978 roku zorganizował dwutygodniowy wyjazd dla kleryków z seminarium krakowskiego do Lasek, gdzie pomagali w pracach remontowych. Dodatkowo chodził do klasy z opóźnionym w rozwoju chłopcem. Mimo że zmienił w ostateczności szkołę, to Tadeusz w dalszym ciągu się z nim kolegował, a nawet podziwiał za to, że został gońcem na poczcie. 

Wtedy w lutym 1979 roku kleryk Tadeusz trafił do wspólnoty utworzonej w Warszawie przez Marcina Przeciszewskiego oraz Joasię Puzynę. Istniała ona już od kilku miesięcy i nosiła nazwę Muminki, od bohaterów książek Tove Jansson, do których podobna była jedna z podopiecznych.

Oprócz księdza Małkowskiego Mszę odprawiał jeszcze jeden ksiądz ze Słowacji. Kleryk Tadeusz, przyzwyczajony w seminarium do pewnych form, był nią trochę zdegustowany - zwłaszcza tym, że Eucharystia była sprawowana na stole, na którym potem podano jedzenie. Nawet udział osób niepełnosprawnych nie zrobił na nim większego wrażenia, a nawet wydawało mu się dziwactwem.

Pierwszy ośrodek Ruchu Wiara i Światło powstał we Wrocławiu. To tam mieszkała Teresa Breza. W 1955 urodziła jej się córeczka, Joasia, u której stwierdzono zespół Downa. Pani Teresa, jako osoba religijna przeżywała to, że niepełnosprawne dzieci siedziały w domu i nie miały normalnej katechezy. Co prawda były we Wrocławiu parafie katechizujące niepełnosprawnych, ale traktowano ich jak małe dzieci. Pani Teresa jednak chodziła do kurii prosząc o kształcenie księży w tym kierunku, a nawet na jesień 1977 roku wyjechała do mieszkającej w Paryżu córki, aby szukać odpowiednich materiałów dydaktycznych. To wtedy poznała współzałożycielkę Wiary i Światło, Marie-Helene Mathieu. Po powrocie do Polski przetłumaczyła książkę "Psychopedagogika religijna osób niedorozwiniętych umysłowo" i doprowadziła do jej publikacji, dzięki czemu sprawa katechez niepełnosprawnych ruszyła z miejsca. Rok później zaproszono ją do Brukseli na kongres Wiary i Światła. Pod wpływem rozmów z jezuitą Andre Robertim i Jeanem Vanierem postanowiła, że stworzy podobną wspólnotę we Wrocławiu.

W 1981 roku diakon Tadeusz został skierowany na parafię w Chrzanowie, gdzie od razu zaczął szukać osób niepełnosprawnych. To tam założył kolejną wspólnotę Wiary i Światło, za którą był odpowiedzialny. Na początku dojeżdżał też do Krakowa. Jednak wraz z wybuchem stanu wojennego wyjazdy stały się uciążliwe, przez co wspólnota krakowska zamarła na kilka miesięcy. A jednak latem 1982 roku udało mu się zorganizować wspólny obóz w Milówce, integrujący obydwa środowiska. Uczestniczyło w nim kilkunastu podopiecznych i kilkudziesięciu opiekunów.

Jednocześnie zaczął mieć problemy z Jeanem Vanier, który nie popierał tego, że to ksiądz Isakowicz - Zaleski jest odpowiedzialny za wspólnotę, nie będąc tylko i wyłącznie jej kapelanem. Punktów spornych było więcej, jak choćby nazwa "muminki", czy brak statusu stowarzyszenia dla wspólnoty. Problem był też w tym, czy Ruch może mieć swoje domy - był to ruch wspólnot spotykających się i jeżdżących razem na wakacje, ale nie posiadających nieruchomości. 

Ksiądz Isakowicz - Zaleski był inicjatorem powstania "Małych muminków", wspólnoty dla dzieci od 6 do 16 roku życia, co było ewenementem na skalę całego ruchu koncentrującego się na osobach dorosłych. W 1984 roku nawiązał kontakt ze studentami pierwszego roku psychologii i namówił je do współpracy. Już rok później zorganizował pierwszy obóz w "Chorążówce". Sam ksiądz starał się nie zamykać w swoim środowisku i jeździł jako kapelan ze wspólnotami z Warszawy i Lublina. Jednak Małe Muminki angażowały go najbardziej - "paszczaki" przyprowadzały następnych "paszczaków", a zainteresowanie ruchem było tak duże, że już w 1987 roku podzielono całość na dwie wspólnoty.

Myślę, że to mniej znana strona życia ormiańskiego księdza. Wielu z nas może pamiętać, jak kilka lat temu zrobiło się głośno o tym kapłanie, kiedy na polskim rynku książkowym pojawiła się książka jego autorstwa "Księża wobec bezpieki na przykładzie Archidiecezji krakowskiej". Co więcej, kiedy byłam w pierwszej klasie liceum, to w mojej szkole zorganizowane zostało spotkanie autorskie z księdzem Tadeuszem Isakowiczem - Zaleskim, które dotyczyło również promocji wspomnianej książki.

Wtedy, w wieku tych 16 lat jakoś szczególnie nie interesowały mnie tego typu rzeczy. Owszem, lubiłam historię, ale tak jak już kiedyś pisałam, bardziej jej wycinkami niż całością. A okres PRL-u nie należał, i w zasadzie w dalszym ciągu nie należy, do owych wycinków. Nie wiem, może dlatego, że znajdował się on na końcu nauki historii, a przez to traktowany był nieco po macoszemu?

Przez lata nie czułam też specjalnej potrzeby zapoznania się z tą pozycją (chociaż na portalu lubimyczytać dodałam ją na półkę "chcę przeczytać"). Aż do teraz. Im więcej po śmierci księdza Isakowicza - Zaleskiego czytałam na jego temat, tym bardziej chciałam poznać również ten aspekt jego życia. Na szczęście po sprawdzeniu dostępności pozycji w Bibliotece Śląskiej okazało się, że przynajmniej jeden jej egzemplarz nie został wypożyczony. Nie traciłam więc okazji i postanowiłam ją wypożyczyć. A potem na kilkanaście dni pogrążyłam się w jej lekturze, czemu sprzyjały katowickie korki. Trochę mną ona wstrząsnęła, ale i starałam się podejść do wszystkiego od strony sprawców, zastanawiając się co nimi kierowało, że weszli na taką drogę. Bo o ile wiele z księży ewidentnie miało prowadzone teczki bez ich zgody i wiedzy, o tyle inni mieli tego pełną świadomość. Ale tego chyba nigdy się nie dowiem.

Tytuł: "Księża wobec bezpieki na przykładzie Archidiecezji krakowskiej"

Autor: Tadeusz Isakowicz - Zaleski

Wydawnictwo: Znak

Kraków 2007

Liczba stron: 592

Ksiądz Tadeusz Isakowicz - Zaleski jest znany głównie jako duchowny obrządku ormiańskiego oraz żywy krzewiciel pamięci o rzezi wołyńskiej. Jednak kilkanaście lat temu był na ustach całej Polski z zupełnie innego powodu. Spod jego pióra wyszła bowiem książka przedstawiająca zupełnie inny obraz księży katolickich w naszym kraju. Pozycja ta wstrząsnęła niejednym czytelnikiem i zmusiła do zadania sobie pytania - to w takim razie co było wolne od inwigilacji, skoro tym procederem został objęty nawet kościół?

"Księża wobec bezpieki" to gruntowna monografia dotycząca księży z archidiecezji krakowskiej, którzy w jakiś sposób podjęli współpracę z krakowskim Urzędem Bezpieki bądź wobec nich była prowadzona inwigilacja. Nie wszyscy byli tego świadomi, co jeszcze bardziej podkreśla ich dramat, ale też wyrachowanie funkcjonariuszy SB. Dzięki zachowanym w krakowskim IPNie teczkom możliwe było prześledzenie historii większości z nich, a przez to zrekonstruować ich działalność. Jak dla mnie sporym zaskoczeniem było to, że donosy dotyczyły chociażby takich osób jak ks. Franciszek Blachnicki (twórca Ruchu Światło - Życie), ks. Antoniego Sołtysika (twórca Ruchu Apostolstwa Młodych), Józefa Tischnera, a nawet kardynała Franciszka Macharskiego. Na końcu publikacji znajduje się dość pokaźnych rozmiarów aneks zawierający listy z wyjaśnieniami od księży, co do których jest przypuszczenie, że współpracowali z bezpieką.

Kiedy książka "Księża wobec bezpieki" pojawiła się na rynku, znaleźli się jej zwolennicy, ale i przeciwnicy. Wiele ludzi twierdziło, że źle się stało, że niektóre fakty ujrzały światło dzienne. Ale może też pokazało to, że ludzie związani z Kościołem są tak samo słabi i podatni na manipulację jak każdy inny. Że też mają swoje wady, a przez to bliżej im do przeciętnego człowieka, niż do Boga. Myślę, że to ważne, bo z jednej strony są oni następcami Chrystusa na ziemi, a z drugiej wcale nie daje im to boskiej natury, jak chciałby niejeden z nas.

2043. Za błędy okołoporodowe można otrzymać odszkodowanie

Jedną z przyczyn wystąpienia u dzieci dziecięcego porażenia mózgowego są błędy okołoporodowy. Nie jest to oczywiście jedyne ich następstwo, ale jedno z wielu. Najczęściej wiąże się to z nieprzeprowadzeniem we właściwym czasie cesarskiego cięcia w myśl zasady, że jest to fanaberia matek, a poza tym najlepszym sposobem przyjścia noworodka na świat jest naturalny poród. Tymczasem dziecko chce przyjść na świat, ale nie może, więc się dusi, a w mózgu dochodzi do nieodwracalnych zmian, które rzutują na całe jego życie. Wbrew pozorom, nie da się ich naprawić, a jedynie skorygować. To trochę tak, jak z samochodem - kiedy karoseria jest wygięta, można ją wyklepać, ale nigdy nie będzie ona taka sama jak na początku.

Niewiele osób, a zwłaszcza rodziców, wie że mają możliwość ubiegania się o odszkodowanie za owy błąd lekarski. Bo inaczej tego nie da się sklasyfikować. Tak jak powiedziałam, dziecięce porażenie mózgowe nie zawsze wynika z nieprawidłowego porodu, ale jest to najczęstsza przyczyna tego rodzaju schorzenia, które na zawsze już będzie rzutować na ich życiu. O tym, jak dochodzić swoich praw mówi wywiad z dwoma prawniczkami, który ukazał się 11 kwietnia 2019 roku na onecie. Właściwie był to wywiad przeprowadzony przez Zuzanną Opolską w ramach kampanii "Prawda". Chociaż od momentu jego publikacji minęło 5 lat, to uważam, że w dalszym ciągu jest on bardzo aktualny.

Prawniczki: Błędy okołoporodowe? Kobieta zostaje z dzieckiem na dobre i na złe.

Błędy okołoporodowe zajmują pierwsze miejsce w najczęściej popełnianych przez personel medyczny zaniedbaniach i pomyłkach. Wiele matek nie idzie do sądu i latami żyje w poczuciu winy. Wydaje im się, że czegoś nie poczuły, nie zgłosiły lekarzowi, za późno przyjechały na porodówkę. Zuzanna Opolska rozmawiała z prawniczkami Małgorzatą Hudziak i Joanną Lazer o błędach okołoporodowych.

Joanna Lazer i Małgorzata Hudziak

• W Polsce rekordowe zadośćuczynienie dla dziecka poszkodowanego przez błąd okołoporodowy wyniosło 1 200 000 zł.
• Nie stawiamy się jednak, z założenia, wyłącznie po stronie pacjentów, ponieważ sprawy bywają różne. Dzięki temu lepiej potrafimy oszacować szanse procesowe i słabe strony przeciwnika.
• Szpital nie ma prawa odmówić wydania dokumentacji. Musi to zrobić niezwłocznie. Jeśli zwleka, można złożyć skargę do Rzecznika Praw Pacjenta.

Zuzanna Opolska: Kancelaria Lazer&Hudziak specjalizuje się w okołoporodowych błędach lekarskich - to rewanż za szpitalną traumę?

Joanna Lazer: Motywacje były inne. Wychowałam się wśród igieł, strzykawek i bandaży - moja mama jest pielęgniarką. Przez pierwszy rok studiów prawniczych byłam przekonana, że minęłam się z powołaniem. Teraz wiem, że prawo to była dobra decyzja.

Małgorzata Hudziak: Ze mną było podobnie - mój tata jest nefrologiem. Spotkałyśmy się przypadkiem na szkoleniu. Okazało się, że mamy wspólne zainteresowania i dobrze się uzupełniamy, więc postanowiłyśmy działać razem. Zresztą przed sądami reprezentujemy nie tylko poszkodowanych pacjentów, ale czasami również personel medyczny.

Joanna Lazer: Nie stawiamy się z założenia wyłącznie po stronie pacjentów, ponieważ sprawy bywają różne. Dzięki temu lepiej potrafimy oszacować szanse procesowe i słabe strony przeciwnika.

Zuzanna Opolska: Idea brzmi: nie składamy pozwów za wszelką cenę, czyli w jakich sytuacjach nie?

Joanna Lazer: Nie idziemy w ciemno do sądu, ponieważ zdajemy sobie sprawę z tego, że klienci pokładają w nas duże nadzieje, dlatego każdą sprawę konsultujemy z naszymi ginekologami i już na etapie przedprocesowym przygotowujemy analizę medyczno-prawną.

Małgorzata Hudziak: Czyli po pierwsze sprawdzamy czy działanie lekarzy i personelu medycznego było zgodne z zasadami i aktualną wiedzą medyczną, a po drugie czy istniał związek przyczynowy między działaniem czy zaniechaniem lekarza, a szkodą pacjenta. Mówiąc prościej sprawdzamy, czy popełniono błąd okołoporodowy.

Joanna Lazer: Jeśli dokumentacja medyczna nie pozwala nam znaleźć związku przyczynowo - skutkowego, a szanse na wygrane są znikome to mówimy o tym klientom wprost, żeby oszczędzić im rozczarowań. Czasami niestety pacjenci mają pecha, nieszczęścia się zdarzają i czasem to nie błąd lekarza jest przyczyn tragedii.

Zuzanna Opolska: Wiele mam, z którymi rozmawiałam jest przekonanych, że sprawy o błędy okołoporodowe są nie do wygrania...

Małgorzata Hudziak: Najlepszym przykładem, że da się wygrać ze szpitalem są mamy, czy rodzice, którzy już wygrali. Warto walczyć dla siebie i przyszłości własnego dziecka. Świadczenie pielęgnacyjne dla rodzica, który rezygnuje z zatrudnienia wynosi 1477 zł netto miesięcznie. Co można za to kupić? Leki i środki pielęgnacyjne? A wizyty lekarskie, rehabilitacja, sprzęt? Koszt jednego turnusu to około 5-8 tysięcy, a dziecko ciężko poszkodowane potrzebuje ich minimum dwa w roku...

Joanna Lazer: Przerażająca jest jeszcze jedna rzecz - wiele mam nie idzie do sądu i latami żyje w poczuciu winy. Wydaje im się, że może czegoś nie poczuły, nie zgłosiły lekarzowi, za późno przyjechały na porodówkę. Jedna z naszych klientek popłakała się do słuchawki, kiedy dowiedziała się, że błąd popełnił personel szpitala, i że niepełnosprawność jej dziecka nie jest jej winą. To jest ten moment, kiedy ta praca daje nam największą satysfakcję. Kiedy można z kogoś zdjąć poczucie winy i mu pomóc.

Zuzanna Opolska: Mam wrażenie, że przed wejściem na drogę sądową rodziców hamują trzy rzeczy. Po pierwsze: rachunek...

Joanna Lazer: Zdajemy sobie sprawę, że wielu klientów nie stać na wynajęcie prawnika i przewidujemy inne rozwiązanie. W zależności od sytuacji, pobieramy małą, wstępną opłatę, a resztę kwoty stanowi procent od ostatecznej sumy zadośćuczynienia.

Zuzanna Opolska: Ryzykujecie tylko w bankowych sprawach?

Małgorzata Hudziak: Nie ma tzw. bankowych spraw, bo wyrok zawsze wydaje sąd, a nie my. Za to my możemy z bardzo dużym prawdopodobieństwem oszacować szanse wygranej. Czasem zdarza się, że ryzykujemy, gdy mamy wątpliwości, ponieważ analiza medyczna nie daje jasnych odpowiedzi, ale rodzice są pewni optymizmu i zarażają nas nadzieją. Wtedy walczymy.

Zuzanna Opolska: Dwa pozostałe hamulce to: konieczność stawiania się w sądzie i niekończący się proces...

Małgorzata Hudziak: To kolejne mity - rodzice muszą stawić się w sądzie tylko raz. Po to, żeby opowiedzieć, jak przebiegał poród, jak wygląda ich codzienne życie, w jakim stanie jest dziecko. Później to już my piszemy pisma, pilnujemy terminów, przesłuchujemy świadków i na bieżąco informujemy klientów o tym co się dzieje.

Joanna Lazer: Jeśli chodzi o długość procesu, to wszystko zależy od konkretnego przypadku. To może być pięć, a nawet osiem lat w różnych instancjach, ale nie musi. Wszystko zależy od stopnia skomplikowania sprawy, m.in. ilości opinii biegłych, które będą przez strony zawnioskowane.

Małgorzata Hudziak: Coraz częściej po wysłaniu pozwu, dostajemy telefon z propozycją zawarcia ugody.

Joanna Lazer: I wtedy czas oczekiwania na zakończenie sprawy jest znacznie krótszy. Myślę, że warto dodać, że po złożeniu pozwu naliczamy odsetki ustawowe za opóźnienie, więc zasądzona przez sąd suma, będzie o nie powiększona. A jeśli odsetki będą naliczane przez kilka lat, to uzbiera się z tego spora suma.

Małgorzata Hudziak: To pewne pocieszenie w razie długiego procesu.

Zuzanna Opolska: A nie jest tak, że szpitale oferują symboliczne kwoty?

Joanna Lazer: Czasami w odpowiedzi na pozew czytamy, że "żądana kwota jest rażąco wygórowana i mogłaby zostać przeznaczona na leczenie innych pacjentów". To argument poniżej pasa - jak dziecko, które jest w dramatycznie ciężkim stanie czy rodzice którzy są pod wpływem nieuzasadnionego stresu o to co będzie jutro, jak zapewnią choremu dziecku byt, kto się nim zajmie gdy ich zabraknie, mają przyjąć do wiadomości podobne uzasadnienie?

Małgorzata Hudziak: Jeśli szpital i ubezpieczyciel mają rozsądnych prawników: adwokatów i radców prawnych to negocjują kwoty i oszczędzają na odsetkach. Załóżmy, że dla dziecka okołoporodowo poszkodowanego żądamy miliona złotych zadośćuczynienia. Roczne odsetki wynoszą około 80 tys. złotych. Biorąc pod uwagę, że proces w dwóch instancjach potrwa osiem lat - suma odsetek urasta do 640 tysięcy. To element do negocjacji. My walczymy o małego pacjenta, oni o liczbę zer po przecinku.

Zuzanna Opolska: Od czego w takim razie powinnam zacząć?

Joanna Lazer: Od pobrania dokumentacji medycznej ze szpitala. Pełnej dokumentacji medycznej. To ważne.

Zuzanna Opolska: Karta informacyjna z leczenia pacjenta nie wystarczy?

Joanna Lazer: Nie. Często pacjenci myślą, że karta informacyjna z leczenia szpitalnego to ich cała dokumentacja ze szpitala. Jednak jest tego znacznie [więcej], bo jest i dokumentacja indywidualna i zbiorcza, m.in. historia choroby, obserwacje pielęgniarskie i lekarskie, zlecenia lekarskie, wyniki badań, opisy badań, raporty lekarskie, raporty pielęgniarskie i inne. Na stronie naszej kancelarii można znaleźć wniosek o wydanie dokumentacji medycznej, który wystarczy pobrać, wypełnić i złożyć w szpitalu.

Zuzanna Opolska: Szpital ma prawo odmówić?

Małgorzata Hudziak: Nie, powinien wydać dokumentację niezwłocznie. Jeśli zwleka to można złożyć skargę do Rzecznika Praw Pacjenta.

Zuzanna Opolska: Czy zdarza się, że dokumentacja medyczna odbiega od wersji zdarzeń przedstawionej przez rodziców?

Małgorzata Hudziak: Niestety tak. Prowadzimy sprawę, w której wpisy z dokumentacji medycznej znikały w tajemniczych okolicznościach. W innej z kolei, naszej klientce wydano wydruk badania KTG zupełnie innej pacjentki. Dlaczego tak się stało można się tylko domyślać...

Zuzanna Opolska: Jakie błędy przy porodzie zdarzają się najczęściej? Odmowa cesarki albo wykonanie jej za późno.

Małgorzata Hudziak: Brak stałego KTG (badanie kardiotokograficzne) nad porodem, kiedy był potrzebny. Polskie Towarzystwo Ginekologiczne w swych zaleceniach, a także Standardy Okołoporodowe określają, w jakich sytuacjach kobieta w ciąży podczas porodu powinna być podłączona pod aparaturę KTG na stałe. Indukcja porodu za pomocą wlewu kroplowego z oksytocyną jest jedną z nich. Niestety często lekarze i położne, nie przestrzegają procedur i przykładają głowicę do brzucha pacjentki na krótki czas - to błąd, który może prowadzić do tragedii.

Zuzanna Opolska: Pozywamy: szpital, ubezpieczyciela i lekarza?

Małgorzata Hudziak: Przeważnie pozywamy szpital i ubezpieczyciela - jeśli lekarz jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę, to jego odpowiedzialność jest ograniczona do trzykrotnego wynagrodzenia. Odrębnym przypadkiem jest sytuacja, w której lekarz pracuje na tzw. kontrakcie. Wtedy za błąd lekarza solidarnie odpowiedzą: lekarz i szpital lub inna placówka medyczna, z którą zawarł kontrakt. Pozwanych może być kilku, a o tym ilu decydujemy my - w zależności od strategii procesowej.

Zuzanna Opolska: Tak samo jest z położną?

Małgorzata Hudziak: Tak, ale położne i pielęgniarki są przeważnie zatrudnione na podstawie umowy o pracę. W wielu sprawach, które prowadzimy, to położne popełniają błąd, np. nie wzywając lekarza w odpowiednim momencie, jeśli poród jest niefizjologiczny tzn. przebiega z komplikacjami.

Joanna Lazer: Albo nie potrafią właściwie zinterpretować wyników badania KTG. Co ma tragiczne skutki, bo opóźnia właściwe leczenie. Czasem podają niewłaściwy lek lub nieodpowiednią jego dawkę, podają inne lekarstwo, niż zalecone, nie sprawują wystarczająco starannej opieki nad kobietą w okresie połogu i noworodkiem. Przyczyny błędów są bardzo różne.

Zuzanna Opolska: Jakich roszczeń mogę dochodzić?

Joanna Lazer: Dla dziecka - zadośćuczynienia, odszkodowania, renty, czyli co miesięcznych wypłat na stałe wydatki i ustalenia odpowiedzialności na przyszłość. Rodzice mogą dochodzić zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych w postaci prawa do niezakłóconego życia rodzinnego, a jeśli dziecko umrze to przysługuje im roszczenie za śmierć osoby bliskiej. 

Małgorzata Hudziak: Podobnie jest z rodzeństwem dziecka okołoporodowo poszkodowanego - ono również może dochodzić zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych. 

Zuzanna Opolska: Chodzi wyłącznie o starsze rodzeństwo? 

Małgorzata Hudziak: Nie tylko - prowadzimy sprawę, w której rodzice zdecydowali się na drugie dziecko, po to, żeby zajęło się chorym bratem, kiedy ich zabraknie. Musimy wziąć pod uwagę, że drugie dziecko jest emocjonalnie poszkodowane - typowe więzi rodzinne nie istnieją, a wzajemne relacje sprowadzają się do całodobowej opieki. Sąd Najwyższy w precedensowej uchwale z 27 marca 2018 r. sygn. akt III CZP 60/17, stwierdził, że sąd może przyznać zadośćuczynienie za krzywdę osobom najbliższym poszkodowanego, który na skutek błędu lekarskiego doznał ciężkiego i trwałego uszczerbku na zdrowiu. 

Zuzanna Opolska: O jakich kwotach mówimy? 

Zuzanna Hudziak: To zależy - w przypadku rodziców kwoty zadośćuczynienia wynoszą około 250 - 200 tys. i dla matki, i dla ojca. Jeśli chodzi o dzieci poszkodowane przez błąd okołoporodowy, to najwyższe zadośćuczynienie w Polsce wynosiło 1.200.000 zł. Musimy jednak pamiętać, że wypłacane jest jednorazowo i patrząc perspektywicznie milionowe odszkodowania nie wystarczają na całe życie. Z tego powodu rodzice powinni ubiegać się o rentę dla dziecka. W skład renty wchodzę wydatki na sprzęt medyczny, wózek, ortezy, leczenie - leki, wizyty lekarskie u specjalistów, rehabilitację, w tym dojazdy, opieka osoby trzeciej, np. pielęgniarki. W pozwach umieszczamy tabelkę, z której w sposób przejrzysty wynika wysokość miesięcznej renty. Wszystko musi być odpowiednio udokumentowane. 

Zuzanna Opolska: A jeśli chodzi o terminy? Do kiedy mogę złożyć pozew? 

Joanna Lazer: Dzieci mają dwa lata od uzyskania pełnoletności, czyli 20 lat od urodzenia. Rodzice 3 lata od dowiedzenia się o szkodzie - błędzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia. To ważne, że okres trzech lat liczymy "od dowiedzenia się", a nie od dnia porodu. 

Małgorzata Hudziak: Jest jedno "ale" - przepis o możliwości dochodzenia roszczeń przez dziecko w terminie 2 lat od uzyskania pełnoletności wszedł do polskiego porządku prawnego dopiero ustawą z dnia 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny ze skutkiem od dnia 10 sierpnia 2007 r. Ustawa objęła jednak porody do trzech lat wstecz, czyli nieprzedawnione w chwili wejścia w życie ustawy. 

Zuzanna Opolska: Czyli mamy czas... 

Joanna Lazer: Myślę, że lepiej działać wcześniej niż później - pamięć jest ulotna, dokumentacja medyczna się starzeje, tusz blednie. Jeśli w naszej głowie pojawi się myśl, żeby dochodzić swoich praw weźmy prawnika i nie zwlekajmy. 

Małgorzata Hudziak: Poza dokumentacją medyczną i opisem dnia porodu zawsze prosimy rodziców o dostarczenie opisu zwykłego dnia ich dziecka. To co czytamy jest wstrząsające - pojawienie się w rodzinie osoby niepełnosprawnej dezorganizuje życie wszystkich jej członków. Nie tylko mamy i taty, ale często rodzeństwa i dziadków.

 Zuzanna Opolska: Znajomi znikają? 

Małgorzata Hudziak: Bardzo często, ale nie dlatego, że są złymi ludźmi, po prostu nie wiedzą, jak się zachować, co powiedzieć, a czego nie mówić. Myślę, że to jest najgorsze - społeczne wykluczenie, tak mówią nam rodzice. 

Joanna Lazer: Na turnusach rehabilitacyjnych, na których organizujemy spotkania informacyjne dla rodziców, na korytarzach przeważnie widać matki z dziećmi. Zdarza się, że tam, gdzie pojawia się tragedia, mąż i ojciec w którymś momencie się wykrusza. Kobieta zostaje z dzieckiem na dobre i na złe. Mamy nadzieję, że to się będzie zmieniać, ponieważ na ostatnim spotkaniu informacyjnym była taka sama ilość matek jak i ojców

Na podstawie: https://kobieta.onet.pl/dziecko/prawniczki-bledy-okoloporodowe-kobieta-zostaje-z-dzieckiem-na-dobre-i-na-zle/e9bkhev

2038. Dziesięć lat temu chciałam zostać pracownikiem administracji...

O tak. I to bardzo. To był dla mnie bardzo trudny okres. Nie chcę jednak do niego wracać. Było, minęło.

Skąd mi się wzięła ta administracja to sama nie wiem. Tak jakoś wyszło. Trochę byłam rozgoryczona moim finałem studiów z Turystyki i rekreacji. Trochę też chciałam zabezpieczyć się na przyszłość. Miałam niby licencjat z Zarządzania, ale nie za bardzo wiedziałam jak go wykorzystać. Miałam rozpocząć od października studia w Grodzie Kraka z Turystyki religijnej, ale nie wiedziałam, czy mu podołam. A weekendowa szkoła policealna wydawała mi się niezłym rozwiązaniem w sytuacji studiów dziennych. Wiedziałam, że będzie się to wiązało z masą pracy, ale któż jak nie ja.

Dwa lata minęły w miarę szybko a nauka poszczególnych przedmiotów nie przynosiła mi większych problemów. Może nie był to szczyt moich marzeń, ale jak się coś zaczęło, to przynajmniej wypada spróbować skończyć. Egzamin państwowy okazał się raczej przyjemny. Co ciekawe, tuż po nim niemal od razu pojechałam zdawać dwa kolejne przedmioty do Grodu Kraka. Wszystko zaliczyłam!

Bycie pracownikiem administracji jest może i ciekawe, ale chyba nie dla mnie. Lubię kontakt z ludźmi, ale niekoniecznie przez pryzmat setki papierów, przez które trzeba się przebić. Nie twierdzę, że jest to zła praca, bo są osoby, które czują się w tym jak ryba w wodzie. Ja chyba jednak po prostu bym się w tym nie odnalazła na dłuższą metę. Bo przez kilka tygodni łączyłam studia z pracą na zastępstwo w uczelnianym sekretariacie, ale z tyłu głowy miałam przeświadczenie, że to tylko tymczasowo. 

Praca z ludźmi twarzą w twarz dużo bardziej mi odpowiada, chociaż nie zawsze jest łatwo, a niepełnosprawność bierze nieraz górę nad tym, co chcę zrobić. Zawsze lubiłam obcować z innymi i pomagać im w miarę swoich możliwości. Dlatego były studia z turystyki i rekreacji, turystyki religijnej, pracy socjalnej, nauk o rodzinie, w końcu pedagogiki. Wiem, że i w sektorze administracji też można wiele pomóc, ale w inny sposób.

Pracownikiem administracyjnym nie zostałam, ale wiele zdobytych wiadomości staram się wykorzystać w praktyce. Tak, aby nauka nie poszła na marne. Tym bardziej, że sytuacja osób niepełnosprawnych na rynku pracy, również w administracji, nie jest taka wesoła, jak mogłoby się wydawać.

Od 2011 roku obowiązują przepisy umożliwiające preferencyjne traktowanie niepełnosprawnych przy ubieganiu się o stanowiska w urzędach. Ułatwienia nie przyciągnęły jednak wymaganej liczby pracowników.

Sprawa zrobiła się głośna przy okazji strajku rodzin osób niepełnosprawnych w 2018 roku. To wtedy wielu posłów wykazywało, że znakomita większość osób z dysfunkcjami mogłaby pracować zawodowo. W związku z tym sprawdzono, jak administracja otwiera się na tę grupę osób. Z przeprowadzonej analizy wynikło, że szefowie wolą co miesiąc dokonywać wpłat na rzecz PFRON, niż szukać niepełnosprawnych pracowników. Tymczasem, zdaniem ekspertów, to właśnie urzędy państwowe powinny wieść prym w zatrudnianiu takich osób, zwłaszcza że co roku w samej administracji rządowej jest  kilka tysięcy ofert pracy.

W 2011 roku pracownicy z niepełnosprawnością stanowili zaledwie 2,8% pracowników, którzy byli zatrudnieni w administracji rządowej. Sytuacja ta miała się zmienić za pośrednictwem ustawy z dnia 10 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o służbie cywilnej i niektórych innych ustaw. W zamyśle było, aby osoba z niepełnosprawnością miała pierwszeństwo w przyjęciu do pracy, jeśli przy naborze znajdzie się w piątce najlepszych kandydatów na dane stanowisko. Mechanizm dotyczył urzędów, gdzie niepełnosprawni stanowili mniej niż 6% ogółu zatrudnionych, tj. nie przekraczali progu, powyżej którego nie trzeba płacić kary na PFRON. 

Jednak już po siedmiu latach od wprowadzenia tych rozwiązań zauważono, że wielu urzędom nie udało się osiągnąć tego odsetka. Ze sprawozdania szefa służby cywilnej wynika, że liczba osób z dysfunkcjami pracujących w korpusie rządowym zaczyna maleć. W porównaniu z 2016 rokiem spadła o 0,1 pkt proc. i w 2018 roku wynosiła 3,9 %. Warto jednak zauważyć, że w tym samym okresie zatrudnienie wzrosło ogółem o 0,4 %.

Jeszcze gorzej prezentuje się sytuacja w resortach. Na przykład Ministerstwo Spraw Zagranicznych w 2018 roku zatrudniło jedynie 2018 % osób posiadających orzeczenie o niepełnosprawności. Rok wcześniej na 32 konkursy zgłosiło się 32 chętnych posiadających jakieś dysfunkcje. Niestety, żaden z nich nie znalazł pracy. W 2018 roku Ministerstwo zatrudniło jednego kandydata z niepełnosprawnością, i to na jednym z niższych stanowisk, jakim jest podreferendarz ds. obsługi sekretariatu. Z racji tak niskiego procenta zatrudnienia osób niepełnosprawnych, w samym wspomnianym roku, resort przekazuje na PFRON 157 tys. zł. Ciut lepiej jest w Ministerstwie Zdrowia, gdzie średnia kwota comiesięcznych wpłat w 2018 roku wyniosła niewiele ponad 35 tys. zł, i w Ministerstwie Środowiska, które za ten sam okres wpłacało 27 tys. zł.

Nie inaczej jest w samorządach, gdzie wiele z urzędów nie osiąga wymaganego progu zatrudnienia osób z niepełnosprawnością. W samej tylko Warszawie wskaźnik wyniósł niespełna 3 procent.

- Wpłata na PFRON w urzędzie za kwiecień 2018 roku wyniosła ponad 512 tysięcy zł. - wyjawiała Katarzyna Pieńkowska pracująca w stołecznym Ratuszu. - Od 2017 roku Stowarzyszenie "Niepełnosprawni dla Środowiska EKON" realizuje na nasze zlecenie projekt "Praca dla Nas!", którego celem jest zwiększenie zatrudnienia osób z różnymi niepełnosprawnościami i zwiększenie ich kompetencji do pracy w naszym urzędzie.

Pracodawcy wskazują, że problem leży nie tylko po stronie administracji, ale też samych zainteresowanych. Tych, którzy nie czują się na siłach, by pracować w urzędzie. W ogłoszeniach o pracę zachęca się osoby niepełnosprawne do składania aplikacji. Dodatkowo informacje o możliwości zatrudnienia w administracji przekazywane są podczas targów pracy, praktyk, staży, a także do organizacji zrzeszających osoby niepełnosprawne. Mimo to brak jest wymiernych efektów w postaci zainteresowania pracą przez osoby posiadające różne dysfunkcje.

Samorządowcy tylko to potwierdzają. W 2017 roku w Urzędzie Miasta Opola było 113 naborów na stanowiska urzędnicze. W tym okresie tylko jedna osoba z orzeczeniem zgłosiła się do konkursu. Jednak sekretarz miasta Opole, Grzegorz Marcjasz, gorąco zapewnia:

 - Staramy się zachęcić niepełnosprawnych do aktywizacji zawodowej, m.in. poprzez współpracę z organizacjami działającymi na ich rzecz. Przyjmujemy także stażystów z orzeczeniem o niepełnosprawności, dając im możliwość zdobycia wiedzy i doświadczenia w pracy dla administracji publicznej. A potem ubiegania się o zabieganie poprzez udział w ogłoszonych przez nas naborach.

Jeden z nielicznych Urzędów Wojewódzkich zatrudniających magiczne 10% osób niepełnosprawnych znajduje się na Pomorzu. Jego rzecznik prasowy zapewnia, że jest to możliwe:

 - Nasz urząd jest pracodawcą równych szans i wszystkie aplikacje są rozważane z równą uwagą, bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, czy też jakąkolwiek inną cechę prawnie chronioną.

Według ekspertów potrzebny jest nie tylko program wspomagania zatrudnienia osób z niepełnosprawnością, ale też inne zachęty. Nie jest tajemnicą, że w administracji rządowej sukcesywnie spada liczba osób ubiegających się o pracę, w tym także niepełnosprawnych. Likwidacja konkursów dla dyrektorów na początku 2016 roku była sygnałem, że praca w służbie cywilna możliwa jest tylko wtedy, gdy ma się znajomości. Na początku Rada Służby Cywilnej zajmowała się odwołaniami osób niepełnosprawnych, które przegrywały konkursy. Teraz już tego nie robi. Dawniej istniało zalecenie premiera, aby sektor administracji był otwarty na takie typu osoby. Należałoby też zagwarantować im, że nie stracą prawa do renty, jeżeli podejmą pracę. Aktualnie jest tak, że osoby podejmujące pracę, muszą mieć mieć na uwadze to, że ZUS ponownie może chcieć zweryfikować ich prawo do tego świadczenia.

Inna sprawa, że niepełnosprawni kandydatów sami z siebie powinni chcieć przystępować do tych konkursów. Zdaniem przewodniczącego Rady Służby Publicznej o pracy w administracji decydują w dużej mierze kompetencje ludzi, a nie stopień ich niepełnosprawności.

2025. Nie tylko statystyka - osiągnięcia olimpijczyków i paraolimpijczyków

Tegoroczne Igrzyska Olimpijskie i następujące po nich Paraolimpijskie przeszły do historii. Zgasł olimpijski ogień, tak samo jak reflektory oświetlające stadiony i inne obiekty sportowe, na których rywalizowali najlepsi sportowcy świata. Oni sami, podobnie jak ich trenerzy, fizjoterapeuci i dziennikarze, wrócili do krajów, z których przyjechali. Jedni cieszyli się z medali i innych swoich sukcesów, inni przeżywali gorycz porażki. Wszyscy jednak wywieźli z nich jakąś lekcję, przesłanie, motto, które będzie im towarzyszyło przez następne lata.

Polska kadra narodowa sportowców pełnosprawnych liczyła 211 osób, którzy startowali w 22 konkurencjach. Przypominam, że na Igrzyska Olimpijskie nie jedzie byle kto, tylko najlepsi z najlepszych. Przynajmniej w teorii. Dlaczego jestem taka sceptyczna? Jeszcze do niedawna o starcie na najważniejszych zawodach decydowało wywalczenie minimum olimpijskiego, czyli minimalnego wyniku jaki trzeba osiągnąć, aby pojechać na tego typu imprezę sportową. To miało jakiś sens, ponieważ z automatu eliminowało tych słabszych zawodników. Aktualnie bierze się pod uwagę wszelkie rankingi, ligi i tym podobne sprawy. W efekcie na Igrzyska Olimpijskie jadą osoby, które może nie mają wow wyników, ale są wysoko w rankingu. A wysoko można być nawet uzyskując marne rezultaty. Wystarczy, że w konkurencji wystartuje kilka zawodników. Z Paryża nasi pełnosprawni sportowcy przywieźli 10 medali. Byli to:

1. Aleksandra Kałucka - I m., wspinaczka;

2. Klaudia Zwolińska - II m., kajakarstwo;

3. Męska drużyna siatkarska (Łukasz Kaczmarek, Bartosz Kurek, Wilfredo Leon, Aleksander Śliwka, Grzegorz Łomacz, Jakub Kochanowski, Kamil Semeniuk, Paweł Zatorski, Marcin Janusz, Mateusz Bieniek, Tomasz Fornal, Norbert Huber, Bartłomiej Bołądź) - II miejsce;

4. Julia Szeremeta - II m., boks;

5. Daria Pikulik - II m., kolarstwo torowe;

6. Aleksandra Jarecka, Alicja Klasik, Renata Knapik-Miazga, Martyna Swatowska-Wenglarczyk - III m., szpada drużynowo;

7. Fabian Barański, Mateusz Biskup, Dominik Czaja, Mirosław Ziętarski - III m., czwórka podwójna;

8. Iga Świątek - III m., tenis ziemny;

9. Aleksandra Kałucka - III m., wspinaczka sportowa;

10. Natalia Kaczmarek - III m., lekkoatletyka.

1.  2. 3.

 4.    5.     6.    

7.    8.    9. 

10. 

"Mazurek Dąbrowskiego" zabrzmiał jeden raz, ale za to dla dwóch polskich przedstawicielek wspinaczki sportowej, czyli raczej niszowego sportu. W ogóle większość medali zdobyły kobiety (oczywiście patrząc na dyscypliny sportowe, a nie na zawodników, bo w tym drugim przypadku oczywiście mężczyźni górą). 

Igrzyska Olimpijskie w Paryżu były szeroko relacjonowane przez różne kanały telewizyjne i internetowe. Inna sprawa, że tak szeroki przekaz medialny sprawił, że wiele osób, zwłaszcza tych biernych sportowo, szeroko komentowało występ Polaków niekiedy nie pozostawiając na nich suchej nitki. Z jednej strony przykre, bo raczej żaden sportowiec nie pojechał tam balować, z drugiej - "Wielki Brat" widzi wszystko.

Podsumowując - polskim sportowcom tym razem chyba nie za bardzo poszło, chociaż te 10 medali też powinny cieszyć w myśl zasady: lepszy rydz niż nic. Zawsze mogło być gorzej. A poza tym warto być sportowcem na dobre i na złe.

Na Paraolimpiadę do Paryża pojechało 84 polskich sportowców z niepełnosprawnością. To prawie o 1,5 mniej niż pełnosprawnych zawodników. O ile w przypadku pełnosprawnych sportowców wielu z Was może wymienić ich nazwiska, o tyle w przypadku niepełnosprawnych może być z tym gorzej. Wszak na Natalii Partyce świat się nie kończy. Ale wcale się Wam nie dziwię, chociaż zawody lekkoatletyczne,

w których startuję, są otwarte dla publiczności, to raczej jej na nich brakuje. Nie jesteśmy atrakcyjni i tyle. Chociaż w tym roku nasze zmagania transmitowano przez Polsat Sport, a jak ktoś nie ma tego kanału (tak jak ja), to mógł znaleźć informacje na Internecie. Tak więc jeżeli kogoś naprawdę to interesowało, to mógł dowiedzieć się różnych ciekawych rzeczy na ten temat.

W Paryżu niepełnosprawni pokazali klasę przywożąc z niego 23 medale, z czego 8 było złotych, sześć srebrnych i dziewięć brązowych:

1. Kamil Otowski - dwa I m., parapływanie;

2. Patryk Chojnowski - dwa I m., paratenis stołowy;

3. Piotr Grudzień - I m. i III m., paratenis stołowy;

4. Rafał Czuper - I m., paratenis stołowy;

5. Barbara Bieganowska - Zając - I m., paralekkoatletyka;

6. Karolina Kucharczyk - I m., paralekkoatletyka;

7. Karolina Pęk - I m. i dwa III m., paratenis stołowy;

8. Lucyna Kornobys - II m., paralekkoatletyka;

9. Michał Dąbrowski - II m. i III  m., szermierka na wózkach;

10. Kinga Dróżdż - II m., szermierka na wózkach;

11. Natalia Partyka - II i III m., paratenis stołowy;

12. Łukasz Ciszek - II m., parałucznictwo;

13. Renata Śliwińska - II m., paralekkoatletyka;

14. Lech Stoltman - III m., paralekkoatletyka;

15. Marek Dobrowolski - III m., parastrzelectwo;

16. Zbigniew Maciejewski - III m., parakolarstwo;

17. Rafał Wilk - III m., parakolarstwo;

18. Dorota Bucław - III m., paratenis sportowy;

19. Maciej Lepiato - III m., paralekkoatletyka;

1.2.3.

4.5.6.

7. 8. 9.

10. 11.12.

13.14.   15.   

16.    17.    18. 

19.

Warto tutaj wspomnieć, że niepełnosprawni w dalszym ciągu muszą wyrobić minima olimpijskie, aby w ogóle myśleć o wyjeździe na najważniejszą imprezę w życiu. Sport niepełnosprawnych nie musi być nudny, nawet jeżeli zawodnicy godzinami pchają kulę lub grają w boccię. Może być całkiem interesujący. Kwestia perspektywy.

Nie będę tutaj pisać, która grupa sportowców była lepsza, czy gorsza, bo funkcjonowaniem każdej z nich rządza inne, nieporównywalne prawa i reguły. Zresztą jak każdym z nas. Chcę tylko, abyście z tego wpisu wynieśli to, że każdy sukces ma swoją twarz, nie ważne, czy piękną, czy też brzydką, i każdy z nich okupiony został ciężką pracą.

Byle do Los Angeles za cztery lata!