2443. Piękny to był weekend

Idąc do mojego Emaus 

Dzisiejsza droga do Emaus,

nie wiedzie przez cichą, wiejską drogę.

Dzisiejsza ludzka droga do Emaus,

jest pełna bólu, krzyku, hałasu.

Kroczy ktoś za mną, kroczy przede mną,

anonimowy człowiek wśród tłumu.

Nie widać ran na jego kończynach,

ukrytych w butach, za długich rękawach.

Mogę nie wiedzieć, że Ty jesteś ze mną,

w ciele nędzarza, bogacza, dziecka.

Lecz wiem, że zawsze rozpoznam Ciebie,

po połamanym sycącym Chlebie.

Raz w roku, od pewnego czasu jest to ostatni weekend września, członkowie ruchu "Wiara i Światło" Prowincji Południowej spotykają się w Hałcnowie (dzielnica B.-B.), gdzie przez trzy dni uczestniczą w rekolekcjach. Jednak Harcnów to nie tylko rekolekcje, ale też poznawanie nowych osób, nawiązywanie znajomości, rozmowy, wymiana doświadczeń, a nawet planowanie całego roku formacyjnego.

Propozycja wyjazdy na spotkanie pojawiła się na pierwszym spotkaniu "Rafałków" na początku września. Ogólnie o samych spotkaniach i słyszałam, i oglądałam z nich zdjęcia, ale nawet nie marzyłam, że już po kilku miesiącach obecności we wspólnocie otrzymam propozycję wyjazdu na tegoroczne zgromadzenie. Podobno w dowód uznania za dojazdy i zaangażowanie w rozwój grupy. Nawet nie wiecie, jak mi się zrobiło ciepło na sercu, że ktoś zauważył moje zaangażowanie. Więcej, postanowił je wyróżnić. A przecież mogli zaproponować to komuś innemu. Co prawda w jego trakcie wypadały moje urodziny, ale spokojnie mogłam je poświęcić. W końcu nie pierwszy raz. I zapewne nie ostatni. Pamięta ktoś moje 24 urodziny na wycieczce m.in. w Budapeszcie? We wcześniejsze, 21, byłam na pogrzebie sąsiada. Albo 30, podczas których pomagałam w organizacji Górskiego Biegu Frassatiego? Bądź kolejne, gdzie sama biegłam w górę? Cóż więc wobec tego był wyjazd na spotkanie rekolekcyjne? Nawet jeżeli miałam na nim pilnować innych osób.

Wytypowani członkowie wspólnoty wyjechali z Wadowic wraz z koordynatorką. Mnie się jednak nie opłacało do nich jechać, tym bardziej, że z K-c mam w miarę dobre połączenie do B-.B., a na miejscu po prostu musiałam przesiąść się w autobus do Czechowic - Dziedzic i wysiąść na odpowiednim przystanku. Oczywiście potem okazało się, że mogłam dogadać się ze wspólnotą z J-na, która też jechała na spotkanie, ale po pierwsze nie chciałam, robić rozgardiaszu, a po drugie - Wadowice miały do ogarnięcia i dekorację, i zawiązanie wspólnoty, dobrze więc było być wcześniej, wszystko przygotować i omówić szczegóły. "Dominki - bis" przyjechały "na gotowe", więc technicznie byłoby to trudne.

No właśnie, nad tą dekoracją dyskutowaliśmy od wakacyjnego obozu w Zawoi. Nawet nie wiecie ile godzin spędziliśmy w naszym kadrowym pokoju i wymienialiśmy się naszymi pomysłami. Każdemu spotkaniu towarzyszy inne hasło przewodnie, w tym była to Droga do Emaus. Efektem wymiany naszych pomysłów była droga przez środek sali konferencyjnej, na której znajdowały się gałęzie, szyszki i kamienie, a także drzewo figowe, z Emaus w tle. Do naszej czwórki przedstawicieli  "Rafałków" należało przypięcie plakatu oraz ułożenie drogi. Trochę było przy tym zabawy, ale efekt końcowy przerósł nasze, a na pewno moje, najśmielsze oczekiwania. 

Kiedy przygotowywaliśmy wszystko na wieczorne powitanie wspólnot wchodzących w skład prowincji, te powoli zaczęły się zjeżdżać. Nie będę ukrywała, że "Dominki-bis" były zaskoczone moją obecnością, ale tak to już jest, gdy należy się do 2 wspólnot. Oficjalnie przyjechałam jaki "Rafałek" i tego się trzymałam.

Można powiedzieć, że wyszłam na tym na przysłowiowy plus. Na początku spotkania przypomnieliśmy sobie fragment Ewangelii św. Łukasza opowiadający o spotkaniu uczniów idących do Emaus z Jezusem. Dosłownie na kilka chwil przed zawiązaniem wspólnoty dostałam propozycje przeczytania tego fragmentu. Serce zabiło mi mocniej, bo oto przypomniały mi się te wszystkie lata w mojej parafii, zwłaszcza ostatnie, gdzie odsuwano o mnie od wielu rzeczy. A tu już od razu takie wyróżnienie. Wiecie, starałam się, aby wszystko poszło jak najlepiej, ale emocje chyba wzięły górę.

Cieszy mnie jednak to, że mimo niedoskonałości wielu uczestników spotkania było pod wrażeniem i mi gratulowało po całym powitaniu. Pamiętacie, jak rok temu pisałam, że Bóg ma dla nas zawsze piękne prezenty? Dla mnie to był taki Jego prezent urodzinowy. Prezent za który jestem wdzięczna i Jemu, i tym, którzy uwierzyli, chociaż nie widzieli.

Tymczasem zawiązywanie wspólnoty trwało w dalszym ciągu. Z prowadzącą je panią A. wymienialiśmy się wzrokiem w kluczowych momentach, kiedy w programie przewidziana była jakaś pieśń puszczana z pliku na komputerze. Na jednej z nich, "Drodze do Emaus", wspólnoty miały napisać na porozstawianych na krzesłach listkach, swoje nazwy.

Na innej, bardziej już znanej "Wśród tylu dróg", wyczytywana wspólnota przechodziła prze drogę, każdy jej członek podnosił z niej jedną rzecz, a następnie jej przedstawiciel zaczepiał listek na wspomnianym drzewie figowym.

Tutaj za bardzo nie wiedziałam co robić, czy iść tylko z "Rafałkami", czy może też z "Dominkami-bis". Jednak dałam sobie spokój ze wspólnotą z J-na, co jej koordynator skomentował bez słów wzrokiem i gestami. Z drugiej strony nie chciałam robić zamieszania, zwłaszcza że pilnowałam piosenki, i przeszłam drogę do Emaus tylko z "Rafałkami".

Na koniec "zawiązania wspólnoty" opanowaliśmy scenę w celu zrobienia sobie wspólnego, pamiątkowego zdjęcia.

Następnie przeszliśmy na górę do kaplicy, w której odbyła się Msza święta. Nieśmiało, z obawą, poszłam do kapelana prowincji z legitymacją ministrancką w dłoni, albą i cingulariami w worku oraz pytaniem, czy zgodzi się na moje posługiwanie pdoczas Mszy świętej. Już na legalu, bo ostatnnio to jeeszcze ebyłam w fazie kandydatury. Ku mojemu zaskoczeniu zgodził się bez marudzenia. A potem jeszcze doszedł jeden z uczestników spotkania, Dawid, a więc podzieliliśmy się obowiązkami przy ołtarzu na dwoje. Teoretycznie jeszcze koordynator "Dominków-bis" miał służyć, ale machnął ręką i poszedł na kościół. Nam poszło w miarę sprawnie - nawet główny koordynator prowincji był zachwycony. A ja byłam zachwycona z Dawida. I trochę z kapelana, że się nie guzdrał np. z kazaniem.

Końcowym elementem pierwszego dnia spotkania była wspólna modlitwa wieczorna prowadzona przez jedną z przybyłych wspólnot. Ja jeszcze na chwilę zostałam po niej w kaplicy, żeby zmówić nieszpory oraz kompletę z tego dnia. Dnia, który z jednej strony był męczący, ale z drugiej emocje z nim związane jeszcze na długo nie pozwoliły mi spokojnie zasnąć.

Nazajutrz wstałam już o godzinie 6:30, chociaż modlitwa poranna przewidziana była godzinę później. Szybko się ubrałam i najciszej jak tylko mogłam, udałam się do kaplicy, która była jeszcze pusta. No bo wiecie, oprócz jutrzni i "Margaretki" musiałam jeszcze podziękować Komuś za te 36 lat życia. W zasadzie nie spodziewałam się pod tym względem niczego szczególnego, zwłaszcza że nikomu nie mówiłam o urodzinach. Ot, dzień jak co dzień, nic szczególnego, chociaż Ci najbliżsi przyjaciele dzwonili albo pisali SMSy.

Wkrótce pojawił się i kapelan. Poszłam na zakrystię z zapytaniem, czy potrzebuje jakiejś pomocy. Coś tam pobuczał pod nosem, a z tonu głosu można było wywnioskować, że coś mu nie grało. Jeszcze poprzedniego dnia wieczorem wyciągał monstrancję, wiedziałam więc, że będzie wystawienie i przydałby się welon dla księdza. Nawet szybko go zlokalizowałam i zatargałam na kościół. Kiszka wyszła z dzwonieniem podczas błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem, ale tu już była lekcja dla mnie.

Po porannej modlitwie było śniadanie, na które zbiegliśmy na dół. Jeszcze na schodach odpisywałam na pierwsze SMSy z życzeniami bojąc się, że potem nie będzie już na to za bardzo czasu. Trochę spóźniłam się na posiłek, przez co nie udało mi się siąść z "Rafałkami". Wylądowałam więc przy stole z częścią "Dominków-bis", którzy logicznie zaczęli mnie wypytywać, jak się dostałam na spotkanie. Z kolei przedstawiciele innych wspólnot próbowali się dowiedzieć, z jakiej ja jestem. To dosyć skomplikowane - jak przyznał kapelan i pan Kubusia. Jak całe moje życie - przemknęło mi przez myśl. Ale dobra, nie wiedzieli, że będę, i to z Wadowicami, więc przymykam na to oko.

Po śniadaniu był czas na kawę, herbatę i przywiezione ciasto. Tutaj moim skromnym wkładem były babeczki waniliowe z rozpuszczoną w środku czekoladą. Chyba były dobre, bo w niedzielę już ich nie było. Okoliczności sprzyjały rozmowom między uczestnikami spotkania. W tym czasie kilka osób, w tym ja, rozkładało już zastawę na obiad. Chociaż gdzieś z boku też miałam swój kubek, który dostałam przy błogosławieństwie LSO, z ciepłą, parującą herbatą. 

O godzinie 10:00 rozpoczęła się druga część "zawiązania wspólnoty". Zupełnie nieoczekiwanie przypadło mi w udziale zapalenie wspólnotowej świecy. Tym razem każdy z nas szukał w sobie swojego spotkania w Emaus. Zastanawialiśmy się też co nam dają nasze wspólnoty. Aż zapytałam się pani A., czy mam pisać o jednej, czy o obydwóch. Takim przerywnikiem było zatańczenie do piosenki lednickiej "Ojcze prowadź mnie". Aż miło było patrzeć, jak ci wszyscy zgromadzeni bawią się wspólnie w jednym rytmie.

Przed Mszą zaplanowano jeszcze dwa warsztaty. Jeden z nich był muzyczny i ćwiczyliśmy na nim pieśni, które miały być śpiewane podczas Mszy świętem w sobotę i w niedzielę. Wiele z nich znałam, głównie z czasów, kiedy śpiewałam w parafialnej scholi. Ale niektóre pieśni były dla mnie nowe, toteż cieszę się, że mogłam je poznać, a kto wie, może nawet je kiedyś wykorzystam. Drugi warsztat dotyczył tego, w jaki sposób przeprowadzić w parafii "Dzień dzielenia i głoszenia". Jako przykład służyły takie dni przeprowadzone przez "Dominki-bis" oraz "Barbórki". Mogliśmy poznać teoretyczne założenia projektu, a także obejrzeć scenki, jakie zostały przedstawione w ramach tych dni. Dobrze by było przeprowadzić takie coś w Wadowicach, na razie jednak nie mamy ku temu warunków.

Centralnym punktem dnia była Eucharystia, którą przewidziano na godzinę 12:00. Teoretycznie, bo poprzedziła ją cała seria niefortunnych zdarzeń, takich jak np. poszukiwanie wina mszalnego po całym domu rekolekcyjnym. Albo mega spóźnienie kapelana. Może gdyby się nie spóźnił, to wino byłoby szybciej, a kielich czekałby na ołtarzu. Tymczasem przed ofiarowaniem na szybko szukałam kielicha na zakrystii (byłam przekonana, że skoro go nie ma, to idzie niesiony w darach), ale i tak się nie popisałam, bo przynisłam go bez palki i korporału (kapelan mówił tylko o kielichu). Atmosfera sie posypała i tylko zespół muzyczny robił dobrą minę do złej gry.

W nieco bojowych nastrojach poszliśmy na obiad. Przynajmniej zespół liturgiczny. I chyba koordynatorka "Rafałków" wyczuła, że coś jest nie tak. Na szczęście nie drążyła tematu. Po posiłku ponownie był czas na kawę/herbatę, ciasto i rozmowy. A także na posprzątanie po posiłku i przygotowanie miejsca na kolację. Tak nam to szybko poszło, że teraz już na spokojnie mogłam usiąść z innymi przy stole z kubkiem herbaty w jednej ręce i kokosankami w drugiej. W dalszym ciągu nie zdradzałam się z urodzinami, za to chętnie starałam się włączać do rozmowy. Co prawda z dwa razy wychodziłam odebrać telefon komórkowy, ale szybko starałam się też wracać.

Na 15:00 zaplanowana była konferencja, na której kapelan podzielił się z nami swoimi rozważaniami na temat drogi uczniów do Emaus i spotkania się z Jezusem. W tych rozważaniach towarzyszył mu obraz przedstawiający tą scenę. Widniały na nim dwie postaci oraz dwie wyciągnięte ręce trzymające przełamany chleb. Samego Jezusa nie było widać - całość była namalowana z perspektywy zmartwychwstałego Pana. Kapłan podkreślił w konferencji konieczność rozmowy z drugim człowiekiem, to że jasność zawsze zwycięży nad ciemnością oraz to, że nasze dłonie mogą nieść innym albo smaczny chleb, albo kamień niosący ból. Aby to podkreślić przyniósł ze sobą kawałek półki oraz głaz z gór, w których zginęła jego znajoma. Jednocześnie porównał sytuację z obrazu z sytuacją dziejącą się podczas każdej Mszy - na obrazie jest Jezus - chleb - uczniowie, to chleb prowadzi uczniów do Jezusa. Na Mszy z kolei pomiędzy kapłanem a wiernymi, w momencie przeistoczenia, jest zawsze Pan Jezus.

Po konferencji z kolei podzieliliśmy się na podzespoły, tak jak jesteśmy podzieleni w prowincji, po czym udaliśmy się do osobnych pomieszczeń porozmawiać na temat tego co się u nas działo z koordynatorami regionów. Na szczęście Wadowice i Jaworzno należą do jednego regionu (oprócz tego jeszcze "Barbórki" i "Żarki", więc i wilk był syty i owca cała. Podczas takiego mniejszego spotkania można na spokojnie opowiedzieć o tym, co się przez ostatni czas zrobiło we wspólnotach, jak wyglądały wakacje i jakie mamy plany na następny rok formacyjny. To też była dobra okazja do wymienienia się pomysłami na rozwój wspólnoty.

Przed kolacją zaplanowano jeszcze warsztaty plastyczne, podczas których przygotowywaliśmy aniołki z makramy. Myślę, że tym samym zamknęliśmy dotychczasowy rok formacyjny, któremu "towarzyszyli" Aniołowie Stróżowie. Z kolei po posiłku odbyła się dyskoteka, podczas której przez blisko dwie i pół godziny szaleliśmy na parkiecie. 

Takim akcentem, który ją zakończył było świętowanie 40 urodzin jednego z uczestników spotkania. Było więc gromkie "Sto lat", tort oraz życzenia.

Dzień zakończyliśmy modlitwą, podczas której każdy przez chwilę trzymał w dłoniach kamień i chleb. Mógł więc podziękować Bogu za to, co było dobre oraz/albo przeprosić za to, co mu się nie udało. Na koniec odśpiewaliśmy wspólnie "Apel Jasnogórski", po czym udaliśmy się do pokoi na spoczynek.

Niedziela był ostatnim dniem naszego pobytu w Hałcnowie. Podobnie jak sobota, także i ona została rozpoczęta wspólną modlitwą w kaplicy, którą prowadziły "Dominki-bis". Tym razem kapelan sam poprosił mnie przy wejściu o przygotowanie welonu do adoracji. Dzwonienie dzwonkami podcczas błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem to była już moja własna inicjatywa, której nikt nie skrytykował. A nawet podczas śniadania wielu ludzi mi mówiło, że ładnie służę do Mszy. Służe jak potrafię i na ile potrafię. Wiadomo, że nie wszystko będzie idealnie, ale...

Po śniadaniu było sporo czasu wolnego, a więc można było i kawę/herbatę wypić, i porozmawiać, i przygotować stoły na obiad, i spakować się. Ja zaś nauczona doświadczeniem poprzedniego dnia udałam się do kaplicy, aby przygotować ołtarz do Mszy świętej.

Wcześniej jednak jeszcze raz udaliśmy się na salę konferencyjną, gdzie prelegent jednej z krakowskich wspólnot opowiedział nam o kryzysie wspólnoty w kontekście uczniów zmierzających do Emaus i ich spotkania z Jezusem. Ponieważ o samym kryzysie miałam sporo na studiach, to nie usłyszałam czegoś, z czym nie zetknęłam się wcześniej. Puenta jest taka, że kryzys jest wpisany w funkcjonowanie wspólnoty, czy to rodzinnej, czy każdej innej, czy też dotyczy on naszej własnej wiary lub tożsamości. Pytanie jest tylko, czy będzie on konstruktywny, zmierzający do powstania czegoś nowego, nowych rozwiązań i poszukiwań, czy też destrukcyjny, a więc niszczący to, co jest.

Drugim panelem było sprawozdanie z działalności prowincji za ostatni rok formacyjny. Mogliśmy przypomnieć sobie jakie wyjazdy i wspólne pielgrzymki przeżyliśmy, w których wspólnotach były wybory koordynatorów oraz zapoznać się z kierunkiem działalności Rady Prowincji.

Tym co wieńczyło nasz pobyt w Hałcnowie, oprócz obiadu, była niedzielna Eucharystia. Z powodu przedłużenia się poprzednich punktów programu była ona nieco opóźniona. Na szczęście nikt już nie szukał wina po całym domu rekolekcyjnym, ani kluczyków do tabernakulum. Co prawda była mała scysja z kapelanem, ale finalnie rozeszła się ona po kościach. Podobnie jak dzień wcześniej w trójkę posługiwaliśmy przy ołtarzu, dzieląc się zadaniami przy nim.

Wygłoszone kazanie dotyczyło naszego posłuszeństwa i nieposłuszeństwa odnośnie składanych deklaracji i obietnic Bogu i innym ludziom. To tak odnośnie Ewangelii mówiącej o dwóch synach, których wysłał do pracy w winnicy. Jeden powiedział, że pójdzie, lecz nie poszedł, a drugi wręcz odwrotnie. Czasami jest tak też z nami, dlatego nie zawsze warto obiecywać różne rzeczy.

Na koniec Mszy każdy uczestnik spotkania otrzymał od koordynatora prowincji kromkę chleba z życzeniem, aby był dla innych tak samo dobry, jak świeżo wypieczony chleb.

Po obiedzie nastał czas naszego wyjazdu. Jak można się domyśleć, pożegnaniom i wzruszeniom nie było końca. Przy okazji koordynatorka "Rafałków" załatwiła mi podwózkę do domu z koordynatorem "Dominków-bis", który na nockę z soboty na niedzielę musiał wrócić do domu. Ale za to była jego żona, też koordynatorka wspólnoty. Nota bene tylko pan Kubusia wiedział o moich urodzinach. No, prawie, bo internet powiadomił o tym główną świecką koordynatorkę krajową, która formalnie związana jest z "Dominkami", a potem poszło to dalej. Skutek był taki, że kiedy przyjechał zrobiło się dość tajemniczo. Oczywiście nie spodziewałam się niczego, bo przecież urodziny były dzień wcześniej. Bardziej obstawiałam rocznicę ślubu naszego wspólnotowego małżeństwa niewidomych, które też było na spotkaniu. Dopiero kiedy koordynatorka wspólnoty zaczęła przemówienie dotarło do mnie, że to o mnie mowa.

To była kameralna "uroczystość" (w tamtym momencie na terenie ośrodka zostały tylko "Dominki", kapelan i główny koordynator prowincji), ale bardzo miła. I tutaj były życzenia od całej siódemki osób, jak też drobny upominek. A że zupełnie się tego nie spodziewałam, to moja radość, ale też i wdzięczność, była tym większa. 

Jak można się domyśleć, wyjazd był jak najbardziej udany. Trochę mi przypominał Oratoriady, na które jeździłam dekadę temu. Był bowiem czas i na modlitwę, i na integracje, i na świętowanie, i na rozwój. Myślę, że z samego opisu można wywnioskować jak intensywny i bogaty był program spotkania. Na nudę właściwie nie było czasu. Cieszę się też, że złożono mi propozycję wyjazdu, chociaż jestem członkiem "Rafałków" chyba z najmniejszym stażem. A na pewno jednym z takich. Cieszę się z możliwości odczytania fragmentu Ewangelii podczas "Zawiązania wspólnoty" i w ogóle z przynależności do wspólnoty. Właściwie to do dwóch wspólnot. Jak to skomentował kapelan? "Tego jeszcze nie było w prowincji". Heh, ktoś musiał być tym pierwszym oszołomem, prawda?

Delegacja "Rafałków" bez koordynatorów wspólnoty

2440. Maraton Trzech Jezior 2026

Po dwóch latach przerwy wróciłam do wolontariatu podczas wrześniowego Festiwalu Maraton Trzech Jezior. Jakiś czas temu napisałam meila do głównego pomysłodawcy, a zarazem organizatora w jednym, Wojtka, z zapytaniem, czy potrzebuje jeszcze jakichś ludzi do pomocy przy całym przedsięwzięciu. W odpowiedzi przeczytałam, że "ja zawsze i wszędzie jestem mile widziana". Żartowniś, ale nie zwlekałam już dłużej i zapisałam się na listę wolontariuszy tym samym wiedząc, że miniony weekend spędzę nie gdzie indziej, jak w malowniczej scenerii Międzybrodzia Bialskiego. 

Ekscytacja tym wydarzeniem przerosła nawet emocje związane z Absolutorium, które miało miejsce zaledwie dzień przed moim wyjazdem. W zasadzie zaraz po powrocie do domu zdjęłam z wieszaka mój plecak turystyczny i spakowałam go na następne trzy dni. Oprócz ubrań na zmianę w jego ekwipunku znalazł się też ciepły koc i karimata, wszak nawet nie wiedziałam gdzie będę nocować. Tak obładowana ruszyłam z samego rana w świat.

Moja trasa nie prowadziła jednak bezpośrednio do miejsca docelowego, bo jeszcze tak jakby cofnęłam się do parafii Księdza z Gitarą, aby coś odebrać z zakrystii. Oczywiście plecak większy ode mnie wzbudził sensację, ale też masę pytań o to, co tak właściwie się stało. Nie wiem, może myśleli, że wyrzucono mnie z domu, czy co. W każdym razie po dwudziestu minutach wystrzeliłam z plebanii i pobiegłam na przystanek autobusowy, z którego autobusu dowiózł mnie do stolicy województwa. Następnie przeleciałam na dworzec kolejowy i po krótkim oczekiwaniu zajęłam miejsce w pociągu do B-B. Trwającą przeszło godzinę podróż umilała mi lektura książki "Wojenne siostry. Niezwykłe historie bohaterskich kobiet". Ksiądz-Senior mówił, że mi się spodoba i wcale się nie pomylił. 

Na miejsce dotarłam wczesnym popołudniem. Poszłam do szkoły zameldować się że jestem i odebrać pakiet wolontariusza i pakiet startowy biegu na Czupel. I tutaj małe rozczarowanie, ponieważ okazało się, że co prawda zaznaczyłam, że biegnę w zgłoszeniu wolontariackim, ale nie wysłałam zgłoszenia w samym biegu. Brawo ja! Na przyszłość będę wiedziała, że to są dwa osobne zgłoszenia. Przy okazji dostałam klucze do pokoju. Bo wiecie - VIPy nie śpią na salach gimnastycznych.

Zawodnicy biegnący na wspomniany Czupel startowali w interwałach co 10 sekund. Naszym zadaniem było dopingować ich na podbiegu trąbkami i dzwonkami. Mi przypadło to drugie w udziale. I tak przez kilka minut po okolicy rozlegało się dzwonienie i trąbienie przeplatane komentarzami konferansjera. Wbrew pozorom nawet taka praca może zmęczyć człowieka. Po wystartowaniu ostatniego zawodnika usiadłam na jednej z ławek na Placu świętego Ambrożego i delektowałam się widokami. Następnie wraz z innymi wolontariuszami udałam się na kolację, a po niej na szkolenie odnośnie wolontariatu.

W sobotę oddelegowana zostałam na metę w sąsiedniej Porąbce, gdzie znajdowała się meta maratonu i półmaratonu. Na miejsce pojechaliśmy po wystartowaniu biegaczy z maratonu, co miało miejsce o godzinie 8:00. Półmaraton miał start dwie godziny później. Pierwszych finiszerów spodziewaliśmy się około 11:30. Do tego czasu trzeba było przygotować całe zaplecze metowe, czyli przynieść ogromny namiot i poukładać pod nim medale dla obydwóch dystansów biegowych oraz wodę do picia.

Tegoroczny wzór medalu wszystkim bardzo przypadł do gustu

Zgodnie z przewidywaniami, pierwsi biegacze na mecie pojawili się około godziny 11:30. Tak naprawdę pierwsi biegacze byli zwiastunami tego, że wkrótce pojawią się kolejni i kolejni. I tak też się stało. Przez kolejnych sześć godzin co róż jakiś (pół) maratończyk lub (pół) maratonka pojawiali się na ścieżce po prawej stronie po to, aby po chwili triumfalnie wbiec po żółtym dywanie na metę. Już na wspomnianej ścieżce wypatrywało się koloru numerku startowego, po którym wiedziało się, czy jest to maratończyk (szary), czy półmaratończyk (niebieski).

Na strefie medalowej była nas trójka ludzi. Szczerze powiedziawszy to dla mnie optymalna ilość - spokojnie wyrabialiśmy pod względem przepustowości, a też nie wchodziliśmy sobie wzajemnie w drogę. Dwie dodatkowe osoby dają ten komfort, że można było spokojnie iść do toalety, coś zjeść, czy choćby odpocząć w tym momencie, kiedy przez chwilę nikt nie przybiegał na mecie. 

Pogoda dopisywała, chociaż w cieniu rzucanym przez liście drzew dał się odczuwać lekki chłodek. Stąd też widoczna na zdjęciach bluza, w którą byłam odziana. Jednak to nie było ważne, aby dla mnie była odpowiednia temperatura, to biegaczom miało się dobrze biec w bieżących warunkach pogodowych. Na szczęście obyło się bez większych kontuzji. Ale i trasa, chociaż prowadząca w większości po górach, nie była jakoś specjalnie niebezpieczna.

Po przybiegnięciu na metę ostatniego biegacza, około godziny 18:15, powoli zwijaliśmy stanowisko metowe na rzecz sceny, gdzie odbyła się ceremonia dekoracyjna najlepszych biegaczy i biegaczek w kategorii "open" oraz w poszczególnych kategoriach biegowych. Przy okazji wolontariusze otrzymali bezalkoholowe piwa firmy "Mirosław", głównego sponsora biegu, które nie zostały rozdane zawodnikom. Można więc powiedzieć, że mój czwartkowy sukces (odebranie listu gratulacyjnego ukończenia studiów) opijałam w nieco niecodzienny sposób, i to jeszcze w gronie dobrych znajomych.

Niedziela była ostatnim dniem festiwalu biegowego. Na ten dzień przewidziano tylko jeden bieg - 17-sto kilometrowy bieg Szlakiem Wołońskich Pasterzy nawiązujący do lokalnej tradycji wypasu owiec i baranów. Ten bieg rozpoczynał się o godzinie 9:30 i ponownie miał 4 godzinny limit czasu na jego pokonanie. Można powiedzieć, że tradycyjnie obstawiałam strefę mety i wręczałam medale tym, którzy na niej się pojawili. Na szczęście nie byłam sama, bo pracy było bez liku.

Ktoś mógłby powiedzieć, że jest to w zasadzie nudne i monotonne zajęcie. Ale ja tego tak nie odbieram. Bo za każdym z biegaczy jest osobna historia biegu, inny trud wniesiony w pokonanie trasy, w końcu inny charakter i osobowość. Jedni wpadali na metę szczęśliwi, doskakiwali do zawieszonego w bramie dzwonu, rzucali się w objęcia, przybijali "piąteczki" i "żółwiki". Inni przybiegali bez cienia emocji, jakby nic się nie stało, jakby byli po spacerze. Na jednych i na drugich czekał uśmiech, gratulacje oraz oczywiście w pełni zasłużony medal.

Nawet za bardzo nie wiem, kiedy na metę przybiegł ostatni z biegaczy. Wszystko działo się w takim tempie, że trudno było się zorientować. I tak właściwie, to gdyby nie obsługa zamykająca bieg, to pewnie bym się nie spostrzegła. A więc możecie sobie wyobrazić emocje, jakie temu towarzyszyły.

Po zakończeniu imprezy trochę pomogłam w porządkowaniu terenu. Najlepszy moment? Zdecydowanie kiedy Baca podpuścił mnie, abym rzuciła się na balon i w ten sposób pomogła w spuszczeniu z niego powietrza. Problem polegał na tym, że tam było go stosunkowo mało i skończyło się tym, że runęłam w dół. Przynajmniej było śmiesznie.

Tak się też zgadałam, że udało mi się załatwić podwózkę aż do Tych(ów). Żyć nie umierać! Dlatego trochę wcześniej urwałam się z podsumowania. Ale to nic, grunt, że byłam w najważniejszych momentach. I chyba widzimy się za rok... Nie no, na pewno widzimy się za rok. Tym bardziej, że już umówiłam się z Bacą na bieg na Czupel.

2428. Nasze pierwsze rafałkowe spotkanie

Rozpoczęliśmy kolejny, 37 już rok działalności wspólnoty Rafałki działającej w papieskim mieście. Bardzo się cieszę, że kilka dni wcześniej dostałam od koordynatorki SMS-a z informacją o spotkaniu. Oczywiście jest grupa na Whatappie, ja jednak nie mam tej aplikacji. Wiem, że z nią żyłoby mi się łatwiej i prościej, ale... Dlatego jestem tym bardziej wdzięczna za pamięć o mnie i za to, że komuś w ogóle chce się do mnie w takiej sprawie pisać. Może dlatego tym chętniej udałam się w trzygodzinną podróż, której celem było spotkanie z moimi nowymi znajomymi.

Spotkanie rozpoczęliśmy od poczęstunku przy wspólnym stole, co sprzyjało przełamaniu pierwszych lodów. Większość z nas jest jednak nieśmiała i potrzebuje trochę czasu, aby się oswoić i przyzwyczaić do nowych osób, a także do tych, których nie widzieqli przez dłuższą chwilę. To też czas na dotarcie dla tych, którzy się spóźniają.

Drugim punktem naszego spotkania było spotkanie ściśle formacyjne. Ponieważ jeszcze nie wydano tegorocznych "Drogowskazów", tj. międzynarodowych zeszytów zawierających propozycje scenariuszy spotkań na każdy miesiąc, miało ono raczej luźny charakter. Głównie opowiadaliśmy o naszym obozie w Zawoi, ale też swoimi pobytami na wakacjach dzielili się z nami ci, którzy na nim nie byli. Były też luźne rozmowy oraz "ogłoszenie duszpasterskie" dotyczące rekolekcji dla prowincji, które odbędą się w ostatni weekend września. O samych rekolekcjach słyszałam podczas oboozu, ba, nawet wymyślałam dekoracje, bo to na Rafałki spadło jej przygotowanie. Ale żeby na nie jechać... Tymczasem koordynatorzy chcieli nagrodzić moje zaangażowanie we wspólnotę (przesada, naprawdę) i zaproponowali mi udział w nich. Tak z automatu zgodziłam się, chociaż z tyłu głowy miałam, i w sumie dalej mam, pełno wątpliwości. Na koniec solenizanci z września otrzymali życzenia i drobne, symboliczne upominki.

Ostatnim punktem spotkania była Msza święta w papieskiej bazylice. Jak w większości przypadków, także i teraz, byliśmy dołączeni do grupy pielgrzymów, którzy też mieli w tym czasie Eucharystię. Wyniknął z tego mały zgrzyt, ponieważ i my i oni byliśmy przygotoowani na jej oprawę. Finalnie oni mieli czytania, a my Modlitwę Wiernych oraz procesję z darami. My już byliśmy przyzwyczajeni do takiego stanu rzeczy, ale ci pielgrzymi to widać było, że nie bardzo. Po Mszy serdecznie pożegnałam się ze wszystkimi, jednocześnie ciesząc się, ze spotkania z niektórymi z nich w końcówce września. Jeszcze nie ruszyłam do domu, a już nie mogłam się go doczekać... To będzie dobry rok, czuję to po kościach.

Mnie tylko pozostaje nadzieja, że spotkania "Rafałków" nie będą się zbytnio pokrywać ze spotkaniami "Dominków - bis". Oczywiście w minionym roku kilka spotkań było w jednym dniu, i musiałam kombinować tak, że z "Rafałków" wychodziłam wcześniej, łapałam busa do Krakowa, potem pociągiem do Jaworzna, autobusem pod kolegiatę, w której były spotkania i spóźniona na nie docierałam. Ale wolałabym jednak, aby jak najwięcej takich spotkań było w osobnych terminach. Mam nadzieję, że będzie dobrze. Nie no, będzie, przecież innej opcji nie ma.

2419. "Wierzę, że wszystko dzieje się z jakiegoś powodu. Ludzie zmieniają się po to, abyś mógł nauczyć się ich sobie odpuszczać. Sprawy przyjmują zły obrót, po to, byś mógł docenić je, kiedy wszystko jest dobrze. Wierzysz w kłamstwa po to, by w końcu nauczyć się ufać tylko sobie" B. Rhodes "Przytulanka"

Moje aktualne stosunki z Księdzem z Gitarą są dosyć napięte. Zaczęło się z dwa miesiące temu od głupiej uwagi, a ciągnie po dzień dzisiejszy. Zaczęło się w momencie, kiedy potrzebowałam jakiegoś wsparcia od kogoś, komu ufałam. Właściwie drugi raz w tym roku. Kiedy zimą miałam mieć operację usunięcia pewnych rzeczy, też do niego pojechałam. Nie dał mi powiedzieć o co chodzi, tylko wyjechał, że on nie wie po co ja tutaj przyjechałam i żebym wracała do domu. Zrobiło mi się przykro, bo jednak wolałabym usłyszeć jakieś słowa wsparcia, pocieszenia, choćby jedno. No, ale nic, był sezon kolędowy, mógł faktycznie nie mieć czasu. Ale w czerwcu raczej dogadał mi bez powodu. Bo to, że przyjechałam kilka razy, ku uciesze jego parafian, na poranną Mszę nie jest dla mnie żadnym powodem. Potem jeszcze powiedział kilka rzeczy naszym wspólnym znajomym. Szczerze powiedziawszy straciłam przez to do niego zaufanie... 

Z czasem próbuje mnie zagadać w tej czy innej sprawie, ale ja nie potrafię mu na nowo zaufać. Władza go zmieniła, niestety na gorsze. Jeszcze rok temu można było z nim normalnie porozmawiać, tak jak za czasów, kiedy był wikariuszem. Coś przez ten rok się zmieniło. Z drugiej strony ktoś kiedyś powiedział, że jeżeli chce się sprawdzić człowieka to wystarczy dać mu władze, prestiż, popularność albo pieniądze. A najlepiej wszystko razem. To, jak się będą wtedy zachowywać, najlepiej będzie o nich świadczyć. Podobnie jak w przypadku chwil, kiedy potrzebujemy wsparcia drugiej osoby. Jedni bezinteresownie wyciągną rękę, a inni "nie będą mieć czasu" (chociaż Ty, człowieku im go nie żałujesz jak potrzebują).

Wiem, że powinnam go sobie odpuścić. Nie, nie przestać go szanować, bo na szacunek zasługuje każdy. Wybaczyłam mu, już dawno, ale nie zapomniałam. Powinnam go sobie odpuścić, jak kilkoro osób z blogowego świata. Szanuję ich, życzę im dobrze, ale czy ma sens tracić na nich czas i uszczęsliwiać na siłę, kiedy oni mają Cię gdzieś? Jego też będę szanować, będę mu mówić "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus", to się nie zmieni. Ale czy wróci ta sama więź, która była między nami te dwa miesiące temu? Nie wiem. Moja matematyczka z czwartej klasy powiedziała na którychś zajęciach, że "zaufanie łatwo jest stracić, ale trudniej odzyskać". Coś w tym jest. Pamiętajcie o tym.

I jak na złość jego parafianie namówili mnie na pójście z nimi na pielgrzymkę na Jasną Górę. W grupie idzie też kilka osób z "WiŚ". Wysłałam mu SMSa z zapytaniem, czy mogę iść, odpisał mi, że "tak". No, ale nie mógł mi tego zabronić, chyba. Nie oznacza to rozejmu między nami, ale mam nadzieję, że jakoś to przeżyjemy.  I on, i ja.

2400. "Z woli Bożej"...

Rozmawialiśmy niedawno ze znajomymi na temat zmian w naszej parafii. Tak ogólnie, bez większych ocen. Choć nie będę ukrywała, że wymieniliśmy się drobnymi spostrzeżeniami na ten temat, w końcu jesteśmy tylko ludźmi. Zauważyliśmy pewną ciekawą rzecz: podczas ogłoszeń duszpasterskich, słyszymy, że "Z woli Bożej...". Ta, "wola Boża"... "Wola Boża" to może by i była, gdyby proboszcz został. Teraz to bardziej reguła zakonu mówiąca o tym, że proboszcz może być na jednej parafii najwyżej przez trzy trzyletnie kadencje z możliwością wydłużenia o rok w wyjątkowych przypadkach. Dziewięć lat minęło, "wyjątkowych przypadków" Inspektor się nie dopatrzył, więc normalną rzeczą są przenosiny proboszcza gdzieś indziej. Ale niech im już będzie, że "wola Boża".

Zastanawiamy się, czy personalia nowego proboszcza to jakaś tajemnica? O imionach i nazwiskach poprzednich proboszczów dowiadywaliśmy się od ich poprzedników stosunkowo szybko. A teraz nic, tylko tyle, że będzie zmiana. Nie wiem, czy aktualny ksiądz czegoś się obawia, czy co, bo nie wierzę, żeby nie wiedział, kto za niego przychodzi.

Czas pokaże, kto za niego przyjdzie i jaki będzie. Bo chyba gorzej być nie może... Chyba. 

Oprócz tego zmiany szykują się także w świetlicy środowiskowej, jak co roku zresztą. Wiadomo, dzieciaki rosną, dojrzewają, ktoś z nich przychodzi, ktoś odchodzi. Teoretycznie od nowego roku szkolnego powinnam mieć najmłodszą grupę, no ale boję się trochę tego, więc wnioskowałam o ciut starsze dzieci. Zobaczymy co z tego wyjdzie...

2396. Nie lubię jawnie oceniać i już

Próbuję zrozumieć zachowanie niektórych moich znajomych, jednak nie zawsze jest to możliwe. Jednym z takich zachowań jest np. publiczne ocenianie kogoś po tym, co się widzi. Mam taką jedną znajomą, która jest w tym dosłownie mistrzem i nie ma Mszy świętej, po której na głos nie komentowałaby zachowania niektórych wiernych, którzy na niej byli. Dosłownie po jakiś typowych głupotach potrafi stwierdzić, jaki ktoś jest. A ponieważ zazwyczaj służy do Mszy, to ma doskonały widok na cały kościół. Jak możecie się domyśleć, przez całe życie zmagam się z niesprawiedliwym ocenianiem przez innych, dlatego zawsze denerwuje mnie takie zachowanie. Tym bardziej, że wiem, gdzie mieszka i też mogłabym wyrobić sobie na jej temat zdanie tylko na tej podstawie. Ale nie potrafię, bo wiem, że mogłabym być tutaj niesprawiedliwa. Kilka razy próbowałam z nią o tym rozmawiać, zawsze słyszałam coś w rodzaju: "A co ty o nich wiesz?". A co ona właściwie o nich wie? Podejrzewam, że też niewiele.

Ostatnio nawet mi się oberwało, w związku z tym, że inne aktywności nie pozwoliły mi na uczestnictwo w niedzielnej Mszy świętej w tym kościele, opuściłam w nim prawie wszystkie niedziele. Ksiądz proboszcz wiedział o przyczynach, nic nie mówił, zwłaszcza że nadrabiałam na Mszach w tygodniu. Zazwyczaj nawet sama posługiwałam na nich księdzu. W ostatnią niedzielę swoją przysięgę ministrancką złożyły dzieciaki po Pierwszej Komunii Świętej. Ja znowu nie mogłam być, jednak w tygodniu ksiądz mnie nie poinformował o tym. Jeszcze tego samego dnia dostałam pełen pretensji i wyrzutów telefon od owej znajomej, że jestem nieodpowiedzialna, że właśnie dzieciaki zostały ministrantami, a mnie się to odwlekło nie wiadomo do kiedy, że wszystko dlatego, że nie chodzę nan Msze święte, że to, że tamto, że siamto... Zrobiło mi się smutno i przykro, bo nie mam sobie nic do zarzucenia, a i ksiądz jest ze mnie zadowolony. Że ocenia mnie ktoś, kto niewiele wie o moim życiu, bo nie o wszystkim piszę na facebooku. Że tak twierdzi ktoś, kto sam niezbyt uczęszcza na niedzielne Msze w ostatnim czasie (wiem od proboszcza). Odpowiedziałam jej, że na wszystko przyjdzie odpowiednia chwila, a ja widać muszę poćwiczyć moją cierpliwość. Obraziła się, a mnie było przykro i smutno. Ale jednocześnie naszła mnie jedna myśl. Nie wiem z czego jest ten fragment, ale podoba mi się bardzo: "Sprawiedliwie oszacować jakąś rzecz możemy tylko wg tego, jak ją Bóg ocenia! To, co Bóg myśli i sądzi, winno być dla nas niezmienny prawidłem. To samo trzeba odnieść do Maryi. Zastanów się nad wszystkim, co Bóg dla Niej uczynił, jakie okazał Jej dowody miłości, a zrozumiesz, jak bardzo masz Ją cenić i miłować. Pismo Święte mówi, że niezliczone są dusze - oblubienice: królewskich panien nie masz liczby; ale ponad wszystkie inne jedna jest gołębica moja, nieskalana moja. Więc Oblubienica Boża, w szczególniejszy sposób umiłowana, winna - po Bogu- wszechwładnie królować w naszych sercach. Do Niej powinny się zwracać wszystkie nasze myśli i pragnienia. Pan Bóg z miłości ku Niej udzielił Jej wszelkich przywilejów i tak Ją wyróżnił spośród wszystkich stworzeń. I nasza miłość dla Niej powinna wywyższać Ją ponad wszystko, co po Bogu miłujemy. Bóg umiłował Ją tak dalece, że Jej dał pierwsze po sobie miejsce na ziemi i w niebie. Dlatego i my zachowajmy ten porządek: Najpierw Bóg, potem Maryja; niechaj na ziemi i w niebie - po Bogu- nie będzie nic godniejszego hołdów czci i naszej miłości.". No i co z tego, że tamtat znajoma co chwilę wrzuca na facebooka jakieś zdjęcie jak to pokornie służy przy ołtarzu. Co z tego, że od 26 lat jest ministrantką? Co z tego, że rok temu została Ministrantką Roku? Co z tego, skoro nieustannie ocenia wszystkich - od księży poczynając, poprzez wiernych i znajomych, a na innych ministrantach kończąc. Wie, że nie popieram tego, dlatego niezbyt mnie lubi. A że jestem mniej sprawna fizycznie, to nawet przy ołtarzu dyskretnie mną pomiata... Ech, wiecie, mam to gdzieś, bo nan szczęście inne rzeczy sprawiają mi przyjemność. A że jeszcze poczekam na przyrzecznie ministranckie - no, zdarza się. Nie pierwszy raz na coś czekam i na pewno nie ostatni...

Nie oznacza to oczywiście, że nie oceniam w ogóle, bo oceniam. W ogóle myślę, że ocenianie jest jedną z naszych podstawowych zachowań choćby po to, aby stwierdzić, czy dana osoba wzbudza nasze zaufanie, czy też nie. Samo ocenianie nie jest takie złe, o ile zachowamy pewną dozę obiektywizmu i braku uprzedzeń, stereotypów itp. No bo wiecie, wiele osób patrząc na mnie może uznać, że jestem pod wpływem alkoholu albo narkotyków, co oczywiście nie jest prawdą. Publiczne komentowanie moich wychowanków, zwłaszcza tych ze świetlicy środowiskowej, też może być dla nich krzywdzące i niesprawiedliwe. Nie wiem o nich więcej niż powinnam, dlatego nie rozmawiam na ich temat bez potrzeby, a nade wszystko - bez zastanowienia. Wydaje mi się, że takim gadaniem mogę ich skrzywdzić, np. stawiając ich w niewłaściwym świetle. Może dlatego nie podoba mi się zachowanie mojej znajomej. A może po prostu nie nadążam za tym zwariowanym światem? Sama nie wiem...

2341. Sposób na dobry dzień

Nie ukrywam, że przez blisko sześć lat chodziłam do szkoły specjalnej. Być może jest to powód do wstydu. Dla mnie jednak okazało się to, dość przewrotnie, szansą. Bo rodzice, kiedy miałam iść do czwartej klasy, mieli wybór, albo zostawić mnie w szkole masowej, ale z nauczaniem indywidualnym, albo znaleźć dla mnie jakąś alternatywę. Od znajomych dowiedzieli się, że miejska szkoła specjalna daje możliwość realizacji materiału normalnej szkoły, w dodatku od czwartej klasy uruchamiana była eksperymentalna klasa sportowa. I to chyba ta ostatnia perspektywa przekonała mnie do zmiany placówki. Bo jednak nikt nie chciał ograniczać mojej edukacji do kilku godzin dziennie sam na sam z nauczycielem.

Sama szkoła była dosyć mała - nie wiem czy za mojej kadencji liczba przedszkolaków i uczniów przekraczała 100 osób. Bo na dole, oprócz pomieszczeń biurowych i kilku gabinetów terapeutycznych, z których korzystały również dzieciaki z zewnątrz, znajdowały się cztery sale, z czego dwie były dla przedszkolaków, a dwie dla tzw. zespołów rewalidacyjnych. Zespoły klasowe posiadały klasy na pierwszym i drugim piętrze budynku oraz niewielką salę gimnastyczną w piwnicy. W piwnicy mieliśmy także stołówkę oraz szatnię. Piszę zespoły klasowe, bo zazwyczaj 2-3 klasy z jednego poziomu edukacyjnego łączono w jedną klasę. Tym sposobem najpierw uczęszczałam do zespołu 4-5, potem do 4-6, aż w końcu 1-3 gimnazjalnego. Minusem była rotacja niemal co rok uczniów, plusem to, że z materiałem szkolnym wykraczałam poza poziom klasy, do której aktualnie uczęszczałam.

Tak niewielka ilość osób sprawiała, że w szkole panowała kameralna atmosfera i praktycznie każdy, każdego znał z imienia, nazwiska i klasy, do której uczęszczał. Starsi dbali o młodszych, dla których byli w jakimś sensie autorytetami. Pamiętam jak na przerwach zachodziło się do młodszych klas i zabawiało uczęszczających do nich uczniów, np. odgrywając teatr jednego aktora, czytając im bajki, albo po prostu rozmawiając. I pamiętam jeszcze bardzo dużą część z nich, chociażby z imienia, chociaż ze szkoły wyszłam prawie dwadzieścia lat temu.

Wczoraj, kiedy jechałam do pracy autobusem, w pewnym momencie usiadła obok mnie dziewczyna, która wydawała mi się znajoma. Te oczy, ta charakterystyczna grzywka i pucołowate policzki. Niemal od razu przypomniał mi się Kręciołek, jak wszyscy nazywali pewną dziewczynkę, której wszędzie było pełno. Ona sama też odwróciła głowę w moją stronę i bacznie mi się przyglądała. Odważyłam się (a nóż to jednak nie ona) i zapytałam, czy mnie pamięta. Pokiwała głową i powiedziała z pewnością w głosie: "Ty jesteś Lolek". Już wtedy dla większości osób byłam Lolkiem, bo jednak to było łatwiej wymówić od Karolina. Dawno się tak nie ucieszyłam i nie bacząc na innych pasażerów serdecznie uściskałam Kręciołka. A potem już przez całą drogę rozmawiałyśmy o wszystkim i o niczym.

Widziałam po niej, że cieszy się z tego, że może komuś opowiedzieć o swoim życiu. Co prawda była to dosyć infantylna opowieść, ale i tak starałam się okazać jej ciągłe zainteresowanie, zadając kolejne pytania. W końcu mnie jest łatwiej dopasować się do jej toku myślenia, niż na odwrót. Z drugiej strony nie chcę, by to tytuły naukowe mnie definiowały, bo jeszcze zacznę traktować tych, którzy ich nie mają z wyższością, a może i pogardą. A przecież każdy ma taką samą godność. Kątem oka rzucałam w kierunku jej mamy, która była wyraźnie poruszona naszym spotkaniem. Ja zaś nawet nie zauważyłam, kiedy zleciała mi cała podróż. I wiecie co, kiedy wysiadłam z autobusu wiedziałam jedno - to będzie dobry dzień, mimo wszystko.

2337. Zmęczenie dające szczęście

Podczas ostatniego spotkania "Dominków-bis" padła informacja, że główna koordynatorka prowincji zaprasza chętnych do siebie, aby pomóc w przygotowaniu drobnych gadżetów na tegoroczny "Dzień głoszenia i dzielenia". Myślę, że bliżej przybliżę Wam tą ideę, kiedy ten dzień już nastąpi. Zresztą sama na razie niewiele o niej wiem. Mamy umówione dwie parafie, do których pojedziemy zbierać fundusze na dofinansowanie do tegorocznego obozu letniego. A żeby nie było, że bierzemy nic nie dając, to mamy w planach przygotowanie scenki do Ewangelii z dnia (to akurat jest standard pracy we wspólnotach zrzeszonych w ruchu "Wiara i Światło") oraz sprzedawanie woreczków z lawendą w środku i cytatem - "Jesteśmy piękni Twoim pięknem Panie". 

Te woreczki jednak trzeba było zrobić. Jestem świadoma swoich ograniczeń i wiem, co mogę zrobić, a co muszę odmówić, ale co zrobię, to zrobię. Nawet jeżeli byłyby to dwa woreczki na godzinę, to zawsze są te dwa woreczki mniej do zawiązania. Napisałam więc do koordynatorki prośbę o wysłanie mi adresu do I., bo jedyne co wiedziałam to, to że mieszka w Chrzanowie. Po krótkiej wymianie wiadomości i przekonaniu M., że dam radę dojechać autobusem z Katowic, dostałam to, o co prosiłam. Po powrocie z poniedziałkowego Kręgu Biblijnego sprawdziłam jak dojechać na miejsce nie posiadając prywatnego samochodu. Wbrew pozorom nie było to takie skomplikowane, jeden autobus do Chrzanowa i jeden już w samym mieście. A potem góra 300 metrów na nogach (obstawiam, że była to mniejsza odległość).

Po pokonaniu późnopopołudniowych korków, bo na spotkanie jechałam po pracy na świetlicy, oraz nieznajomości okolicy dotarłam do domu I. Tu bardzo mi zaplusowała, ponieważ na bramie przed posesją miała tabliczkę z nazwą ulicy oraz numerem domu. Bardzo mi to ułatwiło poszukiwania. Wyściskana przez I. weszłam do niewielkiego, ale przytulnego salonu, w którym siedziało już kilka osób i albo wycinało karteczki z mottem, albo tworzyło woreczki. Mnie ze Zbysiem przypadło w udziale zaciskanie ich, czyli coś na miarę naszych możliwości. No bo nie wytniemy nic prosto (chyba że przypadkiem), nie zszyjemy odpowiednio woreczka ani nie napełnimy go lawendą bez rozsypywania dookoła. Nie oznacza to jednak, że byliśmy bezużyteczni, a we dwójkę to nawet raźniej nam szło. Przy okazji było dużo rozmów, śmiechów i chichów. A przy okazji - wzajemnego poznawania się. Chociaż przez tych kilka spotkań już chyba zdążyliśmy się w miarę dobrze zapoznać. No i jeszcze po dwóch godzinach było dużo kaszlu i kichania, bo lawenda weszła nam w nozdrza oraz gardła.

Po jakiś trzech godzinach wszystkie woreczki były już gotowe. Wyszły tego dwa pokaźne worki. A my jedliśmy najsmaczniejsze zapiekanki na świecie, zrobione przez gospodynię domową. Przy okazji trochę też porozmawialiśmy o tegorocznym obozie, na który jedziemy na początku sierpnia. Padło pytanie do mnie i do Zbysia, czy jedziemy. No oczywiście, że się zapisałam, nawet zaliczkę wpłaciłam. Co prawda to będzie dla mnie maraton, bo z jednego obozu jadę na drugi, ale jakoś to przeżyję. Muszę. Wszyscy też dziwili się, że dałam radę dotrzeć na spotkanie. Podobno już wcześniej Ksiądz Niosący Światło mówił im o takiej znajomej, co potrafi robić rzeczy niemożliwe, ale mu nie wierzyli, dopóki mnie nie poznali. Ciekawe ile mitów jeszcze im naopowiadał.

Do domu podwieźli mnie koordynatorzy naszej grupy. W zasadzie było już późno, a ostatni bezpośredni autobus do Katowic już odjechał. Pewnie musiałabym jechać przez Jaworzno, a potem kombinować. A tak zawieźli mnie na samo osiedle. Lepszego rozwiązania nie mogłam sobie wymarzyć. Tym bardziej, że byłam już zmęczona. Ale za to - szczęśliwa.

2335. Matematyka do polubienia

Matematycznie się zrobiło wśród moich młodych znajomych, a to za sprawą matury, do której podejdą już za półtora miesiąca. Kubulec (mój najstarszy chrześniak), Maksym, Benek i Kropka. Cała czwórka to uczniowie technikum. Tak się jakoś złożyło. U jednych jest stresik, inni podchodzą do tego na luzie, w myśl zasady, że i tak mają już zawód technika, więc to jest plus nad uczęszczaniem do liceum, które oprócz wiedzy nie daje żadnego zawodowego doświadczenia. Proporcje są równe 50:50. 

Nie zmienia to faktu, że zarówno jedna, jak i druga strona może liczyć na moją pomoc w przygotowaniu do matury z tego przedmiotu. Teoretycznie niezdana przez pięć lat matura z matematyki Młodszej trochę podcięła mi skrzydła, ale w końcu uznałam, że nic bym nie wskórała z jej nastawieniem do życia i nauki. Z pustego i Salomon nie naleje, a swoją awersją i niechęcią przebiła chyba samego Maksyma. Nie to, żeby chłopak pokochał matmę, czy został jej mistrzem, leci na trójkach, ale wywalczonych, znalazł jednak sens jej istnienia. Zajęło mu to dziesięć lat, ale można uznać to za malutki sukcesik. Z Kropką i Beniem nie ma problemów, Kubulec powiedział, że podchodzi, a jak mu się nie uda, to świat się nie zawali. Nie każdy musi mieć maturę. Jest dobry w informatyce i sporcie, poradzi sobie w razie "porażki".

Podczas spotkań staram się im tłumaczyć, że matematyka to nie tylko duża ilość przykładów, które trzeba przerobić, aby ją zrozumieć. To znaczy, to też jest ważne, ale wydaje mi się, że w przypadku sporej ilości uczniów dużo przydatniejsze jest pokazanie im zastosowania ich w codziennym życiu. Kiedy Maksym i Benio byli młodsi, korzystałam z pomocy książki wydanej przez mBank pod tytułem "Matematyka jest wszędzie" (o której pisałam >>tutaj<<). Aktualnie głównie przerabiam ją po raz enty ze Słowiczkiem. I chyba tutaj nie wzniesiemy się o level wyżej, chociaż za kilka lat skończy on swoją edukację. Przykłady z książki wykorzystuję też będąc na zastępstwie w młodszych klasach podstawówki. Bo kto powiedział, że muszę się ściśle trzymać podręczników? 

Za to szukając inspiracji do pracy ze wspomnianą czwórką, a zwłaszcza z Maksymem, sięgnęłam po książkę, która oczarowała mnie swoją niebanalnością, a zarazem nie infantylnym podejściem do tematu od pierwszego zdania - "Pi razy drzwi, czyli dziwne przypadki matematyki". Wypożyczyłam ją z biblioteki, ale zastanawiam się, czy nie kupić sobie jej na własność.

Tytuł: "PI razy drzwi, czyli dziwne przypadki matematyki"

Autor: Mickael Luanay

Wydawnictwo: Feeria Science

Łódź 2017

Ilość stron: 304

Nie wszyscy lubią matematykę. A jednak umiejętność liczenia okazuje się bardzo przydatna w codziennym życiu. I jedno, i drugie nie ulega wątpliwości. Czy można przekonać się do matematyki będąc humanistą albo nie mając do niej głowy? Myślę, że tak. A pomocna w tym może okazać się lektura książki "PI razy drzwi, czyli dziwne przypadki matematyki" autorstwa Mickaela Luanay'a.

Wiem, że wiele osób może się skrzywić na sam jej tytuł. Bo niejednemu z nas matematyka kojarzy się z czymś nudnym i niemożliwym do ogarnięcia. I jeszcze te tytuły zawartych w niej rozdziałów, takie jak np.: "Nieuświadomiona matematyka", "Wstęp tylko dla geometrów", "Potęga trójkątów", czy też "Zmierzyć przyszłość". Sami przyznajcie, nie zachęca do wgłębiania się w ich treść. A jednak każdy z rozdziałów jest niesamowitą wycieczką w przeszłość, gdzie zapoznaje się z rozwojem matematyki nie za pomocą liczb, ale ciekawostek i "spotkań" z wybitnymi matematykami z różnych epok, a także w przyszłość, podczas której prognozowany jest dalszy rozwój tej dziedziny nauki. W rozdziałach znajdziemy też liczne graficzne przykłady przedstawianych treści, co jeszcze bardziej ułatwia jej odbiór.

Długo zastanawiałam się, czy jest coś, co mogłabym zarzucić tej pozycji. I przyznam, że chyba nie ma nic. Wszystko zostało opisane łatwym, przejrzystym językiem i opatrzone prostymi, ale trafnymi ilustracjami. Logiczny układ rozdziałów, zastosowany według chronologii ustanowienia różnych matematycznych reguł, ułatwia w niej nawigację. W książce znalazłam też wiele powiązań z innymi dziedzinami nauki i wiedzy, w tym tak nieoczywiste, jak z teologią. Pytacie jak to możliwe? O Szymonie z Cyreny myślę, że każdy słyszał. A o Eratostenesie z Cyreny (tej samej, sprawdzałam w różnych źródłach), który jako pierwszy dokładne zmierzył obwód Ziemi? Nie sądzę. Zresztą w książce znajduje się wiele takich ciekawostek, które z dużym prawdopodobieństwem zaciekawią "typowego humanistę" pokazując, że matematyka, podobnie jak lingwistyka (albo filologia) są wszędzie. Może nie od razu sprawią, że pokocha się matematykę, ale pokażą w jak wielu codziennych sytuacjach mamy z nią styczność, to zaś może sprawić, że chociaż trochę ją polubimy i zaakceptujemy. Zresztą nawet podczas jej lektury tak sobie pomyślałam, że nie zaszkodziłoby, gdyby w podręcznikach obok masy ćwiczeń pojawiły się i tego typu przykłady. Może "oczarowałyby" one złe zdanie o Królowej Nauk?

W "PI razy drzwi" znalazłam też ciekawy wiersz autorstwa Andrzeja Cwojdzińskiego pomagający zapamiętać kilkanaście kolejnych cyfr z liczby PI:

Kuć (3) i (1) orać (4) w (1) dzień (5) zawzięcie (9),

Bo (2) plonów (6) niema* (5) bez (3) trudu (5)!

Złocisty (8) szczęścia (9) okręcie (7),

Kołyszesz (9)...

Kuć(3)!

My (2) nie (3) czekajmy(8) cudu (4),

Robota (6) to (2) potęga (6) ludu (4) !

I jeszcze jedna ciekawostka - jak wiemy, liczba PI jest nieskończona. Istnieje ogromne prawdopodobieństwo, że wśród sekwencji kolejnych liczb znajdziemy... naszą datę urodzenia. W książce przeczytałam, że robiono już takie testy za pomocą komputerów i za każdym razem maszyna znajdowała szukaną sekwencję liczb (w moim przypadku byłoby to 26091990). Wpadlibyście na to? Tego raczej nie uczą w szkołach.

A w ogóle liczbę PI nazywa się też "ludolfiną". Nazwa ta pochodzi od niemiecko-holenderskiego matematyka - Ludolpha van Ceulena, który na przełomie XVI i XVII wieku obliczył jej wartość z dokładnością do 35 miejsc po przecinku.

* według zasad gramatycznych z 1930 roku, kiedy powstał ten wiersz, "nie ma" pisało się razem

2310. "A cóż piękniejszego nad niebo, które przecież ogarnia wszystko, co piękne?" (M. Kopernik, "O obrotach ciał niebieskich")

Wstęp do słynnego na cały świat dzieła naszego czołowego astronoma Mikołaja Kopernika "De revolutionibus orbium coelestium", czyli po prostu "O obrotach sfer niebieskich" rewelacyjnie zinterpretowany w piosence Lecha Makowskiego (szerzej pisałam o niej w >>tym<< wpisie) towarzyszy mi zawsze w tych momentach, kiedy mam okazję wznosić swoje oczy i patrzeć nimi w górę, w niebo. A spoglądam często, zarówno w tych momentach, kiedy jest ono bezchmurne, pochmurne, jak i okryte mrokiem nocy. Coraz częściej i coraz głębiej zachwycam się jego pięknem oraz harmonią zjawisk, jakie nam ono oferuje. Coraz bardziej świadomie podziwiam też piękno świata, stworzonego ręką niewidzialnego. Zwłaszcza kiedy jestem na wsi, bądź w górach, gdzie przyrodę można chłonąć wszystkimi swoimi zmysłami.

Zorza polarna to w południowej części naszego kraju zjawisko rzadko spotykane. Chciałoby się powiedzieć - nie ten klimat. Może coś w tym jest. Ale jeżeli pojawia się okazja zobaczenia tak niesamowitego spektaklu, to czemuby z tego nie skorzystać? Umówiliśmy się z najlepszym szkolnym kolegą i koleżanką, że wspólnie będziemy świadkami tego, co zafunduje nam niebo. Nawet dobrze się stało, bo Rafael miał na tyle dobry aparat, że to on robił fotografie, które wykorzystałam w tym wpisie.

Można powiedzieć, że z Katią i Rafaelem tworzę zgraną paczkę, chociaż Katię znam od czwartej klasy szkoły podstawowej, a Rafaela od ostatniego semestru nauki w gimnazjum. Z Katią siedziałam w ławce przez sześć lat, do końca gimnazjum, z Rafaelem przez cały okres nauki w liceum. Razem trenowaliśmy lekką atletykę, razem startowaliśmy w zawodach sportowych, razem jeździliśmy na obozy sportowe. Przez te wszystkie lata naprawdę zżyliśmy się ze sobą i zawiązaliśmy silne więzi.

Biorąc udział w zeszłorocznej Ekstremalnej Drodze Krzyżowej po moim mieście (w dużej mierze) w pewnym momencie trafiłam na niezbyt wysokie wzniesienie. Było ono dużo mniej wymagające od znajdującego się w samym mieście stromego Wzgórza Gołonowskiego i dużo przyjemniejsze do wdrapania się na nie. Kiedy kilka dni wcześniej zastanawialiśmy się, skąd moglibyśmy podziwiać ową zbliżającą się zorzę, na myśl przyszło mi właśnie ono. Tym bardziej, że Rafael jest szczęśliwym posiadaczem samochodu, a w związku z tym nie mieliśmy problemu z powrotem do domu.

Oglądając przepiękną grę świateł na ciemnym nocnym niebie, w głowie miałam kolejne wersy wspomnianego na początku "De revolutionibus" (bo taki tytuł nosi ta piosenka):

A cóż piękniejszego od nieba, które przecież ogarnia wszystko co piękne?

Cóż ważniejszego od prawdy, której tak jesteś ciekaw, że się jej nie zlękniesz?

Cóż może być ponad miłość, której wciąż pragniemy, bo jej wciąż za mało?

I cóż większego od Stwórcy, jednym słowem którego wszystko się stało?

Im bardziej się zagłębiam w ten Kosmos nad nami, im mocniej pragnę pojąć rozumem, zmysłami

Im więcej w nim harmonii i ładu się splata, tym niżej chylę czoło, przed Panem Wszechświata

Bóg planety w ruch wprawił! I tak się zaczęło, zaprawdę przeogromne jest boskie to dzieło!

Więc klękam przed Istotą Najlepszą, Największą, o Panie daj mi poznać Tajemnicę Pierwszą...

Przed dobre trzy godziny, do 24.00 siedzieliśmy na naszym punkcie obserwacyjnym i podziwialiśmy barwne niebo, niczym dzieciaki z podstawówki. Trochę szkoda, że moja lornetka, którą dostałam na ostatnie urodziny została na wsi, bo może i tutaj znalazłaby swoje zastosowanie. Ale też tak wozić ją busem w te i we w te... Próbowałam też zrobić zdjęcia moim aparatem fotograficznym, za nic na świecie nie mogłam go jednak wyostrzyć. Na szczęście lustrzanka Rafaela spisała się bez zarzutów, a i on sam podzielił się powyższymi zdjęciami z nami. Osobiście bardzo mnie to ucieszyło - mam nie tylko materiał na bloga, ale też będę miała co pokazywać dzieciakom ze świetlicy.

Siedzielibyśmy tak pewnie dłużej, gdyby nie to, że zaczęło nam się robić już zimno, ja i Rafael na drugi dzień musieliśmy iść do pracy, a poza tym ja byłam przed zabiegiem i wolałam się nie przeziębić, żeby nie musieć już go przenosić na nowy termin. W drodze powrotnej rozmawialiśmy o tym, co widziały nasze oczy i zastanawialiśmy się, czy długo nam przyjdzie czekać na następny tego typu spektakl.

A jeszcze nazajutrz rano po włączeniu na szybko laptopa i messengera zobaczyłam zdjęcie zorzy nad jednym z naszych miejskich jezior, które zrobiła znajoma w czasie wyprowadzania psa na spacer.

Cóż jest ponad odwagę, by dać odpór głupocie, i o prawdę walczyć...

I cóż godniejszego nad wolność, która wszystko objaśni i będzie nam tarczą?

We wpisie pozwoliłam sobie wykorzystać tekst piosenki "De revolutionibus" Lecha Makowskiego, którego piękno i prawda niesamowicie współgrały mi z tymi wykonanymi przez mojego kolegę fotografiami. Ale ja też postanowiłam napisać moje "De revolutionibus". Nie jest może tak podniosłe jak to napisane przez pana Makowskiego, ale może też nie jest takie najgorsze.

"De revolutionibus"

Gdy kroczę po Ziemi, stworzonej z niczego,

to patrzę do góry, tam gdzie jest Niebo.

Gdy chcę policzyć gwiazdy na tym Niebie,

w każdej z nich widzę Boże obraz Ciebie.

Swym jednym gestem planety stworzyłeś,

swym jednym słowem w ruch je wprawiłeś.

Stałeś się Istotą po wszech czas Największą,

święty Anzelm Cię nazwał "Tajemnicą Pierwszą".

Klękam z pokorą i chwalę Twe dzieło,

wiem, że od Ciebie wszystko się wzięło.

Zachwycam się ciągle harmonią w przyrodzie,

dziękuję za ten ład nikomu, lecz Tobie.