2443. Piękny to był weekend

Idąc do mojego Emaus 

Dzisiejsza droga do Emaus,

nie wiedzie przez cichą, wiejską drogę.

Dzisiejsza ludzka droga do Emaus,

jest pełna bólu, krzyku, hałasu.

Kroczy ktoś za mną, kroczy przede mną,

anonimowy człowiek wśród tłumu.

Nie widać ran na jego kończynach,

ukrytych w butach, za długich rękawach.

Mogę nie wiedzieć, że Ty jesteś ze mną,

w ciele nędzarza, bogacza, dziecka.

Lecz wiem, że zawsze rozpoznam Ciebie,

po połamanym sycącym Chlebie.

Raz w roku, od pewnego czasu jest to ostatni weekend września, członkowie ruchu "Wiara i Światło" Prowincji Południowej spotykają się w Hałcnowie (dzielnica B.-B.), gdzie przez trzy dni uczestniczą w rekolekcjach. Jednak Harcnów to nie tylko rekolekcje, ale też poznawanie nowych osób, nawiązywanie znajomości, rozmowy, wymiana doświadczeń, a nawet planowanie całego roku formacyjnego.

Propozycja wyjazdy na spotkanie pojawiła się na pierwszym spotkaniu "Rafałków" na początku września. Ogólnie o samych spotkaniach i słyszałam, i oglądałam z nich zdjęcia, ale nawet nie marzyłam, że już po kilku miesiącach obecności we wspólnocie otrzymam propozycję wyjazdu na tegoroczne zgromadzenie. Podobno w dowód uznania za dojazdy i zaangażowanie w rozwój grupy. Nawet nie wiecie, jak mi się zrobiło ciepło na sercu, że ktoś zauważył moje zaangażowanie. Więcej, postanowił je wyróżnić. A przecież mogli zaproponować to komuś innemu. Co prawda w jego trakcie wypadały moje urodziny, ale spokojnie mogłam je poświęcić. W końcu nie pierwszy raz. I zapewne nie ostatni. Pamięta ktoś moje 24 urodziny na wycieczce m.in. w Budapeszcie? We wcześniejsze, 21, byłam na pogrzebie sąsiada. Albo 30, podczas których pomagałam w organizacji Górskiego Biegu Frassatiego? Bądź kolejne, gdzie sama biegłam w górę? Cóż więc wobec tego był wyjazd na spotkanie rekolekcyjne? Nawet jeżeli miałam na nim pilnować innych osób.

Wytypowani członkowie wspólnoty wyjechali z Wadowic wraz z koordynatorką. Mnie się jednak nie opłacało do nich jechać, tym bardziej, że z K-c mam w miarę dobre połączenie do B-.B., a na miejscu po prostu musiałam przesiąść się w autobus do Czechowic - Dziedzic i wysiąść na odpowiednim przystanku. Oczywiście potem okazało się, że mogłam dogadać się ze wspólnotą z J-na, która też jechała na spotkanie, ale po pierwsze nie chciałam, robić rozgardiaszu, a po drugie - Wadowice miały do ogarnięcia i dekorację, i zawiązanie wspólnoty, dobrze więc było być wcześniej, wszystko przygotować i omówić szczegóły. "Dominki - bis" przyjechały "na gotowe", więc technicznie byłoby to trudne.

No właśnie, nad tą dekoracją dyskutowaliśmy od wakacyjnego obozu w Zawoi. Nawet nie wiecie ile godzin spędziliśmy w naszym kadrowym pokoju i wymienialiśmy się naszymi pomysłami. Każdemu spotkaniu towarzyszy inne hasło przewodnie, w tym była to Droga do Emaus. Efektem wymiany naszych pomysłów była droga przez środek sali konferencyjnej, na której znajdowały się gałęzie, szyszki i kamienie, a także drzewo figowe, z Emaus w tle. Do naszej czwórki przedstawicieli  "Rafałków" należało przypięcie plakatu oraz ułożenie drogi. Trochę było przy tym zabawy, ale efekt końcowy przerósł nasze, a na pewno moje, najśmielsze oczekiwania. 

Kiedy przygotowywaliśmy wszystko na wieczorne powitanie wspólnot wchodzących w skład prowincji, te powoli zaczęły się zjeżdżać. Nie będę ukrywała, że "Dominki-bis" były zaskoczone moją obecnością, ale tak to już jest, gdy należy się do 2 wspólnot. Oficjalnie przyjechałam jaki "Rafałek" i tego się trzymałam.

Można powiedzieć, że wyszłam na tym na przysłowiowy plus. Na początku spotkania przypomnieliśmy sobie fragment Ewangelii św. Łukasza opowiadający o spotkaniu uczniów idących do Emaus z Jezusem. Dosłownie na kilka chwil przed zawiązaniem wspólnoty dostałam propozycje przeczytania tego fragmentu. Serce zabiło mi mocniej, bo oto przypomniały mi się te wszystkie lata w mojej parafii, zwłaszcza ostatnie, gdzie odsuwano o mnie od wielu rzeczy. A tu już od razu takie wyróżnienie. Wiecie, starałam się, aby wszystko poszło jak najlepiej, ale emocje chyba wzięły górę.

Cieszy mnie jednak to, że mimo niedoskonałości wielu uczestników spotkania było pod wrażeniem i mi gratulowało po całym powitaniu. Pamiętacie, jak rok temu pisałam, że Bóg ma dla nas zawsze piękne prezenty? Dla mnie to był taki Jego prezent urodzinowy. Prezent za który jestem wdzięczna i Jemu, i tym, którzy uwierzyli, chociaż nie widzieli.

Tymczasem zawiązywanie wspólnoty trwało w dalszym ciągu. Z prowadzącą je panią A. wymienialiśmy się wzrokiem w kluczowych momentach, kiedy w programie przewidziana była jakaś pieśń puszczana z pliku na komputerze. Na jednej z nich, "Drodze do Emaus", wspólnoty miały napisać na porozstawianych na krzesłach listkach, swoje nazwy.

Na innej, bardziej już znanej "Wśród tylu dróg", wyczytywana wspólnota przechodziła prze drogę, każdy jej członek podnosił z niej jedną rzecz, a następnie jej przedstawiciel zaczepiał listek na wspomnianym drzewie figowym.

Tutaj za bardzo nie wiedziałam co robić, czy iść tylko z "Rafałkami", czy może też z "Dominkami-bis". Jednak dałam sobie spokój ze wspólnotą z J-na, co jej koordynator skomentował bez słów wzrokiem i gestami. Z drugiej strony nie chciałam robić zamieszania, zwłaszcza że pilnowałam piosenki, i przeszłam drogę do Emaus tylko z "Rafałkami".

Na koniec "zawiązania wspólnoty" opanowaliśmy scenę w celu zrobienia sobie wspólnego, pamiątkowego zdjęcia.

Następnie przeszliśmy na górę do kaplicy, w której odbyła się Msza święta. Nieśmiało, z obawą, poszłam do kapelana prowincji z legitymacją ministrancką w dłoni, albą i cingulariami w worku oraz pytaniem, czy zgodzi się na moje posługiwanie pdoczas Mszy świętej. Już na legalu, bo ostatnnio to jeeszcze ebyłam w fazie kandydatury. Ku mojemu zaskoczeniu zgodził się bez marudzenia. A potem jeszcze doszedł jeden z uczestników spotkania, Dawid, a więc podzieliliśmy się obowiązkami przy ołtarzu na dwoje. Teoretycznie jeszcze koordynator "Dominków-bis" miał służyć, ale machnął ręką i poszedł na kościół. Nam poszło w miarę sprawnie - nawet główny koordynator prowincji był zachwycony. A ja byłam zachwycona z Dawida. I trochę z kapelana, że się nie guzdrał np. z kazaniem.

Końcowym elementem pierwszego dnia spotkania była wspólna modlitwa wieczorna prowadzona przez jedną z przybyłych wspólnot. Ja jeszcze na chwilę zostałam po niej w kaplicy, żeby zmówić nieszpory oraz kompletę z tego dnia. Dnia, który z jednej strony był męczący, ale z drugiej emocje z nim związane jeszcze na długo nie pozwoliły mi spokojnie zasnąć.

Nazajutrz wstałam już o godzinie 6:30, chociaż modlitwa poranna przewidziana była godzinę później. Szybko się ubrałam i najciszej jak tylko mogłam, udałam się do kaplicy, która była jeszcze pusta. No bo wiecie, oprócz jutrzni i "Margaretki" musiałam jeszcze podziękować Komuś za te 36 lat życia. W zasadzie nie spodziewałam się pod tym względem niczego szczególnego, zwłaszcza że nikomu nie mówiłam o urodzinach. Ot, dzień jak co dzień, nic szczególnego, chociaż Ci najbliżsi przyjaciele dzwonili albo pisali SMSy.

Wkrótce pojawił się i kapelan. Poszłam na zakrystię z zapytaniem, czy potrzebuje jakiejś pomocy. Coś tam pobuczał pod nosem, a z tonu głosu można było wywnioskować, że coś mu nie grało. Jeszcze poprzedniego dnia wieczorem wyciągał monstrancję, wiedziałam więc, że będzie wystawienie i przydałby się welon dla księdza. Nawet szybko go zlokalizowałam i zatargałam na kościół. Kiszka wyszła z dzwonieniem podczas błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem, ale tu już była lekcja dla mnie.

Po porannej modlitwie było śniadanie, na które zbiegliśmy na dół. Jeszcze na schodach odpisywałam na pierwsze SMSy z życzeniami bojąc się, że potem nie będzie już na to za bardzo czasu. Trochę spóźniłam się na posiłek, przez co nie udało mi się siąść z "Rafałkami". Wylądowałam więc przy stole z częścią "Dominków-bis", którzy logicznie zaczęli mnie wypytywać, jak się dostałam na spotkanie. Z kolei przedstawiciele innych wspólnot próbowali się dowiedzieć, z jakiej ja jestem. To dosyć skomplikowane - jak przyznał kapelan i pan Kubusia. Jak całe moje życie - przemknęło mi przez myśl. Ale dobra, nie wiedzieli, że będę, i to z Wadowicami, więc przymykam na to oko.

Po śniadaniu był czas na kawę, herbatę i przywiezione ciasto. Tutaj moim skromnym wkładem były babeczki waniliowe z rozpuszczoną w środku czekoladą. Chyba były dobre, bo w niedzielę już ich nie było. Okoliczności sprzyjały rozmowom między uczestnikami spotkania. W tym czasie kilka osób, w tym ja, rozkładało już zastawę na obiad. Chociaż gdzieś z boku też miałam swój kubek, który dostałam przy błogosławieństwie LSO, z ciepłą, parującą herbatą. 

O godzinie 10:00 rozpoczęła się druga część "zawiązania wspólnoty". Zupełnie nieoczekiwanie przypadło mi w udziale zapalenie wspólnotowej świecy. Tym razem każdy z nas szukał w sobie swojego spotkania w Emaus. Zastanawialiśmy się też co nam dają nasze wspólnoty. Aż zapytałam się pani A., czy mam pisać o jednej, czy o obydwóch. Takim przerywnikiem było zatańczenie do piosenki lednickiej "Ojcze prowadź mnie". Aż miło było patrzeć, jak ci wszyscy zgromadzeni bawią się wspólnie w jednym rytmie.

Przed Mszą zaplanowano jeszcze dwa warsztaty. Jeden z nich był muzyczny i ćwiczyliśmy na nim pieśni, które miały być śpiewane podczas Mszy świętem w sobotę i w niedzielę. Wiele z nich znałam, głównie z czasów, kiedy śpiewałam w parafialnej scholi. Ale niektóre pieśni były dla mnie nowe, toteż cieszę się, że mogłam je poznać, a kto wie, może nawet je kiedyś wykorzystam. Drugi warsztat dotyczył tego, w jaki sposób przeprowadzić w parafii "Dzień dzielenia i głoszenia". Jako przykład służyły takie dni przeprowadzone przez "Dominki-bis" oraz "Barbórki". Mogliśmy poznać teoretyczne założenia projektu, a także obejrzeć scenki, jakie zostały przedstawione w ramach tych dni. Dobrze by było przeprowadzić takie coś w Wadowicach, na razie jednak nie mamy ku temu warunków.

Centralnym punktem dnia była Eucharystia, którą przewidziano na godzinę 12:00. Teoretycznie, bo poprzedziła ją cała seria niefortunnych zdarzeń, takich jak np. poszukiwanie wina mszalnego po całym domu rekolekcyjnym. Albo mega spóźnienie kapelana. Może gdyby się nie spóźnił, to wino byłoby szybciej, a kielich czekałby na ołtarzu. Tymczasem przed ofiarowaniem na szybko szukałam kielicha na zakrystii (byłam przekonana, że skoro go nie ma, to idzie niesiony w darach), ale i tak się nie popisałam, bo przynisłam go bez palki i korporału (kapelan mówił tylko o kielichu). Atmosfera sie posypała i tylko zespół muzyczny robił dobrą minę do złej gry.

W nieco bojowych nastrojach poszliśmy na obiad. Przynajmniej zespół liturgiczny. I chyba koordynatorka "Rafałków" wyczuła, że coś jest nie tak. Na szczęście nie drążyła tematu. Po posiłku ponownie był czas na kawę/herbatę, ciasto i rozmowy. A także na posprzątanie po posiłku i przygotowanie miejsca na kolację. Tak nam to szybko poszło, że teraz już na spokojnie mogłam usiąść z innymi przy stole z kubkiem herbaty w jednej ręce i kokosankami w drugiej. W dalszym ciągu nie zdradzałam się z urodzinami, za to chętnie starałam się włączać do rozmowy. Co prawda z dwa razy wychodziłam odebrać telefon komórkowy, ale szybko starałam się też wracać.

Na 15:00 zaplanowana była konferencja, na której kapelan podzielił się z nami swoimi rozważaniami na temat drogi uczniów do Emaus i spotkania się z Jezusem. W tych rozważaniach towarzyszył mu obraz przedstawiający tą scenę. Widniały na nim dwie postaci oraz dwie wyciągnięte ręce trzymające przełamany chleb. Samego Jezusa nie było widać - całość była namalowana z perspektywy zmartwychwstałego Pana. Kapłan podkreślił w konferencji konieczność rozmowy z drugim człowiekiem, to że jasność zawsze zwycięży nad ciemnością oraz to, że nasze dłonie mogą nieść innym albo smaczny chleb, albo kamień niosący ból. Aby to podkreślić przyniósł ze sobą kawałek półki oraz głaz z gór, w których zginęła jego znajoma. Jednocześnie porównał sytuację z obrazu z sytuacją dziejącą się podczas każdej Mszy - na obrazie jest Jezus - chleb - uczniowie, to chleb prowadzi uczniów do Jezusa. Na Mszy z kolei pomiędzy kapłanem a wiernymi, w momencie przeistoczenia, jest zawsze Pan Jezus.

Po konferencji z kolei podzieliliśmy się na podzespoły, tak jak jesteśmy podzieleni w prowincji, po czym udaliśmy się do osobnych pomieszczeń porozmawiać na temat tego co się u nas działo z koordynatorami regionów. Na szczęście Wadowice i Jaworzno należą do jednego regionu (oprócz tego jeszcze "Barbórki" i "Żarki", więc i wilk był syty i owca cała. Podczas takiego mniejszego spotkania można na spokojnie opowiedzieć o tym, co się przez ostatni czas zrobiło we wspólnotach, jak wyglądały wakacje i jakie mamy plany na następny rok formacyjny. To też była dobra okazja do wymienienia się pomysłami na rozwój wspólnoty.

Przed kolacją zaplanowano jeszcze warsztaty plastyczne, podczas których przygotowywaliśmy aniołki z makramy. Myślę, że tym samym zamknęliśmy dotychczasowy rok formacyjny, któremu "towarzyszyli" Aniołowie Stróżowie. Z kolei po posiłku odbyła się dyskoteka, podczas której przez blisko dwie i pół godziny szaleliśmy na parkiecie. 

Takim akcentem, który ją zakończył było świętowanie 40 urodzin jednego z uczestników spotkania. Było więc gromkie "Sto lat", tort oraz życzenia.

Dzień zakończyliśmy modlitwą, podczas której każdy przez chwilę trzymał w dłoniach kamień i chleb. Mógł więc podziękować Bogu za to, co było dobre oraz/albo przeprosić za to, co mu się nie udało. Na koniec odśpiewaliśmy wspólnie "Apel Jasnogórski", po czym udaliśmy się do pokoi na spoczynek.

Niedziela był ostatnim dniem naszego pobytu w Hałcnowie. Podobnie jak sobota, także i ona została rozpoczęta wspólną modlitwą w kaplicy, którą prowadziły "Dominki-bis". Tym razem kapelan sam poprosił mnie przy wejściu o przygotowanie welonu do adoracji. Dzwonienie dzwonkami podcczas błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem to była już moja własna inicjatywa, której nikt nie skrytykował. A nawet podczas śniadania wielu ludzi mi mówiło, że ładnie służę do Mszy. Służe jak potrafię i na ile potrafię. Wiadomo, że nie wszystko będzie idealnie, ale...

Po śniadaniu było sporo czasu wolnego, a więc można było i kawę/herbatę wypić, i porozmawiać, i przygotować stoły na obiad, i spakować się. Ja zaś nauczona doświadczeniem poprzedniego dnia udałam się do kaplicy, aby przygotować ołtarz do Mszy świętej.

Wcześniej jednak jeszcze raz udaliśmy się na salę konferencyjną, gdzie prelegent jednej z krakowskich wspólnot opowiedział nam o kryzysie wspólnoty w kontekście uczniów zmierzających do Emaus i ich spotkania z Jezusem. Ponieważ o samym kryzysie miałam sporo na studiach, to nie usłyszałam czegoś, z czym nie zetknęłam się wcześniej. Puenta jest taka, że kryzys jest wpisany w funkcjonowanie wspólnoty, czy to rodzinnej, czy każdej innej, czy też dotyczy on naszej własnej wiary lub tożsamości. Pytanie jest tylko, czy będzie on konstruktywny, zmierzający do powstania czegoś nowego, nowych rozwiązań i poszukiwań, czy też destrukcyjny, a więc niszczący to, co jest.

Drugim panelem było sprawozdanie z działalności prowincji za ostatni rok formacyjny. Mogliśmy przypomnieć sobie jakie wyjazdy i wspólne pielgrzymki przeżyliśmy, w których wspólnotach były wybory koordynatorów oraz zapoznać się z kierunkiem działalności Rady Prowincji.

Tym co wieńczyło nasz pobyt w Hałcnowie, oprócz obiadu, była niedzielna Eucharystia. Z powodu przedłużenia się poprzednich punktów programu była ona nieco opóźniona. Na szczęście nikt już nie szukał wina po całym domu rekolekcyjnym, ani kluczyków do tabernakulum. Co prawda była mała scysja z kapelanem, ale finalnie rozeszła się ona po kościach. Podobnie jak dzień wcześniej w trójkę posługiwaliśmy przy ołtarzu, dzieląc się zadaniami przy nim.

Wygłoszone kazanie dotyczyło naszego posłuszeństwa i nieposłuszeństwa odnośnie składanych deklaracji i obietnic Bogu i innym ludziom. To tak odnośnie Ewangelii mówiącej o dwóch synach, których wysłał do pracy w winnicy. Jeden powiedział, że pójdzie, lecz nie poszedł, a drugi wręcz odwrotnie. Czasami jest tak też z nami, dlatego nie zawsze warto obiecywać różne rzeczy.

Na koniec Mszy każdy uczestnik spotkania otrzymał od koordynatora prowincji kromkę chleba z życzeniem, aby był dla innych tak samo dobry, jak świeżo wypieczony chleb.

Po obiedzie nastał czas naszego wyjazdu. Jak można się domyśleć, pożegnaniom i wzruszeniom nie było końca. Przy okazji koordynatorka "Rafałków" załatwiła mi podwózkę do domu z koordynatorem "Dominków-bis", który na nockę z soboty na niedzielę musiał wrócić do domu. Ale za to była jego żona, też koordynatorka wspólnoty. Nota bene tylko pan Kubusia wiedział o moich urodzinach. No, prawie, bo internet powiadomił o tym główną świecką koordynatorkę krajową, która formalnie związana jest z "Dominkami", a potem poszło to dalej. Skutek był taki, że kiedy przyjechał zrobiło się dość tajemniczo. Oczywiście nie spodziewałam się niczego, bo przecież urodziny były dzień wcześniej. Bardziej obstawiałam rocznicę ślubu naszego wspólnotowego małżeństwa niewidomych, które też było na spotkaniu. Dopiero kiedy koordynatorka wspólnoty zaczęła przemówienie dotarło do mnie, że to o mnie mowa.

To była kameralna "uroczystość" (w tamtym momencie na terenie ośrodka zostały tylko "Dominki", kapelan i główny koordynator prowincji), ale bardzo miła. I tutaj były życzenia od całej siódemki osób, jak też drobny upominek. A że zupełnie się tego nie spodziewałam, to moja radość, ale też i wdzięczność, była tym większa. 

Jak można się domyśleć, wyjazd był jak najbardziej udany. Trochę mi przypominał Oratoriady, na które jeździłam dekadę temu. Był bowiem czas i na modlitwę, i na integracje, i na świętowanie, i na rozwój. Myślę, że z samego opisu można wywnioskować jak intensywny i bogaty był program spotkania. Na nudę właściwie nie było czasu. Cieszę się też, że złożono mi propozycję wyjazdu, chociaż jestem członkiem "Rafałków" chyba z najmniejszym stażem. A na pewno jednym z takich. Cieszę się z możliwości odczytania fragmentu Ewangelii podczas "Zawiązania wspólnoty" i w ogóle z przynależności do wspólnoty. Właściwie to do dwóch wspólnot. Jak to skomentował kapelan? "Tego jeszcze nie było w prowincji". Heh, ktoś musiał być tym pierwszym oszołomem, prawda?

Delegacja "Rafałków" bez koordynatorów wspólnoty

2331. Jak z "bestJi" stać się "Ja best"?

Ostatnie trzy dni spędziłam na rekolekcjach prowadzonych w Duszpasterstwie Akademickim w Katowicach. Ogólnie bardzo ucieszyłam się, kiedy ksiądz Kris napisał do mnie wiadomość, że jak bardzo chcę, to mogę na nie wpaść. No jasne, że chciałam. Tylko wiecie, trochę nieśmiały za mnie człek, zwłaszcza kiedy wypadam z pewnego stałego rytmu. To jego zaproszenie dodało mi swoistej odwagi, aby iść na nie.

Już na samym wejściu natknęłam się na jednego z moich przyjaciół i wspaniałego kompana do wędrówek po górach, Arcia. Po serdecznym przywitaniu zasiadłam w jednej z tylnych ławek w kościele akademickich. Schemat spotkań był bardzo prosty - o godzinie 20:00 Msza z krótkim kazaniem, a po niej konferencja. Zgodnie z zapowiedziami, tematem przewodnim były siedzące w nas "bestJe", czyli tak zwane grzechy główne, których jest siedem. Z tych siedmiu rekolekcjonista, którym w tym roku był duszpasterz akademicki z K-wa, wybrał dwa, pychę oraz lenistwo, które dokładniej nam omówił. Jednocześnie zabawił się grą słów, i ze słowa "bestJa" zrobił słowo "Ja best". Innymi słowy pokazał nam, jak okiełznać nasze bestie, aby stać się lepszym człowiekiem.

W skrócie:

• W niedzielę ksiądz rekolekcjonista zrobił nam wstęp do swoich dwóch następnych wykładów przedstawiając genezę siedmiu grzechów głównych. Ciekawą jak dla mnie tezą jest to, że są one nazywane głównymi, nie dlatego, że są najważniejszymi i najcięższymi, ale dlatego, że rodzą się w naszych głowach.
• W poniedziałek pochyliliśmy się nad pychą i próżnością. Pycha to nic innego jak nieznajomość siebie, swoich słabości, ale i silnych stron. Bardzo często powoduje, że stajemy się wyniośli, najważniejsi w swoich oczach, a równocześnie nie zwracamy uwagi na innych. Pycha sprawia, że uważamy, że do wszystkiego dojdziemy sami, bez potrzeby nie tylko Boga, ale i innych osób. Ale jest też drugi rodzaj pychy - ten, kiedy zaniżamy swoje możliwości i umiejętności, niejednokrotnie po to, aby dostać pochwałę od innych. Bo nie ma nic złego w tym, że jesteśmy w czymś dobrzy i możemy to wykorzystać. Po to właśnie mamy talenty, aby służyć nimi innym. Musimy tylko właściwie nimi dysponować, na chwałę innych, na chwałę Bożą, a nie tylko i wyłącznie dla własnego uznania. Takie zachowanie prowadzi bowiem do "próżnej chwały", co w połączeniu z gardzeniem drugim człowiekiem skutkuje zamknięciem się w bańce własnych wygórowanych wyobrażeń, niemających związku z stanem faktycznym. To także nieustanne zastanawianie się, co ludzie powiedzą, co ludzie o nas myślą. Prawda jest jednak taka, że ludzie najczęściej mają tyle na głowie, że nie mają czasu myśleć zbyt wiele na temat innych. Lekarstwem na tą bestię jest, poza modlitwą, świadomość nie tylko tego, że my mamy konkretne talenty, ale też, że mają je inni. I te inne talenty też trzeba dostrzegać, co więcej, czasami nawet im ustępować. Czasami warto też się zastanowić po co robimy niektóre rzeczy: dla uznania? poklasku? chwały? Czy może dla innych, żeby poprawić ich życie i samopoczucie, również pod względem rozrywkowym? Czy nie mam pogardy przy tym dla innych? Czy potrafię ich wesprzeć? Czy moje znajomości są szczere, czy tylko "po coś".
• Lenistwo, a ściślej mówiąc, acedia. W starożytności i średniowiecza nazywana była "demonem południa", ponieważ dotykała mnichów pomiędzy godziną dziesiątą, a piętnastą. Jest to ogólne zniechęcenie, brak sił i wrażenie, że czas biegnie jakby wolniej. Sprawia, że nie znajdujemy sensu w tym, co robimy, nie sprawia nam to ani przyjemności, ani radości. Można powiedzieć, że to taka depresja duszy. Ma też bardzo dużo wspólnego z wypaleniem zawodowym. Najczęściej dotyka ludzi ambitnych, przeceniających swoje możliwości, niepotrafiących ani trochę odpuścić i chcących być we wszystkim najlepszym. Człowiek dotknięty acedią jest nieproduktywny, często popada w znużenie tym, co robi. Ten stan nie trwa przez kilka dni, ale tygodniami, czy wręcz miesiącami. Acedia prowadzi do rozczarowania sobą, Bogiem i innymi. Lekarstwem na nią jest realne ocenienie swoich możliwości i umiejętności, a czasami wręcz zmiana środowiska, w którym się znajdujemy.

To oczywiście skrót tego, co mogliśmy usłyszeć przez całe trzy dni. W najbliższym czasie będę chciała znaleźć chwilę czasu, aby zrobić z tych trzech konferencji dokładniejsze notatki. No wiecie, obracam się w takim środowisku (bierzmowani, Oratorium, LSO, "Wiara i Światło", a teraz i DM w mojej diecezji), że myślę, że tego typu informacje przydadzą się i mnie samej i innym. Jeszcze będę musiała poczytać o pozostałych sześciu "bestiach", które mogą zawładnąć nami. I myślę, że niejednokrotnie tak jest.

Bardzo miłym akcentem było pojawienie się w ostatnim dniu rekolekcji arcybiskupa Andrzeja w gmachu krypty akademickiej. Nie przyszedł tylko na chwilę, ale był obecny na prawie całej konferencji. Na koniec natomiast udzielił nam swojego pasterskiego błogosławieństwa.

2329. Czas wracać do pracy i wielkopostny dzień skupienia LSO

Tegoroczne ferie, w moim przypadku trochę przedłużone, powoli dobiegają do końca. Od poniedziałku dzieciaki wracają do szkoły, a ja - do pracy. Dość już tego dobrego, skończyła się laba, zaczynają obowiązki. Ludzie wielokrotnie pytają mnie, czy lubię moją pracę, czy nie mam jej dosyć. Hm..., jeżeli miałabym dosyć po kilku miesiącach od zaczęcia pracy w szkole, dla mnie byłoby to oznaką, że nie jest to moja droga, że źle wybrałam, że po kilku latach spędzonych w Oratorium źle rozeznałam moje "powołanie". Nie będę ukrywała że jest zawsze łatwo i przyjemnie, bo nie jest. Jednak jeszcze żadne dziecko nie zaszło mi tak bardzo za skórę, czy to w szkole, czy na świetlicy, żebym miała ochotę rzucić pracę i iść inną drogą. Czyżby wcześniejsze doświadczenie mnie zahartowało? Mam taką nadzieję.

Chociaż nie było mnie blisko miesiąc ani w szkole, ani na świetlicy środowiskowej, starałam się być na bieżąco z tym, co się działo w jednej i w drugiej placówce. Katecheci w szkole już proszą mnie o pomoc w przeprowadzeniu szkolnego etapu Ogólnopolskiego Konkursu Wiedzy Religijnej oraz akademii z okazji świąt wielkanocnych. Napisałam też kilka programów, z czego jestem zadowolona. Nie, nie dumna, ale zadowolona. Jeden dotyczy strachu i opiera się na autobiograficznej książce Joanny Porazińskiej, "Asiunia", a drugi straty i oparty został na książce Barbary Kosmowskiej zatytułowanej "Dziewczynka z parku". Będę chciała pilotażowo wypróbować je podczas sobotnich zajęć w Oratorium w S-cu, ale to chyba najwcześniej za dwa tygodnie. Ogólnie polecam obydwie książki, bo chociaż są napisane z myślą o dzieciach, to przekazują wiele mądrych myśli, z których mogą skorzystać również dorośli.

Za tydzień jadę do Wadowic na spotkanie "Rafałków". Rozważania Drogi Krzyżowej z Aniołem Stróżem w tle już się pisze. To nie jest pierwsza Droga Krzyżowa mojego autorstwa, ale tym razem czuję szczególną odpowiedzialność za to, co wyjdzie spod mojej klawiatury. A i sama tematyka, chociaż wydaje się pozornie prosta, tak naprawdę taka nie jest. Zdecydowałam się jednak nią podjąć, w trudnych chwilach licząc na wsparcie mojego osobistego Anioła Stróża. Nie tracę więc nadziei, bo nawet jeżeli nie podołam temu to zawsze będzie to kolejne doświadczenie w moim życiu.

Jeżeli mówimy o doświadczeniach, to dzisiaj w diecezji mieliśmy wielkopostny dzień skupienia dla członków Liturgicznej Służby Ołtarza. Dla mnie był to debiut na zasadzie "Chcesz Lolku, czujesz się wystarczająco na siłach, to jedź. W końcu dzwonisz dzwoneczkami i przygotowujesz ołtarz przed Mszą świętą. Ja Cię nie będę zatrzymywać". No to pojechałam. Trema była, jednak serdeczne powitanie przez diecezjalnego duszpasterza Liturgicznej Służby Liturgicznej, z którym nota bene byłam na Światowych Dniach Młodzieży w Panamie, nieco mnie ośmieliła. Po chwili, już w komeżce, siedziałam w ławce w bazylice katedralnej Najświętszej Maryi Panny w Sosnowcu.

Na spotkaniu było niewielu członków Liturgicznej Służby Ołtarza. Podejrzewam, że bez problemu można by ich policzyć na palcach, i nie byłoby to przesadą. Podejrzewam, że na taki stan rzeczy złożyło się to, że bądź co bądź mamy jeszcze ferie w naszym województwie, a dodatkowo w tym samym czasie wiele księży było na swoim dniu skupienia. Jednak, jak to stwierdził ksiądz Łukasz, przybyła prawdziwa śmietanka naszej diecezji. Śmietanka, nie śmietanka, ja tam się cieszyłam, że mogłam być częścią tej śmietanki...

W tym roku prelegentem był ojciec Tobiasz, znany też jako Jakub Strzelecki. Zanim poszedł do seminarium był aktorem po szkole aktorskiej. Można go było zobaczyć w takich produkcjach, jak: "M jak miłość", "Samo życie", czy też "Miasto z morza". Niestety, z żadnego z nich go nie kojarzę. Pochodzi z Żywca, z religijnej rodziny. Około 2011 roku poczuł, że aktorstwo nie jest jego życiowym powołaniem, a życie poświęcone Bogu. Postanowił "przekwalifikować się" na zakonnika. Wstąpił do zakonu bernardynów (franciszkanów), dziś posługuje w Leżajsku, na wschodzie Polski.

Podczas swojej konferencji brat Tobiasz nie tylko podzielił się z nami historią swojego powołania i drogi do Boga, jaką przyszło mu przejść, ale też uświadomił, że nie trzeba być kimś nieskazitelnym, aby być ważnym w oczach Boga, a przede wszystkim, aby była mu powierzona jakaś misja. Powołał się tutaj na takie postacie ze Starego Testamentu, jak Adam (który wykazał nieposłuszeństwo wobec prośby Boga), Kain (który zabił z zazdrości Abla), Noe (który się upił winem), Abraham (który chociażby dwa razy sprzedał swoją żonę), Jakub (który o mało nie pozabijał się z Ezawem), czy też Mojżesz (który nie dość, że zabił Egipcjanina, to jeszcze miał wadę wymowy). Nikt z nich nie był idealny, mieli swoje wady, takie jak my, ale przez to nie stali się wyklęci w oczach Boga. Bo każdy z nich jednak kochał Boga i ufał mu.

Centralnym punktem Dnia Skupienia była Msza święta koncelebrowana przez przybyłych księży. Pomimo niewielkiej ilości uczestników miała ona uroczysty charakter. W krótkim kazaniu kaznodzieja przypomniał nam, że Bóg nie jest egzekutorem nakazów i zakazów, za jakie często bierzemy chociażby dekalog, ale chce być bardziej drogowskazem w naszym życiu.

Myślę, że taki dzień skupienia na początku Wielkiego Postu, a nawet w trakcie jego trwania, jest doskonałą okazją do tego, aby jeszcze raz na chwilę zatrzymać się i przemyśleć wiele spraw w swoim życiu. A takie konferencje są jak najbardziej ku temu pomocne i przydatne.

Jutro zaczynają się trzydniowe rekolekcje w DA w Katowicach. Planuję na nie wbić, bo może być ciekawie.

2086. Być "Stróżem poranka"

12 spotkań. Tyle nabożeństw roratnich organizowanych przez Duszpasterstwo Akademickie Centrum odbyło się w tym roku w kaplicy wydziału, na którym przyszło mi studiować. Gromadziliśmy się przez trzy tygodnie od wtorku do piątku o 6:40 (wszak tradycyjnie Msze Święte odprawiane są przed świtem). Nie na darmo hasło tegorocznych rorat brzmiało "Stróże poranka", bo chyba każdy z uczestników był takim stróżem poranka.

Tym razem podczas kazań na każdym ze spotkań analizowana była jedna z encyklik napisanych przez Jana Pawła II. Ogólnie wyszło ich spod jego pióra 14, my siłą rzeczy pominęliśmy dwie. Jak to powiedział w żartach na początku ksiądz Kris - te dwie będziemy musieli kiedyś sami nadrobić. Każdego dnia po roratach było śniadanie, a także pamiątkowe zdjęcie ich uczestników. 

3 grudnia - Encyklika "Redemptom homilis" ("Odkupiciel człowieka")

4 grudnia - Encyklika "Dives in misericordia" ("O Bożym miłosierdziu")

5 grudnia - Encyklika "Laboren exercens" ("O pracy ludzkiej")

6 grudnia - Encyklika "Slavorum Apostoli" ("Apostołowie Słowian")

10 grudnia - Encyklika "Dominum et Vivificantem" ("O Duchu Świętym w życiu Kościoła i świata"

11 grudnia - Encyklika "Redemptomis Mater" ("Matka Odkupiciela")

12 grudnia - Encyklika "Sollicitudo rei socialis" ("Troska o sprawy społeczne")

13 grudnia - Encyklika "Redemptoris Missio" ("Misja Odkupiciela")

17 grudnia - Encyklika "Veritatis splendor" ("Blask prawdy")

18 grudnia - Encyklika "Evangelium vitae" ("Ewangelia życia")

19 grudnia - Encyklika "Ut unum sint" ("Abyśmy byli jedno")

20 grudnia - Encyklika "Ecclesia in Eucharistia" ("O Eucharystii w życiu Kościoła")

Ku mojemu własnemu zaskoczeniu - udało mi się być na wszystkich nabożeństwach (rok temu opuściłam jedno). Jeżeli myślicie, że łatwe było wstawanie z ciepłego łóżka przed 5 rano, a wychodzenie z domu tak, aby zdążyć na pociąg o 5:36 to powiem Wam szczerze - nie było. Czasami miałam ochotę rzucić to wszystko i po prostu pospać sobie dłużej, czy też po prostu odpocząć, na szczęście nie wprowadziłam tego w czyn. Raz tylko "udało" mi się zaspać, ale włączyłam najwyższy tryb działania i na uczelnię wpadłam o 6:45, czyli pięć minut po rozpoczęciu Mszy świętej, więc to spóźnienie nie było takie kolosalne. Jak kilka godzin później opowiedziałam o tym Księdzu Niosącemu Światło to zaczął się z tego śmiać i przyznał, że wcale się temu nie dziwi, bo on o tej porze, o której ja wstawałam, przewraca się na drugi bok. Pod koniec było już całkiem ciężko nie tylko z powodu zmęczenia, ale i przeziębienia, z jakim mierzę się od kilku dni. Czasami po nabożeństwie wracałam do domu i lądowałam w łóżku. W takich chwilach słabości powtarzałam sobie jednak, że jeszcze trzy, dwa, jeden dzień i koniec. Może i infantylne, ale jakoś mnie to mobilizowało i pozwalało na wstanie z łóżka. Cieszę się, że byłam na wszystkich roratach, ale też cieszę się z tego, że takich osób jak ja było więcej. I dziś rano każdemu z nas ksiądz Kris złożył serdeczne gratulacje.

Dzisiaj był też ostatni dzień zajęć na uczelni przed przerwą świąteczną. Atmosfera była luźniejsza, nawet wcześniej mogliśmy iść do domu. Trochę przeraża mnie ogrom pracy, jaka mnie czeka przez święta, ale chyba dam radę. Miałam zaplanowane podejście do zaliczenia przynajmniej czterech kolokwiów przed przerwą, ale wspomniane przeziębienie mnie powaliło. Zresztą przeziębienie to jedno, a reakcja mojego organizmu na to, co się dzieje w mojej grupie z NoRek to drugie. W konsekwencji wydaje mi się, że do żadnego nie przygotowałam się wystarczająco dobrze, musiałam więc przenieść je na styczeń, czego bardzo nie lubię. Ale przynajmniej jest szansa, że je zdam.

2079. Dzień skupienia w Rybniku

Każdego roku Duszpasterstwo Akademickie oraz Towarzystwo Ciemnych typów przeżywają swój dzień skupienia. W tym roku miał on miejsce w dniu wczorajszym w Rybniku, w parafii do której został skierowany zaprzyjaźniony z Duszpasterstwem ksiądz Paweł, a dla mnie po prostu Paweł. Z samego rana pociągiem i autami udaliśmy więc się do parafii Matki Boskiej Częstochowskiej, na której posługiwał kiedyś ksiądz Krzysztof. Po przybyciu do Rybniku zebraliśmy się pod dworcem PKP, skąd udaliśmy się w odpowiednim kierunku.

O 11:00 wszyscy przybyli udali się do znajdującej się na dole domu katolickiego kaplicy, jeszcze nie tak dawno pełniąca funkcję kościoła parafialnego. Każdy z nas spokojnie znalazł sobie miejsce do siedzenia i niecierpliwie wyczekiwał, co też powie nam ksiądz Paweł.

Młody neoprezbiter oparł swoje rozważania dotyczące nadziei o encyklikę Spe salvi napisaną ręką papieża Benedykta XVI. Swoją drogą, chyba będę musiała w końcu przeczytać ten dokument (oczywiście po tym, jak zapoznam się ze wszystkimi tego typu dokumentami napisanego przez Jana Pawła II). Pokazywał w nim, że nadzieja ma wiele oblicz, a niektóre z nich są dosyć zaskakujące. Znacie powiedzenie, że nadzieja jest matką głupich? A przecież jednocześnie jest ona jednym z imion Boga oraz Cnotami Boskimi, czy też cnotami teologalnymi. A więc jest czymś potrzebnym w naszym życiem. Tam, gdzie kończy się wszystko, tam pozostaje jedynie nadzieja na lepszy czas. Chciałabym wrzucić tutaj całe nagranie tej konferencji, za bardzo jednak nie wiem jak. Myślę, że wielu rozśmieszyło stwierdzenie, że pewnie mamy nadzieję, iż kapłan zaraz skończy to przemówienie i tak też się stało - konferencja się skończyła, a Paweł popędził na wizytę kolędową. Chociaż wcześniej udało nam się zrobić pamiątkowe zdjęcie.

Po zakończonej konferencji mieliśmy okazję wziąć udział we Mszy świętej, którą sprawowali ksiądz Krzysztof i ksiądz z parafii. Szczerze powiedziawszy to czułam się w nim trochę tak, jak w moim parafialnym kościele te 20 lat temu - kiedy był jeszcze w stanie surowym. Na Mszę przybyło jeszcze kilkoro osób. Poniższe zdjęcie ukazuje, że było nas całkiem sporo.

Po Mszy świętej i zabraniu naszych rzeczy z salki katechetycznej ksiądz Krzysztof zabrał nas do burgerowni znajdującej się w centrum miasta. Zna to miejsce od lat i serdecznie poleca je każdemu. W zasadzie nie wiem, jak smakują burgery, bo żadnego nie kupiłam, ale kulki serowe mają całkiem smaczne.

Po posileniu się podzieliliśmy się na dwie grupy i jedna poszła pod rybnicką katedrę, a druga, w tym ja, udała się na dworzec PKP, skąd pojechaliśmy pociągiem w kierunku Katowic. Na miejsce dojechaliśmy o 17:45. Szczerze powiedziawszy, to myślałam, że zejdzie nam szybciej. Jednak cały dzień uważam za w miarę udany i cieszę się, że wzięłam udział w tym wydarzeniu.

Jutro dzień równie intensywny - cały dzień na Śląskim Festiwalu Nauki, najpierw na stoisku naszego Koła Naukowego Teologów, wieczorem Msza święta wraz z nauką rekolekcyjną w Duszpasterstwie Akademickim. Potem dwutygodniowy maraton kolokwiów i referatów. A potem już to, co przyjemne, czyli święta.

Przed chwilą skończyłam natomiast wypiekać 24 babeczki (12 jogurtowych i 12 czekoladowych) na poniedziałkowy Kręg Biblijny.

Już na pierwszy rzut oka widać, że dwie czekoladowe nie do końca wyszły i wylały się z formy. Ale pozostałych 22 jest raczej niczego sobie. Mam nadzieję, że nic im się nie stanie, kiedy będą cały dzień przebywać w pudełku w plecaku. Podejrzewam, że z Śląskiego Festiwalu Nauki pojadę prosto do kościoła i nie będę miała kiedy w międzyczasie podskoczyć po nie do domu. Pachną nieziemsko i mam nadzieję, że tak samo będą smakować.

2074. Warsztaty muzyczne, pierwszy dzień rekolekcji, pożegnanie arcybiskupa Galbasa, wprowadzenie katechumenów do wspólnoty Kościoła - czyli niezwykle pracowity weekend

Weekend będący przejściem z listopada w grudzień okazał się obfitujący w aż cztery ważne i ciekawe wydarzenia związane z funkcjonowaniem Duszpasterstwa, do którego należę. Raz w roku organizuje ono warsztaty muzyczne. Rok temu jeszcze nie byłam gotowa do wzięcia w nich udziału, ale w tym roku - i owszem. Dlatego po krótkim namyśle postanowiłam się na nie zapisać (bo ze względu na obiad obowiązywały na nie zapisy przez formularz). Jak długo "śpiewam", tak pierwszy raz byłam na takim czymś. Świetna przygoda, ale i niesamowite doświadczenie, które może się przydać nawet tym, którzy nie są związani ze śpiewem.

Przez całą sobotę i niedzielę na ostatnim piętrze Wydziału Teologicznego w Katowicach pod okiem zawodowców szlifowaliśmy nasz warsztat muzyczny. Jego finałem była oprawa niedzielnej Mszy świętej, na której obecny miał być po raz ostatni arcybiskup Adrian Galbas, a więc motywacja była podwójna. W naszym repertuarze znalazło się sporo autorskich pieśni prowadzących warsztaty, ale i kilka tradycyjnych utworów. Całość podzielona była na trzy bloki dziennie, które znowu były podzielone na trzy bloki, podczas których alby i soprany (razem), tenory i basy ćwiczyły swoje partie pod okiem jednego z trzech specjalistów. Bloki przedzielone były modlitwą brewiarzową oraz obiadem, po każdej z trzech mniejszych części wychodziliśmy na kawę i coś słodkiego na korytarz. Ciekawe było to, że w tych warsztatach uczestniczyli także ludzie nie związani z naszą wspólnotą, a więc nikt nam nie zarzuci, że jesteśmy zamknięci tylko na siebie. 

W niedzielę wieczorem odbyła się nauka rekolekcyjna dla studentów i w ogóle wszystkich zainteresowanych osób. Wygłosił ją franciszkanin z sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej, a przybliżył w niej życiorys i dokonania św. Franciszka z Asyżu.

Po pierwszej nauce rekolekcyjnej udaliśmy się do wydziałowej kaplicy na wieczorną Mszę świętą. Była ona niezwykła przynajmniej z trzech powodów: uczestnicy warsztatów muzycznych zadbali o jej oprawę, było to oficjalne pożegnanie arcybiskupa Adriana Galbasa z naszym duszpasterstwem, ale też wprowadził on trzech dorosłych kandydatów do sakramentu chrztu św. (Mateusza, Marcina i Doriana) w okres katechumenatu. Jak sam arcybiskup przyznał na początku Mszy świętej - konsekrował kilka kościołów jako metropolita katowicki, ale z tym obrzędem zetknął się pierwszy raz w czasie swojej posługi w Katowicach.

Myślę, że łatwo jest się domyślić, że związane to było ze specjalnym rytuałem - przed wejściem do kaplicy katechumeni poprosili o wiarę, która daje życie wieczne oraz wyrzekli się wszystkiego co pogańskie, a więc może oddalić ich od Boga. Następnie duchowny katowicki naznaczył znakiem krzyża ich głowy, barki i piersi.

Przy dźwiękach pieśni "Marana tha, przyjdź Panie przyjdź" w niewielkiej procesji księża, liturgiczna służba ołtarza oraz katechumeni i ich bliscy weszli do niewielkiej kaplicy. Głównym celebransem liturgii był arcybiskup katowicki i to on wygłosił do nas homilię.

W homilii arcybiskup zaznaczył, że adwent, w który wchodzimy, to czas, kiedy uwidacznia się napięcie między ciemnością, a światłem. Stan ten dobrze obrazują poranne roraty - kiedy idziemy do kościoła w grudniowy poranek jest jeszcze ciemno, a światło z świecy lub lampionu zwiastuje nowy dzień, który nastaje po zakończeniu roratnej Mszy. Nieustanna walka między ciemnością a światłem rozgrywa się w duchowym życiu każdego z nas.

Nawiązując do pierwszego czytania z Księgi proroka Jeremiasza, abp Galbas zauważył, że prorok wypowiada swoje słowa w okresie wielkiej tragedii narodu wybranego. Nie ma ani Jerozolimy, ani świątyni, nie można więc było składać ofiar. Nic dziwnego, że Izraelici trwali w przekonaniu, że to już koniec, że Bóg ich opuścił, a oni nie są już Narodem Wybranym. Obawiają się też, że pokolenie Dawida już się nie odrodzi, a Mesjasz, który ma się z niego narodzić - nie przyjdzie. I właśnie w tym momencie słyszą od proroka zapewnienie, że "Jerozolima będzie trwać bezpiecznie". Arcybiskup podkreślił tym samym, że Jeremiasz ukazując tą zapowiedź ma w sobie światło, próbujące rozświetlić nie tylko jego samego, ale i innych, a nawet całą zrujnowaną Jerozolimę.

Następnie, powołując się na słowa Psalmu 25, kaznodzieja zauważył, że jego autor zdaje się być człowiekiem, który znajduje się w gęstym, ciemnym lesie, skąd na pozór nie ma wyjścia. Człowiekiem, który znalazł się w sytuacji, kiedy nie można nic dostrzec, ani nie wie się, w którą stronę powinno się iść. Człowiek ten modli się jednak do Boga z prośbą, żeby pomógł mu zobaczyć drogę, albo przynajmniej wąską ścieżkę. Tym samym psalmista wydawał się niemal pewien tego, że jego sytuacja nie jest jednak tak bardzo bezpośrednia - wie, że jest jakaś ścieżka lub droga, która prowadzi do światłości.  

Odnosząc się do słów Jezusa zapowiadających w Ewangelii koniec świata, kaznodzieja zauważył, że mogą budzić one przerażenie - opis przedstawia potworne zjawiska, trzęsienia ziemi, mdlejących ze strachu ludzi może odbierać nadzieję. Ale zaraz potem Jezus dodaje: "A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie", Owe słowa są niczym innym jak światłem i pokrzepieniem dla wszystkich oczekujących ponownego przyjścia Jezusa na ziemię. Kończąc swoją homilię wskazał na trzy ważne gesty dotyczących chrztu świętego:

1. Wdzięczność za możliwość przyjęcia tego sakramentu
2. Rachunek sumienia dotyczący naszej wiary poprzez rozważanie słowa Bożego, poszukiwanie Boga w świecie, w wydarzeniach i w drugim człowieku
3. Wsparcie katechumenów poprzez dawanie świadectwa wiary

Po wygłoszeniu homilii nastąpiło, wzorem katechumenów z pierwszych wieków, specjalna modlitwa za Mateusza, Marcina i Doriana, wręczenie dwóm pierwszym Ewangelii oraz odesłanie ich - ponieważ pozostała część Mszy była dla nich po prostu niezrozumiała. Modlitwa wiernych przybrała formę spontanicznie wypowiedzianych próśb, natomiast ofiarowanie zabrzmiało "Nabierzcie Ducha i podnieście głowy". Podczas Mszy śpiewaliśmy dwie znane pieśni w języku łacińskim - było to "Sanctus, sanctus" ("Święty, święty") oraz "Agnus Dei" ("Baranku Boży"), co nadało jej jeszcze bardziej uroczystego charakteru. Do kompletu brakowało tylko "Pater noster". Kapłani rozdzielali Komunię Świętą, a tej czynności towarzyszył śpiew pieśni "Ciebie całą duszą" oraz "Spożywajmy Ciało Boga". Wzruszającym momentem było oficjalne pożegnanie arcybiskupa Adriana Galbasa przez "szefów" duszpasterstwa - Marcina i Olę. Do ciepłych słów dołączyli nietypowy prezent - tzw. "margaretkę" z wypisanymi naszymi deklaracjami modlitwy różańcowej w intencji kapłana, którego los rzucił aż do Warszawy. Po końcowym błogosławieństwie oraz zaśpiewaniu "Przyjdź o Niebieska Królowo" poszliśmy "pod dziekanat", aby zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie z arcybiskupem.

Na zakończenie mieliśmy jeszcze agapę, czyli poczęstunek na uczelnianym holu. Ksiądz arcybiskup jeszcze przez chwilę z nami został - chodził pomiędzy wychowankami Duszpasterstwa, zagadywał, mnie osobiście udało się mu uściskać dłoń, co było niesamowitym uczuciem. A potem zupełnie niepostrzeżenie nas opuścił...

To był tak intensywny i pełny emocji weekend, że z radością wróciłam do domu, i jak przystało na późną porę (było około godziny 24:00), grzecznie poszłam spać. Nazajutrz czekał mnie nowy, intensywny dzień, oparty na uczelni, pracy, rozpoczęciem rorat oraz Kręgiem Biblijnym. Poza tym po tak obfitującym w różne rzeczy weekendzie przyszedł czas na zasłużony odpoczynek. Nawet, jeżeli trwał on zaledwie 5 godzin.

2039. Nasze duszpasterskie przebiegi

Nowy rok akademicki zawsze przynosi szanse na to, że do naszej społeczności duszpasterstwa akademickiego dołączą nowe osoby. Wiecie, tu mamy taki mały ruch rotacyjny - jedni kończą swoją przygodę ze studiami i rozpoczynają zupełnie nowe życie, w których czekają ich nowe obowiązki i zadania, a drudzy przychodzą, czy przyjeżdżają, aby rozpocząć swoją przygodę ze studiowaniem. Wiele z nich już na wcześniejszych etapach życia formowało się w różnych ruchach religijnych. Dla innych jest to zupełna nowość.

Aby nieco rozreklamować naszą wspólnotę i zachęcić potencjalnych zainteresowanych do wstąpienia w nasze skromne progi, a przy okazji umożliwić spotkanie się starych wyjadaczy, ksiądz zaproponował luźne spotkania, które nazwano "duszpasterskimi przedbiegami". Były to trzy pierwsze dni października, podczas których spotykaliśmy się najpierw na Mszy świętej na moim wydziale, a następnie szliśmy do ośrodka DA, a w czwartek jedna grupa do parku Kościuszki, a druga do kina, na wspólne integracyjne spotkania. Można powiedzieć, że pierwszym takim wypadem był wyjazd do Brennej, o którym pisałam kilka dni temu, jednak na niego pojechała tylko jedna nowa osoba. Teraz przyszło ich ciut więcej.

We wtorek, w pierwszym dniu spotkania Kondzio wraz ze scholą zaproponowali nam grę w hitstera. Ogólnie podzieliliśmy się na 5 drużyn, które na początku rozgrywki otrzymywali jedną kartę z zagraniczną piosenką i rokiem, w którym została wydana. Ich zadaniem jest ustalenie, czy kolejna wylosowana piosenka ukazała się przed nią i po niej. Dodatkowe punkty są za odgadnięcie jej tytułu i wykonawcy (piosenka leci z aplikacji). Jeżeli drużyna zgadnie, to zdobywa punkt i karta wędruje do niej. W przypadku większej ilości kart, drużyna decyduje pomiędzy którymi umieścić aktualną kartę. Inne drużyny mogą zmieniać umiejscowienie karty na osi czasu, zgadywać tytuł i wykonawcę. Jeżeli im się to uda, to one zdobywają punkt. Zabawa była przednia, chociaż ja z moją wiedzą odnośnie zagranicznych piosenek niewiele pomogłam mojej drużynie.

W środę po Mszy spotkaliśmy się na tostach, tortillach, chipsach oraz grach planszowych, do których zasiedliśmy po wieczerzy. Pierwszy raz robiłam tortillę na szybko, teraz wiem jak je przygotować. Tym bardziej, że wydają się znakomitym pomysłem na przekąskę podczas spotkania (myślałby kto, że ze mnie taki imprezowicz :D). Pierwszy raz grałam też w "Prawo dżungli", grze zręcznościowej przy której liczy się refleks. A więc teoretycznie nie miałam najmniejszych szans na wygraną. Jednak jakoś mi się tak mi się poszczęściło, że razem z O., ex aequo, zdobyłyśmy pierwsze miejsca. No kto by się spodziewał. A potem mocno kibicowałam Madziałkowi, aby zajęła drugie miejsce. Wiecie, studenci Wydziału Teologicznego trzymają się razem. A poniżej już cała nasza wesoła środowa ekipa.

Dzisiaj część osób poszła pobiegać po znajdującym się nieopodal (właściwie to tuż za Akademią Wychowania Fizycznego) Parku Kościuszki, a druga część do kina na "Gladiatora". Pierwotnie miałam dołączyć do tej drugiej grupy, jednak cały dzień tak dał mi w kość, że po pracy wróciłam do domu. 

Mimo wszystko cieszę się, że wzięłam udział w tych dwóch pierwszych dniach. Myślę, że pokazały one, że duszpasterstwo to nie tylko ciągła modlitwa i czytanie świętych pism, ale też sposób na zawarcie nowych znajomości i czas na zabawę oraz samorozwój. Mam nadzieję, że jak największa liczba nowicjuszy zostanie u nas na dłużej.

1950. O pewnej chatce, ale nie Puchatka

 - Jedź z nami na Chatkę, będzie świetnie - tak zachęcał mnie Madziałek, kiedy zbliżały się listopadowe trzydniowe rekolekcje z DA w dość nietypowym ośrodku wspólnoty. Nietypowym, bo jest to dosłownie chatka z trzema pomieszczeniami na dole (w tym kaplicą), ogromną sypialnią na górze oraz dwoma typowo wiejskimi toaletami na zewnątrz (jeżeli oglądaliście "Kogiel-mogiel" to pewnie wiecie o co chodzi). W dodatku trzeba do niego dojść jakieś 2 kilometry w górskich warunkach. Trochę, nie, przepraszam - bardzo mi to przypomina warunki, w jakich wychowywał się mój tata. Nawet rodzinny dom miał podobny. Ale może te warunki wpływają na niecodzienną atmosferę panującą w tamtym miejscu?

Wtedy, kiedy padła propozycja ze strony Madziałka, nie pojechałam. W Duszpasterstwie byłam zaledwie od kilku spotkań, stwierdziłam więc, że to za wcześnie. Poza tym w tym samym czasie był Bieg Niepodległości organizowany przez "Bieg Zbója", na którym miałam być i pomagać. To, że finalnie nie dotarłam to już inna sprawa. W każdym razie, nie opanowałam bilokacji, a więc trudno mi byłoby być tu i tu. Kolejny wyjazd "na Chatkę", tym razem typowo rekreacyjny, był w pierwszy weekend czerwca. Jednak w tym samym czasie było też spotkanie młodych na Legnicy, w którego wyjazd byłam zaangażowana, a na miejscu pomagałam trochę w promowaniu Światowych Dni Młodzieży, a więc znowu nie mogłam być w dwóch miejscach na raz. Ale tydzień później ponownie był zaplanowany wyjazd do Brennej, gdzie znajduje się wspomniany ośrodek, bardziej pod kątem rekolekcji. Tym razem nic nie stało na przeszkodzie, abym wzięła w nim udział, przynajmniej na chwilę zapisów, dlatego postanowiłam jechać, chociażby po to, aby zobaczyć na czym ta cała "Chatka" wygląda.

Do Brennej wyjechaliśmy wraz ze znajomymi z duszpasterstwa w piątkowy wieczór. Po mniej więcej 1,5 godziny dotarliśmy na miejsce. No, prawie, bo tak jak pisałam wcześniej, trzeba było jeszcze kawałek dojść na nogach. Do chatki doszliśmy ok. godziny 21:30. Na szczęście wszyscy czekali na nas z kolacją, jak zapewniała Zosia w SMSie. I z Mszą świętą, która miała miejsce o godzinie 22:00 w chatkowej kaplicy. Byliśmy zmęczeni (ja np. tego samego dnia rano miałam zaliczenie na pedagogice), ale nie wypadało nie iść. W końcu był to wyjazd rekolekcyjny, co rządziło się własnymi prawami. Tego dnia przypadała uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa. Nawet kilka razy wypowiedziałam się podczas kazania (mającego formę dialogową). Po Mszy dostaliśmy zaległą kolację, a następnie czas zleciał nam na rozmowach i grania w różne gry planszowe. To był dobry czas, który pozwolił nam się zintegrować i jeszcze lepiej poznać. Gdzieś o godzinie 2 nad ranem odmówiliśmy kompletę, łącząc się z przyjaciółmi księdza Krzysztofa mieszkającymi w Panamie.

Sobotę rozpoczęliśmy jutrznią o godzinie 7:30. Podczas niej mieliśmy pierwszą część nauki rekolekcyjnej polegającej na rozważaniu Pisma Świętego metodą Lectio divina. Na rozważania ksiądz Krzysztof zaproponował nam fragmenty Ewangelii według św. Marka, które roboczo nazwał pedagogiką Jezusa wobec uczniów. Pierwszy z nich dotyczył pierwszeństwa i tego, że każdy powinien stać się jak dziecko, aby móc wejść do Królestwa Niebieskiego. Dla mnie jest to świetna sprawa, ponieważ każdy z nas inaczej może postrzegać to, co usłyszał. Po godzinie poszliśmy na śniadanie. W ogóle zwyczajem jest to, że każdy uczestnik wyjazdu przywozi ze sobą coś do jedzenia. Mi w udziale przypadło 0,5 kilo żółtego sera. Po śniadaniu mieliśmy jakąś godzinę na odpoczynek i rozmowy ze sobą, a następnie, ok. godziny 11:30 ponownie udaliśmy się do kaplicę na Godzinę Czytań oraz kolejną część nauki rekolekcyjnej, również opartej na fragmencie Ewangelii według św. Marka. Dotyczył on tego, że ktoś uzdrawiał w imię Jezusa, co niezbyt podobało się jego uczniom oraz tego, co może budzić zgorszenie. Tym razem nie dzieliliśmy się naszymi spostrzeżeniami z grupą, a zostaliśmy wysłani przez księdza w odosobnione miejsca, abyśmy sami, albo w małych grupach, przeanalizowali to, co usłyszeliśmy. O 13:00 mieliśmy obiad, na który składała się przepyszna zupa meksykańska ugotowana przez Zosię. I zupełnie nie wiem o co chodziło księdzu z niedogotowanymi ziemniakami, jak dla mnie wszystko było w porządku. Zrozum mężczyznę. Po obiedzie znowu mieliśmy chwilę dla siebie, po której o 15:00 uczestniczyliśmy we Mszy świętej. A następnie udaliśmy się na nogach do centrum miejscowości, gdzie ksiądz Krzysztof zafundował nam lody. Był to idealny czas na rozmowy, śmiechy, na wymienienie się spostrzeżeniami na temat wyjazdu i całego roku formacyjnego. Przy okazji ustaliliśmy kolejność nocnej adoracji Najświętszego Sakramentu. Kolejne minuty mijały nieubłaganie i musieliśmy wracać do domu rekolekcyjnego. Tym bardziej, że była to blisko 6-kilometrowa droga na nogach. Ale i ona przebiegała w bardzo radosnej atmosferze. Tuż przed wejściem na ostatnią, przysłowiową prostą (chociaż w rzeczywistości nie była ona wcale taka prosta) drogę w stronę domu zatrzymaliśmy się aby odmówić dziesiątkę różańca w intencji Towarzystwa Ciemnych Typów. Po dotarciu na miejsce zjedliśmy kolacje, a potem gdzieś do 23:00 z zaciekawieniem, a nawet wręcz z szeroko otwartymi oczami, uszami i ustami słuchaliśmy opowieści księdza Krzysia z pobytu w Panamie oraz w Gwinei. O wspomnianej godzinie 23:00 udaliśmy się do kaplicy aby odmówić kompletę połączoną z rozważeniem kolejnego fragmentu Ewangelii, tym razem dotyczącego błogosławieństwa dzieci przez Jezusa. Rozważyć mieliśmy go jednak dopiero podczas naszej kolei adoracji Najświętszego Sakramentu. A ponieważ moja pora wypadła dopiero o godzinie 3:00, to poszłam na strych spać.

Budzik miałam nastawiony na godzinę 2:45. Jednak sama z siebie obudziłam się ciut wcześniej. Co ciekawe, osoba która miała adorację tuż przede mną, idąc spojrzała w moją stronę i zobaczyła, że bardzo mocno śpię. Postanowiła sobie, że obudzi mnie wracając z powrotem. Jak się okazało, nie było to konieczne. Za oknem szalała burza, a błyskawice co rusz przeszywały niebo. Domek dawał pozorne poczucie bezpieczeństwa. Mimo wszystko mój półgodzinny dyżur minął szybko i w miarę spokojnie (na tyle, na ile może być spokojnie podczas burzy). Po jego skończeniu ponownie położyłam się spać, wszak jutrznia rozpoczynająca dzień była przewidziana dopiero na 7:45. Można więc było jeszcze na chwilę przyłożyć głowę do poduszki. Na dobre wstałam półgodziny przed jutrznią, co pozwoliło mi jeszcze spakować się przed powrotem do domu. Potem zeszłam na dół do kaplicy, gdzie już wiele osób czekało na jutrznię. Ta zaczęła się niemal punktualnie. W ramach rekolekcji rozważaliśmy ostatni z wybranych fragmentów markowej Ewangelii, który mówił o tym, jak trudno jest wejść bogaczom do Królestwa Niebieskiego. Następnie udaliśmy się na śniadanie. Ponieważ i tak wieczorem miały się odbyć prymicje księdza Pawła, który był przez jakiś czas związany z duszpasterstwem, to ksiądz Krzysiu nie odprawiał już Mszy w chatce. Mieliśmy za to czas na rozmowę po posiłku. Około godziny 11:00 zaczęliśmy sprzątać budynek, tak aby godzinę później zamknąć go na klucz i udać się w drogę powrotną w stronę Śląska. Jednak zanim to się stało, udaliśmy się jeszcze raz do jednej z kawiarni w Brennej, tym razem na kawę i ciastko. Tam doszła nas informacja o śmierci znanej aktorki, Marzeny Kipiel-Sztuki. Chociaż jesteśmy z różnych pokoleń, to chyba każdy z nas kojarzył ją z roli Halinki Kiepskiej. Tak przy okazji zaczęliśmy wspominać tych aktorów serialu "Świat według Kiepskich", którzy już nie żyją. Ksiądz przez przypadek "uśmiercił" Bartosza Żukowskiego, odgrywającego rolę jej syna, Waldusia. Szybko jednak odkrył swój błąd i sam się z niego śmiał. 

Takie chwile mogłyby trwać w nieskończoność, ale naprawdę, musieliśmy już wracać do domów. To był bardzo ciekawie spędzony weekend. Szkoda tylko, że nie było wypadu w góry, ale myślę, że to nic straconego. Tak samo jak mam nadzieję, że jeszcze nie raz zagoszczę w gościnne progi naszej duszpasterskiej Chatki.

1939. Nasza polska pobożność Maryjna

Chociaż ksiądz Krzysztof przebywa u swoich przyjaciół w Panamie, to spotkania naszego piekarnika trwają w najlepsze. To głównie za sprawą naszych animatorów, którzy dbają o to, aby tematyka spotkań była różnorodna i wszechstronna, i w razie potrzeby są w stanie poprowadzić je bez udziału duszpasterza. Myślę, że to jest dobre rozwiązanie dla wszystkich - ksiądz nie musi się martwić, że skoro go nie ma, to i nie będzie spotkania, my mamy ciągłość spotkań, a animatorzy zdobywają różne kompetencje miękkie, tak bardzo przydatne w dorosłym życiu. Coraz częściej zastanawiam się, dlaczego to tak nie działa w Oratorium w mojej parafii. Przecież proboszcz, który jest jego opiekunem (i właściwie nic nie robi), mógłby wyznaczyć 2 - 3 osoby (nie koniecznie mnie, bo raczej nie mam ku temu kompetencji), które by były odpowiedzialne za organizację zajęć dla dzieci. Tak samo jak mógłby rozeznać, kto z nas ma uprawnienia wychowawcy kolonijnego i zgodzić się na organizację półkolonii parafialnych (od biedy mogłabym być ich kierownikiem, bo mam zrobiony odpowiedni kurs, ale wychowawcą też bym nie pogardziła). Przez lata je organizowaliśmy i zawsze był komplet dzieci, a nawet lista rezerwowa. Ale nie, lepiej zorganizować dużo droższy wyjazd dla dzieci do Włoch. 

Na ostatnim spotkaniu naszej wspólnoty duszpasterskiej oglądaliśmy odcinek dosyć popularnego serialu "The Chosen" opowiadający o weselu w Kanie Galilejskiej. A następnie dyskutowaliśmy nie tylko o roli Maryi podczas tej historii, ale też o tym, jaką ona rolę odgrywa w naszym prywatnym życiu. Jak dla mnie jest to doskonałe przeniesienie teorii na praktykę tego, o czym uczyła nas jedna z wykładowczyń na zajęciach z Zagadnień kultury współczesnej. Dużo mówiliśmy na nich o tym, jak doskonałą bazą do rozmowy są obejrzane filmy bądź seriale. I to nie tylko na tematy religijne, ale właściwie na wszystkie.

Z rozmowy wynikło, że maryjna pobożność jest bliska sercu właściwie każdego z nas. Wiele osób skupionych w duszpasterstwie odmawia różaniec, w miarę możliwości uczęszcza na nabożeństwa majowe, "uczymy się" tej pobożności od świętych i błogosławionych, którzy nam imponują, a dla których kult maryjny jest bardzo ważny. Dla wielu jest to Pier Giorgio Frassati, dla innych św. Maksymilian Maria Kolbe - czciciel Maryi Niepokalanej, dla jeszcze innych jakieś szczególne miejsce związane z czczonym w nim wizerunku Maryi. Wymieniano tutaj chociażby Częstochowę, Ludźmierz, Leśniów, Piekary Śląskie, Licheń, moją ukochaną Kalwarię Zebrzydowską. Z tego wszystkiego zapomniałam powiedzieć, że w moim mieście też jest szczególny kult figury Matki Bożej Anielskiej Patronki Zagłębia znajdującej się w miejskiej bazylice. Kilkoro z nas należało w dzieciństwie do Dzieci Maryi, gdzie ten kult jest dosyć silny. Ja z kolei jestem związana z parafią, w  której posługują księża salezjanie, a tam szczególnie uroczyście obchodzone jest i wspomnienie Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny (8 grudnia - rocznica założenia pierwszego Oratorium), i Maryi Wspomożenia Wiernych (24 maja), dodatkowo od 24 lat noszę szkaplerz karmelitański, co też w jakiś sposób łączy się z pobożnością maryjną. Każdy z nas też podkreślał, że traktuje Matkę Boską nie jako ktoś na równi z Bogiem, ale jako pośredniczkę w drodze do niego. To trochę tak jak w rodzinie - czasami łatwiej jest nam z czymś przyjść do mamy, niż do taty. Co nie oznacza, że potem tata się o tym nie dowiaduje. Myślę, że tak samo jest z osobami boskimi - mówimy o czymś Matce Bożej, a Bóg Ojciec i tak się o tym dowiaduje. A więc Maryja jest tylko pośrednikiem w tym kontakcie.

Zastanawiać może to, dlaczego w Kościele Katolickim jest tyle tytułów Maryi. Dlaczego nie zwracamy się do Maryi po prostu Maryja? I skąd to się w ogóle wzięło? Mnie też to nurtowało. Na portalu mateusz.pl. znalazłam dosyć ciekawe i wyczerpujące wytłumaczenie tej praktyki:

"W Katechizmie Kościoła Katolickiego (KKK 487) czytamy zdanie: >>Wiara katolicka w odniesieniu do Maryi opiera się na wierze w Chrystusa, a to, czego naucza ona o Maryi, wyjaśnia z kolei wiarę w Chrystusa<<. Dlatego też dogmaty maryjne (Boże Macierzyństwo, Niepokalane Poczęcie, Dziewictwo Maryi, Wniebowzięcie Maryi) naprowadzają nas na wielość >>Imion<<, którymi zwracamy się do Niej lub przez Nią do Boga. W encyklice papieża Jana Pawła II: >>Redemptoris Mater<< (Marka Odkupiciela), poświęconej Maryi, w punkcie 33 możemy przeczytać orzeczenie Soboru Ekumenicznego z Nicei (787 r.) na temat czci obrazów: >>...według nauczania Ojców i powszechnej Tradycji Kościoła wierni mogą czcić razem z krzyżem także wizerunki Matki Bożej, Aniołów i Świętych, w kościołach, w domach i przy drogach<<. Tę starożytną praktykę czci i pobożności maryjnej potwierdził ostatni sobór powszechny - Watykański II. Dlatego >>Maryja Częstochowska, Licheńska, Hodowicka, Piekarska...<< to tytuły poszczególnych wizerunków, wzięte od miejsca szczególnego ich kultu (sanktuaria). W tych wizerunkach ci, którzy kochają Maryję, daną im przez Jezusa Chrystusa za Matkę, po prostu czczą Ją i proszą, by Ona wstawiała się za nimi. Trzeba przy tym pamiętać, że wstawiennictwo Maryi jest całkowicie uzależnione od zbawienia dokonanego przez Chrystusa i czerpie z Jego mocy. Nasza ufność we wstawiennictwo Maryi daje w szczególny sposób wyraz tej tajemnicy, że Bóg posługuje się wybranymi ludźmi, aby obdarzyć zbawieniem innych ludzi.

W kulcie obrazów nigdy nie czcimy danego przedmiotu (obrazu, figury), ale osobę, którą one wyrażają. Ikona bowiem odsyła do osoby, którą przedstawia i uobecnia. Ikony i obrazy (analogicznie tytuły: Róża Duchowna...) wspomagają naszą wiarę, wspomagają naszą wyobraźnię, pomagają nam trwać w modlitewnym skupieniu. Spełniają więc tylko funkcję pomocniczą. Aczkolwiek ta rola jest dosyć znaczna. Wiele wizerunków uznaje się za cudami słynące, bowiem w tych konkretnych miejscach (np. Lourdes, Fatima, Częstochowa) dokonały się (medycznie udokumentowane) cuda. Dlatego też te miejsca są uprzywilejowanymi ośrodkami urzeczywistniania się zbawczego pośrednictwa Kościoła.".

źródło: https://mateusz.pl/pow/020415.htm

A więc Maryja jest jedna, ma tylko wiele przydomków związanych z jej cechami lub miejscami jej szczególnego kultu. Czcimy Matkę Bożą jako osobę, a nie jako wizerunek przedstawiony na obrazie lub w postaci figury. I Maryja jest tylko pośredniczką w naszej rozmowie z Bogiem.