774. Cudowne uzdrowienia czas zacząć

Rozmawiałam ostatnio z mamą J. na temat mojego zaginionego kota oraz czy w razie czego nie podrzuciliby mi oni jakiegoś innego. Z czasem nasza rozmowa przeszła na bardziej prywatny grunt. I po tym co od niej przeczytałam po prostu opadły mi ręce tak nisko, że prawie dotknęłam nimi podłogi.
J. jest dwa lata starszy ode mnie, jest upośledzony umysłowo. Poznaliśmy się jeszcze w przedszkolu, kiedy trafiliśmy do jednej grupy. Potem nasze drogi się rozeszły na trzy lata - ja poszłam do rejonowej szkoły, on miał najpierw indywidualne nauczanie w ośrodku(to było o tyle fajne, że oprócz dziesięciu godzin NI, miał jeszcze zajęcia grupowe, bo w ośrodku istniały grupy terapeutyczne), a kiedy oficjalnie została otwarta w nim szkoła, zszedł na normalny system klasowy. Ponownie spotkaliśmy się w 2000 roku, kiedy ja przeszłam do ich szkoły. Przyjaźń między nami odżyła, chociaż do jednego zespołu klasowego trafiliśmy dopiero w gimnazjum. Potem ja poszłam do liceum, a J., z powodu swojego upośledzenia, chodził do gimnazjum do ukończenia 20 roku życia. Następnie złożył papiery do zawodówki mieszczącej się w szkole dla niewidomych(nota bene swego czasu proponowano mi tamtejsze liceum), którą udało mu się skończyć, chociaż nie wiem, czy podchodził do egzaminu końcowego. Prawdopodobnie nie.
W każdym razie z chwilą skończenia zawodówki stał się osobą typowo bezrobotną. Myślicie, że pracodawcy rzucają się na niepełnosprawnego ogrodnika? Gdzie tam. O przekwalifikowaniu nie ma co liczyć, zresztą ostatnio coś pogorszył się jego stan fizyczny. W jego sytuacji renta mu się powinna należeć jak za przeproszeniem psu buda. Ale komisja lekarska była innego zdania i zabrała J. prawo do renty uznając, że jest on zdolny do pracy. Ok., tylko szkoda, że przy okazji nie wskazała pracodawcy, który przyjąłby chłopaka, który nie zawsze wszystko rozumie. J. został pozostawiony sam sobie. Ok. jest na utrzymaniu rodziców, ale przecież wszystko kosztuje. To, że nie ma znacznego stopnia niepełnosprawności nie oznacza, że nie ma swoich potrzeb.
J. jest załamany, w sumie się mu nie dziwię. Został z 153 złotymi zasiłku pielęgnacyjnego, bez konkretnego zajęcia. Tam, gdzie obecnie mieszkają nie ma żadnych WTZ, jedynie czasami idzie pomóc w ogrodzie na plebani. Ale tam nie ma znów nie wiadomo ile pracy. Rodzice chłopaka też są wściekli, chyba najbardziej brakiem znajomości realiów na rynku pracy. Pani E. zapowiedziała walkę w sądzie(a ona nie odpuszcza) - albo o przyznanie J. renty, albo o wskazanie konkretnego pracodawcy, u którego jej syn mógłby godnie pracować. Bo wiecie, najłatwiej oszukać "głupiego"(chociaż osobiście uważam, że J. nie jest głupi).
Wiecie co - ja coś czułam, że tak będzie, że po tej podwyżce w związku z protestem opiekunów osób niepełnosprawnych zacznie się fala cudownych uzdrowień i cofania decyzji o tym, że dana osoba jest całkowicie niezdolna do pracy i przysługuje jej renta socjalna. Coś za coś. Ale o ile nie zdziwi mnie specjalnie to, jak za rok mi cofną to świadczenie(no i co z tego, że od roku bezskutecznie szukam pracy, mieszkam sama i sama muszę się utrzymać?), o tyle w przypadku takich jak J. jest to dla mnie niezrozumiałe. Żeby jeszcze wskazywali nam ewentualnego pracodawcę. Ale nie - ty musisz sam sobie radzić. Coś mi się wydaje, że wkrótce sale sądowe zaroją się od tego typu rozpraw, czyli rozstrzygających czy danej osobie faktycznie należy się prawo do renty, a jeśli nie, to gdzie ma iść pracować. Równie dobrze można zupełnie zlikwidować ZUS, skoro sądy będą o wszystkim decydować, prawda?

773. Niełatwe rozmowy o codziennych sprawach

Tak się zdarzyło, że na pielgrzymkę podobnie jak w poprzednich latach, poszła też rodzina byłego kościelnego z mojej parafii. Z jego wnuczkami znamy się bardzo dobrze - wszak i one i ja śpiewaliśmy w parafialnej scholi. Dzięki temu, że szli miałam niejako zagwarantowany nocleg. Pan R., nazywany przeze mnie pieszczotliwie "dziadziusiem", chodził na piesze pielgrzymki do Częstochowy jeszcze przed zawiązaniem się sosnowieckiej grupy, toteż miał wtyki tu i ówdzie u gospodarzy zarówno w Zendku, jak i w Nieradzie. A wiecie, mnie tam dużo nie trzeba - skulę się gdzieś w kątku i prześpię noc.

W tym roku szła z nimi też rodzina spod Rybnika - matka i dwójka dzieci: dziewczynka w wieku 10 lat i chłopiec w wieku 7,5 lat. Również i oni znaleźli się z nami na noclegu. Biedne dzieci: nie dość, że zmęczone drogą, to jeszcze cierpiące z powodu "asfaltówki". Córka dziadziusia spryskała im te poparzenia "Panthenolem", ale dzieciaki co rusz popłakiwały z bólu. Szczególnie mały T. W pewnym momencie powiedziałam mu, aby się nie martwił, bo lada chwila pianka na pewno zacznie działać. On popatrzył na mnie tymi swoimi błękitnymi zapłakanymi oczętami, zamrugał rzęsami i z dziecięcą szczerością oznajmił:

 - Nie gniewaj się, ale ja cię nie rozumiem...

Zonk! Czasami zapominam o tym, że ktoś może nie rozumieć tego co paplam. Bo zasadniczo nie mam większego problemu z porozumiewaniem się, np. w banku. Kiedyś na półkoloniach miałam nawet taką kuriozalną sytuację, kiedy przez 5 dni miałam normalnie jak to wychowawca zajęcia z dzieciakami, jednak ostatniego dnia mieliśmy podchody z metą w jednym z miejskich kościołów, gdzie zaplanowana była też Msza święta. Tak się złożyło, że miałam wtedy do przeczytania jakieś wezwania z Modlitwy Wiernych. W drodze powrotnej zagadał do mnie chłopiec z mojej grupy z pytaniem, czy coś mi jest, bo przez mikrofon dziwnie mnie słychać było...

W każdym razie młodsza wnuczka dziadziusia, która jest już osłuchana z moją mową, szybko przetłumaczyła młodemu moją mowę, na co on zareagował krótkim "aha". Dodatkowo D. zaznaczyła, że wystarczy, aby po prostu słuchał tego co ja mówię, a będzie wszystko rozumiał.

Nazajutrz, jeszcze przed wyjściem T. rzucił w moją stronę:

 - A inni ciebie normalnie rozumieją?

 - Skoro ty ją rozumiesz, to inni też - odparła mu starsza wnuczka dziadziusia, P. 

Gdzieś tak w połowie drogi pomiędzy Zendkiem, a Woźnikami kątem oka dostrzegłam, jak młody podbiega w moim kierunku.

 - Karolina, a jak to się stało, że jesteś taka...

No masz ci babo placek! Jak ja mam to wszystko wytłumaczyć malcowi?

 - Wiesz, to był taki wypadek przy pracy.

 - Dawno?

 - Dawno.

 - Czyli kiedy?

Oszszsz...

 - Od urodzenia.

 - Od urodzenia? Jak to od urodzenia?

 - To był taki wypadek przy pracy lekarza.

 - Aha, i dlatego tak dziwnie mówisz, i chodzisz, i masz takie ręce?

 - Tak.

 - A to kiedyś ci minie?

 - Raczej nie.

 - Szkoda...

Nie wiem na ile dotarło do niego to wszystko, w każdym razie już do końca pielgrzymki tworzyliśmy zgraną paczkę. Ba, nawet wprowadziliśmy grupę na Jasną Górę.

Ale spokojnie, za kilka lat powiem mu co, jak i dlaczego. Muszę tylko przemyśleć jakich słów użyć...

772. Czasami trzeba zejść z wygodnej kanapy...

Trzecia piesza pielgrzymka do Częstochowy za mną. Dwa i pół dnia marszu w upale i deszczu, 68 kilometrów(jeżeli wierzyć temu, co napisali w śpiewniku), po drodze kilka odpoczynków, w tym nabożeństwo pokutne w Mierzęcicach oraz Msza święta w Ligocie Woźnickiej. Aż w końcu dojście pod słynne wzgórze, które przed wiekami odparło najazd Szwedów. To bezprecedensowe wydarzenie zostało opisane w "Potopie" przez noblistę, Henryka Sienkiewicza. Tegoroczna, 27 już z kolei, piesza pielgrzymka wpisywała się w diecezjalne obchody 100 lecia odzyskania przez Polskę niepodległości i przebiegała pod hasłem "Wiara i patriotyzm". Nawet identyfikatory pielgrzymów, najładniejsze spośród dotychczasowych, nawiązywały do tego wydarzenia.

XXVII sosnowiecka piesza pielgrzymka na Jasną Górę rozpoczęła się tradycyjnie od uroczystej Mszy Świętej sprawowanej o godzinie 7:00 rano w kościele w Będzinie-Syberce. Aby na nią zdążyć musiałam wyjść z domu tuż po godzinie 6 i podjechać na miejsce autobusem. Mogłam też wybrać tramwaj, ale autobus ma przystanek pod niemal samym kościołem. Mszy przewodniczył biskup Grzegorz Kaszak, który podczas kazania przybliżył nam rolę wiary w dążeniu Polaków do odzyskania niepodległości. 

Po Mszy świętej zaczęliśmy formować się w grupy, do których zostaliśmy przypisani. Ja tradycyjnie szłam z dekanatem Matki Boskiej Anielskiej, do którego należy moja parafia. Jeszcze tylko zostało biskupie błogosławieństwo i mogliśmy ruszyć w drogę. 

Na pierwszym postoju, w Będzinie - Łagiszy jak zwykle mieliśmy wykonane pamiątkowe zdjęcie grupowe z biskupem.

Po krótkim odpoczynku i posileniu się, ruszyliśmy w dalszą drogę do Targoszyc, gdzie mieliśmy zaplanowany kolejny postój. Szliśmy przez wiele miejscowości, a w każdej z nich otrzymywaliśmy wyrazy szacunku i podziwu. Przed wieloma domami wystawione były kubki z wodą oraz owoce. 

Do Targoszyc dotarliśmy krótko po godzinie 13:00. Przed nami była godzina odpoczynku. Potem czekał nas tylko godzinny marsz i dotarliśmy do położonych pod Pyrzowicami Mierzęcic, gdzie zaplanowane było nabożeństwo pokutne wraz z możliwością przystąpienia do sakramentu pokuty i pojednania. 

Przed nami pozostał ostatni, mniej więcej dwugodzinny odcinek drogi. Towarzyszący nam upał trochę zelżał, a po drodze towarzyszyły nam też takie atrakcje:

Do Zendka dotarliśmy krótko przed godziną 19:00. Odebraliśmy bagaże spod kościoła, który nota bene wyremontował m.in. mój wujek i udaliśmy się do wskazanych domostw, w których mieliśmy nocleg. Do kościoła wróciliśmy jeszcze na wieczorne czuwanie, które prowadziła młodzież wylatująca do Panamy(w tym ja). 

Nazajutrz moja grupa otwierała pielgrzymkę, więc trzeba było wstać skoro świt, pozbierać nasze manatki i nadać torbę na bagaż. Przez opieszałość co niektórych udało się mojemu domowi spóźnić, ale to już temat na ewentualną osobną notatkę. W ostateczności dołączyliśmy do grupy 10 i z nią dotarliśmy do polanki, gdzie był postój na tzw. śniadanie.

Następnie, już w swojej grupie, pokonaliśmy odcinek dzielący nas od Woźnik. Po drodze mogliśmy "podziwiać" kolejny etap budowy autostrady, która w przyszłości będzie łączyć się z lotniskiem w Pyrzowicach. Na razie jednak się z niczym nie łączy, tylko powoduje jeden duży plac budowy. W sumie ciekawy widok, zwłaszcza kiedy przechodząc obok wzburzało się tumany kurzu. Ech, jak byłam mała to nawet to lubiłam pomimo alergii. Poza tym trasa była w miarę znośna z uwagi na to, że ciągnęła przez las, co chroniło nas niejako przed palącym słońcem. Na pograniczu lasu i Woźnik otrzymaliśmy posiłek składający się z serka homogenizowanego lub bezlaktozowego jogurtu(wow, nawet nie wiedziałam, że takie są) i bezglutenowej kanapki. Chociaż większość zjadła swoją rację w drodze, ja musiałam jednak poczekać na postój. Już dobrze wiem, czym skończyłoby się dla mnie takie jedzenie po drodze, ba, nawet jedzenie na stojąco... Na szczęście do centrum miasta mieliśmy zaledwie kilometr do przejścia. Do tego czasu raczej nie umarłabym z głodu.

Postój w Woźnikach trwał około 1,5 godziny. Można więc było i spokojnie sobie pojeść i nawet się kimnąć. Nawet zdążyłam podejść do sklepu i kupić sobie wodę do picia. A potem dołączyłam do wychodzącej już z miasta mojej grupy. Przed nami była droga do Ligoty Woźnickiej, gdzie tradycyjnie już odbyła się uroczysta Msza święta pod przewodnictwem biskupa Kaszaka.

Droga do Ligoty Woźnickiej trwała coś nieco ponad godzinę. Na miejscu czekała na nas obszerna łąka, na której na każdego z nas czekało miejsce. Ponieważ w piątek przypadło wspomnienie świętego Bartłomieja, liturgia oraz kazanie nawiązywało właśnie do niego. Od jakiegoś czasu jest taka tradycja, że taca z tej Mszy przeznaczana jest na jakiś konkretny cel. W tym roku tym celem było dofinansowanie naszego wylotu na Panamę. I to my jako wolontariusze chodziliśmy z koszykami po datki na ten cel.

Ledwie zakończyła się Msza święta, z nieba lunęła ściana deszczu. Od razu zrobiło się mniej parno. Szybko pozarzucaliśmy kurtki i ruszyliśmy przed siebie. Przecież do Starczy, gdzie był kolejny postój, było niedaleko. Droga prowadziła w większości przez polne drogi, które zamieniły się w bajorka. Dało się to jednak przeżyć. 

Po jakiś dwóch godzinach drogi dotarliśmy na miejsce. Oczywiście po drodze pogoda zmieniła się o 180* i na nowo zaczęło świecić słońce, susząc nasze mokre ubrania. Ale i tak po przekroczeniu bramy kościoła zmieniłam skarpetki na suche. Na szczęście w plecaku miałam kilka dodatkowych par. A przy okazji odkryłam ogromnego bąbla na paluchu. Co ciekawe nigdy nie miałam tego typu kłopotów więc trochę mnie to zdziwiło. Na szczęście jechał z nami wóz z sosnowieckiego hospicjum, w którym jechała służba medyczna gotowa nieść pomoc w takich sytuacjach. W ogóle w tym roku obecność hospicyjnego samochodu okazała się niezastąpiona, ponieważ w tych upałach ludzie padali jak mrówki, a niektórych trzeba było odwieźć do szpitala. Panie pielęgniarki raz dwa przekuły mi tego bąbla, co nie było łatwe przy trzęsących się kończynach, i mogłam dalej działać. Zazwyczaj w Starczy czekały na nas arbuzy, teraz jednak zaginęły w akcji. Na szczęście można było kupić sobie coś do picia, z czego oczywiście skorzystałam.

Po krótkim odpoczynku ruszyliśmy w ostatni etap naszej wędrówki tego dnia, czyli do Nierady, gdzie mieliśmy nocleg. W ogóle jak dla mnie dziwna jest to wieś - nazwa widnieje przed lasem, jednak pierwsze domostwa zaczynają się jakieś dwa kilometry(+/-) dalej. A tu człowiek już ledwie włóczył swoimi nogami. Jakoś się jednak dotarło na miejsce - najpierw pod remizę, a potem pod kościół po bagaż. A stamtąd mieli nas odebrać teoretycznie gospodarze, u których mieliśmy nocować. Postanowiliśmy na nich poczekać w rowie przy drodze. Wiecie co jest najlepsze? To, że minęło nas tyle samochodów z bagażami i żaden się nie zatrzymał zapytać, czy nie potrzebujemy pomocy. Normalnie człowiek mógłby umierać i nikt by się tym nie zainteresował. W końcu przyjechała po nas taka młoda dziewczyna i pojechaliśmy na nocleg. Po drodze dowiedziałam się, że właścicielka domu miała niedawno 80 urodziny. Szkoda, że nie wiedziałam, bo połasiłabym się do moich blogowych mistrzyń kartek o jakąś specjalnie na tą okazję. Ale dorzuciłam się do prezentu, co by nie było, żem pazerna na pieniądze.

Nazajutrz znowu obudziliśmy się skoro świt, bo przed nami było ostatnie 12 kilometrów marszu. To  tyle co nic. Jeszcze w Nieradzie zaopatrzyłam się w butelkę wody mineralnej i wraz z grupą ruszyłam przed siebie. Znowu padało, na szczęście nie była to ściana deszczu jak dzień wcześniej. W trzecim dniu był tylko jeden postój w środku lasu. Chwilę wcześniej otrzymaliśmy lody. Niestety, ja mogę jeść tylko wodne, więc moją porcję oddałam T. Na postoju szybko okazało się, że w tej samej pielgrzymce, ale w innych grupach, idą siostry sołtysa wsi, z której pochodzi moja mama. Co tam, że ja ich nie znam, grunt że one mnie poznały. A swoją drogą coś czuję, że jeszcze nie dotarłam na miejsce, a już cała wieś wiedziała o tym, że idę...

Do częstochowskiej alei prowadzącej na Jasną Górę dotarliśmy przed godziną 13:00. Chociaż w samym mieście nasza trasa jest tak zawiła, że ktoś to skomentował tym, że dzięki temu robimy kilometry jakbyśmy szli z Helu. A przy okazji paraliżujemy ruch drogowy... Jakiś kilometr przed wejściem udało mi się przejąć jeden ze sztandarów. Drugi przejął T, natomiast krzyż z numerem grupy niosła D. Przed nami kroczyła A. w swojej pierwszokomunijnej sukience, która wraz z młodszym braciszkiem niosła chustę. Tak uzbrojeni wprowadziliśmy grupę na szczyt, gdzie powitał nas ksiądz biskup.

Po słowach powitania oddaliśmy emblematy i poszliśmy ustawić się w kolejce, aby oddać pokłon Matce Bożej. Po wyjściu z kaplicy poszłam coś zjeść i niestety, nie wyrobiłam się z odebraniem bagażu z samochodu, toteż nie mogłam zostać na niedzielę. No nic, mądry człowiek po szkodzie. Na drugi raz Karolinka będzie bardziej myśleć. Na szczęście udało mi się zamienić nocleg na transport. I jeszcze nie musiałam nic płacić. Msza wigilii wspomnienia Matki Boskiej Częstochowskiej odbyła się o godzinie 19:00, po czym zmęczeni ale szczęśliwi odjechaliśmy autokarami w stronę naszego domu.

_______________________________________________

A wczoraj, po pierwszym od trzech dni odpaleniu komputera przeczytałam wiadomość, że w czasie mojej pielgrzymki, zmarł mój rówieśnik, Adaś. Adam urodził się jako wcześniak, jednak szybko doszedł do siebie. Niestety, w wieku 13 miesięcy zachorował na wirusowe zapalenie opon mózgowych, po którym stał się osobą całkowicie zależną od innych. Chłopak musiał się zmagać z takimi schorzeniami jak porażenie mózgowe z niedowładem czterokończynowym, przykurcze spastyczne kończyn, atrofia mózgu, padaczka, brak perystaltyki jelit, guzowatość i owrzodzenie górnego odcinka przewodu pokarmowego, uogólnione zaniki korowe znacznego stopnia, hipoplazja i dysplazja ciała modzelowatego, wyniszczenie z niedożywienia w związku z nieprzyswajaniem związków odżywczych z przyjmowanych pokarmów, chroniczne zaparcia, częste zachłystowe zapalenia płuc i oskrzeli na skutek uszkodzenia górnego odcinka przewodu pokarmowego, brak odporności organizmu. Nie znałam Adasia osobiście, jednak śledziłam jego historię na internecie. Ostatnio na jego blogu oraz profilu fb było coraz mniej informacji. A teraz taka wiadomość. I jedno kołaczące się po głowie pytanie -  Adasiu, dlaczego?

Adam Czuchta - 3 sierpień 1990 - 24 sierpień 2018

zdjęcia z pielgrzymki zaczerpnęłam ze strony diecezja.sosnowiec.pl

771. Magia facebooka, lub jak kto woli - fejsbuka

Kolejny dzień bez Pusi. Nikt mi rano nie wskakuje do łóżka domagając się jedzenia, nikt nie mymla mi wieczorem ubrania rozkosznie przy tym mrucząc. Jest cicho. I pusto. Moje poszukiwania zataczają coraz dalsze kręgi. Przecież to ruchliwe zwierze, może się przemieszczać coraz dalej i dalej. Wczoraj ktoś powiedział sąsiadce, że widział białego kota w łaty koło takich pustostanów. Poszłam tam, szukałam, nawoływałam, piszczałam piszczałką. I nic, zero reakcji. Jedna jedyna rzecz jest w tym wszystkim pocieszająca - kot jest wykastrowany, więc jeden problem związany z niekontrolowanym rozmnażaniem się jest w razie czego z głowy. Oczywiście kotka została pozbawiona organów ze względów zdrowotnych, teraz jednak okazało się to jeszcze bardziej praktyczne.

Piszecie mi o zamieszczeniu ogłoszenia o zaginięciu kotki na facebooku. Zrobiłam to już w niedzielne południe. Na mojej tablicy, na tablicach związanych z zaginionymi zwierzętami z tych terenów. Wielu ludzi, w większości zupełnie nieznajomych, udostępniło je u siebie. Znajomych, którzy udostępnili mogę policzyć na palcach. Wiecie, nie wymagam, aby ludzie z drugiej strony Polski wrzucali ogłoszenie u siebie, ale niektórzy, którzy znajomych mają w tysiącach i wrzucają po raz enty jedno i to samo swoje zdjęcie mogliby... Najwięcej pomogła mi znajoma z uczelni, która co prawda nie mieszka w moim pobliżu, ale zajmuje się zaginionymi zwierzętami i poudostępniała ogłoszenia gdzie się da w facebookowym świecie. Dwa razy ktoś się zgłosił z kotem podobnym do Pusi, ale to nie była ona...

Przez facebook o zaginięciu zwierzęta dowiedział się też J., od którego dostałam cztery lata temu tą małą futrzaną kuleczkę. Miał to być przyjaciel na lata, ocalony od niechybnej śmierci w nurtach jednej z miejskich rzek... Dostałam ją w najgorszym jak dotąd okresie mojego życia. Miała być pocieszeniem w trudnych chwilach. I była... Miała też przeżyć w spokoju i dobrobycie długie życie, do końca swoich kocich dni. A teraz gdzieś się pląta, w upale. Nigdzie nie ma nawet strugi wody. Co prawda ludzie, w tym i ja, wystawiają na zewnątrz miski z wodą, ale czy wychuchany kot nie zostanie odpędzony przez swoich dzikich kuzynów? Pani E., mama J., uspokajała mnie, że jej młodszemu synowi kot też uciekł i wrócił po miesiącach. A jakby nawet się nie znalazł, to oddadzą mi jakiegoś ich. Ale to niestety nie będzie już Pusia...

Okolica została też oklejona ogłoszeniami. Wiszą one na słupach, w klatkach, w sklepach zoologicznych. W tych ostatnich zostawiliśmy też kilka ulotek. Ponadto dziewczyna z naszego osiedlowego zoologa jest wolontariuszką w schronisku dla zwierząt w S-cu, więc obiecała zwracać uwagę na kotki, które do nich trafiają.
Jeszcze jak na ironię losu jutro idę na pieszą pielgrzymkę na Jasną Górę, z której wracam dopiero w niedzielę. Do tego czasu Puśka może już zwiedzić pół miasta, jeśli nie całe. Ech, nie potrafię się cieszyć, nie potrafię...

770. Pusiu, gdzie jesteś?

Kiedy przychodzi ciemna noc, tylko to jedne pytanie kołacze mi się po głowie. Od dwóch dni jej nie ma - przepadła jak kamień w wodę. A ja chodzę po osiedlu z latarką, świecę po wszystkich zakamarkach, nawołuję. I nic, zero reakcji. Denerwuję się, bo to był typowo domowy kot, wychuchany, wypieszczony, z pełną miską. Wiecie, ja tam mogłam cały dzień o suchej bułce, ważne aby Pusia miała co jeść. Może na co dzień nie dostawała smakołyków, ale w niedzielę zajadała się karmą z tuńczykiem. Puszka przeznaczona na wczoraj stoi nietchnięta w lodówce... Jak sobie więc radzi z pożywieniem? Czy da radę złowić sobie przysłowiową myszkę? Czy nie jest jej zimno? Przecież w domu chowana była w cieplarnianych warunkach.

Po głowie kołacze mi się jeszcze myśl, że Pusię ktoś zabrał do siebie. Wiecie, to jest raczej ufny kot, łaszący się do ludzi. Zresztą dziwne mi się wydawało to, że tak szybko zniknęła. Zresztą zastanawia mnie, dlaczego tak szybko zniknęła, w ciągu zaledwie kilku minut. Przecież nie znała okolicy, nie wiedziała dokąd może pobiec... Może i jest to poczciwy dachowiec, ale urody mógłby jej pozazdrościć niejeden rasowiec z rodowodem. Jeżeli tak się stało, to mam nadzieję, że jest jej dobrze w nowym domu, że tak jak u mnie ma pełną miskę i pierzynkę, w której tak lubiła się wylegiwać...

No nic, czas wyjść i poszukać maleństwa. Może trafię na jej ślad...

769. Chce mi się wyć!

Tyle razy było mówione, że drzwi do mojego domu się zamyka, nawet kiedy wchodzi się tylko coś zostawić.

Bo kot ciekawy świata może wybiec.

I co? 

I wielkie g... z mojego gadania.

Ostatnio coś mi pralka nawala. Po niedzieli ma przyjść kolega naprawić dziadostwo, a tym czasem korzystając z tego, że rodziciel mieszka niedaleko zaniosłam mu najpilniejsze pranie(przez te upały nie jestem w formie aby prać w rękach), a przy okazji uzgodniłam z ojcem, że za tydzień będzie wpadał do mnie, aby oporządzić gadzinę.

Jakąś godzinę temu oddał mi pranie. Wszedł, oczywiście nie zamykając za sobą drzwi, bo po co, przecież wchodzi tylko na "chwilę". Ale ta chwila wystarczyła aby kot prysnął z domu. Tym bardziej, że nikt nie pilnował drzwi. Co prawda zorientowałam się, że Puśki mi brakuje zaraz po wyjściu taty z domu, ale poszukiwania nie przyniosły żadnego rezultatu. Kota nigdzie nie ma, a nie możliwe jest, aby czmychnął nie wiadomo gdzie, bo nawet nie zna terenu. Tata umywa od sprawy ręce twierdząc, że kot najwyraźniej wyskoczył przez okno, w dodatku nie wiadomo kiedy, bo on nie zauważył, aby Puśka wychodziła z domu. Kuźwa, że tak przeklnę, chwilę przed jego przyjściem jeszcze jadła z miski, przez tyle lat nie wyleciała przez okno, a ostatnio nawet nie siadała na parapecie, a drzwi wejściowych nikt nie pilnował. Ale po co być współwinnym wszystkiemu, przecież lepiej wszystko zwalić, jak zwykle zresztą, na mnie. Poza tym obstawiam, że jakby faktycznie jakimś cudem wyleciała z tego okna to albo by w ogródku było jej ciałko, albo by sama gdzieś w nim była. A może jest, tylko ja w tej ciemności jej nie widziałam? Z drugiej strony mogła czmychnąć głównymi drzwiami, które ktoś akurat otwierał...

A mi się wyć chce, bo obawiam się, że Puśka przepadła jak Kayron Gosianki Wrocławianki. Jutro wznawiam poszukiwania, nie ma co.

768. Bo biegać jest Bosko!

Biegnę na autobus mający zawieźć mnie do Katowic, z których miałam zamiar jechać do Oświęcimia. Biegnę, biegnę, ale kontem oka widzę, jak sylwetka pojazdu wyłania się zza zakrętu i pruje przed siebie. Rozpoczyna się wyścig z czasem - zdążę, albo nie. Już, już dobiegam na miejsce, już, już mam wsiąść do środka, gdy kierowca zamyka mi drzwi przed nosem i z piskiem opon rusza z miejsca. Moja jedyna szansa na dostanie się na bieg odjechała w tempie błyskawicy...

Zdenerwowana zerwałam się z łóżka - uff, na szczęście był to tylko zły sen. Machinalnie wyjrzałam  za okno. Szału nie ma, ale na razie nie padało. Było przed 7 rano. Czyli miałam jakąś godzinę, aby zebrać się do Kościoła. W przeciwnym razie nie wyrobiłabym się z niczym. Po Kościele szybkie śniadanko, pakowanko i w drogę. Trochę się pospieszyłam i w Katowicach czekałam ponad godzinę na autobus, ale przynajmniej miałam pewność, że się nie spóźnię. Co prawda wcześniej miałam pociąg, ale autobus miał przystanek jakieś 350 metrów przed miejscem, w którym rozpoczynał się i kończył bieg, z pociągu zaś miałam jeszcze jakieś 2,5 km na miejsce. Zważając na to, że co prawda byłam raz w oświęcimskim Zespole Szkół Salezjańskich podczas wycieczki i często przejeżdżałam przez samo miasto, ale Oświęcimia nie znam, pierwszy środek transportu wydawał mi się najlepszy.
Po godzinie bez kilku minut wysiadłam przed charakterystycznym Kościołem tuż przy rynku. Ten kto chociaż raz przejeżdżał przez Oświęcim na pewno go kojarzy. Wysiadłam i klops. Zupełnie nie miałam pojęcia w którą stronę iść. Chodziłam więc wte i wewte, aż w końcu trafiłam na mapę miasta. Szybko odnalazłam swoją lokalizację i ulicę, na której znajduje placówka. Oczywiście z trzy razy minęłam ulicę, która bezpośrednio przechodzi w ulicę Jagiełły, ale tak jak już pisałam - był to mój prawie debiut w tym mieście. I faktycznie - kiedy przeszłam kawałek ulicą moim oczom ukazał się rynek, a za nim okazały gmach szkolny. Od razu sobie skojarzyłam, że to budynek, którego szukam. Po drodze zaczął padać deszcz, ale dzięki temu nie było już tak parno.
Weszłam do szkoły i idąc za strzałkami dotarłam do biura zawodów. Tam odhaczyłam swoją obecność i odebrałam swój numer startowy, w którym był chip odmierzający czas. Przypięłam go sobie do koszulki i poszłam poczekać na zewnątrz. Tłum biegaczy stawał się coraz większy, a ja starałam się wypatrzeć w nim M., którego znam od dawna z klubu sportowego. Ja biegam w sekcji lekkiej atletyki w moim mieście on pływa w oświęcimskiej sekcji pływackiej. Ale wbrew pozorom klub jest mały i raczej każdy każdego zna. Wreszcie zobaczyłam jego wysoką, szczupłą sylwetkę. Od razu poszłam się z nim przywitać. Przy okazji poznałam jego trenerkę z siłowni, E., która okazała się niezwykle sympatyczną osobą.
Powoli zbliżała się godzina 16:00 i głos zabrał ksiądz dyrektor szkoły błogosławiąc wszystkich i życząc nam udanego biegu. Jeszcze tylko krótka modlitwa, wszak patronem biegu był patron miasta czyli święty Jan Bosko, i wszyscy udaliśmy się na szkolny dziedziniec, gdzie był start i meta biegu. Na dany przez sędziego znak wszyscy ruszyli z miejsca.

Szczerze powiedziawszy nie pojechałam na ten bieg po miejsce, czy też medal, tylko po dobrą zabawę. Zdaję sobie sprawę z własnych ograniczeń i wiedziałam, że nigdy nie przebiegnę 5 kilometrów w tempie poniżej 20 minut, ale wiedziałam też, że dam radę przebiec ten dystans w czasie poniżej godziny(bo tyle wynosił limit czasu, w którym musieliśmy się zmieścić). Przynajmniej w teorii, bo wiadomo, że po drodze wszystko może się stać. Na przykład mogę się zgubić. Na początku moim punktem odniesienia była jadąca za kolumną karetka(biegłam daaaleeekooo za nimi), ale do lasu pojazd już nie wjechał i byłam zupełnie sama. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że przed biegiem E. kazała mi w razie czego wypatrywać głowy M., jednak biegłam trochę szybciej niż on. Na szczęście po drodze spotkałam wolontariuszy, którzy kazali mi biec do końca lasu i tak szukać policjanta. Tak też zrobiłam. Przy wyjściu z lasu faktycznie stał policjant i rozmawiał z kierowcą przytrzymanego samochodu. A mój czas leciał... Na szczęście funkcjonariusz w porę się opamiętał i wskazał mi dalszą drogę wiodącą typową leśną ścieżką. Tutaj biegacze chyba biegli pojedynczo, bo nawet we dwóch byłoby trudno. Co jakiś czas oglądałam się za siebie, ale M. i E. ani widu ani słychu. Za to na mojej drodze pojawił się ich znajomy, który na rowerze eskortował mnie do mety. Ja jednak nigdzie się nie spieszyłam, biegnąc w swoim równym tempie, a jednocześnie uważając, aby nie upaść.
Wybiegając z lasu wbiegłam na bulwary, gdzie trwała pierwsza część biegu. Wiedziałam, że już bliżej jest niż dalej. Spacerujący ludzie bili mi brawo, dopingowali ciepłym słowem. Bo tak naprawdę niejednokrotnie jest tak, że ostatni najwięcej z siebie dają. Jeszcze trochę, jeszcze kawałek. Już widziałam zakręt z którego zaczynaliśmy bieg, już minęłam linię startu... i się zatrzymałam. Jednak okazało się, że linia mety była kilkadziesiąt metrów dalej. Zdobyłam się na ostatni wysiłek i wśród oklasków finiszowałam. Zdążyłam jeszcze rzucić okiem na zamontowany na mecie stoper - 49 minut. Ktoś by powiedział "słabo...", ale ja widzę to tak, że miałam jeszcze 10 minut w zapasie.
Kilka sekund po mnie na metę wbiegli M. z E., którzy zamykali bieg. Przybiliśmy sobie z M., E. i kolarzem piątki i z dumą odbieraliśmy pamiątkowe, przepiękne medale. Szczęśliwi, chociaż zmęczeni, zasiedliśmy do salezjańskiego bigosu, który tego dnia szczególnie mi smakował. Ludzie podchodzili do nas, gratulowali nam. Jednak największe zaskoczenie miało dopiero nadejść.
Tak jak już wcześniej pisałam, głupotą byłoby w moim przypadku liczenie na zwycięstwo i pojechałam przede wszystkim po dobrą zabawę i aby się sprawdzić. Bo pamiątkowe medale otrzymali wszyscy, którzy ukończyli bieg w wyznaczonym czasie. Chociaż może w moim i M. przypadku poszliby na jakieś ustępstwa i dali nam go pomimo nieukończenia go... Ale bieg ukończyliśmy, a nawet zostaliśmy docenieni przez organizatorów, którzy postawili nas jako wzór do naśladowania i inspirację do innych, jako tych, którzy nie poddają się i walczą do końca. Wśród braw wystąpiliśmy przed szereg i otrzymaliśmy skromne podarunki słysząc od dyrektora biegu życzenia, abyśmy w życiu reprezentowali taką samą postawę, jak tutaj.

Zaskoczenie duże, bo zupełnie się tego nie spodziewałam. A przy okazji wzbogaciłam się o kolejne 4 książki i super torbę. Jeszcze tylko obejrzałam ceremonię nagrodzenia najlepszych biegaczy ciesząc się razem z nimi i zmęczona udałam się na przystanek autobusowy, aby podjechać do dworca PKP. Trochę się naczekałam na pociąg, bo ponad godzinę stałam na peronie, ale w końcu typowo PRLowy pojazd wtoczył się na peron. Czas podróży umilałam sobie czytając "Mikołaja i Aleksandrę", a jednocześnie pilnowałam swojej stacji, bo jednak Katowice były tylko jednym z wielu przystanków. Ostatkiem sił dotarłam do domu. Byłam zmęczona, ale szczęśliwa. W końcu to kolejny mój mały Mont Everest na który wdrapałam się nie rezygnując w połowie drogi. I jestem szczęśliwa też z M., że dał radę dobiec, pomimo trudności. Bo nie sztuka jest się poddać, sztuką jest walczyć do samego końca.

767. Dzisiaj będzie krótko

 A po resztę zapraszam jutro :)

766. Irracjonalny lęk

Każdy z nas ma jakieś lęki. Osobiście, z powodu wady wymowy niezbyt lubię rozmawiać przez telefon z obawy przed tym, że nie zostanę zrozumiana przez moich rozmówców. Jedynie z rodziną  i bardzo, ale to bardzo bliskimi przyjaciółmi(czyt. 2-4 osoby) rozmawiam na luzie, bo wiadomo, najlepiej znają i rozumieją moją wymowę, ale reszta - słabo mi się robi na samą myśl. Wydawać by się mogło, że problem nie powinien dotyczyć też innych doskonale znających mnie osób. A jednak wątpliwości pojawiają się zawsze wtedy, kiedy mam do nich zatelefonować. Co ciekawe, wolę rozmawiać face to face, chociaż moja mimika daje dużo do życzenia.  

Dostałam dzisiaj od prowadzącej scholę wiadomość MMS. Raz, dwa, trzy. Trzy wiadomości, co wzbudziło mój niepokój. Tym bardziej, że nie mogłam odczytać wiadomości, bo, jakby to powiedzieć, jam z tych sto lat za murzynami z techniką. Postanowiłam więc oddzwonić do kobiety, bo wiedziałam że z okazji wspomnienia św. Maksymiliana Kolbe, patrona m.in. elektryków, jej zakład pracy ma wolne. Ale i tak miałam przed tym opór. Nie chciało mi się do niej iść, zresztą nie wiedziałam czy jest w domu, czy też już na wakacjach. SMSa też za bardzo nie lubię pisać. Jednak te trzy wiadomości nie dawało mi spokoju. Postanowiłam zadzwonić. Już, już wybrałam do niej numer telefonu, już, już miałam nacisnąć potwierdzenie, gdy zwątpiłam. I tak z trzy godziny. W końcu się odważyłam i zadzwoniłam.

Oczywiście mój strach był irracjonalny, bo pani B. w 98% mnie rozumie. A nawet gdy czegoś nie zrozumie to po prostu dopyta. Pokrótce opisałam jej całe zdarzenie i zapytałam o co chodzi, bo MMSów ni w ząb nie odczytam na moim telefonie. Ku mojemu zaskoczeniu kobicina zaczęła się tłumaczyć, że ma nowy telefon i nie wie dlaczego wyszedł jej MMS, skoro wysłała sam tekst. Czułam się trochę jak ksiądz na spowiedzi, bo w sumie nie oczekiwałam od niej wytłumaczenia. Ale w końcu usłyszałam, że zbiera skład do śpiewania jutro na Mszy świętej na godzinie 11:00. A przy okazji dowiedziałam się, że jeszcze nikt jej nie dał odpowiedzi. Chyba już wiadomo czemu... Ech, zaskoczona byłam trochę tym, że jeszcze nie jedzie nad morze(o ile w tym roku jedzie), bo zwykle emigrowała w tym terminie. Szybko wytłumaczyłam jej, że mnie raczej nie będzie(chociaż nie powiedziałam dlaczego) i życząc dobrej nocy, rozłączyłam się.

Czego ja się tak bałam? Nie mam bladego pojęcia. Przecież babka i wysłuchała mnie i powiedziała co i jak. Wiele bezpodstawnych lęków siedzi w mojej głowie. Staram się z nimi walczyć, ale czy kiedyś uda mi się je zwyciężyć? Nie wiem.

Jutro kolejny bieg, tym razem na 5 kilometrów ulicami Oświęcimia. Mam nadzieję, że podołam temu wyzwaniu, że wygram sama ze sobą. Wiadomo, że nigdy nie dorównam z wiadomych względów sprawnym biegaczom, ale dla mnie liczy się sam udział, przełamanie kolejnej bariery. Trzymajcie za mnie Kochani kciuki.

765. Mam nadzieję, że nie przeczyta tego żaden obrońca praw zwierząt

Od razu mówię, że ten tekst nie jest dla obrońców praw zwierząt.

Od jakiegoś czasu moja mała Puśka jakoś tak mizernie wygląda. Je za dwóch, a chudziutka jest jak szkapa. Może gdyby nie była kastrowana(sterylizowana?) to jeszcze bym to jakoś umiała sobie wytłumaczyć. A tak bez tych swoich narządów rozrodczych i tak nie jest grubaskiem. Nie jest głodzona. Może z powodu upałów nie dostaje popołudniu papu, ale za to nadrabia wszystko z nawiązką wieczorem. Co prawda ktoś kiedyś powiedział, że zwierzęta upodabniają się do swoich właścicieli, no ale bez przesady. Jedyne co mi przychodziło do głowy to robaki. Co prawda ani w kuwecie, ani w wymiocinach nie znalazłam niczego niepokojącego, ale i tak postanowiłam wybrać się z kotką do weterynarza.

No tak, ale przecież trzeba tam zwierzę przetransportować. Najlepiej by było w takim specjalnym transporterze to zrobić, wiadomo, ale na jego zakup nigdy nie ma ani czasu, ani środków, ani miejsca na jego trzymanie. Zresztą już dawno temu wykalkulowałam, że używałabym go zaledwie dwa, trzy razy do roku, bo tyle średnio kot odwiedza lekarza(odrobaczenie + szczepienie + jakaś zupełnie niezaplanowana wizyta). Mogłabym kotkę przenieść w rękach, wszak to taka drobinka, ale po drodze mogłoby jej wszystko wyjść wszystkimi możliwymi otworami(nie wiem jak to się dzieje, ale zawsze jak coś chcę delikatnie przenieść, to ściskam to niesamowicie mocno - ot taki paradoks wiążący się nie wiem czy bardziej z atetozą czy ze spastycznością), ewentualnie ze strachu przed nieznanym światem dała by nogę i tyle bym ją widziała. 

Dlatego zawsze nosiłam ją w starym, zużytym już plecaku. Wkładałam ją do największej przegrody, zasuwałam w niej i w drogą. No, ale teraz Puśka jest o cztery lata mądrzejsza i cwańsza i chyba podejrzewa już co się święci. Jak zobaczyła, że otwieram plecak to prysła w najciemniejszy kąt mieszkania(czyli pod rurę odprowadzającą wodę z muszli klozetowej) w nadziei, że jej nie znajdę. Aha, jej niedoczekanie. Najpierw zaczęłam kiciać i ciciać naiwnie myśląc, że Pusia podejdzie po dobroci. Nic z tego. W końcu złapałam ją za futro i wyciągnęłam z kryjówki wkładając do plecaka. Ledwie ją puściłam aby zapiąć go - znowu mi czmychnęła. Gdyby mogła otworzyłaby szafę i w niej się ukryła, albo chociaż wlazła za łóżko. Ale jedno i drugie było zabezpieczone tak, że nie dała radę. Po chwili znowu złapałam moje chuchro, aż kłaczki latały w powietrzu, i nie zważając na protesty(z nerwów aż na mnie syczała), znowu wpakowałam ją do plecaka zasuwając zamek przed jej ciekawskim pyszczkiem. Zarzuciłam plecak na plecy i wystartowałam niczym z bloku startowego do weterynarza.

Po drodze kot darł się wniebogłosy, wszak musiał zademonstrować swoje niezadowolenie, a za razem swoją obecność. W dodatku szalał tak bardzo, że obawiałam się, że otworzy przegrodę i naprawdę czmychnie sobie w nieznane. Świat jest przecież taki ciekawy... Nie muszę chyba mówić, że przechodnie oglądali się za nami, bo coś im miauczało wniebogłosy a tego czegoś nie było nigdzie widać...

Wreszcie dotarłam pod klinikę, w której Pusiasta jest zarejestrowana i spokojnie wytłumaczyłam pani w rejestracji z czym przychodzę. Kot oczywiście w dalszym ciągu się wściekał, bo jakżeby inaczej? Rejestratorka kazała mi usiąść na krześle i chwile poczekać, a sama poszła zapytać się wetki czy nas przyjmie. Postanowiłam nie męczyć niepotrzebnie futrzaka i otworzyłam plecak z którego wyłoniła się łepetynka. Wszyscy naokoło zaczęli się nim zachwycać... Tia, może i jest śliczna, ale zmierzła jak nie wiem co. 

Pani weterynarz przyjęła nas od ręki. Obejrzała, zważyła(2.700 kilo żywej wagi, nawet ja tyle nie ważyłam po porodzie), uspokoiła mnie, że kotka jest drobna i mała, i że nigdy nie będzie grubiutka i nie wiadomo jak ciężka. Dała jej połowę tabletki, wcześniej tocząc z kocim terrorystą niemalże krwawy bój na śmierć i życie. Drugą połowę ma dostać za 2 miesiące, chyba że robaki zaczną z niej wychodzić. Już widzę dantejskie sceny, jakie się będą wtedy działy... W każdym razie po tej połówce Puśka była w takim szoku, że bez słowa sprzeciwu dała się zapakować z powrotem do plecaka i grzecznie siedziała w nim aż do powrotu do domu. Gdyby nie ciężar plecaka to pomyślałabym, że nic w nim nie mam. 

Kot na razie wielce na mnie obrażony. No nic, kiedyś jej przejdzie. Przynajmniej mam taką nadzieję. Bo ile można się dąsać, prawda?

764. Jak wolontariat leczy z egoizmu i uczy pokory życia

Tydzień temu zakończył się TVNowski program "Projekt Lady". Ja jednak finałowy odcinek oglądałam dopiero wczoraj. Zresztą prawie wszystkie odcinki widziałam dopiero podczas powtórek. W skrócie w programie bierze udział kilkanaście młodych dziewczyn reprezentujących typowo imprezowo - hulaszczy styl życia. Trafiają one na kilka tygodni do pałacu, w którym pod okiem ekspertów oraz mentorek uczą się dobrych manier. Od drugiego odcinka z programu eliminowana jest co najmniej jedna uczestniczka, która najgorzej rokuje na zmianę oraz najsłabiej radzi sobie z postawionymi jej zadaniami. Do finału dostają się trzy uczestniczki spośród których wybierana jest zwyciężczyni. W nagrodę wyjeżdża na trzymiesięczne stypendium w Eurocentres Language Cambridge School w Wielkiej Brytanii, które jest już opłacone.

Wiele z rad udzielanych tym młodym damom(po odpowiednim zmodyfikowaniu oczywiście) z powodzeniem można wykorzystać w pracy ze zbuntowanymi dziećmi w naszym parafialnym Oratorium. Miejsca, którego przyszłość wisi pod wielkim znakiem zapytania. A wszystko przez to, że służący w niej księża są zakonnikami, którzy nie podlegają bezpośrednio pod diecezję(tylko pod prowincje), a przez to nie dostają od kurii dofinansowania(ale roczny podatek od parafian muszą już odprowadzić do niej) i muszą się utrzymać z ofiar i z tacy. W dodatku skończyła się umowa najmu terenu, na którym stoi Dom Młodzieżowy i od nowego roku cena wynajmu idą w górę. Boski Oski już nam zapowiedział, że on nie wie jak to dalej będzie, czy nie będą musieli sprzedać budynku i wynajmować mieszkań po blokach jak kiedyś. Szkoda, bo to w Oratorium nabrałam pewności siebie i uwierzyłam, że niepełnosprawny też może na coś się przydać. Inna sprawa, że w soboty organizujemy zajęcia dla dzieci, dzięki którym nie muszą one siedzieć cały dzień przed telewizorem. 

W ostatnim, finałowym odcinku trójka dziewcząt, które się do niego dostały pojechała do Centrum Zdrowia Dziecka, aby pobyć z dziećmi zmagającymi się z chorobami onkologicznymi. Bardzo mi się podobała wypowiedź lektora: "W ostatnim tygodniu Projektu Lady dziewczęta otrzymały od dzieci ważną lekcję - jeśli wydaje ci się, że umiesz już wszystko, to spróbuj zasypiając z wenflonem w ręce powiedzieć sobie: jutro będzie piękny dzień". Kto z nas potrafiłby to uczynić?

Wydaje mi się, że takie zajęcia na zasadzie wolontariatu są doskonałą nauką dla każdego. Bo są one doskonałą okazją wyleczenia się z nadmiaru egoizmu i niedostrzegania potrzeb innych(nawet własnych rodziców). Pełnosprawni mogą nauczyć się radości życia, odpowiedzialności, niesienia pomocy innym, pomocy w organizowaniu różnych przedsięwzięć. Niepełnosprawni mogą zacząć zauważać, że może ktoś obok nich jest w gorszej od nich sytuacji, może w końcu zaczną dostrzegać jak wiele mają, jak wiele udało im się osiągnąć. Wolontariat każdemu może pomóc w uwierzeniu we własne możliwości. Czasami żałuję, że udział każdego w wolontariacie nie jest wpisany w szkolną podstawę programową. Ja nie mówię od razu o całym roku szkolnym, ale chociażby kilkunastu godzinach w danym roku. Ktoś pewnie zacznie myśleć, że wolontariat nie jest dla każdego. Ale ja się nie zgadzam, jeżeli dziecko nie ma ciężkiego upośledzenia umysłowego czy też nie jest roślinką, to czemu nie? Przecież nawet dzieciaki z SMA mogą wykorzystać swój potencjał. Wszak wolontariat nie jedno ma imię, chociaż ja najbardziej preferuję ten, który daje możliwość kontaktu z drugim człowiekiem.

Dla mnie wolontariat(bo za pracę w Oratorium nie dostajemy nic) bardzo dużo wniósł w moje życie. Wydaje mi się, że stałam się bardziej otwarta na świat i na nowych ludzi(chociaż przy pierwszych spotkaniach dalej mam opory przed mówieniem), tak jak wcześniej pisałam nabrałam pewności siebie i uwierzyłam w swoje skromne możliwości. Dzięki korepetycjom z matematyki i przyrody daję upust swojej wiedzy. Staram się nie myśleć tylko o sobie, ale o słabszych(i to nie tylko fizycznie). Ba, doszło nawet do tego, że znajomi wręcz każą mi czasami też o sobie pomyśleć, a nie tylko o innych. Tak że wolontariat może i "kradnie" czas, ale za to uczy więcej niż niejeden poradnik - empatii i pokory wobec naszego życia.

763. Ach, cóż to za emocje są!

Nie od dzisiaj wiadomo, że jestem łasa na emocje związane ze sportem. Nie ważne, czy są one czynne czy bierne, nawet nie jest dla mnie ważna dyscyplina sportu - ważne, aby coś się działo. A ostatnio dzieje się dużo. 

Od zawsze kochałam kolarstwo. Niestety, z powodu moich zaburzeń równowagi nie jestem w stanie utrzymać się na dwukołowym. Ba, nawet kiedyś próbowałam się nauczyć na takim jeździć, jednak po tym, jak o mało nie wleciałam przy okazji pod nadjeżdżające auto(brawa dla jego kierowcy za refleks i hamowanie) stwierdziłam, że to nie dla mnie. Wiem, że są specjalne rowery dla niepełnosprawnych, ale za zbieranie na nie pieniędzy(mimo wszystko nie chcę ogołocić do zera rachunku oszczędnościowego) mogę się zabrać najwcześniej w lutym przyszłego roku. Mam nadzieję, że uda mi się uzbierać na kolejne z moich marzeń. Na razie zostaje mi rowerek stacjonarny i oglądanie zmagań kolarzy. Dzisiaj na przykład zakończył się jubileuszowy, 75 wyścig Tour de Pologne. Ba, można nawet powiedzieć, że był on podwójnie jubileuszowy, wszak mamy stulecie odzyskania przez Polskę Niepodległości. Co prawda w tym roku kolarze ani nie finiszowali(w sumie dwie kraksy, o jednej z nich pisałam nawet >>TUTAJ<< i >>TUTAJ<<, skutecznie chyba zniechęciły organizatorów wyścigu do mety w Dąbrowie), ani nawet nie przejeżdżali przez moje miasto, ale od czego jest transmisja telewizyjna. I tak z zapartym tchem przez ostatnie sześć dni oglądałam zmagania kolarzy zarówno na płaskich terenach, jak i w górach, jednocześnie podziwiając ich za wytrzymałość. Dzisiaj oczywiście największe nerwy, bo to ostatni etap i prawdziwa radość, że ten wyjątkowo jubileuszowy Tour de wygrał Polak, Michał Kwiatkowski(rocznik 1990 górą!). Wzruszyłam się oglądając dekorację, bo udało się i nie daliśmy się innym narodom. Wiecie, gdyby to były inne okoliczności, to porażka nie byłaby tak dotkliwa... Na szczęście Polak spisał się na medal, i to dosłownie.

A w Berlinie szalejemy w lekkiej atletyce. No ja nie wiem co Ci Polacy tak napalają się na medale w piłce nożnej, skoro są dyscypliny sportowe, w których jesteśmy naprawdę dobrzy. A lekka atletyka zdecydowanie się do nich zalicza. Chociaż sportowcy nie zawsze mają warunki do jej trenowania, to niemal zawsze przywożą z zawodów jakieś medale. Teraz jesteśmy na czele tabeli wynikowej. To prawdziwy powód do dumy, przynajmniej dla mnie. A może to tylko skutek tego, że sama uprawiam tą dyscyplinę sportu? W każdym razie z uporem maniaka śledzę co wieczór to co się dzieje u zachodnich sąsiadów. I za każdym razem odczuwam takie emocje, jakbym sama tam była.

Osobiście zaś przygotowuję się do kolejnego biegu, który jest już tuż, tuż. Wszystko byłoby dobrze, gdybym nie obtarła ostatnio skóry na paluchu przy obu stopach. Na początku było wszystko w porządku, jednak wczoraj gdy zdejmowałam skarpetki to zerwał mi się ropny strupek i tym razem polała się krew. A bieg tuż tuż. Mam nadzieję, że do biegu trochę mi się to podgoi. Na razie zalepiłam to plastrem(wcześniej tego z głupoty własnej nie zrobiłam), zobaczymy co z tego wyjdzie.

762. A w tle leciały "Cykady na Cykladach"...

Półtora tygodnia temu po ciężkiej i długiej chorobie odeszła do wieczności legenda polskiego rocka, a za razem wokalistka zespołu "Maanam" - Olga Jackowska, bardziej chyba jednak znana pod swoim scenicznym pseudonimem - Kora. Dla wielu rodaków była charyzmatyczną ikoną z charakterystycznym pazurem w głosie. Mi osobiście zaimponowała szybkością wyśpiewywanych słów. Wiecie, dla kogoś, kto ma problemy z wymową to prawdziwy wyczyn. Zresztą podejrzewam, że dla wielu ludzi nie zmagających się z wadą wymowy też.

Jaki jest mój osobisty stosunek do artystki? Szczerze powiedziawszy to mieszany. Ceniłam ją za mądre teksty, nie byłam jednak jakimś tam wielkim fanem "Maanamu". No cóż, nie każdy musi lubić rock, prawda? Także jej muzykę tolerowałam, ale nie za bardzo za nią przepadałam. Nie przeszkodziło to jednak w tym, aby jedną z wykonywanych przez nią piosenek, "Cyklady na Cykladach" wiązała z pewnym wydarzeniem z liceum.

Był wrzesień 2006 roku. Od kilkunastu dni byłam licealistką jednego z miejskich ogólniaków(o którym zresztą szerzej pisałam >>TUTAJ<<. Powoli wdrażałam się w nową rzeczywistość. Poznawałam kolegów i koleżanki z klasy, badałam, kto mi pożyczy bez marudzenia zeszyt do skserowania(nie miałam jeszcze laptopa, a nie nadążałam z notowaniem), a kto będzie robił mi przysłowiową łaskę, zaznajamiałam się z nauczycielami, którzy też musieli przyzwyczaić się do mojej specyfiki, uczyłam się też organizacji czasu, wszak nie chciałam porzucić trenowania lekkiej atletyki, tym razem jednak nie w ramach SKS, ale klubu sportowego z prawdziwego zdarzenia(na szczęście trenerka pozostała ta sama - czyli wychowawczyni mojej klasy z podstawówki i gimnazjum). I tak po 8 - 9 godzinach w szkole drałowałam na dwugodzinny trening, po którym wracałam do domu i siadałam do zeszytów. Był to też niejako powrót do korzeni - obowiązkową edukację rozpoczynałam w szkole masowej i kończyłam w niej(chociaż klasa w ogólniaku miała charakter integracyjny).

Jedną z tradycji, niestety już zaniechanych, mojego liceum był tzw. Rajd Gwieździsty. Wszystkie klasy wyjeżdżały wtedy na Jurę Krakowsko-Częstochowską na dwa dni, gdzie pierwszego dnia wysiadaliśmy w określonym miejscu i szliśmy z niego do punktu docelowego, w którym mieliśmy mieć wszyscy ognisko i nocleg w jakimś baraku. Taka pierwsza wycieczka integracyjna, dofinansowana przez szkołę, aby każdy mógł w niej wziąć udział(za klasowe wycieczki już sami za nie płaciliśmy i nie każdy na nie jechał). Ponieważ praktycznie w każdej klasie integracyjnej była osoba na wózku, to nasz szlak był najłatwiejszy. Po kilku kilometrach marszu dotarliśmy na miejsce. Nasz wychowawca był w-fistą i od razu zaangażował się w przygotowanie miejsca na ognisko. Inny w-fista akurat przyjechał dużym transportowym samochodem naszego wychowawcy(z tego co kojarzę, to był jeszcze współwłaścicielem jakiejś rodzinnej firmy budowlanej), w którym przywieziono prowiant(nota bene awaryjnie miał być do dyspozycji, gdyby komuś coś się stało po drodze, oczywiście były jeszcze autokary, które wysadziły nas po drodze, a na miejsce dowiozły nasze bagaże, ale autokar wszędzie nie dojedzie). Nauczyciele zaczęli wypakowywać przywiezione rzeczy, w tle leciała muzyka z radia samochodowego. Nagle, ni stąd ni zowąd do moich uszów doleciało:

Podejrzewam, że już wcześniej słyszałam ten kawałek, jednak nie zwróciłam na to szczególnej uwagi. A tutaj klasy powoli zaczęły dochodzić na miejsce, w dodatku nauczyciele, w tym nasz wychowawca zaczęli tańczyć coś na znak twista. Usta same mi się śmiały. Po chwili na podest wyszła pani dyrektor i powitała wszystkich uczniów. Panowała tak radosna atmosfera, że chciało by się aby ta chwila trwała i trwała. Siedziałam z klasą przy ognisku i gadaliśmy o wszystkim i o niczym. Chyba na zawsze zapamiętam opowieść mojej koleżanki o tym, jak bała się kiedyś wejść do lasu, bo były tam... szyszki. Potem nocleg w śpiworach na pryczach(och, jak wtedy pachniało żywicą) i cudowny koncert pasikoników za oknem. Aż ktoś tam zaczął zawodzić "Cykady na Cykladach...", co spowodowało śmiech na sali. Nawet pilnujące nas nauczycielki nie miały siły nas uspokajać, zresztą nie było też takiej potrzeby, bo wszyscy szybko posnęliśmy. Nazajutrz, trochę zmęczeni, podjechaliśmy jeszcze do zamku w Smoleniu, a raczej tego, co z zamku zostało. Trochę połaziliśmy po ruinach, partiami rzecz jasna, bo ok 300 osób z trudem by się tam zmieściło, popodziwialiśmy widoki, a potem wróciliśmy autokarami do domu. Nasze życie wróciło na normalne tory, chociaż w perspektywie mieliśmy już październikową dwudniową wycieczkę do Wisły, jednak nie wszyscy już na nią pojechali. Dlatego ta na Jurę była tak ważna dla całej społeczności szkolnej.

Niestety nie mam z niej zdjęć, jednak zawsze kiedy słyszę "Cykady na Cykladach" przypominam sobie tych kilka wspaniałych i beztroskich chwil spędzonych z całą moją klasą. A wiecie co jest w tym wszystkim najlepsze, czy też najciekawsze? Równo dwa lata wcześniej(21 września) podczas olimpiady sportowej pierwszy raz usłyszałam piosenkę "Jej czarne oczy" zespołu "Ivan i delfin" od czego zaczęła się moja wieloletnia przygoda z nim. Sama olimpiada organizowana była zaś... przez liceum, do którego później uczęszczałam i w którym zdałam maturę.
Dzisiaj oryginalna wykonawczyni tego przeboju spoczęła na cmentarzu na Warszawskich Powązkach. Mam nadzieję, że gdzieś tam będą jej cykały "Cykady na Cykladach" o których tak entuzjastycznie śpiewała....

761. Prawie jak Kopciuszek

Kupowanie butów jest dla mnie prawdziwym koszmarem. Z powodu koślawych i dosyć drobnych stóp czasami muszę się nieźle naszukać, aby coś zn.aleźć. Najlepsze są dla mnie buty sznurowane, które można ściągnąć sznurówką. Ich potęgę poznałam w klasie IV, kiedy nagle w planie lekcji pojawiło się 7 godzin W-Fu na tydzień i codziennie treningi. Wcześniej zawsze miałam wkładane obuwie zmienne, które często "gubiłam" po drodze. Ale wtedy byłam "oślakiem"(przyznać się, u kogo jeszcze w domu lub szkole funkcjonowało to określenie). Klasa czwarta to już level wyższy to i buty zmienne musiały być bardziej "dorosłe". A wiecie co było w tym wszystkim najlepsze? Miałam buty wiązane, których... nie umiałam nawet zawiązać. Przez rok wiązała mi je albo wychowawczyni albo matematyczka, a w wakacje przed 5 klasą sama opanowałam tą niełatwą sztukę, co oczywiście okupiłam niejedną łzą.

Sportowe buty sznurowane przeważają w moim obuwiu. Mam jeszcze jedne zamszowe i jedne skórzane na szczególne okazje. Ale nie tylko. Co prawda moje marzenie o szpilkach raczej się nie spełni, bo nie zrobię w nich ani kroczka(chyba, że na kolanach), poza tym wątpię, abym znalazła takie idealne dla mnie. Ale mam kilka par sandałków idealnych na tak gorące dni jak teraz. Sukienka, sandały i świat jest mój. Wszystkie oczywiście z paskiem, bo bez paska to szybko bym je pogubiła. Tak jak kapcie w pierwszych klasach szkoły podstawowej.

Od pewnego czasu marzyłam też o balerinach. Może dziwnie to zabrzmi, ale jeszcze nigdy nie nosiłam tego typu butów. I oto przez przypadek spełniłam moje pragnienie. Znalazłam piękne, zamszowe, w kolorze czarnym(czyli właściwie do wszystkiego powinny pasować), na płaskim obcasie(czyli "przeżyję" chodzenie w nich bez wywrotki). Potem z dumą patrzyłam na nie i czekałam, aż nastanie niedziela i będę mogła w nich iść do kościoła.

Wczoraj włożyłam moje upragnione balerinki. I kicha. Okazało się, że i one spadają z moich koślawych stóp. Jeszcze inteligentnie pomyślałam sobie, że może muszę się przyzwyczaić do nowego obuwia. Ehe, do teraz zastanawiam się jakim cudem nie zgubiłam ich na schodach... Ale jeszcze nie tracę nadziei, jeszcze liczę na to, że będę mogła swobodnie chodzić w tego typu obuwiu, skoro szpileczki są poza sferą moich marzeń...

A swoją drogą, może gdybym zgubiła bucik na tych nieszczęsnych schodach, to znalazłby go jakiś chłopak... Kopciuszkowi udało się w ten sposób znaleźć lubego swojego serca, więc kto wie...

760. Odszedł na wieczną wartę...

Generał Zbigniew Ścibor - Rylski (10 marca 1917 - 03 sierpnia 2018)

I pomyśleć, że zaledwie dwa dni temu była 74 rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego, w którym brał udział...

759. Więźniowie obozów koncentracyjnych i zagłady też potrafili się zbuntować

Uwielbiam historie związane z holokaustem. Chociaż uwielbiam to nie jest chyba odpowiednie słowo wszak to ciężki temat. Ale na razie nie umiem dobrać żadnego innego, które by było jego odpowiednim synonimem. Nawet moja praca na diecezjalny konkurs patriotyczny dotyczyła ratowania Żydów zbiegłych z wadowickiego getta.

Dwa lata temu, przy okazji śmierci ostatniego żyjącego uciekiniera z Treblinki, Samuela Willenberga, przywołałam przeprowadzony z nim wywiad, który ukazał się m.in. na łamach "Newsweeka". Opowiadał w nim nie tylko o codziennym piekle obozowego życia, ale także o ucieczce 300 więźniów z obozu. Wśród uciekinierów znalazł się także Willenberg. 

Dzisiaj, 2 sierpnia 2018 roku, przypada 75 rocznica tego wydarzenia(nota bene w tym samym czasie trwała likwidacja będzińsko - sosnowieckiego getta). Onet zamieścił z tej okazji(oczywiście ucieczki z obozu w Treblince) obszerny artykuł, a może raczej powinnam napisać, że wywiad z Michałem Wójcikiem, autorem książki "Treblinka 43. Bunt w fabryce śmierci", dotyczący tego wydarzenia, którym chciałabym się z Wami podzielić:

2 sierpnia 1943. Bunt więźniów w Treblince

2 sierpnia 1943 roku w obozie zagłady w Treblince wybuchł bunt. Wzięło w nim udział 700 więźniów, wojnę przeżyło stu z nich. - Wszystko było świetnie skoordynowane. Chodziło o zaskoczenie przeciwnika i sparaliżowanie jego działań. W kilku miejscach obozu wybuchł pożar, który błyskawicznie zajął wszystkie baraki. Łunę ognia widać było z 10-15 kilometrów - mówi w rozmowie z Onetem Michał Wójcik, autor książki "Treblinka 43. Bunt w fabryce śmierci".

• Obozu Treblinki II pilnowało od 20 do 40 SS-manów. To byli ludzie wyselekcjonowani, a nawet wytresowani, żeby wytrzymać to, co się tam działo. Każdego dnia było tam mordowanych do 15 tysięcy ludzi
• W buncie wzięło udział ok. 700 osób. 300 zginęło w wyniku strzelaniny, czy na drutach okalających obóz, a 400 udało się z niego wydostać. Około 100 przeżyło wojnę
• Uciekinierzy przedzierali się przez bagna, moczary. Bardzo dużo osób uciekło w kierunku Warszawy i innych większych miast. Wiele osób przez miesiące ukrywało się w równych wykopanych jamach czy lasach

Piotr Gruszka/Onet: Jaką rolę miała odegrać Treblinka w ramach "ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej", które chcieli wprowadzić w życie niemieccy naziści?

Michał Wójcik: Ta rola była kluczowa. Z dwóch powodów. Z jednej strony miała to być likwidacja elity żydowskiej z Warszawy i centralnej Polski. To stołeczni Żydzi trafili do Treblinki w pierwszej kolejności. Z drugiej strony to była grabież na niespotykaną skalę. Mord i pieniądze – to były dwa nierozerwalne elementy. Miał nastąpić kres cywilizacji żydowskiej i zawłaszczenie jej dóbr materialnych.

W tym kontekście trzeba wymienić nazwisko Odila Globocnika (brał udział w opracowaniu technicznych rozwiązań dot. zagłady i nadzorował trzy obozy zagłady: Sobibór, Bełżec i Treblinkę), który w czasie wojny sporządził skrupulatną analizę finansową mordu w podległych mu obozach. Wyszczególnił, co do feniga, zegarka, złotego łańcuszka, ile III Rzesza zyskała na Zagładzie. Oczywiście trzeba podkreślić, że raport, który wysłał do Heinricha Himmlera był kłamliwy, bo przecież oficerowie SS sami kradli na potęgę.

Niemcy szeroko korzystali z doświadczeń zdobytych w Sobiborze i Bełżcu.

Tak. W Bełżcu i Sobiborze Niemcy uczyli się, jak uruchomić to piekło. W Treblince wszystkie doświadczenia wykorzystano. Fenomen Treblinki polegał na tym, że była to najdoskonalej funkcjonująca machina zagłady. I to na terenie nie większym od Stadionu Narodowego w Warszawie. Metodologia zabijania została doprowadzona do perfekcji.

Niech świadczy o tym choćby to, że metodą prób i błędów Niemcy dobrali silnik do urządzenia, które wtłaczało gaz do komór gazowych w Treblince. Wiemy, że był to silnik z radzieckiego czołgu.

Dlaczego radzieckiego, a nie niemieckiego?

To wynikło z doświadczenia. Niemcy wiedzieli, że w czasie działań wojennych mogą być problemy z dostarczaniem czystego paliwa. Wiedzieli jednak, że radziecki silnik będzie działał na każdym. Na brudnym niemiecki się "zatnie". Tymczasem na zastój w fabryce śmierci, III Rzesza nie mogła sobie pozwolić. Ordnung muss sein. Dbano nawet o takie szczegóły.

Doboru kadr także nie pozostawiono przypadkowi. Ile osób pilnowało więźniów?

Obozu pilnowało od 20 do 40 SS-manów. To byli ludzie wyselekcjonowani, a nawet wytresowani, żeby wytrzymać to, co się tam działo. Pamiętajmy, że każdego dnia było tam mordowanych do 15 tysięcy ludzi. Pomagało im 100-120 ukraińskich wachmanów. Byli kompletnie zdemoralizowani. Swój wolny czas spędzali w okolicznych wsiach na piciu i na handlu z okolicznymi chłopami. Właściwie nigdy nie trzeźwieli.

Jak wyglądała ta niemiecka machina zagłady?

Logistyka była przygotowana perfekcyjnie. Transporty do Treblinki przyjeżdżały m.in. z Białegostoku, Warszawy czy Częstochowy. Dojeżdżały do miasteczka Treblinka. Tam transporty przejmowali lojalni wobec III Rzeszy niemieccy maszyniści. Następnie wagony przez dwa kilometry przepychane były na rampę w obozie. To była strefa, w której nie wolno było przebywać Polakom. Na rampie mieściło się kilkanaście wagonów. Czyli transport musiał być dzielony na partie, tak aby rozładunek odbywał się bez zakłóceń. Samo wywlekanie potwornie zmęczonych podróżą ludzi, odbywało się szybko. Chodziło o to, by Żydzi jak najpóźniej zorientowali się, o co w tym wszystkim chodzi. Nie zawsze się to udawało, wiadomo o buncie transportu z Ostrowca. Tak czy siak było ich tak dużo, że czasami tworzyły się kolejki na stacjach dookoła Treblinki. To dla niemieckich czy ukraińskich żołnierzy obsługujących transporty była doskonała okazja, by się wzbogacić. Wycieńczeni ludzie za wodę lub jedzenie byli w stanie zapłacić majątek. I najczęściej nie dostawali nic.

Jak wyglądały pierwsze chwile więźniów w obozie?

Tego, co działo się w obozie nie da się opisać. Niemcy ciągle krzyczeli i strzelali. Nierzadko od razu zabijali wiele osób. Chciano jak najszybciej ich zastraszyć, by reszta była całkowicie posłuszna.

Machinę obsługiwało ok. tysiąca Żydów-więźniów. Niewolnicy byli zmieniani rotacyjnie. Każdy nowy miał szansę żyć najwyżej przez kilka tygodni. Z każdego transportu zawsze wyciągano różnego rodzaju specjalistów, którym kazano segregować rzeczy innych więźniów z tego samego transportu. I tak codziennie setki ojców segregowało rzeczy swoich żon i dzieci, gdy ich najbliżsi właśnie szli do gazu, a oni dopiero po 12-14 godzinach uświadamiali sobie, co się stało. W ciągu tych kilku pierwszych nocy część z tych mężczyzn popełniała samobójstwo. Jeśli nie, zamieniali się w roboty z wyłączoną psychiką. Dopiero potem, gdy pierwszy szok minął (jeśli możemy w ogóle tak powiedzieć) zamieniali się w pałające zemstą maszyny. Co dziesiąty przystępował do spisku, czy decydował się na ucieczkę.

Praca odbywała się w kilku strefach, których granic nie mogli swobodnie przekraczać. W strefie śmierci działa "łaźnia", gdzie Żydzi byli zabijani. Ich ciała zakopywane były w gigantycznych w dołach śmierci. Po wizycie Himmlera na początku 1943 r. zwłoki odkopywano i palono na wielkich szynach – stosach pogrzebowych. Później specjalne komando rozdrabniało prochy na popiół.

W drugiej strefie sortowano, czyszczono i pakowano przejęte po zamordowanych rzeczy. Setki tysięcy par ubrań, przedmiotów codziennego użytku, kosztowności.

Wszystkiemu towarzyszył terror

Machina musiała być w ruchu. Niewolnicy co jakiś czas byli zabijani i zastępowano ich kolejnymi. Starano się ich utrzymać w ciągłym biegu, w pewnego rodzaju bezmyślności, by cały czas coś robili i nie mieli czasu i siły na opór.

Początki funkcjonowania obozu były dalekie od doskonałości. W sierpniu 1942 roku został odwołany pierwszy komendant obozu Irmfried Eberl. Dlaczego?

W lipcu ruszyła akcja Reinhardt i już w sierpniu Globocnik poprosił Franza Stangla, który wcześniej był komendantem obozu zagłady w Sobiborze, o przyjazd.

Już w latach 70. Stangl w rozmowie z brytyjską dziennikarką Gittą Sereny przyznał, że gdy po raz pierwszy tam się pojawił, zrozumiał, że to jest "Piekło Dantego".

On nie był przerażony tym, że mordowani są ludzie, ale w jakim bałaganie to się dzieje. Był wręcz zażenowany tym, co zastał. Nieuprzątnięte zwłoki ofiar leżały przy torach, dookoła płonęły jakieś ogniska, słychać było śmiechy i wycie prostytutek. To źle wpływało na transportowanych tu Żydów, bo ci już w wagonie mogli myśleć o oporze. Poza tym dolary, brylanty, złoto i wszelakie kosztowności leżały w błocie. Tak przecież być nie mogło. To powinno być zapakowane i zabezpieczone, i miało służyć III Rzeszy. Stangl opanował sytuację. W swoich działaniach był zimny i spokojny. Idealnie nadawał się na komendanta Treblinki

Czy przed wybuchem buntu w 1943 roku dochodziło do ucieczek więźniów?

Ucieczek było dużo. W sierpniu 1942 roku, kilka dni po zamordowaniu w Treblince Janusza Korczaka, "Bundowcy" od Marka Edelmana dowiedzieli się od dwóch uciekinierów, co się tak naprawdę dzieje w obozie – że tam następuje kres cywilizacji żydowskiej. Tak więc, dość szybko w getcie warszawskim było wiadomo o rozgrywającej się nieopodal tragedii. Co innego jednak wiedzieć, a co innego to sobie uświadomić, objąć to rozumem i jakoś zareagować.

Jak wyglądały przygotowania do powstania?

Trzon spiskowców stanowili Żydzi polscy i czescy. Część z nich służyła w armiach, więc umieli posługiwać się bronią, wiedzieli, co to znaczy dyscyplina, taktyka.

Konspiratorzy działali w pięcioosobowych grupach. Wybrany lider wiedział tylko o liderach innych "piątek". W razie wsypy i tortur nie mógłby zdradzić pozostałych członków grup. Główny trzon spiskowców – około 40 osób – stworzył Komitet Organizacyjny.

Czy można wskazać na jakieś wydarzenie, czy serię wydarzeń, które bezpośrednio wywołały bunt?

W książce próbuję rekonstruować myślenie więźniów, ale to jest bardzo ciężkie. Ocalali więźniowie po wojnie opowiadali o swoich motywach, ale zapewne u każdego co innego było zapalnikiem. Takich wydarzeń mogło być kilka. Jednym z nim mógł być bunt Berlinera, podobno obywatela Argentyny, którego w Polsce zastała wojna i nie mógł wrócić do ojczyzny. Do Treblinki przybył z żoną i córką, kobiety zginęły natychmiast.

Ten w akcie desperacji podczas apelu zamordował jednego z SS-manów. To się stało na oczach innych więźniów. Potem jednak Niemcy popełnili, z ich punktu widzenia, zasadniczy błąd. Zamiast wymordować wszystkich świadków, zabili co drugiego. Ci, którym udało się uniknąć śmierci opowiedziało towarzyszom niedoli o wypadku. Bunt Berlinera przeszedł do legendy i uświadomił pozostałym przy życiu, że jednak można skutecznie stawić opór. Tyle tylko, że akcja musi być skoordynowana i musi zakończyć się sukcesem. Czyli ucieczką wszystkich.

Dlaczego na wybuch buntu wybrano 2 sierpnia?

To był poniedziałek. W ten dzień SS-mani mieli wolne. W ostatnich dniach lipca i na początku sierpnia panowały ogromne upały. Tego dnia esesmani poszli się kąpać w Bugu. Cześć z nich była zmęczona imprezą poprzedniego dnia, na której polało się sporo alkoholu.

Kolejną ważną okolicznością było to, że ok. godz. 16 miał za drutami obozu śmierci przejeżdżać transport więźniów do obozu I. Pojawił się pomysł, by zatrzymać pociąg, otworzyć wagony i namówić tamtych więźniów do udziału w buncie. Finalnie, nie udało się tego zrealizować.

Poza tym, ruch oporu zdawał sobie sprawę, że dłużej nie da się utrzymać w tajemnicy faktu, że niemiecki arsenał… jest pusty.

Jak to?

Pierwsza próba wydobycia granatów z arsenału broni zakończyła się fiaskiem. Wprawdzie tzw. Żydzi dworscy (grupa młodych więźniów, którzy sprzątali posłania Niemców i tym samym mieli dostęp do miejsc przeznaczonych tylko dla SS) zdołali wykraść kilkadziesiąt sztuk, ale bardzo szybko się okazało, że nie mają one zapalników. Były więc bezwartościowe. Kolejna próba zdobycia broni zakończyła się sukcesem. Arsenał został opróżniony, a broń ukryta w warsztacie samochodowym.

Tuż przed "godziną zero" napięcie w obozie sięgało zenitu.

Oczywiście. Znamy dokładne opisy. Więźniowie nie byli już nawet w stanie markować pracy. Spiskowcy nawoływali ich, aby robili cokolwiek, bo się zdekonspirują. Nie można było dłużej czekać. Napięcie było tak silne, że w pewnym momencie nie wytrzymał więzień o nazwisku Salzberg. Ratując syna, którego jeden z esesmanów zamierzał właśnie pobić, dał hasło do walki.

O 15:57.

Okazało się, że wszystko było świetnie skoordynowane. Chodziło o zaskoczenie przeciwnika i sparaliżowanie jego działań. W kilku miejscach obozu wybuchł pożar, który błyskawicznie zajął wszystkie baraki. Łunę ognia widać było z 10-15 kilometrów. Część spiskowców liczyła, że do buntu przystaną także Ukraińcy. Nadzieje okazały się jednak płonne.

Gdzie więźniowie uciekali?

We wszystkich możliwych kierunkach. Przedzierali się przez bagna, moczary. Bardzo dużo osób uciekło w kierunku Warszawy i innych większych miast. Wiele osób przez miesiące ukrywało się w równych wykopanych jamach czy lasach. Inni znaleźli schronienie u Polaków. Pamiętajmy, że uciekinierzy, przygotowując się do akcji, gromadzili kosztowności – dolary, brylanty. To później bardzo się przydało.

Jak szybko Niemcy zorganizowali pościg?

Natychmiast, ponieważ nie udało się przerwać połączenia Treblinki z Małkinią czy Kosowem Lackim. Z kilku baz w pobliżu obozu w akcję pościgową wyruszało kilkuset niemieckich żołnierzy. Obława była totalna. Niemcy utworzyli kilka pierścieni i przecisnąć się przez to sito było niezwykle trudno. Na szczęście bagienny teren sprawił, że wielu więźniów ukryło się w trudno dostępnych miejscach.

Ilu ocalało?

Wiemy, że w buncie wzięło udział ok. 700 osób. 300 zginęło w wyniku strzelaniny, czy na drutach okalających obóz, a 400 udało się z niego wydostać. Około 100 przeżyło wojnę. Znamy nazwiska 85 z nich.

Byli także więźniowie, którzy nie zdecydowali się na ucieczkę i pozostali w obozie.

Zostało sto osób. Zapewne nie wierzyli w sukces akcji i mieli nadzieję, iż pozostając w obozie, pokażą Niemcom, że są wobec nich lojalni i dzięki temu przeżyją. To był błąd, wszyscy zostali zamordowani. Część na miejscu, a część wysłana do innych obozów, gdzie zginęła.

Jakie były straty po stronie niemieckiej?

Bardzo trudno powiedzieć. Kilku esesmanów było rannych, ale prawdopodobnie nie udało się zabić żadnego. Pamiętniki i powojenne relacje mówią o 200 wyeliminowanych oprawcach.

Prawdopodobnie nie zginął żaden Niemiec, bo po buncie nie zostało wszczęte specjalne dochodzenie w sprawie śmierci SS-mana, a to w takich wypadkach było regułą.

Inna sprawa, że wybuch buntu był ukrywany przed najwyższymi władzami w Berlinie.

Ani Stanglowi, ani Globocnikowi nie zależało, by ich kompromitacja wyszła na jaw. Zresztą wkrótce po buncie, Stangl awansował i wyjechał do Triestu. Nowym komendantem obozu został Kurt Franz "Lalka".

Co się stało z obozem po buncie?

Ogień strawił go doszczętnie. Niemcom pozostało już tylko zniszczyć murowaną "łaźnię". Wszystko zostało zaorane i obsiane łubinem. Na tym terenie osadzono rodzinę ukraińskiego wachmana, która miała pilnować terenu i nie dopuścić do archeologii na własną rękę okolicznych ludzi.

Czy Armia Krajowa wiedziała o tym, co się działo w obozie?

AK wiedziała o wszystkim doskonale. Dokładne informacje miała zarówno od organizacji żydowskich, jak i ze źródeł swojego wywiadu. I tu zachodzi pytanie: i co z tego wynikło?

Proszę na nie odpowiedzieć.

Trzeba przywołać historię Witolda Pileckiego, który przez AK został wysłany do obozu w KL Auschwitz, by stworzyć tam konspirację i wzniecić bunt. Jak wiadomo, do buntu nie doszło. Pilecki w powojennym raporcie napisał dokładnie dlaczego. Był wściekły na bezczynność dowództwa AK. Gdy uciekł z obozu zapytał Komendę Główną: "co z tym buntem? Dlaczego nie ma zgody na walkę?". W Warszawie zapanowała konsternacja: "jaki bunt, żadnego powstania nie miało być". AK nie zamierzała pomagać więźniom w Treblince jeszcze z innego powodu. Treblinka była obozem żydowskim. I tu postawię kropkę.

W 1969 roku powstał mit, że to AK zorganizowała to powstanie. Że była to wspólna polsko-żydowska akcja "za waszą i naszą wolność". Znamy nawet nazwy oddziałów biorących udział w akcji, nazwiska uczestników, ich pseudonimy, ilość broni, karabinów. Znamy doskonale dowódcę tego polsko-żydowskiego Powstania. Wszystko to jednak zostało całkowicie zmyślone. To humbug.

Ale pokazuje, że nawet kombatanci AK-owscy czuli, że taka pomoc powinna zostać udzielona. Przypomnę, że Treblinka leżała 80 km od Warszawy i zostało tu zamordowanych 900 tysięcy ludzi. Obywateli Rzeczpospolitej. Czyli Polaków żydowskiego pochodzenia, wyznania mojżeszowego.