2163. Nigdy bym nie przypuszczała

Kiedy jeszcze moja parafialna schola działała w miarę prężnie i intensywnie, bardzo lubiłam te chwile, gdy odbywały się różne okazjonalne akademie. No wiecie, rocznice wyboru Karola Wojtyły na papieża oraz jego śmierci, koncerty kolęd i pastorałek, różne salezjańskie święta. Owszem, czasami organizowały je inne  parafialne grupy religijne, ale w większości przypadków była to głównie schola. A kiedy udało mi się raz wykazać, że wbrew wszelkiemu wyobrażeniu innych mogę coś przeczytać, góra od razu pojęła, że to nie musi być jednorazowy występ. I tak cieszyłam się z każdego otrzymanego tekstu, niemal traktując to jak święto. To zaś było łatwe, bo znowu nie otrzymywałam ich za każdym razem.

Wraz z obecnym proboszczem wszystko powoli zanikało, a aktywność scholi spadła do minimum. Moja zaś - do minimum minimum. Z perspektywy ostatniego roku tak sobie myślę, że ok., mogli mi zakazać czytania czegokolwiek podczas nabożeństw i czuwań. Ale zamiast tego mogli mi np. zaproponować napisanie do nich tekstów, co już wcześniej robiłam. Ale jak nie to nie. Nic na siłę.

W zasadzie myślałam, że moja aktywność pod tym względem wygaśnie całkowicie, bo i któż by się zdecydował na powierzenie mi napisanie scenariusza czy też tekstów o podobnej tematyce? No, ale znalazł się taki szaleniec. Poprosił o pomoc w przygotowaniu kandydatów do bierzmowania. Potem o pomoc w przygotowaniu szkolnego koncertu kolęd i pastorałek. Przekonał proboszcza abym przygotowała rozważania do dwóch Dróg Krzyżowych. A że lawina nabrała rozpędu, to katechetka nieśmiało poprosiła mnie o napisanie góra 30 minutowego scenariusza odnośnie 20 rocznicy śmierci Jana Pawła II. To mi w graj, bo naprawdę lubię układać tego typu rzeczy i pisanie ich jest dla mnie czymś w rodzaju odprężenia. 

Kiedy pomysł został zaakceptowany i dopracowany, a role rozdane, zaczęły się próby, które robiłam w ramach moich praktyk. Oczywiście nie sama, bo z katechetką. I nawet dobrze, że z nią, bo przynajmniej człowiek miał i się kogoś poradzić, i wsparcie pod każdym możliwym rodzajem. Z drugiej strony było mi trochę smutno, że księdza nie będzie, no ale na to nic nie wiele mogłam poradzić. Dlatego była to miła niespodzianka, kiedy okazało się, że wyszedł ze szpitala. I tak jak obiecał - po jednodniowej niedyspozycji wrócił do pracy.

Nie wiem czy którykolwiek występ tak mnie stresował, jak ten. Bo co innego jest występować, a co innego być odpowiedzialnym za występ. Akademia zaplanowana była na godzinę 11:00, zdążyłam więc być na pierwszym bloku zajęć na uczelni i części drugiego. Jednak minuty dłużyły mi się w nieskończoność, a żołądek automatycznie zaciskał się możliwie jak najciaśniej. Sytuacja na uczelni wcale nie zmniejszała mojego niepokoju i strachu. Wręcz przeciwnie - spotęgowała go. Z wydziału wyszłam po 10, a do  szkoły dojechałam tuż przed 11.

Nie poszliśmy w żadne specjalne dekoracje, jedynie wypożyczyliśmy z kościoła obraz Jana Pawła II. Tym razem stwierdziłam, że minimalizm będzie czymś odpowiednim. Występujące dzieci odświętnie ubrane. Z przejęciem recytowali i odczytywali swoje kwestie. Z zaangażowaniem śpiewali te dwie wybrane przeze mnie i katechetów piosenki - "Tłumy serc" i "Pobłogosław nam". "Wieża modlitwy", którą bardzo lubię, i która pasowała mi do całości, puszczona była już z nagrania.

"Tłumy serc" dzieciaki nawet śpiewały na bis. Było pięknie, ale nie patetycznie. 

To już te roczniki, które znają postać Jana Pawła II tylko z opowiadań. Tym bardziej zachwyciło mnie z jakim zaangażowaniem do tego podeszli. I powiem, że podobało mi się to, tak po prostu. I mam nadzieję, że nie tylko mnie. Zresztą ksiądz też mi potem powiedział, że sam by tego lepiej nie zrobił. Ciekawa jestem, czy uczniów też pochwalił? Bo to przecież głównie to ich zasługa, ja tylko ułożyłam i napisałam scenariusz, bez nich nie zostałby wystawiony. 

Tak się zastanawiam, czy jeszcze rok temu, kiedy byłam tak bardzo przybita, ktoś by powiedział, że los tak bardzo się odmieni. Że może nie będę występować, ale będę coś współtworzyć. I nawet nie wiem, czy takie zaangażowanie nie odpowiada mi jeszcze bardziej. Tak, wiem, w internecie można znaleźć wiele gotowych scenariuszy, ale dla mnie naprawdę radością jest samemu coś stworzyć. Zresztą dla mojej parafii też napisałam parę akademii, i chyba każda z nich podobała się. No, szkoda że to się skończyło, ale może gdyby nie to, to nie byłabym na tym etapie, na którym jestem? Kto to wie?

2075. Nie musiałyśmy długo czekać...

W ubiegłą środę solidarnie z Madziałkiem odmówiłyśmy Starościnie udziału w przygotowywanym przez nią przedstawieniu jasełkowym. Ja mam już tyle rzeczy na głowie, że nie dam rady bawić się jeszcze w jakieś szopki. Tym bardziej, że znając Starościnę, to wiem, jak to będzie wyglądało. Szkoda mojego czasu i energii. Madziałek też się do niej w ostatnim czasie zraziła (a mówiłam, uważaj na Starościnę, bo to jest bardzo nieobliczalny człowiek, nie posłuchała mnie, teraz płacze) i też powiedziała mi, że też nie ma ochoty na branie udziału w jej szopkach. W ogóle zaczęłyśmy się zastanawiać, dlaczego ona nie robiła tego typu przedstawień, kiedy była (również samozwańczą, jak się ostatnio okazało) przewodniczącą Wydziałowej Rady Samorządu Studenckiego. Ale może teraz dalej chce był "naj", chociaż nie dzierży żadnej znaczącej roli, poza funkcją Starościny naszej grupy.

W przerwie między zajęciami oznajmiłyśmy jej naszą decyzję. Spokojnie i kulturalnie, podając swoje argumenty (chociaż pominęliśmy ten, że nie mamy na to całkowitej ochoty). No i się zaczęło: że odmawiamy jej w ostatniej chwili i że ona nie znajdzie tylu chętnych do jej przedstawienia*, że jaka ja jestem niedobra i niewdzięczna, że ona tak się stara i daje mi notatki**... Jednym uchem mi wpadało, a drugim wypadało. Do końca dnia mnie ignorowała, ale przez lata zdążyłam się do tego przyzwyczaić. Na szczęście mam inne koleżanki w grupie, z którymi rozmawiam. A widząc zachowanie Starościny względem mnie, to mi po prostu współczują...

Nazajutrz na przerwie podeszła do mnie Madziałek z pytaniem, czy jestem na Teamsie w zespole, który dotyczy organizacji konferencji "Między katedrą a katedrą". Już rok temu obydwie pomagałyśmy w jej organizacji, główna organizatorka bardzo nas sobie chwaliła, toteż obydwie byłyśmy chętne do współorganizowania jej w tym roku. Oczywiście znowu nie wiedzieliśmy na czym stoimy, bo Starościna chyba poczuła się panem i rządcą i nie dość, że to ona miała dostęp do wszystkich dokumentów, to jeszcze wcale nikogo nie informowała na jakim etapie organizacji wszystko się znajduje. I tylko do mnie miała pretensję, że nie jestem prelegentem (litości... ciekawe dlaczego sama nim nie jest). Ale miałam nadzieję, że chociaż w komitecie mnie zostawi.

Po powrocie do domu sprawdziłam kanał. I okazało się, że mnie też tam nie ma. Napisałam do Starościny prośbę o wyjaśnienie sytuacji. Napisała mi lakoniczną odpowiedź, że pewnie samo się usunęło. No tak, ma przed sobą idiotkę, która nie wie jak funkcjonuje Teams i kanały. Madziałek był zaskoczony, że mnie też usunęła. Bo ani ja, ani ona nie wierzymy, że to jest przypadek, że akurat dzień po odmowie (a może jeszcze w tym samym dniu) obydwie zostałyśmy usunięte z zespołu. Tym bardziej, że jest to raczej skomplikowany proces, którego nie da się zrobić jednym kliknięciem myszy.

Ech, zawsze myślałam, że tego typu sprawy rozwiązuje się za pomocą rozmowy. Jak widać, są inne sposoby. Czy tylko ja i Madziałek mamy wrażenie, że jest to jakaś zemsta za naszą rezygnację z jasełek?

* Ja tego tak nie widzę, w ostatniej chwili to by było, gdybyśmy zrezygnowały kilka dni przed. Na tamtą chwilę nie znałyśmy nawet scenariusza, więc nie wiem, o co całe halo

** tylko, że kilka godzin przed zaliczeniem. Ja dziękuję za taką pomoc

1081. Zanim jeszcze przyszła codzienność

Świąteczne dni powoli ustępują miejsca tym zwyczajnym. Boże Narodzenie 2019 i nadejście nowego roku 2020 pozostają wspomnieniem, utrwalonych chociażby na stronach mojego bloga. Zwieńczyły je dwa wyjątkowo ważne jak dla mnie wydarzenia: niedzielny koncert kolęd w jednej z sąsiednich parafii oraz poniedziałkowy Orszak Trzech Króli ulicami naszego miasta.

Niedzielny występ naszego zespołu w parafii P. księdza wypadł nam dosyć niespodziewanie. Ostatni raz byłam w tym kościele we wrześniu ubiegłego roku podczas spotkania dla naszej grupy pielgrzymkowej zmierzającej kilka tygodni wcześniej na Jasną Górę. A wcześniej jeszcze byłam tam kilka razy za czasów, kiedy chodziłam do ogólniaka - szkoła podlegała pod tą parafię. Na nasz sobotni koncert zaprosiliśmy P. z jego młodzieżą, aby nam przygrywali do kilku kolęd. W ramach rewanżu zaprosili nas na ostatnią niedzielę do siebie. Cieszyłam się, że to miała być niedziela - sobota raczej nie wchodziła w rachubę ze względu na ślub S. i O. Raczej bym się nie wyrobiła na godzinę 19:00. A tak sobie trochę odpoczęłam i na drugi dzień byłam prawie jak nowo narodzona.

Tak sobie w niedzielny poranek pomyślałam, że chyba odpuszczę sobie Mszę świętą w mojej parafii, a po prostu pójdę sobie na tą przed koncertem w tamtym kościele. Tak też zrobiłam. A przedpołudnie poświęciłam na czytanie książki. W sumie nic nowego. Popołudniu powoli zaczęłam się zbierać, m.in. cieplej się ubrałam. A jednocześnie tak się guzdrałam, że z domu wyszłam pół godziny przed 18:00. Wbrew pozorom to nie tak dużo, zwłaszcza kiedy trzeba było przejść ponad 2 kilometry, w tym pomiędzy blokami na nieznanym sobie osiedlu. Bo Karolinka sobie umyśliła iść na skróty. Ale z drugiej strony, skoro dzień wcześniej udało mi się nie zgubić na zupełnie obcym sobie terenie, to dlaczego teraz miałoby być inaczej, prawda? W ostatecznym rozrachunku na miejscu byłam tuż przed rozpoczęciem Mszy. Ufff... zawsze mogło być gorzej.

Weszłam do środka, usiadłam w jednej z pierwszych ławek i czekałam. A przy okazji kontemplowałam tamtejszą szopkę bożonarodzeniową, do której wykonania wykorzystano sam ołtarz. Nietypowy pomysł, przyznajcie sami.

Po skończonej Mszy świętej przyszła reszta zespołu. Szybko się rozlokowali i czekaliśmy na początek koncertu. Jako pierwsza wystąpiła młodzież z tamtejszej Oazy, która wykonała wiązankę skocznych kolęd na tzw. góralską nutę(w tym np. Gore gwiazda Jezusowi, Oj Maluśki czy też Jezusa narodzonego wszyscy witajmy) po czym przed ołtarz wyszła nasza ekipa. Chwilkę nam zajęło, zanim żeśmy się rozlokowali, a następnie ruszyliśmy z repertuarem. Był on taki sam jak tydzień wcześniej, więc nawet moja nieobecność na próbie, która miała miejsce poprzedniego dnia, nikomu zbytnio nie przeszkodziła. Każdy nasz występ był zapowiedziany przez P., a na koniec gorąco oklaskiwany. W dodatku wszystko szło na żywo w internecie, więc można powiedzieć, że nasza publiczność była trochę większa, niż na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać. Chyba wszystkim do gustu przypadła piosenka, jaką śpiewaliśmy na bis - "Jak w Betlejem". Bo w sumie opowiada ona o tym, że Chrystus nie przyszedł na ziemię tylko w Domu Chleba, ale w każdym miejscu na ziemi. To trochę jak z naszą starą, poczciwą scholową pastorałką mówiącą, że "Przyszła do Dąbrowy, wesoła nowina, że w Betlejem mieście, Panna rodzi syna". Na koniec natomiast usłyszeliśmy od P., że on ma w planach szerszą współpracę z naszą parafią. Aż strach się bać, co miał przy tym na myśli. Kiedy było już po wszystkim, posprzątaliśmy rzeczy z naszego kościoła i wróciliśmy do domu. Akurat miałam to szczęście, że znajoma mnie podrzuciła do domu. Bo jednak wracać samemu do domu przez park po 20 to trochę jest strach.

Wolny weekend skończył się wraz ze świętem Trzech Króli. Wiele ludzi, co ciekawe, chrześcijan, uważa że jest to niepotrzebny wolny dzień, że ucierpi na tym ekonomia, że jak ktoś chce tego dnia iść na Mszę świętą do kościoła, to zawsze pójdzie. Doskonale pamiętam ostatni 6 stycznia, który nie był dniem wolnym od pracy. Miałam akurat zajęcia na uczelni, potem na złamanie karku pędziłam do mojego kościoła, bo przecież schola śpiewała na Mszy. Teraz wszystko jest na spokojnie. Idę do kościoła na tą godzinę, na którą chcę, specjalnie nie muszę się spieszyć i myśleć, jak i czy w ogóle zdążę. Zresztą, jeżeli jesteśmy wierzący, to myśląc o ekonomii powinniśmy wziąć pod uwagę właśnie sytuację Trzech Króli. Pochodzili oni prawdopodobnie z Persji(za tą tezą przemawiają tzw. czapki frygijskie znajdujące się na malowidle przedstawiającym pokłon Magów w jednej ze świątyń znajdujących się w Ziemi Świętej), która leży na terenie współczesnego Iranu. Ich podróż musiała trwać tygodnie, jeżeli nie miesiące. Musieli wziąć w nią wiele kosztowności oraz dary. Prastara legenda mówi, że te dary miały być testem dla małego Jezusa - jeżeli wybrałby złoto oznaczałoby to, że jest królem ziemskim, kadzidło - że jest kapłanem, mirrę - lekarzem. Jezus przyjął wszystkie trzy pokazując, że jest królem, kapłanem i lekarzem w jednej osobie.

Wróćmy jednak do Trzech Mędrców. Wyruszając w tak daleką wędrówkę zostawili krainy z których pochodzili wraz z całym systemem gospodarczym. Zapewne mianowali kogoś na wzór ministra skarbu, jednak to nie oni dysponowali tym majątkiem. Mogło to przysporzyć kłopotów finansowych w państwie. Czy się tym przejmowali? Czy o tym myśleli? Nie, dla nich najważniejsze było pokłonić się Dziecięciu. Co ważniejsze, nie dostali oni właściwie nic w zamian. Nie wymienili się kosztownościami z Królem, co najwyżej mogli usłyszeć "Dziękuję" z ust Józefa, a Maryja mogła pomóc synkowi pomachać im na pożegnanie. Czy więc opłacała im się ta wielotygodniowa przerwa od pracy, kiedy w dodatku musieli wracać do siebie już inną, być może dłuższą drogą, co dodatkowo wpłynęło na ich absencję? Tak, bo przecież znaleźli to, czego szukali. Być może nawet zaczęli wierzyć, a ich życie stało się pełniejsze? Pamiętajmy o tym, idąc tego dnia do kościoła. Pamiętajmy, że po spotkaniu z Bogiem nasze życie zawszę będzie lepsze.

Takim wymiernym wydarzeniem 6 stycznia jako wolnego dnia są niewątpliwie barwne Orszaki Trzech Króli, które przemierzają ulice naszych miast i wsi. Czy gdyby święto Epifanii było normalnym dniem, to byłyby one możliwe? A przecież cały pochód wygląda tak barwnie i przysparza wiele radości biorącym w nim udział ludziom. U nas już trzeci raz Trzej Królowie prowadzili wiernych od kościoła p.w. św. Barbary(dawnej świątyni prawosławnej) do miejskiej bazyliki, którą wielu z Was zna z moich opowieści:

W samej bazylice po przemarszu odbył się uroczysty koncert kolęd i pastorałek, przy akompaniamencie Miejskiej Orkiestry Dętej. Wbrew pozorom wcale nie było tak bardzo głośno, jak się mogłoby wydawać. A tradycyjne kolędy, podobnie jak w przypadku naszych koncertów, przeplatały się z nowoczesnymi piosenkami.

Jedyny minus tego wszystkiego jest taki, że sama nie wiem kiedy przemarzłam(czy na ślubie, czy na koncercie, czy może na pochodzie), a w rezultacie znowu coś złapałam. Na szczęście to tylko przeziębienie, bo powoli trzeba wracać do starego rytmu. Siostra pojechała na studia, Młoda przyjechała. Szkolniaki za tydzień mają już ferie zimowe, po których rozpoczynam pracę z Kropką. I tak powoli toczą się kolejne dni 2020 roku...

1077. Zaśpiewaliśmy Dzieciątku, hej!

W tym roku wyjątkowo nie mogłam doczekać się kolędowania w naszym kościele. I to nie dlatego, że koncert kolęd i pastorałek został po raz trzeci(?)* zorganizowany w pełni przez młodzieżowy zespół parafialny, ale głównie dlatego, że sami do mnie zagadali, żebym z nimi wystąpiła. Tak dla jasności, bo każdy może się w tym wszystkim pogubić, na co dzień śpiewam w parafialnej scholi, od święta, i to dosłownie, w młodzieżowym zespole. Kiedyś jeszcze śpiewałam w zespole złożonym z animatorów Oratorium. I to chyba głównie dzięki niemu nauczyłam się, że mikrofon nie gryzie(chociaż miałam już pewien staż w scholi). Niestety, zespół się rozpadł(nie mogliśmy się dogadać z nowym opiekunem animatorów), każdy się rozszedł w swoją stronę, a tym nowym po prostu już się nie chce.

Dawniej przez wiele lat tego rodzaju koncerty były organizowane przez scholę i były na naprawdę niezłym poziomie. Ale wszystko uległo spłyceniu. Według mnie zbyt wiele osób chciało mieć dużo do powiedzenia. Z koncertu zrobiły się w końcu jasełka. Pomijając już to, że takie osoby jak ja były z nich na wstępie dyskwalifikowane(podczas koncertu mogłam wtopić się w tłum, tutaj każdy miał swoją rolę), to jeszcze ich samo przesłanie czasami było dziwne(kolęda o misiu i klockach lego...). W końcu nowy proboszcz poprosił dwa lata temu zespół o zorganizowanie takiego koncertu. I wtedy schola strzeliła focha, że nie ich... Pozostawię to bez komentarza.

Zespół kładzie duży nacisk na próby, które odbywały się przez cały adwent w każdy niedzielny wieczór(oprócz koncertu obstawiali też pasterkę) oraz wczoraj do południa. Na szczęście to nie było tak, że na próbach było jak w wojsku, bo atmosfera była raczej luźna. Raz nawet dokańczaliśmy jedzenie z Wigilii scholi, a później kleryk dokarmiał nas barszczem z uszkami. Głównie chodziło o to, aby opanować nowe pastorałki. Właśnie na próbach trochę się zdziwiłam, bo myślałam, że będzie więcej osób spoza zespołu. Dopiero na przedostatniej próbie dołączyła do nas trójka młodych ludzi z parafii, w której posługuje ksiądz z naszej parafii. No i oczywiście on sam, bo głos ma niezwykły. Ostatnia próba była w kościele. Trochę słabe było to, że księża wyłączyli na ten czas ogrzewanie, bo jakoś tak zima postanowiła sobie tego dnia o nas przypomnieć i nawet popadał śnieg, więc trochę zmarzliśmy. Ale cóż...

Na zakrystii wcale nie było lepiej - akurat wprowadzałam teksty nowych kolęd i pastorałek do komputera, żeby potem móc wyświetlić je na rzutniku. Dla wygody zdjęłam kurtkę(rzepy przy rękawach jednak mnie ograniczały) i... brrr... jak zimno. Wiem, sama sobie jestem winna, ale uwierzcie mi, że w przeciwnym razie nie zrobiłabym tego w takim tempie. Chociaż i ustrojstwo nie chciało ze mną współpracować i miałam ochotę rzucić nim o posadzkę. Na szczęście laptop przestraszył się chyba moich gróźb i od czasu do czasu wyrażał chęć współpracy. Dopiero potem dołączyłam do reszty, aby się ciut rozśpiewać. Chociaż ja tam bardziej robię za tłum😂😂😂. Zresztą na kościele został mój termos z ciepłą herbatą. Wyszłam z założenia, że Pan Bóg się za to nie obrazi. A teraz zagadka - ile mogła trwać ostatnia próba?

Ostatnia próba

Brawa dla tych, którzy obstawiali cztery godziny 👏. Nie pytajcie dlaczego tak długo. Ja ogólnie się cieszę, że wpuścili mnie wczoraj do rodzinnego domu, gdzie mieliśmy gości. I że załapałam się na obiad, bo już dawno było po nim. O ich wizycie napiszę jednak osobną notatkę.

Koncert mieliśmy o 19:00. Nawet nie spodziewałam się aż takiej ilości osób, bo jednak z roku na rok frekwencja była raczej spadkowa. W sumie wykonaliśmy 14 utworów. Wśród nich były zarówno te znane kolędy jak np. "Dzisiaj w Betlejem", "Cicha noc", czy też "Gdy się Chrystus rodzi", jak i te mniej znane, jak wspomniana kiedyś przeze mnie piosenka "Mario czy Ty wiesz?". A propo tej piosenki to wydaje mi się, że wyszła całkiem znośnie...

Całość zwieńczyło odśpiewanie kolędy autorstwa Franciszka Karpińskiego - "Pieśń o Narodzeniu Pańskim" znanej bardziej pod nazwą "Bóg się rodzi".

Koncert trwał niewiele ponad godzinę i został nagrodzony gorącymi brawami. I w sumie chyba nam się udało. Zresztą ksiądz zaprosił nas na gościnny koncert do swojej parafii, więc chyba nie było tak źle(tylko jedna osoba z zespołu miała ale do wszystkiego...). Jeszcze tylko trzeba było ogarnąć sprzęt, bo zwykle znajduje się on na chórze, i można było wracać do domu.

A w domu czekała na mnie pyszna herbata imbirowa przygotowana przez młodszą siostrzyczkę. Czegoś więcej można chcieć od życia?

* Nie wiem czy w jednym roku był on organizowany

611. Projekt stworzony, by inspirować

Na początku chciałabym bardzo serdecznie podziękować za gratulacje pod poprzednim postem. Tak naprawdę to nie mnie się one należą, ale całemu sztabowi ludzi zaangażowanych w projekt "Młodość - projekt życia". Dopiero wczoraj, podczas prezentacji książki miałam okazję zobaczyć, jak wiele osób przy nim pracowało. Ja jako autorka jednego z przedstawionych wewnątrz świadectw, jestem tylko niewielkim fragmentem całej układanki. Szczególne słowa podziękowania należą się Najwyższemu, który pewnie już dawno, dawno temu miał zamysł postawienia papieża z "dalekiego kraju" na czele Kościoła Katolickiego, a przez to powołanie do istnienia idei Światowych Dni Młodzieży, którą kontynuują jego następcy. Dzięki Bożej Opaczności na ŚDMie było w miarę bezpiecznie, obyło się bez incydentów. Dziękuję Duchowi Świętemu nie tylko za to, że natchnął mnie podczas pisania tych kilkunastu zdań, ale też za to, że tak pokierował ludźmi, że spotkanie papieża z młodzieżą świata odbyło się właśnie w Krakowie, że komisja rekrutacyjna wybrała właśnie moją kandydaturę na wolontariusza, że wreszcie wybrano moje świadectwo z tego spotkania spośród wielu, wielu innych. Jak widzicie, ode mnie zależało bardzo niewiele...

Jestem już po lekturze książki, która zajęła mi niewiele ponad godzinę. Niejednokrotnie wzruszałam się podczas czytania zamieszczonych w niej historii. Wszystko to wydarzyło się w ciągu zaledwie kilku dni. A takie opowieści można przecież mnożyć w nieskończoność. Na spotkanie z papieżem przybyło w szczytowym momencie ok. 3 milionów osób nie tylko różnych narodowości, ale nawet wyznań. Obok rzymskich-katolików znaleźli się prawosławni, grekokatolicy, Ormianie, a nawet ateiści. Każda z tych osób miała swoje życie i swoją historię. Może dla jednych banalną, ale innym dającą wiarę i nadzieję na lepsze jutro. Zaskoczył mnie komentarz do mojego świadectwa wystawiony przez italianistkę i biblistkę, panią dr. Danutę Piekarz. Pozwólcie, że go zacytuję: "...Te Dni Młodzieży okazały się szansą do daru z siebie dla osób, które nieraz nie miały możliwości wykazania się swoimi zdolnościami, bo obawiano się, że nie sprostają zadaniom z racji niepełnosprawności. Tu było inaczej, o czym opowiada niepełnosprawna wolontariuszka, dodając, że było to "życie, w którym nie istnieje wyrażenie nie da się, zaś podstawą jest wzajemne zaufanie". Zaufano tym, których nieraz odsuwa się od odpowiedzialności, niekiedy w trosce o ich zdrowie, a w rzeczywistości nie wierząc, że będą oni w stanie spełnić określone funkcje.". Tak bym chciała, aby jak najwięcej pracodawców w pierwszej kolejności zwracało uwagę na nasze wykształcenie i umiejętności, a dopiero później na nasze schorzenia. Oczywiście nie mówię o skrajnych przypadkach, gdzie trzydziestolatek umysłowo zatrzymuje się na poziomie czterolatka, ale jest cała masa wykształconych niepełnosprawnych, których potencjał po prostu się marnuje.

Na koniec pozwolę sobie zamieścić tutaj artykuł promujący książkę, a za razem w ogóle wyjaśniający dlaczego i po co powstała. To taki mój dodatek, kwintesencja tego wszystkiego, co się aktualnie wokół mnie dzieje.

Z końcem października w księgarniach pojawiła się książka Młodość – projekt życia, która zbiera niepublikowane historie uczestników ŚDM w Krakowie i próbuje nazwać fenomen tego spotkania. Twórcą koncepcji książki jest agencja kreatywna TBC Project, którą tworzą pracownicy Komunikacji ŚDM.

Małgorzata Gadomska: Skąd pomysł na założenie agencji i wydanie tej książki?

Anna Chmura: Światowe Dni Młodzieży były dla wszystkich wyjątkowym przeżyciem pod względem rozwoju osobistego i emocjonalnego. Był to ambitny projekt, który spowodował, że każdy, kto w nim brał udział, rozwinął się zarówno pod względem zawodowym, jak i duchowo. Nie był to projekt standardowy, bo przekraczał wszystkie możliwe normy. Zaangażowanie liczone nadgodzinami, poświęceniem nie sposób już nazwać pracą. ŚDM był dla większości z nas misją. Marzyło nam się /pokazać Kościół w nieco innym świetle, jako markę i kreatywnego uczestnika kultury. Z profesjonalnego punktu widzenia wiele zadań, którymi zajmowaliśmy się w trakcie trzech lat przygotowań (logistyka, design, komunikacja, wydarzenia) udało się zrealizować na wysokim poziomie, nie odstającym od światowych standardów. W momencie gdy misja dobiegła końca, pozostał rodzaj pustki i pytanie: co dalej? Jak żyć po tym doświadczeniu? Bardzo chcieliśmy, by potencjał, który się wtedy wytworzył i pozytywne emocje udzielały się ludziom także po ŚDM i przynosiły dobry owoc również dla tych, którzy nie dotarli na ŚDM. I tak właśnie zrodził się pomysł utworzenia agencji kreatywnej, dla której myśl stojąca za Dniami Młodzieży jest bardzo bliska. Codziennie korzystamy z tego, czego nauczyliśmy się w czasie przygotowań do spotkania w Krakowie. Agencja pozwala nam realizować potrzebę kreatywnego udziału w życiu naszego miasta, diecezji, naszych lokalnych społeczności czy wspólnot.

Zofia Świerczyńska: Pomysł zrodził się w wielu głowach równocześnie jeszcze w czasie Światowych Dni Młodzieży. Każdy chyba zastanawiał się, czy kiedyś uda się popatrzeć na to doświadczenie z dystansu, i o ilu niesamowitych historiach z czasu przygotowań i spotkania z Papieżem nigdy się nie dowiemy. W pierwszej kolejności po ŚDM powstawały głównie książkowe wydania przemówień, albumy, CD i DVD z zapisem najważniejszych wydarzeń. Ale wielu z nas nosiło w sobie pytanie: co tak naprawdę wydarzyło się w Krakowie z osobistej perspektywy każdego człowieka. Już w trakcie przygotowań coraz mocniej docierało do nas to, że na ŚDM przyjedzie ponad 2 miliony osób, a z nimi tyle samo historii i że można by spokojnie napisać dwa miliony książek. A ponieważ to niewykonalne, trzeba przedstawić w pigułce to, co uczestnicy przeżyli w czasie Światowych Dni Młodzieży i pokazać, co się w nich zmieniło.

Jak wyglądały początki powstawania koncepcji książki?

Zofia Świerczyńska: Wiedzieliśmy, że chcemy wydać książkę z historiami o charakterze świadectw – wiedzieliśmy też, że nie chcemy albumu ze wspomnieniami, po których przeczytaniu stawiamy kropkę i zamykamy książkę. Żeby mieć szerokie spectrum opinii, zaprosiliśmy naszych kolegów z Sekcji Kontentu ŚDM, którzy przez trzy lata przygotowań mieli najbliższy kontakt z historiami ludzkimi z całego świata, publikując je na stronie Światowych Dni Młodzieży w formie reportaży, wywiadów i human stories. Te osoby śledziły feedback, jak ŚDM zadziałał w życiu ludzi, co się obecnie wydarza w diecezjach i parafiach w Polsce, każdy z nas miał jakieś wnioski. Usiedliśmy wspólnie, by wykonać mapę myśli wokół fenomenu ŚDM. W ciągu godziny wielka ściana zapełniła się skojarzeniami i słowami-kluczami.

Do jakich wniosków doszliście?

Zofia Świerczyńska: Przede wszystkim nazwaliśmy to, co nas zafascynowało w idei Jana Pawła II. Następnym krokiem była diagnoza, co wypadałoby zrobić po ŚDM, by nie wytracić tej pozytywnej energii zaangażowania, życzliwości czy dokonywania rzeczy niemożliwych. Stworzyliśmy robocze hasło: Zmieniamy swoje życie w kluczu ŚDM. Wiadomo, że podczas ŚDM wszystkim nam było łatwiej, mieliśmy konkretny cel. Zarówno pracownicy Komitetu w Krakowie, jak i liderzy w parafiach czy wolontariusze - wiedzieliśmy, co mamy robić i jaki efekt chcemy osiągnąć. Określaliśmy sobie konkretną potrzebę i proponowaliśmy rozwiązania, do których udawało nam się szybko przekonać innych. 

Po ŚDM jest trudniej bez wyraźnego konkretu czy deadline’u. Konkret leży teraz po stronie parafii i kreatywności młodych ludzi. Tak naprawdę każdy człowiek z osobna powinien samodzielnie zdiagnozować, czego potrzebuje jego środowisko, a to nie jest łatwe zadanie.

Które treści, zawarte w książce, będą pomocą dla tych, którzy chcieliby po ŚDM zrobić coś dobrego w swoim otoczeniu?

Zofia Świerczyńska: Na pewno szczególną inspiracją powinny stać się historie w formie świadectw. Kilka miesięcy po ŚDM ogłosiliśmy w sieci, że czekamy na nadsyłane human stories od każdego, kto chce się podzielić swoim doświadczeniem z Krakowa i z czasu przygotowań. Z ponad stu świadectw wybraliśmy dwadzieścia trzy. Czytając je, nasunęły się nam trzy ważne obszary: działanie, relacje i wspólnota, najczęściej pojawiające się we wszystkich opowieściach. Bardzo zależało mi na tym, żeby ktoś zanalizował właśnie te trzy grupy doświadczeń młodych ludzi. W ten sposób wpadliśmy na pomysł komentarzy teologów i biblistów, których sami lubimy czytać na co dzień. Ich analizy pokazują, że wszystkie nasze doświadczenia są częścią dziejów człowieka i jego relacji z Bogiem, i że naszym przewodnikiem w tym może być Pismo Święte, w którym wszystko co ważne, zapisane jest od wieków.

Treści książki podane są w nietypowej grafice, przypominającej kolejne etapy klasycznego projektu. Skąd pomysł na taki layout?

Monika Szybiak: Tytuł książki Młodość – projekt życia sugeruje, że mamy do czynienia z projektem i zadaniem na całe życie. Stąd projektowe wyróżniki graficzne, forma spisu treści, strony przypominające kartki z notatnika, z samoprzylepnymi karteczkami do prywatnych zapisków. Zależało nam też na tym, by to wydawnictwo – do którego mamy emocjonalny stosunek – miało klasę: stąd doskonały papier, uszlachetniona satynowa oprawa, elegancka i współczesna w grafice wyklejka. Aby zachować ergonomię czytania, użyłam odpowiednio dobranej typografii. By wzrok się nie męczył, stosowałam dużo światła, odpowiednią interlinię, kontrastujące kolory: czerń i niebieski. W koncepcji layoutu chodziło nam także o to, by zaproponować nowoczesny design dla książki o tematyce religijnej, czyli nieco powalczyć ze stereotypami.

Cała książka ma logiczną architekturę – każdy z trzech rozdziałów ma swój wewnętrzny rytm, powtarzasz w layoucie te same zabiegi graficzne. Co zyskałaś przez symetryczny layout?

Monika Szybiak: W przypadku tak gęstej treściowo książki, operującej: human stories, komentarzami do nich, słowami od redakcji oraz wieloma elementami graficznymi – nadanie rytmu było konieczne. Dzięki temu Czytelnik nie pogubi się w gąszczu treści. Wydzieliłyśmy w książce przestrzenie tematyczne i grałam w nich głównie kolorem oraz typografią. Chodziło o stworzenie książki, która będzie lekka w formie, ponieważ najważniejsze było dla nas podkreślenie treści, ludzkich historii, od których w tym projekcie wszystko się zaczęło i które rządzą pozostałymi elementami. W projekcie Czytelnik dostanie kilka nietypowych stron, które może zapisać swoimi własnymi notatkami, inspiracjami, swoją historią z czasu spotkania z Papieżem w Krakowie. Jak takie elementy wpływają na odbiór książki?

Monika Szybiak: Taka książka nie jest tylko martwym przedmiotem, do którego nie mam stosunku osobistego, rzeczą, którą bez emocji odłożę po przeczytaniu na półkę. Ona żyje życiem tego, kto po niej kreśli, bo coś ciekawego przeczytał i wzbudziło to w nim emocje. Każde świadectwo książki Młodość – projekt życia jest tak niepowtarzalne i mocne w przekazie, że na 99% przywoła osobie czytającej jakieś jej własne przeżycia z tego czasu. Nawet tym, którzy na ŚDM z różnych przyczyn nie dotarli. Kiedy pracowaliśmy nad koncepcją całości, zamarzyliśmy sobie, by ludzie mogli spontaniczne sięgnąć po coś do pisania i dopisać swoje własne doświadczenie z ŚDM, a następnie podarować ten niepowtarzalny egzemplarz komuś bliskiemu. Lubię takie przedmioty, które żyją własnym życiem i są oryginalne, tak jak indywidualne jest podejście każdego z człowieka do czytanego tekstu czy oglądanego obrazu.

Skąd pomysł na kompozycję otwartą książki?

Monika Szybiak: Młodość – projekt życia to matrioszka. Książka, wewnątrz której czeka na Czytelnika jego własny projekt. Na każdej stronie zachęcamy do działania, inspirujemy, ale resztę pozostawiamy własnej koncepcji i realizacji, dlatego i kompozycja książki nie mogła być zamknięta – musieliśmy ją na końcu otworzyć. Nasza książka wciąga w grę - dzięki działaniu Czytelnika zarówno ona zyskuje życie, jak i realne środowisko Czytelnika (rodzina, miejsce pracy, wspólnota) ma szansę na ożywienie.

Zofia Świerczyńska: Od samego początku pracowaliśmy nad książką tak, by przenieść ciężar zainteresowania ze wspomnień na konkret działania w rzeczywistym życiu. Tak powstał pomysł na książkę-projekt, która ma swoją kontynuację w sieci, w social mediach i w rzeczywistości. W ostatnim rozdziale umieszczamy hashtag: #TerazTy, podsuwamy Czytelnikom konkretne miejsca zaangażowania, cały czas przekonując, że to od nich zależy ciąg dalszy ŚDM. Zapraszamy do analizy, czego potrzeba naszym parafiom, środowiskom, rodzinom i do kreatywnej odpowiedzi na te potrzeby. Czytelników odsyłamy na stronę krakow2016.com i na Facebooka projektu - tam czekają na nich pomoce: konspekty do wykorzystania na spotkaniach czy warsztatach, materiały graficzne do pobrania, memy, które pomogą zainspirować znajomych.

Wyobraźcie sobie najbardziej pozytywny scenariusz drogi projektu „Młodość – projekt życia”. W jakim punkcie będzie on za rok?

Zofia Świerczyńska: Chcielibyśmy zaktywizować młodych ludzi, tak by na zasadzie łańcuszka zachęcali do relacji z Bogiem i zaangażowania swoich rówieśników. Kiedy otrzymuję coś dobrego, nie mogę nie podzielić się tym z innymi. Wiedząc, że mam wokół siebie bliskich ludzi, nie poddam się tak łatwo w zderzeniu z ewentualnymi przeciwnościami. Tak więc moje marzenie co do ciągu dalszego projektu nie ma końca. Dedykujemy go szczególnie tym, którzy z jakichś przyczyn nie wzięli udziału w Światowych Dniach Młodzieży – w książce znajdą wiele historii, w których powinni odnaleźć zarówno cząstkę swojej historii, jak i bardzo konkretną inspirację.

Anna Chmura: W projekcie „Młodość – projekt życia” piękne jest to, że nie ma on końca. Każdy, niezależnie od wieku oraz tego, czy dotarł na ŚDM, czy dopiero po spotkaniu zorientował się, że coś ważnego go ominęło, wykorzysta to ziarenko inspiracji przez nas zasiane poprzez wydanie książki. Tak jak nieograniczona jest ludzka wyobraźnia, tak nieskończone są możliwości podjęcia dobrych inicjatyw, w co mocno wierzymy.

źródło: http://krakow2016.com/pl/news-single/projekt-stworzony-by-inspirowac

P.S. Znowu miałam komentarz wstępny do Mszy świętej. I znowu jakoś z Bożą pomocą go przeczytałam. Chociaż nie do końca jestem z tego zadowolona. Mogło być lepiej. Ale pocieszam się tym, że mogło być też gorzej. A potem nawet dostałam mikrofon do łapy. Z wrażenia oczywiście przez większość czasu go tylko trzymałam, ale w końcu coś do niego zaśpiewałam. Średnia czytań wzrosła więc do 0,8 na 10 lat śpiewania w scholi. Mam tę moc! Mam tę moc!
P.S.2 - Przypominam i zachęcam jeszcze do wzięcia udziału w zabawie w rozpoznawanie świętych.

504. Chyba się udało

Wieczorna mżawka dudniła o blaszany parapet, przerywając monotonne cykanie stojącego na półce zegara. Grube krople wiosennego deszczu mieniły się w bladym świetle stojącej naprzeciwko ulicznej latarni. Emocje związane z popołudniowym występem powoli zaczęły ze mnie schodzić, dając swój upust w kubku gorącej herbaty. Lubię herbatę, ale już ostudzoną. Pod nogami raz po raz przemykała mi mała mrucząca kulka, domagająca się pieszczot. Mój wzrok raz po raz padał na półkę, na której stały dwie pierwsze kartki świąteczne - od Basi i od Gosi. W życiu bym nie przypuszczała, że za pośrednictwem Internetu spotkam tak sympatyczne osoby, które nie żałując ani czasu, ani pieniędzy, chcą sprawić radość u innych. Pamiętacie jeszcze ten post? Jeżeli miałabym wskazać osoby, które potrafią wywołać uśmiech na twarzy innych, to one z pewnością znalazłyby się na tej liście.

Na stoliku leżał wydruk tekstów przygotowanych na wczorajszą Drogę Krzyżową. Pierwsza kartka zawierała imiona i nazwiska lektorów czytających poszczególne stacje. I to właśnie ona rzucały się w moje oczy. Wydarzenia sprzed kilku godzin przesuwały się przed moimi oczami, niczym klatki jakiegoś filmu.

Dochodziła godzina 16:30. Zaczęłam odczuwać niepokój. Czy na pewno wszystko się uda? Czy żadne dziecko nie zawiedzie? No nic, nie ma co panikować, lepiej działać. Wskoczyłam w buty i kurtkę, pogłaskałam trzy razy Puśkę i przekręciłam klucz w drzwiach. Jeszcze na klatce schodowej słyszałam, jak zwierzak rozpaczliwie rzuca się na klamkę. Ale nie, tym razem nie mogłam zawrócić.

Kilka minut później znalazłam się w dobrze znanej mi świątyni. Na górze naprędce stworzony chórek ćwiczył śpiewanie pieśni na nabożeństwo. Tym razem to do nas należała pełna oprawa. Na ołtarzu dojrzałam księdza - opiekuna wspólnoty, który wklepywał w komputer teksty pieśni. Dam głowę, że wszystkie gdzieś są na dysku, ale nie wiadomo gdzie. Jasne, czasami lepiej jest coś dwa razy zrobić, niż ani razu. Nieśmiało podeszłam do niego. "O, super że jesteś" - usłyszałam. - "Dasz radę pilnować dzieciaków, aby wychodziły wtedy, kiedy trzeba?". Myślałam, że wymyślił coś bardziej "dziwnego". Dostałam więc ogólny mikrofon, który miałam podawać poszczególnym dzieciakom oraz egzemplarz scenariusza, jakby ktoś zapomniał. W ostateczności okazało się, że to ja nie wzięłam kartki, ale w moim wieku może mi się to już przytrafić. Powoli dochodziła godzina 17:00, a ja z bijącym ze stresu sercem wyglądałam kolejnych moich lektorów. Trochę uspokoiłam się, kiedy zobaczyłam już wszystkich na swoim miejscu. 

Punktualnie o 17:15 rozpoczęła się kolejna Droga Krzyżowej, której tym razem przyświecała historia Poznańskiej Piątki. Jakoś tak sobie Karolinka kilka tygodni temu umyśliła, że to byłby idealny temat, zważając na 75 rocznicę ich męczeńskiej śmierci. Na napisanie tekstu dla parafialnej scholi nie mam co liczyć, ale dla Oratorium... Poddałam nieśmiało propozycję, która została przyjęta z aplauzem. Tekst powstał dosłownie w dwa wieczory na podstawie życiorysów tych wspaniałych chłopców oraz notatek z przedmiotu zowiącego się historia i archeologia biblijna. W ten sposób historia sprzed wieków splotła się z tą, sprzed 75 lat.

Nie będę oceniać dzieci, bo wiadomo że każde przeczyta dany tekst inaczej. Jedne przeczytały swój tekst na tzw. luziku, innych zjadł typowy stres. Była jedna wpadka - nie wiedzieć czemu ksiądz dał 12 stację dwóm osobom do przeczytania i tym sposobem nie miał kto przeczytać stacji 10(którą nota bene dzisiaj znalazłam w Oratorium). Mogłam awaryjnie wyjść i na spontanie przeczytać o obnażeniu chłopców z różańców podczas rewizji, a następnie wydobycie ich przez nich z koszy(wszak doskonale wiedziałam co napisałam), skończyło się jednak na tym, że w końcu dwa razy zostało przeczytane rozważanie do 12 stacji. Myślicie, że ktoś ze zgromadzonych wiernych się skapnął? Nie sądzę. Innych przewinień nie odnotowałam. 

Mimo wszystko odetchnęłam z ulgą, kiedy ostatnie dziecko skończyło czytać 14 stację. Wiecie, denerwowałam się nie mniej niż inni. Raz - mój tekst, który nie był doskonały. Dwa - pierwszy raz zaangażowaliśmy w coś takiego nasze dzieciaki, które naprawdę są różne. Aż wreszcie trzy - Karolinka po dłuuugim czasie wreszcie czytała coś do mikrofonu. Mówią, że nie da się oduczyć pływania, czy też jazdy na rowerze, ale czytania do mikrofonu i owszem. Wydaje mi się jednak, że mimo tej przerwy połączonej z wadą wymowy, wyszło całkiem znośnie. Pocieszam się tym, że kto chciał zrozumieć, ten zrozumiał. Dzieci też były na medal, nawet mający kłopot z koncentracją M. tego dnia był bez zarzutu. Musimy częściej powtarzać tego typu akcje.

Moje wieczorne rozmyślania przerwał dźwięk komórki oznajmiający nadejście SMS-a. Spojrzałam na nadawcę - kierowniczka scholi, która była na nabożeństwie. Oho - przeszło mi przez myśl - teraz pewnie będzie megakrytyka. A tymczasem przeczytałam, że świetny dobór tematu i tekstu i tylko zabrakło jej na koniec piosenki "Tacy sami jak my". No cóż, nie na wszystko starczyło czasu... Ale tego jej nie odpisałam.
A dla równowagi rozdziału ról we wspólnotach za tydzień czytam tytuły poszczególnych stacji Drogi Krzyżowej podczas nabożeństwa w Wielki Piątek w wykonaniu parafialnej scholi... Chyba powinnam być szczęśliwa, wszak po bodajże dwóch latach przypomniano sobie o Lolku. Lepiej późno niż wcale. A że wcześniej tego dnia będę w Kalwarii Zebrzydowskiej? Nie szkodzi, Karolinka da radę.
Dzisiaj zaś jednoczę się duchowo z rodzinami ofiar tragedii w Świebodzicach oraz wszystkimi, którzy ucierpieli fizycznie lub materialnie podczas wybuchu. Tyle ludzi straciło dorobek całego życia i to tuż przed świętami. I jeszcze jest kilka osób śmiertelnych... Nie wiem, zawsze jak słyszę o tego typu rzeczach, to jakoś żal mi tych ludzi, których dotyka taka tragedia. Może to i głupie, ale widać taka moja natura. Mam nadzieję, że bilans ofiar nie wzrośnie.

454. A mogło być tak pięknie...

Czy to naprawdę już koniec weekendu, a jutro będzie trzeba wracać do codzienności? Chyba tak. A ta najbliższa codzienność zapowiada się bardzo ciekawie. Oto mój rozkład jazdy na najbliższe dwa tygodnie:

Spoczko, bywało gorzej. Jak się sprężę to ze wszystkim dam radę. Bardziej martwią mnie zajęcia późniejsze, bo wiadomo - półkolonie. No nic, jakoś się to załatwi.
Niedawno wróciłam z parafialnych jasełek szumnie okrzykniętych "XI parafialnym koncertem kolęd i pastorałek". Tylko dla mnie koncert to występy różnych wokalistów i zespołów. I tak było przez kilka lat - mieliśmy gości z różnych zaprzyjaźnionych instytucji, były kolędy i pastorałki. Raz były jasełka, ale zaangażowana w nie była cała schola - kto nie występował ten śpiewał kolędy w chórze i nikt nie był poszkodowany. A teraz? Od jakiś dwóch lat to wszystko zatraciło swój świąteczny charakter, a zamieniło się w fuszerkę. Zaproszeni goście? Był jeden zespół - rodzimi "Gołowianie" z kilkoma skocznymi kawałkami. I właściwie tylko to zrobiło na mnie efekt wow! Bo reszta... Niby był parafialny zespół młodzieżowy, ale chyba nie do końca trafili z repertuarem. Za to schola... Gdybym nie miała porównania z zeszłymi latami, to może by to jakoś uszło. I o ile pastuszkowie w miarę realistycznie wszystko zagrali o tyle dzieci grające dzieci... szkoda słów. Jeszcze im dali jakąś pioseneczkę o klockach lego. Ale zapomnieli dać mikrofonu, przez co nie było ich słychać. No i zabrakło dzielenia się opłatkiem, co było dotychczasową kwintesencją tego wszystkiego.

Oj cofa się nasza schola, cofa. I nie tylko ja to zauważam, ale też wielu innych. Szkoda, bo mogło być ciekawie... No i co ja mam napisać do parafialnej kroniki, no co? Życie naprawdę bywa skomplikowane...

411. No i stało się - zrozumieli mnie!

Przed każdym moim publicznym występem odczuwam pewną tremę. "Nic dziwnego, ja też" - pomyśli każdy z Was. Jednak podłoże mojego stresu jest trochę bardziej złożone. Porażenie mózgowe spowodowało u mnie upośledzenie aparatu mowy. Wypowiadane przeze mnie wyrazy nie zawsze są zrozumiałe, szczególnie przez obce i nieosłuchane ze mną osoby, bo przy rozmowie ze znajomymi najczęściej ten problem nie istnieje. Oczywiście staram się mówić jak najbardziej wyraźnie, jednak stres bardzo często robi swoje. Mięśnie twarzy sztywnieją, oddech staje się jakby płytszy, język drętwieje, następuje wzmożone wydzielanie śliny. Spróbujcie w takich warunkach coś powiedzieć. Trudne, prawda?

A mimo to nie rezygnuję z porozumiewania się w sposób werbalnych. Wczoraj na przykład miałam do przeczytania rozważanie na temat Trzeciej Tajemnicy Chwalebnej różańca świętego: „Trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, z Maryją, Matką Jezusa, i braćmi Jego” (Dz 1, 14). Tę scenę dzisiaj znowu mamy przed oczyma jako w pełni aktualną rzeczywistość (…). Wszyscy razem, pasterze i wierni, mamy na modlitwie oczy utkwione w Najświętszej Dziewicy, posłusznej animatorce pierwszego ośrodka wspólnoty chrześcijańskiej, którego przeznaczeniem było rozniecenie światła Ewangelii aż po krańce ziemi i aż do finalnego zamknięcia historii.". Początkowa euforia z powodu otrzymania tekstu została wkrótce zastąpiona przez zwyczajny w świecie strach i myśl: a jeśli jednak mi nie pójdzie? Zatnę się, zabraknie mi tchu? Wszak w kościele będzie trochę ludzi, trochę dzieci. Czy na pewno mnie zrozumieją? A im bliżej było godziny "0", tym większa gula rosła w moim gardle. W dodatku jeszcze nie do końca wydobrzałam z przeziębienia. Minuty wyjątkowo przeciągały się w nieskończoność. Wreszcie nadszedł mój moment. Chwilę wcześniej, odbierając przekazywany mi mikrofon, zrobiłam mały "karambol", ale to już kolejny mój standard. Na szczęście kartki z tekstem daleko nie poleciały - inna sprawa, że obrały sobie kierunek na ławki, a nie na posadzkę przed nimi. Dzięki rodzicom dzieciaków sytuacja została błyskawicznie opanowana, a ja zaczęłam swój popis. Taaa... zacięłam się tylko w trzech miejscach, co mogę uznać za sukces. Wbrew pozorom ten tekst nie jest prosty, ale przy odrobinie dobrych chęci można go ogarnąć. Resztę wieczoru pozostawiam bez komentarza... Kiedy wychodziłam na koniec z zakrystii usłyszałam, jak administrator strony internetowej parafii do której należę mówi do mamy jednej z moich scholowych koleżanek:

- Ty, słuchaj, ta wasza Karolina nieźle się wyrobiła w czytaniu. Bez problemu rozumiałem co mówi na rozważaniu różańcowym...

- Wiesz, Lolka idzie zrozumieć, jeżeli tylko się chce. Chociaż ja ją zawsze rozumiem...

Znaczy się wszystko poszło dobrze. A swoją drogą kto to widział obgadywać kogoś tuż za plecami. Chociaż pewnie nawet nie wiedzieli, że już wyszłam.

Zaś dzisiaj wygłaszałam na polityce turystycznej i rekreacyjnej na temat euroregionu. Tutaj akurat sama zgłosiłam się do tego zadania, ponieważ nie było ku temu chętnych. A brak referatu = wejściówka na zajęciach z danego tematu. Wejściówka była, ponieważ drugiego referenta zabrakło. Ale przynajmniej nie z tematu euroregionów. Zaskoczyła mnie postawa wykładowcy, który tuż przed moim wystąpieniem poprosił wszystkich o spokój i uwagę, ponieważ koleżanka ma problem z wymową. No i jeszcze trochę jestem przeziębiona, co też wpływa na głos. Prawda jest taka, że to, czego nie dopowiedziałam, moi koledzy i koleżanki mogli sobie wyczytać z prezentacji. Nie jestem zwolenniczką wklejania do nich wszystkiego jak leci, ale najważniejsze informacje z pewnością się na niej znalazły. No i z twarzy innych było widać, że są zaciekawieni. A przynajmniej dobrze to udawali. W kryzysowych momentach kierowałam wzrok na moje kumpele. Z D. doszłyśmy do tego, że porozumiewamy się bez słów. Dzięki nim nie uciekłam z sali przed końcem referatu. Na koniec zostałam nagrodzona brawami. Zaś po zajęciach wszyscy zgodnie uznali, że było wspaniale. Nie powiem, trochę podbudowali tym moją samoocenę, która jest jaka jest. A przede wszystkim udowodnili, że da się mnie zrozumieć. A i ja powoli zaczynam w to wierzyć...

205. Bijąc się z własnymi myślami...

Siedzę od dwóch dni nad scenariuszem szkolnej akademii na rocznicę wyboru Karola Wojtyły na papieża, połączonej z obchodami XV Dnia Papieskiego. W tym roku hasło Dnia Papieskiego brzmi bardzo wymownie - "Jan Paweł II - patron rodziny". Trzy lata temu, w 2012 roku, hasło brzmiało prawie tak samo: "Jan Paweł II - papież rodziny". Z tej okazji osobiście napisałam scenariusz przedstawienia przedstawiający widzom powiązania rodzinne Karola Wojtyły. Dwanaście stron napisanych czcionką 18, czterdzieści sześć tekstów do rozdzielenia. Teksty zostały tak napisane, że w razie potrzeby można rozdzielić je na jeszcze drobniejsze fragmenty, zaś wiersze bez problemu dzielą się na strofki.

W placówce jest siedemnaście klas o różnej liczbie uczniów w zależności od charakteru schorzenia uczęszczających do nich dzieci. W przypadku klas z uczniami niepełnosprawnymi ruchowo liczba ta nie przekracza 12 dzieci, klas z osobami z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim - 16 uczniów, w stopniu umiarkowanym zaś 8 uczniów. Oczywiście powyższe liczby nie są maksymalną ilością uczniów uczęszczających do danego oddziału, bowiem klas drugich szkoły podstawowych jest na przykład 3, trzecia gimnazjum jest jedna, zaś pierwszej gimnazjum wcale nie ma. Gimnazjum jednak nie bierze udziału w akademii z okazji wyboru papieża-Polaka, oni wykazują się w kwietniu na rocznicy jego śmierci. Nie licząc dzieciaków śpiewających w szkolnym chórze. Zostaje mi więc trzynaście klas, średnio po 14 uczniów. Razem daje mi to około 182 uczniów, którzy mogą wziąć udział w akademii. 182 ludzi na 46, może trochę ponad 50(jak całość jeszcze bardziej podzielę oraz coś jeszcze dodam) tekstów. Oczywiście, kilka osób nie przyjdzie, bo coś tam, nie wszyscy też przeczytają tekst, choćby był nie wiem jak był króciutki - tutaj mam głównie na myśli pierwszaczków. Ale dla kilku z nich będę miała zadanie :). Czyli muszę liczyć na około 100 potencjalnych kandydatów do czytania. 100 na 50 - na jednego ucznia teoretycznie przypada pół tekstu. 

Tak bym chciała, aby każde dziecko mogło się wykazać podczas występu. Muszę pamiętać, że są to dzieci najczęściej z problemami, które uniemożliwią im wykazanie się w innej instytucji. No bo kto da dziecku z problemem z wymową jakąś rolę? Co więcej, umyśliłam sobie, aby kilka dzieci, nie koniecznie potrafiących mówić, zaangażować w występ, poprzez np. przejście z zapalonym zniczem albo różami, kiedy będą czytane fragmenty o śmierci bliskich Karola Wojtyły, niektórzy mogę też pokazywać poszczególne osoby będące członkami rodziny Jana Pawła II na dużym drzewie genealogicznym. Nie wiem, najwyżej będę myśleć nad jeszcze innymi rozwiązaniami tego problemu.

Paradoksalnie nie powinnam mieć tego typu dylematu, zważając na fakt, że w scholi parafialnej raczej traktują mnie tak, jakby mnie nie było. Pewnie o przeczytaniu czegoś 16 października mogę sobie tylko pomarzyć... Ale ja nie mogę myśleć tymi samymi kategoriami co schola, w ten sposób daleko nie zajdę. Muszę bardziej stawiać na dzieci, niż na swoje sympatie, tak, aby jak najmniej z nich czuło się pokrzywdzonych. Wiem, że nie uszczęśliwię wszystkich, wiem, że przydzielając rolę wielokrotnie pokłócę się sama ze sobą, że dałam ten tekst temu, a nie tamtemu, że nie podzieliłam jakiegoś wystąpienia na jeszcze mniejsze partie. Ale z drugiej strony, nie możemy przecież wystawiać jednej akademii kilka godzin...

Czasami zastanawiam się, czy nauczyciele nie mają lepiej... Bo oni mogą nagrodzić daną rolą swoich ulubieńców. A ja jako zwykły wolontariusz staram się traktować wszystkich na równi bez względu na ich schorzenia, czy stopień upośledzenia umysłowego. To trudne, ale przy odrobinie dobrych chęci możliwe. W dodatku doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że prawdopodobnie i tak nie zobaczę efektu końcowego, bo po prostu będę na wykładach na uczelni... Będę się więc denerwowała, czy wszystko idzie tak, jak powinno.

Czemu to życie jest takie skomplikowane?!