2389. Jak Adam Chmielowski staje na mojej drodze...

św. Brat Albert Chmielowski moimi oczami

Postać świętego brata Alberta, jednego z głównych patronów mojej diecezji, w dość dziwny sposób wkradła się do mojego życia i w nim zamieszkała. Jeszcze będąc w gimnazjum na jednej z lekcji języka polskiego zapoznawaliśmy się z fragmentem sztuki teatralnej autorstwa Karola Wojtyły zatytułowanej "Brat naszego Boga". Nie mówię, że wcześniej nie słyszałam o postaci Adama Chmielowskiego, który jako zakonnik przyjął sobie imię Albert, bo pewnie w kościele raz czy dwa obiło mi się o uszy, jednak nie przywiązywałam do tego większej wagi. Zresztą byłam jeszcze dzieckiem, mogło mi coś umknąć pomimo dosyć dobrej koncentracji i pamięci (pamiętacie o czym mówił ksiądz na Waszej Pierwszej Komunii albo bierzmowaniu? Ja pamiętam...). Ale wtedy, w tej drugiej czy też trzeciej klasie gimnazjum, w świadomy sposób poznałam tą postać. Z jednej strony był to język polski i wspomniany tekst, z drugiej miliony pytań na temat brata Alberta do Księdza z gitarą. Skończyło się tym, że otrzymałam od niego książkę franciszkanina Władysława Kluza "Adam Chmielowski. Brat Albert".

Potem temat ten na kilka lat został stłumiony, aby powrócić ze zdwojoną siłą. I to dosłownie. Pierwszy taki powrót nastąpił na wiosnę 2015 roku, kiedy byłam na pierwszym roku studiów z turystyki religijnej. W ramach ćwiczeń z nowożytnej i najnowszej historii kościoła każdy z nas miał za zadanie przygotowanie i przeprowadzenie wycieczki po Krakowie śladem jakiegoś świętego bądź błogosławionego. Ja wylosowałam św. brata Alberta. Trochę się skrzywiłam, ale w końcu powiedziałam: "Dobra, coś się wymyśli". Wypożyczyłam kilka książek i zdecydowałam, że pójdziemy do klasztoru i bazyliki Franciszkanów na Placu Wszystkich Świętych, gdzie przyjął habit i rozpoczął drogę zakonną, a następnie do budynku, w którym mieściła się pierwsza ogrzewalnia dla bezdomnych mężczyzn, w którym opowiedziałam im o życiu świętego z przełomu XIX i XX wieku. Oczywiście takich miejsc związanych z życiem i działalnością św. Brata Alberta, no ale miałam ograniczony czas.

I teraz, niewielki kościółek w centrum B-na, noszący wezwanie właśnie Brata Alberta, do którego rzucił mnie uparty los. Za każdym razem stojąc w prezbiterium wpatruję się w majestatyczną figurę przedstawiającą Brata Alberta i myślę sobie: kurczę, to dopiero był gość. Bez nogi, tłamszony przez innych, szykanowany przez innych, a jednak dużo osiągnął. I jeszcze został ogłoszony świętym! Bardzo mi się podoba jego maksyma życiowa - być dobrym jak chleb. Bo każdy z nas ma chyba swój ulubiony rodzaj chleba. Ale tak sobie myślę, że chodzi tutaj nie tylko o ten chleb spożywany przez nas podczas posiłków, ale o Chleb Życia, którym wierzący powinni się karmić, aby dostąpić życia wiecznego. W zasadzie każdy z nas może być takim dobrym chlebem - wystarczy żyć i postępować tak, aby nikt przez nas nie cierpiał, nie płakał, nie czuł się źle. Tylko tyle i aż tyle...

2306. Anielski wpis

Tegoroczny rok formacyjny w polskich wspólnotach "Wiary i Światło" upływa pod hasłem naszych aniołów. Podczas każdego spotkania w poszczególnych miesiącach pochylamy się nad tym, jaką rolę odegrały anioły w niektórych historiach biblijnych. Były już scenki (akurat jest to jeden z najlepszych sposobów na zrozumienie dla osób z niepełnosprawnością umysłową) na temat spotkania na pustyni przez Hagar i Izmaela anioła, na temat spotkania Zachariasza z Aniołem, zwiastowania Maryi przez archanioła Gabriela oraz pojawienie się aniołów nad Betlejem w noc Bożego Narodzenia. Po obejrzeniu scenek za każdym razem dzielimy się na grupy i rozmawiamy na temat tego, co było ich tematem. I o ile w Jaworznie jestem jeszcze na poziomie uczestnika, o tyle w Wadowicach już na ostatnim, drugim moim spotkaniu w tamtejszej wspólnocie debiutowałam w charakterze kogoś w rodzaju moderatora grupy. Szybko idzie. Również podarunki urodzinowo-imieninowe we wspólnotach, przynajmniej w tych, do których przynależę, mają anielski charakter. Nawet nie wiecie ile radości sprawił mi niewielki obrazek przedstawiający Anioła Stróża czuwającego nad bezpieczeństwem dwojga dzieci przechodzących przez kładkę na rzeczce. Zwłaszcza, że podobny obraz wisiał w sypialni mojej babci.

Anielskie postacie są wdzięcznym tematem. Są inspiracją wielu obrazów oraz rzeźb, wykraczają też poza świat wiary. Przecież cherubinki pojawiają się też na wielu świeckich obiektach. Dla mnie takim najbardziej klarownym przykładem jest transatlantyk "Titanic", gdzie aniołki podtrzymywały lampy wewnątrz statku. Czy miało to wydźwięk religijny? Nie, bardziej kulturowy. Doszło do tego, że stały się istotnym elementem w życiu większości ludzi, również tych uważających się za ateistów. Zauważyłam bowiem, że takie osoby pytane o Boga, kategorycznie wykluczają jego istnienie. Ale już kiedy pada pytanie o anioły... to wielu z nich uczciwie stwierdza, że tak, że wierzą, że one są, że często odczuwają ich obecność. Piękne to wyznanie, nie powiem, że nie.

Anioły stanowią ważną część życia osób wierzących. Przypomnijcie sobie pierwszą modlitwę, jakiej nauczyliście się. Prawdopodobnie było to pewne ufności "Aniele Boży stróżu mój". Po latach wielu dorosłych w dalszym ciągu ją powtarza, np. wyruszając w drogę. Nie wiem czy pamiętacie, ale to jest jedyna modlitwa Carla Acutisa, którą potrafił powiedzieć po polsku. Również i w moim życiu anioły, a szczególnie Anioł Stróż, odgrywają niebagatelną rolę. Lubię zwracać się do niego nie tylko wtedy, gdy mam jakiś problem, czy też sprawę, ale też w radosnych chwilach. Bo przecież On jest ze mną zawsze i wszędzie, od poczęcia po całą wieczność. Ot, taka moja dziecinna mentalność. Moja prababcia zawsze zwykła mawiać na odchodnym: "I życzę ci jeszcze opieki Anioła Stróża". To zdanie jakoś tak bardzo do mnie przywarło i jest ze mną po dziś dzień. Nawet żałuję, że nie mam sama dzieci, bo chyba też życzyłabym im tego samego. Z drugiej strony, często w tzw. "pouczeniu po spowiedzi" słyszałam od Księdza Niosącego Światło, aby w razie kłopotów w kontaktach z drugim człowiekiem poprosiła mojego Anioła Stróża o to, aby porozmawiał z jego Aniołem Stróżem. Dalej to stosuję, nie wiem na ile mi to pomaga, ale mentalnie czuję się lepiej przygotowana.

W zasadzie nie wiadomo jak oni wyglądają - dowiemy się tego dopiero po śmierci, kiedy nasi Aniołowie Stróżowie jako pierwsi wyjdą nam na spotkanie. Kiedyś jednak pozwoliłam sobie narysować ilustrację do wiersza o aniołach dla dzieci, która przedstawiałaby te ponadziemskie istoty. Może trochę infantylnie, trochę śmiesznie to wyszło, ale niektórym z Was, bo ten rysunek pojawił się już na łamach bloga, podobała się taka w sumie prosta i niewymyślna ilustracja.

Korzystając z przeżywanego w polskich wspólnotach Wiary i Światło roku pod znakiem aniołów, postanowiłam, że motywem przewodnim moich kartek bożonarodzeniowych będzie właśnie anioł. Sporo jest kolęd, w których pojawiają się anieli, ja jednak na hasło przewodnie wybrałam dwie praktycznie nieznane kolędy: "Leżysz Chryste" oraz "Z nieba wysokiego zlecieli anieli". Pamiętam, jak bardzo cieszyło się moje serce, kiedy śpiewaliśmy je podczas Mszy świętych. Szczególnie upodobałam sobie pełną majestatu i powagi "Leżysz Chryste", którą do dzisiaj nucę pod nosem. Jeszcze tylko wystarczyło zilustrować je odpowiednim rysunkowym odzwierciedleniem słów kolęd. 

Jednak w pewnym momencie przyszło mi do głowy, że może warto by było dodać jakiś anielski akcent przypominający, że aniołowie nad nami czuwają i w symboliczny sposób życzący obdarowanym owej "opieki Anioła Stróża", za czym tak bardzo orędowała moja prababcia. W pierwszym momencie miałam zamiar wykroić kilkanaście aniołów z masy porcelanowej. Nawet zaopatrzyłam się w odpowiednią foremkę. Jednak jak już pisałam, coś robię nie tak, bo zimna porcelana zamiast białawej barwy przybiera żółtą - to raz. Dwa - zamawiając foremkę, myślałam, że będzie ona ciut mniejsza, a przez to nie nastawiałam się aż na taką ilość zużytej masy. Trzy - masa porcelanowa może łatwo się połamać. Cztery - czas, który nieubłagalnie podążał na przód i za nic nie chciał zwolnić, a i sama zabawa z masą porcelanową, i potem schnięcie tego co z niej wyszło, trochę trwa. I w końcu pięć - koszty, nie jestem dusigroszem, ale nie wiem, czy zmieściłabym się w standardowej opłacie za przesyłkę, tym bardziej, że jedna była ciut większa od reszty. Finalnie, zrobiłam cztery "porcelanowe aniołki", a reszta niestety była papierowa, co nie oznacza, że moje życzenie anielskiej opieki względem osób, które je otrzymają jest mniejsze. Jest takie samo. Tak po prostu było szybciej i praktyczniej.

Trochę żałuję, że moje życzenia świąteczno-noworoczne wysłałam dopiero po świętach. Planowałam wyrobić się przed świętami, za dużo jednak wtedy się działo (chociażby obrona magisterki z pedagogiki) i nie miałam za bardzo do tego głowy. Nawet nie przypuszczałam, że wykonanie ok. 16 kartek (bo tyle ich powstało), zajmie mi aż tyle czasu. Zaczęłam w adwencie, a skończyłam kilka dni po Trzech Królach. A wykonywałam je dosłownie wszędzie - w domu, w szpitalnej poczekalni, na bruku w przedsionku kościoła, czekając na wieczorne roraty, nawet na dworcu kolejowym w Wadowicach czekając na pociąg. Tak więc nie wiadomo, gdzie powstała karteczka, którą niektórzy z Was otrzymają, ale na pewno została wykonana z sercem. Bo znaczna ilość tych karteczek, wraz z niepozornymi aniołkami, wysłałam do Was. Kierowałam się tym, czy do danej osoby mam adres oraz, co może było jeszcze ważniejszym kryterium, czy dana osoba okazała się takim prawdziwym aniołem dla mnie w ostatnim roku, kiedy naprawdę miałam życiowego doła, czy raczej nie. Wierzcie mi, nie była to dla mnie łatwa decyzja, bo serce naprawdę podpowiadało mi coś innego, ale nie. Dodatkowo jedną kartkę z dwoma aniołami z masy porcelanowej otrzymali bliscy mi księża, a także jedna kartka z aniołem została podarowana kościelnemu. Wiem, że ci ostatni się ucieszyli. I mam nadzieję, że również na Waszych twarzach chociaż na moment zagości uśmiech.

A na koniec przedstawię Wam jedną z ostatnio przeczytanych przeze mnie książek opowiadających, a jakże by inaczej, o aniołach. Okazała się tak lekka i przyjemna w czytaniu i w odbiorze, że jej lektura zajęła mi zaledwie jeden wieczór. O samej książce słyszałam już podczas naszego studyjnego wyjazdu do Rzymu w 2023 roku (pisałam o nim >>tutaj<<, >>tutaj<< i >>tutaj<<), kiedy moja współlokatorka czytała ją w wolnych chwilach i całym sercem poleciła mi ją także mnie. Stwierdziła, że spodoba mi się. I w zasadzie, nie pomyliła się w tym.

Tytuł: "Sekretne życie aniołów"

Autor: Aleksander Bańka

Wydawnictwo: RTCK (Rób To Co Kochasz)

Nowy Sącz 2019

Ilość stron: 164

W dzieciństwie wielu z nas nie wyobrażało sobie życia bez Anioła Stróża. Wierzyliśmy w jego obecność i z ufnością modliliśmy się do niego w większości spraw. Z czasem to nasze dziecięce nabożeństwo do Aniołów zaczęło ustępować racjonalizmowi, aż w końcu gdzieś zanika. Przestajemy wierzyć w obecność naszego duchowego towarzysza w drodze na rzecz empirycznych doświadczeń. Tymczasem pan Aleksander Bańka w swojej książce próbuje nas przekonać nie tylko do tego, że anioły naprawdę istnieją, ale też do tego, że chcą nam nieprzerwanie towarzyszyć w naszej drodze ku wieczności.

Treść książki "Sekretne życie aniołów" to bardzo ciekawy, choć niezbyt obszerny podręcznik przedstawiający różne aspekty istnienia tych pozamaterialnych istot. Jej autor w prosty i klarowny sposób wyjaśnia genezę ich stworzenia, podpierając się chociażby tym, co na ten temat napisał św. Tomasz z Akwinu oraz sposoby ich działalności w naszym codziennym życiu. Niewielka ilość treści została podzielona na kilkanaście rozdziałów, co zdecydowanie ułatwia wewnętrzną nawigację w jej wnętrzu. Ciekawym zabiegiem redakcyjnym jest zaznaczenie ważniejszych i istotniejszych treści w kolorowe ramki.

Książka pana Aleksandra Bańki bez wątpienia rzuca nowe światło na te niebiańskie istoty. Nie są one w niej przedstawione z poziomu poznającego wiarę dziecka, ale dojrzałego człowieka. Autor daje jasne argumenty na ich istnienie oraz przykłady tego, jak anioły działają w życiu każdego człowieka. To książka tak samo dla wierzących, jak i niewierzących, ale poszukujących jakiegoś oparcia w swoim życiu. Myślę, że każdy po jej przeczytaniu na nowo uwierzy w to, że jest ktoś, kto zawsze i wszędzie będzie blisko niego.

2300. A po spacerze...

A po spacerze (i powrocie do domu, oczywiście) najlepiej rozgrzać się powolnymi łykami ciepłej, ulubionej herbaty. Z tę ulubioną herbatą to trochę przesadziłam, bo najczęściej pijam normalną, czarną. Za to mam ukochany kubek, taki z którego jak piję, to z automatu poprawia mi się humor, nawet jeżeli mam go z pozoru najlepszy jaki mogłabym mieć. Ale jeżeli ktoś jest smakoszem jakiegoś specjalnego jej gatunku, to czemu nie. Do tego jakieś smakowite ciasteczko i można choć na chwileczkę poczuć się szczęśliwym i spełnionym. Nawet jeżeli za oknem śnieg straszy zaspami po pas.

Herbaciany motyw wykorzystałam do stworzenia skromnej kartki imieninowej dedykowanej osobie, którą poznałam zupełnie przypadkowo, a którą bardzo lubię i cenię. W styczniu są jej imieniny. Nie wiem, czy właśnie wtedy ona je obchodzi, a tak jakoś niestosownie było zapytać ją o to wprost. Postanowiłam jednak zaryzykować i wysłać jej życzenia imieninowe. Jedyne co ryzykuję to to, że spudłuję z datą. Problem miałam jedynie z tym, co umieścić na samej kartce. Jasne, mogłabym kupić jej gotową kartkę, ale miałam akurat ciut czasu wolnego, więc postanowiłam jej coś nagryzmolić swoimi łapkami. Jakoś tak przyszła mi do głowy ta herbata w zimowy czas i taki właśnie motyw znalazł się na mojej skromnej kartce. Przepraszam za jakość zdjęcia, wykonywane było wieczorem, a jeszcze nie opanowałam działania mojego nowego aparatu fotograficznego w takich warunkach.

Gorąca herbata, a czasami, jak dobrze się czułam, to i coś słodkiego do tego, towarzyszyły mi w ostatnie wieczory, kiedy wgłębiałam się w biografię naszego nowego papieża, Leona XIV. Jeszcze w trakcie zeszłorocznych rorat miałam zamiar przeczytać jakąś książkę na ten temat. Owszem, same kazania dosyć ciekawie przybliżały jego sylwetkę, a jednak postanowiłam poznać ją jeszcze bliżej. Nie wyrobiłam się w trakcie rorat, zabrakło mi kilka godzin w ciągu dnia. Nie przeszkodziło mi to jednak w sięgnięciu po jedną z książek przybliżających jego sylwetkę już po nich. A czas między świętami, a aktualnym dniem okazał się ku temu doskonałą okazją. I tak, jak rok 2025 zamknęłam książkami "Mój piękny syn" Davida Sheffa i "Na głodzie. Moja historia walki z nałogiem" jego syna Nicka Sheffa, tak moja czytelnicza przygoda w 2026 roku rozpoczęła się od przeczytaniu książki Adama Sosnowskiego oraz ks. Janusza Królikowskiego - "Leon XIV. Biografia ilustrowana".

Tytuł: "Leon XIV. Biografia ilustrowana"

Autor: Adam Sosnowski, ks. Janusz Królikowski

Wydawnictwo: Biały Kruk

Kraków 2025

Ilość stron: 412

Zmiana następcy świętego Piotra na Stolicy Piotrowej jest czymś właściwie nieuniknionym. Każdy przecież kiedyś musi umrzeć, także papież. Na szczęście jest coś takiego, jak sukcesja apostolska, która pilnuje ciągłości obsady na Tronie Piotrowym. Zawsze jest to wielka niewiadoma, kto po konklawe wyjdzie z niego jako papież. Co prawda dziennikarze mają swoich faworytów, jednak jak mówi stare przysłowie, ten kto wchodzi jako papież na konklawe, wychodzi z niego jako kardynał.

Myślę, że wybór augustianina Roberta Prevosta na 267 papieża był identycznym szokiem dla katolickiego świata, jak w 1978 roku wybór Karola Wojtyły, czy też w 2013 roku wybór jezuity Jorge Bergoria. Pierwszy z nich był pierwszym od blisko czterech wieków papieżem nie-Włochem. Drugi był pierwszym w historii papieżem jezuitą, w dodatku z odległej Argentyny. Tym razem kolegium kardynalskie zapaliło zielone światło mało znanego kardynała pochodzącego z Chicago - Roberta Prevosta. W odpowiedzi na to "nieznane", kierowany potrzebą poznania nowego papieża przez Polaków, dr Adam Sosnowski postanowił przybliżyć im sylwetkę aktualnego następcy św. Piotra. Spod jego pióra wyszła bardzo ciekawa książka zatytułowana po prostu "Leon XIV. Biografia ilustrowana". Jest to komplementarny zapis drogi, jaką przemierzył Robert Prevost, od dzieciństwa, po aktualny moment. Czytelnik poznaje więc rodzinę Boba, jak w domu i wśród znajomych wołano na małego Roberta, przygląda się jego edukacji oraz drodze kapłańskiej. Ciekawym dodatkiem do całości są skrócone biografie wszystkich dotychczasowych papieży, noszących imię Leon. Część ta wyszła spod pióra księdza Janusza Królikowskiego, czyniąc go współautorem tej ciekawej publikacji.

Książkę naprawdę dobrze się czyta. Znajduje się w niej wiele ciekawostek związanych z nowym papieżem, Leonem XIV. Jak zakłada autor, wiele z nich nie było dotąd nigdzie publikowanych. Dla mnie wartością dodaną są cytaty wypowiedzi osób, które znały kardynała Roberta Prevosta we wcześniejszych okresach jego życia, jak i wiele wypowiedzi przyszłego papieża, w tym fragmenty jego kazań i homilii. Myślę, że to ważne, ponieważ w naszym kraju jego słowa nie były raczej tak bardzo cytowane we wcześniejszych latach. Piękne zdjęcia w unikatowy sposób obrazuje czytane treści. Jedyne, co mnie jakoś tak denerwowało podczas czytania książki, to ciągłe utyczki w stronę poprzednika Leona XIV, papieża Franciszka. Rozumiem, że autor może go nie lubić, nie darzyć sympatią, ale czasami te jego "pretensję" np. co do stylu rządzenia przez niego Kościołem, były wręcz męczące.

Tak sobie też teraz myślę, że lektura wspomnianej książki nie tylko poszerzyła stan mojej wiedzy na temat aktualnego papieża, ale też zainspirowała do stworzenia własnych kontrolek do ubiegłorocznych rorat. No bo planszę na nie otrzymałam, a po same kontrolki miałam przyjść innym razem (spieszyłam się na ostatni autobus do domu). Ale jakby ksiądz sobie o tym zapomniał i pozbył się nich, to nic nie szkodzi, zrobię sobie je sama. Myślę, że mam już ku temu odpowiednie zaplecze wiedzy, a i ewentualne zdjęcia znajdą się też gdzieś w czeluściach Internetu.

I na koniec zostawiam Was z wspomnianym na początku kubkiem z ciepłą herbatą oraz czymś słodkim do tego. Mam nadzieję, że i Wy się nimi jakoś poczęstujecie.

2268. Tacy młodzi, a już święci...

Musiałam to tutaj zamieścić. Po prostu to było silniejsze ode mnie. Wielokrotnie podczas przygotowań do sakramentu bierzmowania powtarzam moim młodym kandydatom, że świętość nie polega na bezrefleksyjnym klepaniu pacierzy i bieganiu raz po raz do kościoła, żeby coś zaliczyć, czy się komuś pokazać. Że na świętość pracujemy całe nasze życie, nie ważne ile by ono trwało. Czasami dużo więcej można zdziałać, przez krótką chwilę, niż przez długie lata.

Ile dobrego można zrobić przez 15 oraz 24 lata życia będąc normalnymi, świeckimi chłopakami z masą pomysłów, spraw oraz pokus czekających na nich ze strony otaczającego świata? Czy można wykorzystywać dobra współczesnego świata i pozostać dobrymi, skromnymi ludźmi, którzy do końca pozostali wierni wierze i wyznawanym ideałom? Przykład Pier Giorgia Frassatiego i Carla Acutisa pokazują, że tak. Że w dzisiejszych zwariowanych czasach można pogodzić ze sobą różne, czasami dosyć sprzeczne światy.

Tacy młodzi, a już święci

Niedziela ogólnopolska 36/2025, ks. Jarosław Grabowski

Jeżeli o świętość mogli zawalczyć nastolatek w dżinsach i przystojniak z fajką, to Wy, młodzi, też możecie. Zresztą - wszyscy możemy...

Jest znacząca różnica między "wiedzieć, że", a "wiedzieć, jak". Pierwsza sytuacja to wiedza teoretyczna, czasami wyłącznie ona; druga - to praktyka, w której nie lekceważy się teorii, ale sądzi się, i słusznie, że praktykowana daje dopiero pełny efekt. Śmiem twierdzić, że podobnie jest ze świętością. Rozumiemy ją jednocześnie jako metafizyczną i fizyczną. Metafizyczną, bo zakorzenioną w świętości Chrystusa, noszącą znamiona nadprzyrodzoności, a fizyczną, bo konkretną, obecną w otaczającym nas świecie w sposób rzeczywisty. Świętość nie jest kościelną teorią ani mrzonką czy ideą nie do osiągnięcia. Świętych znajdziemy nie tylko w starych kronikach czy podniszczonych annałach. Świętość nie jest zarezerwowana wyłącznie dla ascetów z długimi brodami, którzy odwracają się plecami do polus tego świata, ale także dla tych z pozoru zwyczajnych ludzi.

Tak bardzo zwyczajnych, jak tych dwóch chłopaków z Włoch, którzy 7 września zostaną kanonizowani: 24-letni Pier Giorgio Frassati i 15-letni Carlo Acutis. Pierwszy urodził się na początku XX wieku, drugi - pod jego koniec. Żyli w diametralnie różnych czasach, mierząc się z zupełnie innymi wyzwaniami, a jednak potrafili ocalić w sobie brylant czystej wody. Tacy młodzi, a już święci - chciałoby się powiedzieć. Piotr Giorgio z Turynu żył pełnią życia, o takich jak on mawia się "równy gość", "chłopak na schwał". Lubił chodzić po górach i... modlić się. Wspinał się "ku górze" w stronę Boga - tak mówił i tak żył. Mawiał: "Życie bez wiaro to nie życie, lecz wegetacja". Z kolei młodziutki Carlo z Mediolanu, dziecko swoich czasów, bo trudno było go oderwać od komputera, był trochę przeciwieństwem swojego "brata w świętości". Mimo że komputery były jego pasją, codziennie uczestniczył w Eucharystii i przyjmował Komunię św. Co więcej - ewangelizował w internecie, przygotowując m.in. strony o cudach eucharystycznych.

Tych dwóch chłopaków przypomina nam dzisiaj starą prawdę, że święci nie umierają nigdy, oni wciąż działają. Tak jak wiara, która nie może być jedynie deklaracją, bo jeśli chcę wywrzeć wpływ na rzeczywistość, muszę przekuć wiarę w czyn. Jakby to dziś powiedziano - wiara wymaga wizualizacji, zaistnienia w realnym świecie m.in. bohaterskim czynem czy świadectwem życia. Taka wiara w działaniu potrafi doprowadzić do przemiany życia, często w sposób zupełnie zaskakujący. Choć jej praktykowanie w dzisiejszych czasach dla wielu młodych nie jest w modzie i choć świętość do łatwych nie należy, to świadectwo świętości dwóch fajnych chłopaków może mieć wciąż największą siłę przekonywania.

Gdy w kwietniu tego roku przygotowany był specjalny numer Niedzieli na planowaną wtedy kanonizację bł. Carla Acutisa, zamieszczono w nim wyjątkowy i jedyny wywiad z p. Beatą Anną Sperczyńską, nianią Carla, która miała wielki wpływ na chłopca. Wtedy jednak zmarł papież Franciszek i z oczywistych powodów wywiad z p. Beatą zszedł na dalszy plan. A jako że jest to arcyciekawa rozmowa, pełna ciepła i prywatnych wspomnień, postanowiliśmy raz jeszcze zamieścić ten ekskluzywny wywiad. "Od najmłodszych lat uczyłam go, jak żyć blisko Jezusa..." - mówi w nim p. Beata (cały wywiad znajduje się >>tutaj<<).

Zarówno Pier Giorgio Frassati, jak i Carlo Acutis dokonali rzeczy niebywałej - zmniejszyli dystans między zwyczajnością a świętością. Może właśnie dlatego stają się coraz bardziej popularni wśród młodych ludzi. Bo młodzi bardzo potrzebują swoich świętych, którzy przemówią do ich serc i umysłów językiem zrozumiałym i przekonującym. Świadectwem życia, które zainspiruje ich do poszukiwania śladów świętości na własną rękę. Jeśli o świętość mogli zawalczyć nastolatek w dżinsach i przystojniak z fajką, to Wy, młodzi, też możecie. Zresztą - wszyscy możemy...

źródło: https://www.niedziela.pl/artykul/178396/nd/Tacy-mlodzi-a-juz-swieci

I jeszcze okolicznościowy obrazek, który wyszedł spod mojej lewej dłoni, gdzieś na twardej podkładce położonej na kolanie. Myślę, że wszystko w nim jest jasne...

2259. "Także innym miastom muszę głosić Dobrą Nowinę o królestwie Bożym, bo po to zostałem posłany" (Łk 4, 43)

Tak się bałam, że instalacja mojego ulubionego katechety na stanowisku administratora parafii zbiegnie się w czasie z moim pobytem w Rzymie z okazji Jubileuszu Młodych. Wszak formalnie rozpoczynał on swoją posługę wraz z dniem pierwszego sierpnia br. Trochę żałowałam, że mnie nie będzie na niej, ale na wolontariat podczas owego wydarzenia zostałam przyjęta już w maju i nie chciałam z niego rezygnować. W końcu to chyba jakieś wyróżnienie, szczególnie dla takiej osoby z problemami jak ja. Jednocześnie prawdopodobnie byłam jedyną osobą na wolontariacie z mojej niecieszącej się dobrą sławą diecezji. A może po prostu tak mi się tylko wydaje. Bo myślę, że wiele rzeczy mi się wydaje i nie zawsze jest to związane z otaczającą mnie rzeczywistością.

Duch Święty jednak działa i jeszcze przed wyjazdem do Wiecznego Miasta okazało się, że instalacja została przeniesiona na koniec sierpnia. Może to egoistyczne, ale ucieszyłam się z takiego obrotu sprawy, bo oznaczało to, że będę mogła jednak wziąć w niej udział. A bardzo mi na tym zależało, może nawet bardziej niż na uczestnictwie w Jubileuszu, na który pojechałam już z pewną ulgą w sercu.

W niedzielny poranek ostatniego dnia sierpnia obudziłam się z jakąś taką wewnętrzną siłą. Jeszcze nie wiedziałam jak bardzo będzie mi ona potrzebna, aby osiągnąć zamierzony cel. Bo w pewnym momencie plany nieco mi się pokomplikowały. Ale o tym później. Na wieszaku na drzwiach do pokoju wisiała biała koszula i granatowy pulowerek oraz granatowe spodnie - mój skromny, ale uroczysty strój. To w nim pojechałam świętować ten piękny dzień, mimo tego, że za oknem siąpił deszcz. Szybko zjadłam śniadanie i pobiegłam na stację kolejową. Dzień wcześniej wypatrzyłam bowiem pociąg jadący przez S-rz i zatrzymujący się w nim o dobrej porze. Gdybym na niego zdążyła, to na miejscu byłabym jakieś 40 minut przed uroczystą Mszą świętą. 

Jak możecie się domyśleć - nie zdążyłam. Uciekł mi sprzed nosa. Zaczęłam gorączkowo myśleć co robić. Jeden autobus, z B-na, już odjechał, drugi ode mnie planowo dojeżdża do S-rza zaledwie 3 minuty przed Mszą. Gdyby coś poszło nie tak, nie miałam szans zdążyć na czas. Była jeszcze trzecia opcja, dosyć wymagająca, ale ja chyba lubię wyzwania. Był jeszcze jeden autobus, co prawda nie dojeżdżał do samego S-rza, a 5 kilometry wcześniej, jednak ten dystans spokojnie można by było przejść w godzinę. Jeszcze nigdy nie byłam w tamtych okolicach, wierzyłam jednak, że jeżeli Bóg chce, abym była tego dnia z Księdzem, to mi dopomoże.

I tak się stało, i to w najbardziej nieoczekiwany sposób. Ale o tym za chwilę. Po kilkudziesięciu minutach jazdy wysiadłam na skrzyżowaniu dróg, w dosłownym tego słowa znaczeniu. Nie znałam okolicy, nie wiedziałam, w którą z czterech stron świata iść. Chmury na niebie przybierały coraz ciemniejszej barwy. Normalnie człowiek powinien sprawdzić trasę na google.maps w smartfonie. Ale ja nie mam takiej możliwości. Wstąpiłam jednak do pobliskiego baru i zapytałam po prostu, w którą stronę mam iść. Miła pani stojąca za ladą wszystko mi wyjaśniła. Tym sposobem zaczęła się dla mnie około 4 kilometrowa wędrówka przez las (bo przecież nie przez drogę szybkiego ruchu), okraszona strachem i kilkunastoma upadkami z powodu nieutrzymania równowagi, kiedy zaplątywałam się w chaszcze i jeżyny. Kilka razy miałam chwilę zwątpienia. Ale skoro Pan Jezus nie zawrócił ze swojej drogi krzyżowej, to i ja nie mogłam. 

Przemoczona do suchej nitki, szczególnie w obrębie nogawek, wyszłam z lasu na łąkę. Oczywiście serce biło mi ze strachu jak oszalałe, w duchu modliłam się, aby nikt dziwny się nie zatrzymał swoim samochodem. A jednocześnie byłam świadoma tego, że z każdym krokiem byłam coraz bliżej wyznaczonego celu. Z czasem ponownie weszłam do lasu, a kiedy z niego ponownie wyszłam, usłyszałam, jak ktoś woła mnie z imienia. No, to raczej nie był przypadek. Rozejrzałam się dookoła i zauważyłam księdza, który przewodził naszej grupie podczas pieszej Pielgrzymki do Częstochowy na 13 sierpnia. Akurat też jechał na tą samą Mszę, a że zauważył mnie po drodze, to postanowił się zatrzymać i mnie podwieźć. Pomyślałam sobie, że to chyba taka pomoc zesłana z samego Nieba. Bo przecież on mógł mnie nie zauważyć, jechać inną trasą, minąć mnie w innym miejscu. To takie małe cuda mające dużą moc.

Po wyskoczeniu z samochodu pobiegłam do kościoła i tradycyjnie weszłam w najciemniejszy kąt. No, może z wyjątkiem tych Mszy, do których posługuję. Ale to naprawdę wyjątki. A w starym, liczącym 601 lat kościele takich kątów nie brakowało. Z drugiej strony kościół już prawie zapełnił się parafianami i gośćmi, licznie przybyłymi na tą uroczystość także z innych parafii. Próbowałam sobie przypomnieć czy proboszcz z mojej parafii też miał takie powitanie. Nie, i to raczej nie dlatego, że wypadły w środku wakacji... No, ale jak ktoś do siebie zraża większość osób, to nie ma co się dziwić. Przy okazji udało mi się dostrzec kilkoro znajomych ze szkoły oraz wspólnoty, której był kapelanem po Księdzu Niosącym Światło. Mimo wielu ludzi udało mi się zobaczyć, jak ksiądz w uroczystej procesji wchodzi do środka kościoła. Uśmiechnięty, chociaż na jego twarzy malowało się i przejęcie rolą, jaką mu powierzono.

Po obrzędach wstępnych nastąpiło powitanie nowego proboszcza przez różne grupy parafialne i społeczne. A było ich tak wiele, że w pewnym momencie po prostu kazał nam usiąść. I znowu widziałam kontrast z moją parafią, gdzie proboszcz był witany tylko przez Honorową Straż Ołtarza. Co prawda Ksiądz - administrator wracał na "stare śmieci" - na tej parafii był wikarym kilka lat temu, jednak wydaje mi się, że gdyby nie jego osobowość, pełna pokory, przychylności i chęci współpracy, to nie byłby tak gromko przyjęty i wspominany w słowach powitania. No, nawet ja się wzruszyłam, chociaż nie należę do takich osób. I w głębi serca żałowałam, że nie towarzyszyłam ani księdzu Janowi, ani Wojtkowi w dniu, kiedy to oni obejmowali urząd proboszcza w nowych parafiach. Bo wymówka, że są oni za Wrocławiem, to dla mnie żadne tłumaczenie.

Szczególnie wzruszyło mnie kazanie, w którym Ksiądz-administrator nawiązywał do usłyszanego Czytania z Księgi Syracha opowiadającego o tym, że nie warto być pysznym, a także, że ucho słuchacza powinno być pragnieniem ludzi mądrych oraz do Ewangelii, którą można streścić słowami, że kto się wywyższa będzie poniżony, a kto się poniża - wywyższony. Tak sobie pomyślałam, że znam go od 25 lat i nigdy nie odniosłam wrażenia, że się wywyższa ponad innych, wręcz przeciwnie, zniżał się do nas, niepełnosprawnych, nawet prowadząc specjalnie pod nas spotkania oazowe, czy raz w miesiącu Msze. Potem przejął jedną z wspólnot niepełnosprawnych w Jaworznie. I jak sam powiedział, wiele się od nas nauczył życia. Ale żeby tak się stało, żeby mógł się tego nauczyć, najpierw musiał się uniżyć i wyzbyć pychy. Tłumacząc Pierwsze Kazanie posłużył się opisem obrazu z lewej strony, jego prywatnego zresztą, gdzie Jezus uniża się i staje się sługą apostołów, chociaż na co dzień jest ich nauczycielem. Wnioskować to można z tuniki, stroju niewolników i sług. Ale jest coś jeszcze bardziej uderzającego w tym obrazie - to apostoł, który słucha, co mówi do niego Pan. A poznać to można po nienaturalnie dużym uchu, widocznym na obrazie. Sama geneza tego obrazu też jest niezwykła - na jego pierwszych rekolekcjach z osobami niepełnosprawnymi (jeszcze w czasach kleryckich) ujął go gest obmycia stóp nowym członkom wspólnoty, w tym i jemu. Tak go to uderzyło, że nawet jako swoje hasło prymicyjne obrał sobie fragment Ewangelii św. Jana: "Potem nalał wody do miednicy. I zaczął obmywać uczniom nogi i wycierać prześcieradłem, którym był przepasany" (J 14, 5). Długo też szukał obrazu, który byłby odzwierciedleniem tego fragmentu. A kiedy go już znalazł, to stał się on jego ulubionym. Zaznaczył, że każdy z nas staje się takim naśladowcą Jezusa, kiedy nie tylko potrafi uważnie słuchać innych, ale też zniża się do tego stopnia, aby im służyć chociażby werbalnym wsparciem i dobrym słowem. Na koniec po trochu nakreślił też swój program probostwa zaznaczając, że oprócz dokończenia prac remontowych w parafii zaczętych przez poprzednika chce po prostu służyć ludziom, chociażby w konfesjonale. Tak mi się to jakoś skojarzyło z świętym Janem Vianney'em z Ars, który też niestrudzenie spowiadał swoich parafian. I został świętym. Może i Ksiądz-administrator też nim zostanie? Niezbadane są wyroki Boże.

Piękną chwilą było złożenie przez nowego administratora świadectwa swojej wiary. Kiedy zazwyczaj cały lud Boży jednym chórem mówi "Wierzę w jednego Boga", teraz wybrzmiało ono wypowiadane tylko przez kapłana. Następnie podpisał on dokumenty kościelne, które uprawomocniały jego pozycję. Szczególnym momentem było też odśpiewanie hymnu "Ciebie Boga wysławiamy" przy akompaniamencie dzwonów i dzwonków. Na koniec Mszy ksiądz podziękował za piękne i wzruszające przyjęcie, którego się nie spodziewał, za przybycie na uroczystość i życzył wszystkim dobrej niedzieli. 

Moja interpretacja

Oryginalny kościół

Po Mszy wraz ze znajomymi wyszliśmy przed kościół. Trochę się ona przedłużyła, przez co niektórzy byli już nieco nakręceni. A inni już w kościele, po tym jak mnie dostrzegli, zaczęli skandować "Lolek!" (no tak, "Karolina" to za trudne dla nich). W plecaku miałam kartkę z życzeniami na nową drogę życia dla księdza. Wiem, że dużo w niej niedoskonałości, nie jest nawet ładna, chociaż nowy kościół Księdza-administratora, który w zamyśle miała przedstawiać, jest naprawdę piękny i dużo bardziej klimatyczny, niż te nasza. Ale tak jakoś nie wiedziałam, kiedy mu ją dać. Tymczasem uchachany ksiądz też wyszedł na zewnątrz, kolejno podchodząc do potworzonych grup jego byłych parafian, nawet z pierwszej parafii. Do nas też podszedł, jako do tych, o których wspominał podczas kazania. Oczywiście ze wszystkimi się przywitał, podziękował za obecność, a nawet dopytywał, w jaki sposób dotarliśmy w niedzielę na Mszę. Większość busem. Ja się jednak do niczego nie przyznałam, chociaż byłam wizualnie w opłakanym stanie. Niech myśli, że przyjechałam autobusem, co po części jest prawdę. 

Po chwili wszyscy zaczęli się rozchodzić. A ja miałam dylemat, co zrobić z kartką z życzeniami. Niby ksiądz stał jeszcze przed plebanią, ale głupio mi było do niego podchodzić, kiedy rozmawiał z innymi. Wpadłam na inny pomysł. Nieśmiało weszłam do kościoła, który jeszcze był otwarty i ze strachem zaczęłam zbliżać się do barokowego ołtarza. Po drodze minęłam się z dotychczasowym proboszczem, który tak przyjaźnie się do mnie uśmiechnął, że aż mi się dziwnie zrobiło. Mój się nigdy tak do mnie nie uśmiechał. Rozglądając się dookoła, czy nikt nie widzi, trzymając w dłoniach kopertę z kartką, weszłam na ołtarz i położyłam ją na krześle, w nadziei, że ksiądz ją znajdzie. A jak nie, to widać tak musiało być. Przeżegnałam się, wpatrując w obraz św. Macieja w ołtarzu i wyszłam na zewnątrz zmierzając w kierunku przystanku autobusowego. A potem z dwie godziny czekałam na autobus, tym razem do B-na, bo chciałam jeszcze posłużyć do Mszy świętej wieczornej.

Wracając tak sobie pomyślałam, że bardzo często buntujemy się na zmiany dobrych księży, których niestety brakuje. Ale może jest to odzwierciedleniem słów samego Pana Jezusa z Ewangelii św. Łukasza: "Także innym miastom muszę głosić Dobrą Nowinę o królestwie Bożym, bo po to zostałem posłany". Nie mogą być za długo w jednym miejscu, bo inni też muszą usłyszeć o Bogu. Jednak warto jest utrzymywać z nimi kontakt, w miarę możliwości, po ich przenosinach. Mam nadzieję, że mi się to uda w tym przypadku, tak, jak udało mi się odnowić kontakt z księdzem Janem i księdzem Wojtkiem z czego niezmiernie się cieszę. 

2246. Ta ostatnia Msza święta

Decyzją naszego biskupa jeden z wikariuszy parafii, do której aktualnie uczęszczam awansował na proboszcza jednej z parafii. Czy było to zaskoczenie? Myślę, że poniekąd tak. Dotychczas był on sędzią w Sądzie Biskupim, z racji tego w parafii pełnił rolę rezydenta. Z reguły spowiadał, ale zdarzyło mu się też odprawiać Msze święte. Wiadomo, z powodu pełnienia funkcji sędzi nie mógł się w pełni angażować w życie parafii. A teraz dostał takąż parafię, tylko w innym mieście, w swoje posiadanie. Chociaż, jak mówił św. Hieronim: "Nic co posiadam nie należy do mnie". Myślę, że kapłanów tyczy się to szczególnie - nigdy nie wiedzą na ile osiądą w danej parafii, dlatego nie powinni przywiązywać się zbytnio do niej. Nic nie drażni mnie bardziej, jak wypowiadane z ironią słowa mojego proboszcza, że on u nas zostanie na zawsze. Na pewno nie. Parafia kiedyś przejdzie w inne ręce, a to w jakim stanie, i od strony materialnej, i wizualnej, i wiernych, zależy od działań poprzednika. A więc nie przywiązywać się za bardzo do miejsca, ale tworzyć realne i trwałe sieci kontaktów. Takie, które przetrwają kolejne przenosiny na kolejne parafie. To możliwe, wiem to.

Pierwotnie parafia miała go pożegnać 24 sierpnia (od 26 miał objąć parafię), ale ostatecznie pożegnano go 14 sierpnia, dziesięć dni wcześniej, w dniu wspomnienia jej patrona. Przy okazji wygłosił kazanie po Ewangelii. Jak bardzo cieszył mnie fakt, że Zagłębiowska Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę docierała na miejsce 13 sierpnia. Dzięki temu mogłam wziąć udział i w odpuście parafialnym (chociaż to nie jest moja parafia) i w pożegnaniu księdza Marcina. W zasadzie to lubiłam go, chociaż jakichś głębszych relacji z nim nie miałam. Ot zwykłe "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus", od jakiegoś czasu machał mi z daleka. Czyli w miarę normalna relacja.

Chociaż do parafii uczęszczam od dwóch lat, a tak bardzo regularnie to od półtora roku, to jeszcze nigdy nie słyszałam jego kazania, czy homilii. Najczęściej bowiem spotykałam go w tygodniu. Teraz miał być ten pierwszy i ostatni raz. Przynajmniej w teorii. Bo nigdy nie wiadomo, co przygotował dla Niego Bóg. A może spotkamy się gdzieś kiedyś w jakiejś parafii? To wie chyba tylko sam Najwyższy.

Podczas kazania nawiązywał do tego, co w życiu jest najważniejsze. Przekonywał, że to nie pieniądze, awanse i sława, które co prawda są istotne, ale szczęścia na dłuższą metę nie dają. Tym, co może nam dać prawdziwe szczęście, to szczere relacje z Bogiem i innymi ludźmi oraz poukładane z nimi relacje, jak także czyste i prawdziwe miłowanie ich. Nie chodzi tutaj o miłość fizyczną, połączoną z pożądaniem, ale o dobro innego człowieka. Jako przykład podał patrona dnia, św. Maksymiliana Kolbe, którego całe życie przepełnione było miłością do Boga i Maryi, a także do drugiego człowieka przejawiającą się troską o jego zbawienie. Ta miłość do Boga znalazła swoje odzwierciedlenie w decyzji oddania swojego życia za nieznanego sobie człowieka. Na koniec ksiądz Marcin kazał nam wszystkim zadać sobie pytanie - ile ja sam byłbym w stanie oddać dla szczęścia drugiego człowieka? Przy czym to nie musi być nasze życie, ale może zainteresowanie albo czas...

Po procesji wokół kościoła oraz odśpiewaniu "Ciebie Boga wysławiamy" i błogosławieństwie Najświętszym Sakramentem nadszedł czas na pożegnanie przez różne grupy działające w parafii. Było tego trochę, wszak posługiwał na parafii przez blisko 13 lat. Nawet jeżeli nie robił tego na 100% z racji innych obowiązków, to w jakimś stopniu był związany z tą społecznością. Nie obyło się więc bez łez i wzruszeń.

Ja z moim pożegnaniem poczekałam na zakończenie Mszy, kiedy weszłam na zakrystię. Mimo tego, że pełno na niej było księży, to szybko odnalazłam księdza Marcina. Podziękowałam mu za posługę oraz dałam mały upominek. Długo myślałam, co też mogłabym mu dać, aby nie było zbyt patetycznie, wyniośle, bogato, ale może żeby chociaż na chwilę ucieszyło obdarowanego. Pomysł przyszedł mi dosyć nieoczekiwanie. Zawsze podobały mi się markerowe obrazki z Maryjkami i świętymi wykonywane przez Izunię z bloga kicikicitata. Pomyślałam, czy nie wykonać czegoś w tym stylu? Może portret patrona parafii? Nie chciałam jednak obarczać tym Izuni, zwłaszcza w wakacje, i postanowiłam sama spróbować zrobić coś podobnego. Wiem, że daleko mi do jej talentu, zresztą trzęsące się ręce z powodu atetozy i emocji też zrobiły swoje, ale jak na pierwszy raz to chyba wyszło nie najgorzej. I myślę, że można się domyśleć, o co chodzi i rozpoznać niektóre charakterystyczne rzeczy.

Ku mojej radości księdzu Marcinowi ten skromny upominek spodobał się. Naprawdę miałam obawy, jak go przyjmie, ale nie spodziewałam się, że po prostu mnie przytuli i szepnie, że wszystko będzie dobrze, no i że... Ech, nie ważne. No i oczywiście zapewnił mnie, że zawsze będę mile widziana na jego nowej parafii. A więc to pożegnanie jakoś przeżyłam. I chyba nie było tak źle. Było mi smutno, ale też w głębi serca cieszyłam się z tego jego awansu. Niech św. Maksymilian ma go w swojej opiece, mimo wszystko.

Na odpuście, z racji wspólnego dekanatu, pojawili się też księża z mojej parafii, w tym ksiądz proboszcz. Wiecie co, chociaż zrobił nieokreślony grymas twarzy (ciekawe jak by zareagował, gdybym posługiwała do Mszy), to jakoś tak był mi obojętny. Nie czułam względem niego żadnych uczuć, ani pozytywnych, ani negatywnych. Może to i lepiej, jeszcze zrobiłabym coś, czego bym żałowała. Brak uczuć nie jest zły. Zresztą nie życzę mu wcale źle (chociaż chciałabym, aby już przeszedł gdzieś indziej, na inną parafię), nawet w czwartki czasami modlę się w jego intencji. Myślę, że to na razie jest wystarczające.

2221. Chrzest święty Werci

Pamiętacie jak rok temu opisywałam Wam ślub Robcia i Dorci, na którym miałam zaszczyt i przyjemność być? Nasza znajomość w dalszym ciągu trwa. Zazwyczaj zamieniamy kilka słów w kościele, albo na kręgu biblijnym. To znaczy wtedy, kiedy ten krąg jeszcze był. W święta wysyłamy sobie życzenia SMSem. Nie jest najgorzej, co nie oznacza, że nie mogłoby być lepiej.

Gdzieś przed Bożym Ciałem zadzwoniła do mnie Dorcia z pytaniem, czy mogłaby ze mną porozmawiać w najbliższym czasie. Co prawda druga połowa czerwca była dla mnie dosyć gorącym okresem, ale postanowiłam jakoś wygospodarować trochę czasu na wspólne spotkanie. Niedziela przed wspomnianym Bożym Ciałem okazała się ku temu idealna. Rano poszłam na Mszę do ich parafii. Przepraszam, naszej, bo Ksiądz Niosący Światło już oficjalnie mnie do niej zaczął zaliczać, a wieczorem świętowałam z innymi w duszpasterstwie "Magnifikat".

Po Mszy najpierw pochodziłam z Dorcią i malutką, trzymiesięczną Wercią w wózeczku (w końcu zobaczyłam ją na żywo) wkoło ich osiedla. Oczywiście z uwagą wysłuchałam Dorci i wyraziłam opinię na ten temat. Trochę byłam zaskoczona zaufaniem, jakim mnie obdarzyła, ale też cieszę się z tego faktu. A potem poszłyśmy do niej już na luźną rozmowę. I tak od słowa do słowa zostałam zaproszona na chrzest święty Werci. Obiecałam przyjść, chociażby po to, by zrobić im przyjemność.

I z tej okazji wykonałam taką oto kartkę, w której zamieściłam życzenia dla maleństwa na tą piękną, lecz niełatwą drogę wiary.

Młodzi rodzice ucieszyli się z mojej obecności. I ja się cieszyłam, że mogłam z nimi być w tym kolejnym ważnym dla nich dniu. Chyba wszyscy byliśmy wzruszeni, kiedy Ksiądz Niosący Światło z wysiłkiem polał tą malutką główkę wodą święconą. Mnie wzruszenie brało już w momencie, kiedy przygotowywałam przed chrztem chrzcielnicę, czyli nalewałam do niej wody. A potem, kiedy podawałam mikrofon poszczególnym osobom. 

Kiedy po Mszy zapytałam księdza, czy to tak można, usłyszałam, że co nie jest zabronione, jest dozwolone. A skoro nie było ministrantów to chciał mi to zlecić. Kazał mi sobie przy okazji przypomnieć, jak w zeszłe wakacje przygotowywałam mu ołtarz, a po Mszy go sprzątałam. No, niby racja. Co prawda jedna para ampułek na wodę i wino potłukła się przy okazji, ale poza tym było chyba ok.

2197. Chwile godne zapamiętania

Nie mogłam iść z osobistymi życzeniami do Księdza Niosącego Światło w dniu rocznicy jego święceń kapłańskich. Wysłałam do niego co prawda życzenia SMSem, ale przecież zawsze lepiej zrobić to osobiście. Tym bardziej, że od kilku dni była już przygotowana kartka na tą okazję. No, nie jest ona może idealna, może jest nierówno narysowana, a pismo to już zupełnie, ale jest. Dla mnie dokonał się za to kolejny kamień milowy. Wiem, że dziwnie to zabrzmi, ale pierwszy raz w życiu udało mi się użyć cyrkla, aby oddać kulistość Ziemi. Dla innych to nic, ale dla mnie... coś co po wielu, wielu latach w końcu mi się udało.

Nawet nie wiecie jak trudno jest wymyśleć kartkę dla kapłana, żeby nie była banalna i żeby nie przesadzić. Nie jestem z niej w 100% zadowolona, ale chyba nie wyszła tak najgorzej. A do tego kolejna owieczka z cytatem biblijnym. Słodyczy nie może jeść, niech się chociaż takim czymś takim. Rok temu był zachwycony tym pomysłem więc już wtedy postanowiłam go kontynuować. Tym razem wybrałam fragment z Psalmu 116, a mianowicie wersety 12-13.

Wiedziałam, że szybciej niż wieczorem nie dam rady podejść. I w sumie to dobrze się stało, że nie poszłam wczoraj, bo i ja miałam pierwszy w tym semestrze dosyć obszerny egzamin na głowie, i jak się okazało, ksiądz wczoraj też się tak źle czuł, że właściwie cały dzień przeleżał w łóżku. Aż ciśnie mi się na usta "a nie mówiłam po bierzmowaniu, że ten kaszel to raczej nie przeziębienie". Ale dzisiaj, dzisiaj już miałam głowę wolniejszą od myśli typu "do zobaczenia we wrześniu na poprawce". W sumie dobrze mi poszedł ten egzamin, rzec by - za dobrze. I naprawdę było mi przykro, że wyszłam z lepszą oceną od Madziołka, który dwoił się i troił, aby odpowiedzieć w satysfakcjonujący sposób. Czasami coś jej tam podpowiedziałam, ale też bez przesady, żeby wykładowca się za bardzo nie zdenerwował.

Po egzaminie wróciłam do domu, bo do pracy miałam dopiero na 13:30. Miałam więc chwilę, aby napisać księdzu całą kartkę A4 życzeń i popisać się swoją interpretacją treści teologicznych (jak to ostatnio było na Piekarniku? "Teologia milczy. I Karolina też"). Ale też nie chciałam przesadzić. Jeszcze by mi się chłop za bardzo wzruszył, spadłyby mu z tego wszystkiego wyniki, na Lednicę by nie pojechał. Kogo by to była wina. No oczywiście, że moja.

Przez remonty spóźniłam się na wieczorną Mszę. Do tego jednak zdążyłam się przyzwyczaić. I nie tylko ja. Księdza jednak nie było przy ołtarzu. No ok, chociaż wszystko się mogło zdarzyć. Po nabożeństwie majowym z drżącym wnętrzem poszłam na zakrystię zapytać, co z Księdzem Niosącym  Światło. Proboszcz mi powiedział, że nie najlepiej się dzisiaj czuje i jest na plebani. Ale jak bardzo go potrzebuję, to żebym chwilę poczekała, bo oni zaraz i tak idą do domu. Dodatkowo zapytał o moją ostatnią operację, bo dotąd nie miał okazji, a trochę się zmartwił. Nie no, wszystko idzie ku dobremu - szwy zdjęte, a wycięcie objętego zapaleniem obszaru było najlepszą z możliwych opcji. Na jakiś czas mam spokój. Teoretycznie.

Na plebani chwilkę czekałam, aż wielebny zejdzie z góry. W zasadzie to nie wydawał się zbytnio zdziwiony moją obecnością, a raczej mimo wszystko się cieszył. Bez sutanny, w samej koszulce i spodniach dresowych wyglądał zgoła inaczej. Wreszcie przytył, ale nie oznacza to, że jest gruby. Jak sobie pomyślę jak wyglądał w styczniu - cieniutki jak patyczek. A wystarczyło zmienić sposób żywienia. Tak trochę jąkając się powiedziałam mu z czym przychodzę i wyjęłam z plecaka Tatarkiewicza (na co usłyszałam komentarz: "Lolek, chowaj to z moich oczu. Do dzisiaj mam awersje do filozofii". W sumie to ja się tej awersji dopiero nabawiam), w którego wepchnęłam kopertę z kartką i owieczką. I wtedy powtórzył mi to, co napisał dzień wcześniej w SMSie zwrotnym - że prawdopodobnie jestem jedyną osobą, która pamiętała o rocznicy jego święceń albo w ogóle wiedziała. Przesada, gdyby tylko widział ile osób przyszło na Mszę z okazji jego 20lecia kapłaństwa. A potem zaproponował mi herbatę. Żartował, że ciasta co prawda nie ma, ale herbata zawsze się znajdzie.

Trochę mi było głupio, że siedzę w tej ich kapłańskiej kuchni, a on robi mi herbatę. Tym bardziej, że było widać, że jeszcze nie najlepiej się czuje. Ale gorączki już nie miał, nie był taki osłabiony jak dzień, dwa wcześniej, nie bolała go głowa, a już na pewno nie tak bardzo jak wcześniej. No właśnie, ta jego głowa trochę mnie niepokoi, ale twierdzi, że ma już termin i do neurologa i awaryjnie do onkologa na lipiec, ale to raczej nic poważnego, bo takie bóle miewał już wcześniej. Nie no, lepiej jest to sprawdzić. Tak trochę też podpytywał o moją ostatnią operację. Powiedziałam mu, że już wszystko dobrze, nawet szwy już mi zdjęli dzień wcześniej. No i oczywiście po ubiorze (biała koszula, kamizelka i granatowe spodnie) domyślił się, że miałam jakieś zaliczenie. Opowiedziałam mu jak rano zdawałam HK i z czego mnie odpytywali. I tak przez jakeś 30 minut gadaliśmy o wszystkim i o niczym. Tak sobie myślę, że ksiądz Kris może być ze mnie dumny, przedstawiłam Księdzu Niosącemu Światło całą historię Frassatiego i Ciemnych Typów.

A potem, kiedy wracałam, po prostu chciało mi się wyć. Wiem, że to wszystko skończy się stosunkowo szybko. Może kwestia tygodni, miesięcy, może roku. I Ksiądz pewnie też to wie. Ale jakoś nie daje tego odczuć. Robi wszystko, aby było normalnie na tyle, na ile może i na ile pozwalają mu siły. Teraz widać, że żyje Lednicą, że nie może się jej doczekać, że po raz 20 będzie mógł nam potowarzyszyć w tym wyjeździe. A jedzie nas pełny, 70 osobowy, autokar. Chyba pierwszy raz. Będzie pięknie, musi być pięknie. I jemu też będzie się podobać... A przed Lednicą jeszcze czeka go Rychwałd z "Wiarą i Światło".

Ale że tylko ja pamiętałam o jego święceniach? Nie, w to akurat nie uwierzę. Na pewno jeszcze ktoś tam o nich pamiętał. A już na pewno - sam Pan Bóg. Przecież to On powołał go do kapłaństwa. Przynajmniej tak mówią.

2144. Ptasia kartka

Mówi się, że na studiach dziekanat to to miejsce, które najlepiej omijać szerokim łukiem. Muszę jednak przyznać, że pod tym względem mam chyba miałam niesamowite szczęście. Pomijając dziekanat na AWFie w Katowicach, który jak nic był odzwierciedleniem stereotypowego obrazu tej instytucji*, to raczej nie mogę narzekać pod tym względem. I w Instytucie Pedagogicznym i na Wydziale Teologicznym pracują panie, które naprawdę z chęcią służą pomocą i dobrą radą. I to nie tylko w dziekanatach, ale i w sekretariacie na Teologicznym. A może nawet tam bardziej? Bo częściej tam bywam, niż w dziekanacie? Ale co ja na to poradzę, że z sekretariatu przechodzi się do gabinetu władz, a z prodziekanem umówiłam się na zaliczanie wejściówek w ramach jego dyżurów? Ale chyba po prostu mam szczęście do sekretariatów na uczelniach. Pamiętacie jak pisałam tutaj o pani Mary Poppins? Ona też pracowała w uczelnianym sekretariacie.

We wspomnianym sekretariacie na Wydziale Teologicznym pracuje mama jednej z moich koleżanek z grupy. Bardzo ją lubię, ale to jest tego typu osoba, której nie da się nie lubić. Zawsze uśmiechnięta, zawsze pierwsza chętna do pomocy, czasami odsyła mnie na zajęcia, a potem powiadamia Zuzę, że mogę już zejść i załatwić to, co mam do załatwienia. Podobno też od czasu do czasu rozmawia o mnie z Zuzą, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu. 

Ostatnio miała imieniny. Nie wiem dlaczego, ale poczułam wewnętrzną potrzebą złożenia jej życzeń, aby choć w ten skromny sposób odwdzięczyć się za jej dobro. Chociaż to i tak za mało, wobec tego, co od niej otrzymałam. Z tej okazji postanowiłam zrobić dla niej skromną kartkę imieninową. A ponieważ idzie wiosna, to nie mogło być inaczej i pojawił się na niej ptaszek.

Mam nadzieję, że jej się spodoba.

* przypomina mi się pytanie osoby odpowiedzialnej za sprawy studentów niepełnosprawnych na AWFie w Kato - co chcielibyśmy zmienić na uczelni aby ułatwić nam funkcjonowanie. Odpowiedź była jednoznaczna - panie w dziekanacie :).

2117. Instrukcja w formie komiksu

Trzeba przyznać, że niektórzy nasi wykładowcy mają dosyć specyficzne i nietypowe pomysły na to, w jaki sposób mamy zaliczyć ich przedmiot. Największą kreatywnością w tym semestrze wykazał się zdecydowanie prowadzący zajęcia z przemocy domowej. Wykłady standardowo kończą się kolokwium zaliczeniowym z ich treści (akurat z tego przedmiotu nie mamy egzaminu końcowego, na szczęście). Pozostawała jednak kwestia co z ćwiczeniami. Rok temu mieli nagrać filmik obrazujący postępowanie w przypadku pojawienia się podejrzenia występowania w rodzinie przemocy domowej. W tym roku zdecydował, że ma to być komiks podejmujący ten sam problem.

Tak naprawdę najtrudniejszy dla mnie był początek, czyli zdecydowanie co chcę przedstawić i w jaki sposób. Wiedziałam, że nie mam zbyt wiele czasu ani sił na bawienie się w różne szczegóły i że tak właściwie mam tylko jedną próbę na wykonanie całości. Jedną próbę, którą jednak rozbiłam na kilka dni, inaczej chyba by mi ręka odpadła. Zaczęłam jednak od chmurek z wypowiedziami członków rodziny, co zresztą łatwo zauważyć, bo niektóre wypowiedzi mijają się z postaciami. No nic, miałam tylko nadzieję, że wykładowca przymknie na to oko. Tak samo jak na wszelkie niedoskonałości natury rysunkowej.

W ostateczności moja historia wygląda następująco:

Wiem, że jest dużo białych pól, ale za bardzo nie miałam kiedy ich wypełnić. Najważniejsze przesłanie zostało jednak zawarte - ojciec stosuje przemoc fizyczną, psychiczną i ekonomiczną, nauczycielka to zauważa i zgłasza pedagogowi szkolnemu, pedagog rozmawia z dziećmi i zgłasza sprawę na policję, a policja aresztuje ojca. Tyle teoria, która nijak ma się do praktyki. Znam to z pracy, do której dzieciaki przychodzą w różnym stanie. A ty człowieku być mądry, czy one przyszły poobijane bo ich rodzice pobili, pobili się z kolegami czy też szaleli na w-fie albo na podwórku. Ale to już pomińmy, bo można by na ten temat habilitację napisać. Instrukcja postępowania jest, a papier wszystko przyjmie.

Prace oddaliśmy na ostatnich zajęciach. Niektórzy zrobili to w formie plakaty, inni, jak ja - miniksiążeczki. Mogliśmy się też wypowiedzieć na każdą z nich i przekonać się, jak różnie można interpretować jeden temat. Jednak najbardziej ucieszyło nas to, że każdy z nas dostał zaliczenie, a więc jeden przedmiot jesteśmy do przodu.

2109. Spóźnione życzenia i skromna karteczka, które je zawarła

Kajam się jak mogę i sama nie mogę sobie wybaczyć, że zapomniałam o rocznicy święceń jednej z ważniejszych osób, jakie miałam przyjemność spotkać w moim życiu - księdza Wojtka. Tak właściwie to jednego z pierwszych, który we mnie uwierzył. A przede wszystkim tego, który wprowadził mnie w świat animatorów salezjańskich. Chociaż od tamtego momentu minęło prawie 15 lat, przechowuję jak żywe obrazy z tamtego okresu, kiedy był u nas wikarym, w pamięci i w sercu. Zresztą najpiękniejszymi wspomnieniami z owych dwóch lat podzieliłam się z Wami w >>tym<< wpisie sprzed dwóch lat.

Nawet nie wiedziałabym o tym, że minęło 30 lat od chwili, kiedy przyjął sakrament kapłaństwa. Trochę nietypowo, bo w grudniu, tuż przed świętami Bożego Narodzenia. Tak się jednak złożyło, że przez przypadek w moje ręce trafił pamiątkowy obrazek z okazji 25-rocznicy święceń, którym obdarował nas w czasie swojej wizyty z okazji odpustu parafialnego. Wypisana tam była nie tylko data wyświęcenia go na kapłana, ale też wszystkie miejsca jego dotychczasowej posługi, w tym także nasze miasto. W jednych był dłużej, w innych krócej, u nas ostatni raz bił wikarym, potem "awansował" na proboszcza. I jest nim już na trzeciej parafii. Jeżeli jest takim proboszczem jak wikarym, to tylko pozazdrościć.

Jakoś tak było mi nieswojo ze świadomością, że taka rocznica minęła bez echa. Może gdybym wcześniej trafiła na ten niepozorny obrazek ze św. Janem Bosko... Mimo wszystko postanowiłam, że i tak złożę mu z tej okazji życzenia, choćby po czasie. Co prawda trudno by mi było wybrać się o tej porze do odległego Lubina, gdzie teraz przebywa, wpadłam jednak na inny pomysł - przecież życzenia można też wysłać w formie papierowej.

Pamiętacie jak w maju ubiegłego roku zrobiłam dla Księdza Niosącego Światło z okazji jego okrągłej rocznicy święceń skromną karteczkę przedstawiającą Jezusa Dobrego Pasterza, a do tego 20 owieczek zawierających cytaty z Pisma Świętego? Pomysł się przyjął, ksiądz nawet mi nie wierzył, żem sama to wymyśliła. Pomyślałam więc sobie, że może warto powtórzyć go, ale w ciut innej formie?

Nie narysowałam Jezusa Dobrego Pasterza, chociaż ten wizerunek bardzo pasuje do księdza Wojtka. Zamiast tego nawiązałam do cytatu, który znajduje się na wspomnianym obrazku: "Pan stanął przy mnie i wzmocnił mnie, żeby się przede mnie dokonało głoszenie Ewangelii" (2 Tm 4, 17). Nie mam pojęcia, czy to jest jego zawołanie prymicyjne, ale podoba mi się ten werset. Pasuje do niego. Chociaż potem zorientowałam się, że podczas przepisywania popełniłam błąd i zamiast "dopełniło" znalazło się "dokonało". Myślę, że zostanie mi to wybaczone... A gdzież miałoby się ono inaczej dopełnić, jak nie przy Ołtarzu Pańskim, podczas sprawowania Mszy? I to właśnie owy ołtarz uczyniłam motywem przewodnim całości. W początkowym zamyśle na rysunku miał się jeszcze znaleźć Jezus obejmujący ramieniem człowieka, za bardzo jednak nie wiedziałam jak ich usytuować, aby nie przyćmiły całości. Ostatecznie myślę, że wyszło nie najgorzej, a przekaz został zachowany.

Przepraszam za jakoś zdjęć - robiłam je wieczorem, więc światło dawało dużo do życzenia.

Natomiast zamiast owieczek były niewielkie prostokąty stylizowane na karty Pisma Świętego zawierające 30 różnych sigli biblijnych ze Starego i Nowego Testamentu. No i oczywiście życzenia, nad których treścią strasznie się głowiłam i kosztowały mnie one dużo emocji. Myślicie, że to wypada życzyć kapłanowi, aby z każdą koleją Eucharystią czuł coraz większe wzruszenie w momencie, kiedy za przyczyną jego rąk chleb staje się Ciałem, a Wino Krwią? Kurczaczki, nawet Księdzu Niosącemu Światło tak nie życzyłam.

Wszystko poszło pocztą na adres parafii. Mam nadzieję, że koperta dojdzie, a adresat się ucieszy. Czy mnie pamięta? Chyba tak, dał to po sobie poznać podczas tamtego odpustu. Tęsknię za nim, naprawdę.

2057. Mam nadzieję, że mu się spodoba

Pamiętacie jak w maju na 20 rocznicę święceń kapłańskich dałam Księdzu Niosącemu Światło kartkę z wizerunkiem Jezusa Dobrego Pasterza? Był nią zachwycony i po dziś dzień większości napotkanych osób mówi o księżach będących pasterzami i pastuszkami, o których napisałam mu w życzeniach. To było bardzo spontaniczne, właściwie to pisałam wtedy to, co mi podpowiadało serce, szczerze myśląc o tym, aby się przy okazji nie wygłupić w jakiś dziwny sposób. Tak to już jest, kiedy coś się robi na ostatnią chwilę, tak jak w przypadku pisania tych życzeń. I tylko sama sobie jestem wdzięczna za to, że samą kartkę wraz z owieczkami zrobiłam kilka dni wcześniej.

Kiedy dawałam księdzu tamtą kartkę był zaskoczony tym, że wiedziałam także o tym, kiedy przyjął święcenia kapłańskie. W dobie dzisiejszej komputeryzacji nie było trudne znaleźć o tym informację. Wystarczyło tylko dobrze poszukać na stronie naszej diecezji, a następnie wykonać odpowiednie obliczenia. I już człowiek znał nie tylko dzień i miesiąc, ale także i rok. Co prawda i tak w jego parafii świętowali ten fakt, ale ja dowiedziałam się na tyle wcześnie, że mogłam wymyślić mu prezent i życzenia.

Tamtego dnia jakoś tak się dziwnie przede mną otworzył i ni stąd, ni zowąd zapytał mnie czy wiem, jakie było jego hasło prymicyjne. Oczywiście, że nie wiedziałam, no bo skąd? Wyznał mi, że był to wyrywek z Ewangelii św. Jana opisujący obrzęd obmycia nóg podczas Ostatniej Wieczerzy - "Potem nalał wody do misy i zaczął uczniom obmywać nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany" (J. 13, 5). Zapytałam go wtedy, dlaczego właśnie ten fragment. Odparł mi, że on rozumie swoje kapłaństwo tak, że ma być sługą Boga, ale przede wszystkim ludzi. I muszę przyznać, że komu jak komu, ale jemu się to udaje. Nawet jeżeli przebywa w szpitalu, to jeżeli jest w formie, to stara się być po prostu dla ludzi. Może nie obmywa im dosłownie nóg, ale na pewno służy dobrym słowem i wsparciem. Myślę, że to wystarczająca definicja bycia czyimś sługą w ludzkim sensie. Przy okazji wspomniał mi wtedy po raz pierwszy o wspólnocie "Wiara i światło" z Jaworzna, z którą jest związany od 25 lat i której był kapelanem. Skupia ona osoby z niepełnosprawnością. Ta wspólnota właśnie z okazji tej rocznicy święceń podarowała mu obraz przedstawiający Jezusa obmywającego nogi. I tak pół żartem rzucił, czy czasem nie narysowałabym mu kiedyś tej sceny.

On chyba żartował, ale ja wzięłam to na serio. Po pierwsze, musiałam pomyśleć nad okazją, z jakiej chcę mu dać mój obrazek. Pierwotnie miały to być urodziny, ale się nie wyrobiłam (za to dostał moją książkę o św. Józefie, ciekawe, czy ją czytał i czy mu się podobała). Potem imieniny, ale wtedy postanowiłam się pochorować (a że nie chciałam mu nic "sprzedać", to wysłałam mu tylko SMSa z życzeniami). Postanowiłam mu dać go po imieninach, ale i tak z załączonymi życzeniami z tej okazji. Zostało mi tylko zastanowić się, jak ugryźć temat. I co w ogóle chcę przedstawić na obrazku. Wbrew pozorom to nie jest takie trudne, a samych pomysłów miałam mnóstwo. Gorzej z wykonaniem.  Bo chciałam, aby to miało przysłowiowe "ręce i nogi", a nie było zrobione tylko, żeby odbębnić temat. A kiedy już miałam jaką taką wizję, musiałam przenieść ją na kartkę papieru. Sama praca powstawała etapami, w różnych okolicznościach, nawet w Domu Rekolekcyjnym w Zembrzycach, u mojej babci w domu czy też w pociągu gdzieś pomiędzy Wadowicami, a Krakowem.

Może nie do końca wyszło mi to tak jak zamierzyłam, a postacie są raczej komiczne (zwłaszcza usta Jezusa całującego stopę jednego z uczniów), ale lepiej nie będzie. Może poprawiłabym kilka rzeczy, ale znając życie, coś innego bym sknociła. Zakładając, że Ostatnia Wieczerza była tradycyjną wieczerzą paschalną, wplotłam w scenę kilka zwyczajów z nią związanych. Stąd m.in. menora, zwoje pism niesione przez postać po prawej stronie, leżenie na boku dwóch uczniów (w takiej pozycji zwyczajowo spożywane są wtedy posiłki), czy też kieliszek dla proroka Eliasza, który według tradycji tego dnia miał przyjść na ową wieczerzę. Błędem, ale świadomym, jest obecność mięsa na stole - do tej pory powinno ono zostać całkowicie zjedzone. Ja jednak chciałam jeszcze bardziej podkreślić to, że jest to ta wyjątkowa wieczerza spożywana raz w roku.

Trochę żałuję, że nie wzięłam tego obrazka na wieczorną Mszę świętą, bo odprawiał ją Ksiądz Niosący Światło. A potem chwilę ze mną porozmawiał. Oczywiście pierwsze jego pytanie, to gdzie się podziewam, kiedy mnie nie ma. Noszsz, coś tam powiedziałam wymijająco, bo nie chcę go na razie wtajemniczać w moje studia ani w to, że ostatnio i byłam trochę przeziębiona, i miałam urwanie głowy w związku z organizacją Krajowego Forum Duszpasterstw Akademickich. A poza tym, chyba przynoszę pecha ludziom, którzy mnie lubią (ale to też wolałam przemilczeć). Trochę mu się doczepiłam do homilii, podczas której kanonizował Pier Georgia Frassatiego (który jeszcze jest błogosławiony). Z drobnym politowaniem zapytał mnie o różnice między kanonizacją, a beatyfikacją, ale kiedy zaczęłam mu je wymieniać, to zmienił temat i zaczął ubolewać, że dwa tygodnie temu uciekłam mu na koniec z niedzielnej Mszy świętej, bo chciał mnie przedstawić wspomnianej wspólnocie, która na niej była. Powiedziałam mu, że nie chciałam psuć mu świętowania, bo poniekąd była to prawda. Chyba opadły mu ręce, ale co ja na to poradzę, że naprawdę nie wiedziałam, co on zamierza zrobić. Poza tym ja wtedy jeszcze walczyłam z przeziębieniem i pewnie i tak bym nie poszła w obawie, że go zarażę. On też niedawno miał jakąś infekcję, nie wiadomo czy do końca z niej wyszedł (z barwy głosu wnioskuję, że nie do końca) i jak tam z jego odpornością.

Postaram mu się podrzucić go w niedalekiej przyszłości. Może nawet jutro? Co prawda ksiądz powiedział mi, że jutro nie ma dyżuru podczas Mszy świętej, ale może jak dam teczkę z rysunkiem proboszczowi parafii, to mu ją przekaże. A Ksiądz Niosący Światło ucieszy się z tego? Może...

1997. Droga, którą idę...

Moja droga

Krętymi ścieżkami biegnie moje życie,

choć bardzo bym chciała aby były proste,

aby nie męczyły moich nóg osłabłych,

abym nie gubiła jej trasy po drodze

i nie przewracała się na niej 

potykając o ostre kamienie.

Lecz czy gdyby nie były kręte,

to przyszedłby na niej czas na refleksję

nad moim kruchym życiem?

Czy potrafiłabym wtedy wybrać tą jedną drogę,

którą chcę podążać 

przynajmniej przez pewien czas?

A potem z niej zawrócić, 

jeżeli okaże się za trudna do pokonania?

Dostrzec tych, którzy podadzą dłoń,

kiedy upadnę, abym na nowo wstała i szła dalej?

Zauważyć piękno otaczającego mnie świata

odpoczywając po zbyt męczącej wędrówce?

Czerwone kwiaty - to ci, co kochają.

Żółte - to ci, co pomagają znaleźć właściwą drogę, 

niczym światło latarni w ciemną noc.

Niebieskie - to krople wody pomagające ugasić pragnienie. 

I te przydrożne kapliczki, niczym drogowskazy.

Moja droga nie musi być łatwa i prosta.

Moja droga niech prowadzi mnie na przód 

takimi ścieżkami, jakie będą dla mnie najlepsze.

Lolek, lipiec 2024

Całe nasze życie możemy porównać do wędrówki różnymi ścieżkami. Jedne są dosyć proste do pokonania, a po drodze można zobaczyć przyjemne krajobrazy. Inne kręte, jest na nich wiele dziur i kamieni, przez co musimy się postarać, aby je pokonać. Jeszcze inne można porównać do stromej ścieżki pod górę. Trzeba się nieźle natrudzić, żeby jednak na nie wejść. Jednak kiedy nam się to już uda, to mamy szansę zobaczyć zadziwiające widoki. Albo i się rozczarować, kiedy na szczycie okazuje się, że w międzyczasie pojawiła się mgła, która wszystko zasłoniła. Czasami są to drogi przypominające wiejskie trakty, wśród pachnących ziół i złotych łanów zbóż. W naszym życiu pojawiają się też ślepe uliczki, czyli drogi prowadzące donikąd. Bo przecież na końcu większości z nich znajdują się kolejne i kolejne drogi. Jeżeli tak nie jest, to najlepiej z takiej ścieżki jak najszybciej zawrócić i zmienić ją. 

Tak jak napisałam na końcu (prawie) każdej drogi jest kolejna i kolejna. To nasze wybory, co do życia, które wiedziemy. Wiele z nich wymaga analizy, czy warto iść jedną, drugą, a może bardziej opłaca nam się ta trzecia. Czasami musimy z nich zawrócić, ale każda nas czegoś uczy, wraz z pokonaniem każdej zyskujemy nowe doświadczenia, pozytywne albo negatywne. Na każdej z nich spotykamy różnych ludzi, jedni są bardziej nam przyjaźni, towarzyszą nam w tej wędrówce, wspierają nas i dopingują w drodze do celu. Są niczym drogowskazy, czy też kolory szlaków, dzięki którym nie zbaczamy z trasy. Inni ignorują nas, przez co nam nie utrudniają drogi, ale i jej nie ułatwiają. Ale możemy spotkać też takie osoby, które są nam nieprzychylne, swoim zachowaniem zniechęcają nas do dalszego przemierzania obranej ścieżki, wręcz rzucają nam kłody pod nogi. Chociaż nie unikniemy ich na swoich drogach, to nie warto zbyt długo z nimi przebywać. Warto też odwrócić sytuację i zastanowić się, którym typem towarzysza dla innych my jesteśmy - tym wspierającym, obojętnym, czy też zniechęcającym? A którym chcielibyśmy być?

Po drodze mijamy różne krajobrazy. To nasze wspomnienia. Mogą był one różnorodne. Czy zawsze jesteśmy w stanie je dostrzec? Czy zachwycimy się tak samo leśnym runem, wiejskim polem, ogrodowymi roślinami, czy też niebem nad zurbanizowanym miastem, czy też muralem w robotniczej dzielnicy? Często idąc naszymi ścieżkami zbyt szybko chcemy je pokonać, nie rozglądając się dookoła. W ten sposób możemy przegapić nie tylko jakieś ciekawe zjawiska, ale i ważne chwile w naszym życiu. Może więc warto na chwilę zatrzymać się, aby odpocząć, a przy okazji rozejrzeć dookoła. Może ktoś właśnie potrzebuje naszej pomocy? Czasami wystarczy tutaj uśmiech, bądź dobre słowo. A może akurat zobaczymy coś, co aktualnie nas zachwyci. Piękne niebo z sunącymi barankami, wysokie drzewa, niebanalną architekturę, ciekawy mural. Może wręcz zobaczymy coś, co należy zmienić w naszym życiu. Że idziemy niewłaściwą ścieżką. Nigdy nie jest za późno, żeby z niej zawrócić i ją zmienić. A może dzięki temu dojdzie się do upragnionego, chociaż trochę zmodyfikowanego celu.

Ścieżki mojego życia są kręte i nierówne. Czasami bardzo męczące. Tak męczące, że człowiek musi na chwilę usiąść, aby odpocząć, nabrać sił, wyrównać oddech, a potem ruszyć w dalszą wędrówkę. Nierzadko się na nich potykam i przewracam, zdarza mi się też zmienić pierwotnie obraną drogę, bo okazuje się ona dla mnie niemożliwa do przejścia. To znów uczy dokładnego rozpatrzenia nie tylko swoich umiejętności, ale i możliwości. A te niekiedy nie idą z sobą w parze. Zdarza się, że spotykam też ludzi, którzy zniechęcają mnie czy też odradzają realizację pierwotnych planów. Czasami ich argumenty są rozsądne i racjonalne, niestety zdarzają się też takie, które są snute na zasadzie: "wydaje mi się". Nie brzmi to motywująco. 

Mimo wszystko jestem szczęśliwa, że przeszłam już tak wiele dróg, chociaż nie zawsze było łatwo. Ale wtedy kiedy mogłam - dążyłam do zamierzonego celu. Skończona szkoła średnia, potem kolejne studia, także te, na które dojeżdżałam do Krakowa, w międzyczasie różne inne aktywności, które w jakimś stopniu mnie ukształtowały.

Kilka dni temu wkroczyłam na kolejną ścieżkę. Wcześniej pojawiła się w mojej głowie masa pytań, czy będzie ona dla mnie odpowiednia, czy dam radę ją przejść, a w razie czego zejść z niej z podniesioną głową. Bo rezygnacja z marzeń i zamierzeń nie zawsze musi oznaczać przysłowiową porażkę. Czasami po prostu może się okazać, że jest to zbyt forsująca droga dla danej osoby. Tym bardziej, że w pokonywaniu moich życiowych dróg ważne jest też, aby były one trochę jak w słowach piosenki:

"Jedną gwiazdkę zobaczył na szarej drodze,

A ta droga do Ciebie prowadzi, o Boże.

Na niej tyle radości, promieni słońca,

Na niej chciałbym pozostać i wytrwać do końca"

1943. Historia dwudziestu owieczek

"Było sobie dwadzieścia owieczek. Chociaż były rodzeństwem, to każda z nich była inna. Wszystkie były nieidealne, ale to może właśnie to sprawiało, że ludzie zwracali na nie uwagę. One same, pomimo tej swojej nieidealności, zawsze potrafiły podnieść innych na duchu w trudnych chwilach, niosąc im to, co miały najcenniejsze - dobre słowo dające wsparcie. Pilnował ich dobry pasterz, opiekuńczy i troskliwy, taki który dbał o ich bezpieczeństwo, rozwój oraz o to, aby nie zabrał ich żaden wilk czy też zły człowiek".

W tym roku przypadła dwudziesta rocznica święceń kapłańskich Księdza Niosącego Światło. Kilkakrotnie wspomniał przy mnie, że bardzo chciałby do niej dotrwać. Bardzo często w ciężkich chorobach jest tak, że pacjent wyznacza sobie kolejne cele do osiągnięcia (a brutalniej mówiąc - do dożycia do nich) w kalendarzu na dany rok i robi wszystko, aby do nich dotrwać. A potem kolejne, i kolejne. W przypadku księdza Niosącego Światło takim celem była właśnie przypadająca w końcówce maja rocznica. 

Kiedyś sobie obiecałam, że z tej okazji zrobię dla niego jakąś kartkę z życzeniami. Może nie mam szczególnego talentu w tej kwestii, a efekt końcowy najczęściej odbiega od zamierzonego. Ale wiedziałam, że komu jak komu, ale akurat temu księdzu nie będzie to przeszkadzać. W końcu z górskiej kartki urodzinowej się ucieszył, dlaczego więc nie zaryzykować jeszcze raz?

Koncepcja motywu ewangelicznego Dobrego Pasterza przyszła mi niemal od razu. Gdzieś z tyłu głowy miałam zapamiętane dwie homilie, które usłyszałam do tej pory. Na podstawie pierwszego z nich powstał >>ten<< wpis, a o drugiej pisałam przy okazji podzielenia się z Wami wydarzeniem objęcia zwierzchnictwa nad naszą diecezją przez biskupa Artura Ważnego. I właściwie też odniosłam się do przedstawionego w obydwóch przemówieniach wizerunku Dobrego Pasterza, ale również pastucha, złodzieja i rozbójnika we wstępie do życzeń dołączonych do kartki. Sama kartka, z wizerunkiem Dobrego Pasterza i owiec, po wykonaniu jej w kilka godzin, wyszła tak:

Nie wyobrażałam sobie, aby zabrakło na niej cytatu z Ewangelii św. Jana opowiadającym o Jezusie jako Dobrym Pasterzu. No, ale skoro jest pasterz, to muszą być i owce. Na to też miałam pewien pomysł. Kilka z nich zamieściłam na ilustracji. A oprócz tego zrobiłam dwadzieścia osobnych owieczek, po jednej na każdy z minionych lat kapłaństwa. Poświęciłam na to dwa wieczory, ale byłam zadowolona z efektu końcowego. Może nie są one idealne, ale ksiądz sam wielokrotnie mi powtarzał, że nikt nie jest, a co ważniejsze, nie musi być idealny, byle tylko był dobrym człowiekiem, a przede wszystkim - sobą. Ze wszelkimi wadami, ale i zaletami. 

Arkusz z dwunastoma owcami. Pozostałych osiem trafiło na inną stronę papieru

Następnie nastąpiła zabawa w ich wycinanie. Nie jestem w tym dobra, zwłaszcza w takim szczegółowym (w większości utnę coś więcej niż trzeba), dlatego poszłam na łatwiznę (choć nie do końca, zważając na moje umiejętności manualne) i tylko z grubsza je porozcinałam. A i to nie było takie łatwe. Obrazowo mówiąc - wyobrażacie sobie coś równo wyciąć będąc pod większym wpływem alkoholu? Ja mam ten problem bez procentów. Więc myślę, że i tak wyszło nieźle.

To jednak jeszcze nie był koniec, bo na odwrocie każdej owieczki wypisałam Księdzu sigle* biblijne, z ciekawszymi fragmentami z ksiąg Pisma Świętego. Wybrałam je i ze Starego i z Nowego Testamentu. 

A na koniec wszystkie owieczki trafiły do swojej zagrody, czyli do koperty przyklejonej wewnątrz kartki.

A na koniec przyszedł czas na napisanie mu życzeń. To wbrew pozorom nie było takie proste, bo nie chciałam też, aby były jakieś standardowe. Nie ukrywam, było to dla mnie trudne, a przede wszystkim - emocjonalne. Tak jak pisałam wcześniej - nawiązałam w nim do ewangelicznego wizerunku Dobrego Pasterza, życząc mu przede wszystkim, aby w swojej posłudze jak najbliżej mu było do owego obrazu, mino wszelkich przeciwności losu. Bo te zawsze będą.

Można powiedzieć, że obchody tej rocznicy podzielono na dwa etapy. Chociaż wyniknęło to przez przypadek. Pierwszym takim dniem była miniona niedziela, kiedy parafianie, także ci z parafii, w których poprzednio posługiwał, a także ze wspólnoty osób niepełnosprawnych, w której jest kapelanem oraz bezdomni, którym kiedyś posługiwał, zamówili Mszę świętą z jednej strony dziękczynną za te wszystkie lata, a z drugiej strony błagalną o zdrowie dla niego. Kościół pełen był ludzi, co było dla mnie niezwykłe i niecodzienne. Zaś sam jubilat nie mógł świętować z resztą, przebywając jeszcze w szpitalu. Wzruszyło mnie kazanie, w którym proboszcz podkreślał wszystkie piękne cechy, w jakie wyposażone został ksiądz Niosący Światło. I zaznaczył, że z całą pewnością gdyby nie one, to nie zgromadziłoby się tutaj na tej Mszy tyle osób.

Targały mną sprzeczne uczucia. Z jednej strony cieszyłam się, że aż tyle osób przyszło na Mszę świętować okrągły jubileusz księdza Niosącego Światło. Jak dla mnie to bardzo wymowny i wymierny dowód na to, jak w jak wielu ludziach wzbudził sympatię, że chciało im się przyjeżdżać na tą godzinę z różnych części diecezji i nie tylko. A równocześnie było mi przykro, że on sam nie mógł w tym uczestniczyć, a tym samym osobiście odebrać życzeń i podziękować za nie z tym swoim przemiłym uśmiechem. I jeszcze jedna dygresja mi się nasunęła - proboszcz mojej rodzinnej parafii też obchodził dwudziestolecie święceń kapłańskich, tylko że tydzień wcześniej. Jeszcze żadnej Mszy z tej okazji nie było. Ciekawi mnie najzwyczajniej w świecie czy będzie i ilu ludzi z jego poprzednich parafii się zjawi... Ponieważ był to Dzień Matki podjechałam jeszcze na cmentarz, na którym pochowani są rodzice księdza i zapaliłam znicz na jej grobie.

Dużo bardziej kameralnie było w dniu dzisiejszym, kiedy przypadła dokładna 20-sta rocznica święceń księdza. Co prawda Mszy za niego nie było, ale za to on sam już stał przy ołtarzu. Akurat mają w parafii drugą turę Białego Tygodnia. Z tym, że ze Szkoły Muzycznej i Społecznej, a więc dzieci było niewiele, bo niektórzy przystępowali do Pierwszej Komunii w swoich parafiach. Tak sobie patrzyłam na księdza i pomyślałam, że chyba się cieszy ze swojej posługi, tak zwyczajnie, po ludzku. A potem po nabożeństwie majowym, wraz z innymi legalnymi parafianami, wkroczyłam na zakrystię. Jako ostatnia podeszłam do niego z życzeniami, ale to nawet dobrze, bo jeszcze chciałam z nim zamienić kilka zdań na temat wyjazdu na Lednicę. Bo właściwie niewiele relacjonowałam mu z naszych poczynań. A tyle rzeczy było mu do przekazania. Głównie to, że przez przypadek zaproponowano mi pomoc w promowaniu Światowych Dni Młodzieży z ramienia Biura Komitetu Organizacyjnego. Myślałam, że się zdenerwuje, ale nie, wręcz przeciwnie, bardzo ucieszył się z tego faktu (hm..., czy on się kiedyś złości?). Z tych kilku zdań zrobił się kwadrans. 

Kartka mu się spodobała, szczególnie pomysł z owieczkami. Od razu, w żartach oczywiście, powiedziałam mu, że jako Dobry Pasterz, powinien pilnować całego stada. A za kolejnych pięć lat dostanie kolejnych pięć, i kolejnych pięć, i kolejnych pięć. Pismo Święte jest pełne ciekawych cytatów. Zawsze coś się znajdzie. 

A na następny raz zażyczył sobie ilustracje Jezusa obmywającego stopy apostołom... Czyli poprzeczka poszła do góry. Jakiś pomysł jak to "ugryźć"?

* Chyba tak należy odmienić słowo "sigla" w liczbie mnogiej, ale mogę się mylić