2443. Piękny to był weekend

Idąc do mojego Emaus 

Dzisiejsza droga do Emaus,

nie wiedzie przez cichą, wiejską drogę.

Dzisiejsza ludzka droga do Emaus,

jest pełna bólu, krzyku, hałasu.

Kroczy ktoś za mną, kroczy przede mną,

anonimowy człowiek wśród tłumu.

Nie widać ran na jego kończynach,

ukrytych w butach, za długich rękawach.

Mogę nie wiedzieć, że Ty jesteś ze mną,

w ciele nędzarza, bogacza, dziecka.

Lecz wiem, że zawsze rozpoznam Ciebie,

po połamanym sycącym Chlebie.

Raz w roku, od pewnego czasu jest to ostatni weekend września, członkowie ruchu "Wiara i Światło" Prowincji Południowej spotykają się w Hałcnowie (dzielnica B.-B.), gdzie przez trzy dni uczestniczą w rekolekcjach. Jednak Harcnów to nie tylko rekolekcje, ale też poznawanie nowych osób, nawiązywanie znajomości, rozmowy, wymiana doświadczeń, a nawet planowanie całego roku formacyjnego.

Propozycja wyjazdy na spotkanie pojawiła się na pierwszym spotkaniu "Rafałków" na początku września. Ogólnie o samych spotkaniach i słyszałam, i oglądałam z nich zdjęcia, ale nawet nie marzyłam, że już po kilku miesiącach obecności we wspólnocie otrzymam propozycję wyjazdu na tegoroczne zgromadzenie. Podobno w dowód uznania za dojazdy i zaangażowanie w rozwój grupy. Nawet nie wiecie, jak mi się zrobiło ciepło na sercu, że ktoś zauważył moje zaangażowanie. Więcej, postanowił je wyróżnić. A przecież mogli zaproponować to komuś innemu. Co prawda w jego trakcie wypadały moje urodziny, ale spokojnie mogłam je poświęcić. W końcu nie pierwszy raz. I zapewne nie ostatni. Pamięta ktoś moje 24 urodziny na wycieczce m.in. w Budapeszcie? We wcześniejsze, 21, byłam na pogrzebie sąsiada. Albo 30, podczas których pomagałam w organizacji Górskiego Biegu Frassatiego? Bądź kolejne, gdzie sama biegłam w górę? Cóż więc wobec tego był wyjazd na spotkanie rekolekcyjne? Nawet jeżeli miałam na nim pilnować innych osób.

Wytypowani członkowie wspólnoty wyjechali z Wadowic wraz z koordynatorką. Mnie się jednak nie opłacało do nich jechać, tym bardziej, że z K-c mam w miarę dobre połączenie do B-.B., a na miejscu po prostu musiałam przesiąść się w autobus do Czechowic - Dziedzic i wysiąść na odpowiednim przystanku. Oczywiście potem okazało się, że mogłam dogadać się ze wspólnotą z J-na, która też jechała na spotkanie, ale po pierwsze nie chciałam, robić rozgardiaszu, a po drugie - Wadowice miały do ogarnięcia i dekorację, i zawiązanie wspólnoty, dobrze więc było być wcześniej, wszystko przygotować i omówić szczegóły. "Dominki - bis" przyjechały "na gotowe", więc technicznie byłoby to trudne.

No właśnie, nad tą dekoracją dyskutowaliśmy od wakacyjnego obozu w Zawoi. Nawet nie wiecie ile godzin spędziliśmy w naszym kadrowym pokoju i wymienialiśmy się naszymi pomysłami. Każdemu spotkaniu towarzyszy inne hasło przewodnie, w tym była to Droga do Emaus. Efektem wymiany naszych pomysłów była droga przez środek sali konferencyjnej, na której znajdowały się gałęzie, szyszki i kamienie, a także drzewo figowe, z Emaus w tle. Do naszej czwórki przedstawicieli  "Rafałków" należało przypięcie plakatu oraz ułożenie drogi. Trochę było przy tym zabawy, ale efekt końcowy przerósł nasze, a na pewno moje, najśmielsze oczekiwania. 

Kiedy przygotowywaliśmy wszystko na wieczorne powitanie wspólnot wchodzących w skład prowincji, te powoli zaczęły się zjeżdżać. Nie będę ukrywała, że "Dominki-bis" były zaskoczone moją obecnością, ale tak to już jest, gdy należy się do 2 wspólnot. Oficjalnie przyjechałam jaki "Rafałek" i tego się trzymałam.

Można powiedzieć, że wyszłam na tym na przysłowiowy plus. Na początku spotkania przypomnieliśmy sobie fragment Ewangelii św. Łukasza opowiadający o spotkaniu uczniów idących do Emaus z Jezusem. Dosłownie na kilka chwil przed zawiązaniem wspólnoty dostałam propozycje przeczytania tego fragmentu. Serce zabiło mi mocniej, bo oto przypomniały mi się te wszystkie lata w mojej parafii, zwłaszcza ostatnie, gdzie odsuwano o mnie od wielu rzeczy. A tu już od razu takie wyróżnienie. Wiecie, starałam się, aby wszystko poszło jak najlepiej, ale emocje chyba wzięły górę.

Cieszy mnie jednak to, że mimo niedoskonałości wielu uczestników spotkania było pod wrażeniem i mi gratulowało po całym powitaniu. Pamiętacie, jak rok temu pisałam, że Bóg ma dla nas zawsze piękne prezenty? Dla mnie to był taki Jego prezent urodzinowy. Prezent za który jestem wdzięczna i Jemu, i tym, którzy uwierzyli, chociaż nie widzieli.

Tymczasem zawiązywanie wspólnoty trwało w dalszym ciągu. Z prowadzącą je panią A. wymienialiśmy się wzrokiem w kluczowych momentach, kiedy w programie przewidziana była jakaś pieśń puszczana z pliku na komputerze. Na jednej z nich, "Drodze do Emaus", wspólnoty miały napisać na porozstawianych na krzesłach listkach, swoje nazwy.

Na innej, bardziej już znanej "Wśród tylu dróg", wyczytywana wspólnota przechodziła prze drogę, każdy jej członek podnosił z niej jedną rzecz, a następnie jej przedstawiciel zaczepiał listek na wspomnianym drzewie figowym.

Tutaj za bardzo nie wiedziałam co robić, czy iść tylko z "Rafałkami", czy może też z "Dominkami-bis". Jednak dałam sobie spokój ze wspólnotą z J-na, co jej koordynator skomentował bez słów wzrokiem i gestami. Z drugiej strony nie chciałam robić zamieszania, zwłaszcza że pilnowałam piosenki, i przeszłam drogę do Emaus tylko z "Rafałkami".

Na koniec "zawiązania wspólnoty" opanowaliśmy scenę w celu zrobienia sobie wspólnego, pamiątkowego zdjęcia.

Następnie przeszliśmy na górę do kaplicy, w której odbyła się Msza święta. Nieśmiało, z obawą, poszłam do kapelana prowincji z legitymacją ministrancką w dłoni, albą i cingulariami w worku oraz pytaniem, czy zgodzi się na moje posługiwanie pdoczas Mszy świętej. Już na legalu, bo ostatnnio to jeeszcze ebyłam w fazie kandydatury. Ku mojemu zaskoczeniu zgodził się bez marudzenia. A potem jeszcze doszedł jeden z uczestników spotkania, Dawid, a więc podzieliliśmy się obowiązkami przy ołtarzu na dwoje. Teoretycznie jeszcze koordynator "Dominków-bis" miał służyć, ale machnął ręką i poszedł na kościół. Nam poszło w miarę sprawnie - nawet główny koordynator prowincji był zachwycony. A ja byłam zachwycona z Dawida. I trochę z kapelana, że się nie guzdrał np. z kazaniem.

Końcowym elementem pierwszego dnia spotkania była wspólna modlitwa wieczorna prowadzona przez jedną z przybyłych wspólnot. Ja jeszcze na chwilę zostałam po niej w kaplicy, żeby zmówić nieszpory oraz kompletę z tego dnia. Dnia, który z jednej strony był męczący, ale z drugiej emocje z nim związane jeszcze na długo nie pozwoliły mi spokojnie zasnąć.

Nazajutrz wstałam już o godzinie 6:30, chociaż modlitwa poranna przewidziana była godzinę później. Szybko się ubrałam i najciszej jak tylko mogłam, udałam się do kaplicy, która była jeszcze pusta. No bo wiecie, oprócz jutrzni i "Margaretki" musiałam jeszcze podziękować Komuś za te 36 lat życia. W zasadzie nie spodziewałam się pod tym względem niczego szczególnego, zwłaszcza że nikomu nie mówiłam o urodzinach. Ot, dzień jak co dzień, nic szczególnego, chociaż Ci najbliżsi przyjaciele dzwonili albo pisali SMSy.

Wkrótce pojawił się i kapelan. Poszłam na zakrystię z zapytaniem, czy potrzebuje jakiejś pomocy. Coś tam pobuczał pod nosem, a z tonu głosu można było wywnioskować, że coś mu nie grało. Jeszcze poprzedniego dnia wieczorem wyciągał monstrancję, wiedziałam więc, że będzie wystawienie i przydałby się welon dla księdza. Nawet szybko go zlokalizowałam i zatargałam na kościół. Kiszka wyszła z dzwonieniem podczas błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem, ale tu już była lekcja dla mnie.

Po porannej modlitwie było śniadanie, na które zbiegliśmy na dół. Jeszcze na schodach odpisywałam na pierwsze SMSy z życzeniami bojąc się, że potem nie będzie już na to za bardzo czasu. Trochę spóźniłam się na posiłek, przez co nie udało mi się siąść z "Rafałkami". Wylądowałam więc przy stole z częścią "Dominków-bis", którzy logicznie zaczęli mnie wypytywać, jak się dostałam na spotkanie. Z kolei przedstawiciele innych wspólnot próbowali się dowiedzieć, z jakiej ja jestem. To dosyć skomplikowane - jak przyznał kapelan i pan Kubusia. Jak całe moje życie - przemknęło mi przez myśl. Ale dobra, nie wiedzieli, że będę, i to z Wadowicami, więc przymykam na to oko.

Po śniadaniu był czas na kawę, herbatę i przywiezione ciasto. Tutaj moim skromnym wkładem były babeczki waniliowe z rozpuszczoną w środku czekoladą. Chyba były dobre, bo w niedzielę już ich nie było. Okoliczności sprzyjały rozmowom między uczestnikami spotkania. W tym czasie kilka osób, w tym ja, rozkładało już zastawę na obiad. Chociaż gdzieś z boku też miałam swój kubek, który dostałam przy błogosławieństwie LSO, z ciepłą, parującą herbatą. 

O godzinie 10:00 rozpoczęła się druga część "zawiązania wspólnoty". Zupełnie nieoczekiwanie przypadło mi w udziale zapalenie wspólnotowej świecy. Tym razem każdy z nas szukał w sobie swojego spotkania w Emaus. Zastanawialiśmy się też co nam dają nasze wspólnoty. Aż zapytałam się pani A., czy mam pisać o jednej, czy o obydwóch. Takim przerywnikiem było zatańczenie do piosenki lednickiej "Ojcze prowadź mnie". Aż miło było patrzeć, jak ci wszyscy zgromadzeni bawią się wspólnie w jednym rytmie.

Przed Mszą zaplanowano jeszcze dwa warsztaty. Jeden z nich był muzyczny i ćwiczyliśmy na nim pieśni, które miały być śpiewane podczas Mszy świętem w sobotę i w niedzielę. Wiele z nich znałam, głównie z czasów, kiedy śpiewałam w parafialnej scholi. Ale niektóre pieśni były dla mnie nowe, toteż cieszę się, że mogłam je poznać, a kto wie, może nawet je kiedyś wykorzystam. Drugi warsztat dotyczył tego, w jaki sposób przeprowadzić w parafii "Dzień dzielenia i głoszenia". Jako przykład służyły takie dni przeprowadzone przez "Dominki-bis" oraz "Barbórki". Mogliśmy poznać teoretyczne założenia projektu, a także obejrzeć scenki, jakie zostały przedstawione w ramach tych dni. Dobrze by było przeprowadzić takie coś w Wadowicach, na razie jednak nie mamy ku temu warunków.

Centralnym punktem dnia była Eucharystia, którą przewidziano na godzinę 12:00. Teoretycznie, bo poprzedziła ją cała seria niefortunnych zdarzeń, takich jak np. poszukiwanie wina mszalnego po całym domu rekolekcyjnym. Albo mega spóźnienie kapelana. Może gdyby się nie spóźnił, to wino byłoby szybciej, a kielich czekałby na ołtarzu. Tymczasem przed ofiarowaniem na szybko szukałam kielicha na zakrystii (byłam przekonana, że skoro go nie ma, to idzie niesiony w darach), ale i tak się nie popisałam, bo przynisłam go bez palki i korporału (kapelan mówił tylko o kielichu). Atmosfera sie posypała i tylko zespół muzyczny robił dobrą minę do złej gry.

W nieco bojowych nastrojach poszliśmy na obiad. Przynajmniej zespół liturgiczny. I chyba koordynatorka "Rafałków" wyczuła, że coś jest nie tak. Na szczęście nie drążyła tematu. Po posiłku ponownie był czas na kawę/herbatę, ciasto i rozmowy. A także na posprzątanie po posiłku i przygotowanie miejsca na kolację. Tak nam to szybko poszło, że teraz już na spokojnie mogłam usiąść z innymi przy stole z kubkiem herbaty w jednej ręce i kokosankami w drugiej. W dalszym ciągu nie zdradzałam się z urodzinami, za to chętnie starałam się włączać do rozmowy. Co prawda z dwa razy wychodziłam odebrać telefon komórkowy, ale szybko starałam się też wracać.

Na 15:00 zaplanowana była konferencja, na której kapelan podzielił się z nami swoimi rozważaniami na temat drogi uczniów do Emaus i spotkania się z Jezusem. W tych rozważaniach towarzyszył mu obraz przedstawiający tą scenę. Widniały na nim dwie postaci oraz dwie wyciągnięte ręce trzymające przełamany chleb. Samego Jezusa nie było widać - całość była namalowana z perspektywy zmartwychwstałego Pana. Kapłan podkreślił w konferencji konieczność rozmowy z drugim człowiekiem, to że jasność zawsze zwycięży nad ciemnością oraz to, że nasze dłonie mogą nieść innym albo smaczny chleb, albo kamień niosący ból. Aby to podkreślić przyniósł ze sobą kawałek półki oraz głaz z gór, w których zginęła jego znajoma. Jednocześnie porównał sytuację z obrazu z sytuacją dziejącą się podczas każdej Mszy - na obrazie jest Jezus - chleb - uczniowie, to chleb prowadzi uczniów do Jezusa. Na Mszy z kolei pomiędzy kapłanem a wiernymi, w momencie przeistoczenia, jest zawsze Pan Jezus.

Po konferencji z kolei podzieliliśmy się na podzespoły, tak jak jesteśmy podzieleni w prowincji, po czym udaliśmy się do osobnych pomieszczeń porozmawiać na temat tego co się u nas działo z koordynatorami regionów. Na szczęście Wadowice i Jaworzno należą do jednego regionu (oprócz tego jeszcze "Barbórki" i "Żarki", więc i wilk był syty i owca cała. Podczas takiego mniejszego spotkania można na spokojnie opowiedzieć o tym, co się przez ostatni czas zrobiło we wspólnotach, jak wyglądały wakacje i jakie mamy plany na następny rok formacyjny. To też była dobra okazja do wymienienia się pomysłami na rozwój wspólnoty.

Przed kolacją zaplanowano jeszcze warsztaty plastyczne, podczas których przygotowywaliśmy aniołki z makramy. Myślę, że tym samym zamknęliśmy dotychczasowy rok formacyjny, któremu "towarzyszyli" Aniołowie Stróżowie. Z kolei po posiłku odbyła się dyskoteka, podczas której przez blisko dwie i pół godziny szaleliśmy na parkiecie. 

Takim akcentem, który ją zakończył było świętowanie 40 urodzin jednego z uczestników spotkania. Było więc gromkie "Sto lat", tort oraz życzenia.

Dzień zakończyliśmy modlitwą, podczas której każdy przez chwilę trzymał w dłoniach kamień i chleb. Mógł więc podziękować Bogu za to, co było dobre oraz/albo przeprosić za to, co mu się nie udało. Na koniec odśpiewaliśmy wspólnie "Apel Jasnogórski", po czym udaliśmy się do pokoi na spoczynek.

Niedziela był ostatnim dniem naszego pobytu w Hałcnowie. Podobnie jak sobota, także i ona została rozpoczęta wspólną modlitwą w kaplicy, którą prowadziły "Dominki-bis". Tym razem kapelan sam poprosił mnie przy wejściu o przygotowanie welonu do adoracji. Dzwonienie dzwonkami podcczas błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem to była już moja własna inicjatywa, której nikt nie skrytykował. A nawet podczas śniadania wielu ludzi mi mówiło, że ładnie służę do Mszy. Służe jak potrafię i na ile potrafię. Wiadomo, że nie wszystko będzie idealnie, ale...

Po śniadaniu było sporo czasu wolnego, a więc można było i kawę/herbatę wypić, i porozmawiać, i przygotować stoły na obiad, i spakować się. Ja zaś nauczona doświadczeniem poprzedniego dnia udałam się do kaplicy, aby przygotować ołtarz do Mszy świętej.

Wcześniej jednak jeszcze raz udaliśmy się na salę konferencyjną, gdzie prelegent jednej z krakowskich wspólnot opowiedział nam o kryzysie wspólnoty w kontekście uczniów zmierzających do Emaus i ich spotkania z Jezusem. Ponieważ o samym kryzysie miałam sporo na studiach, to nie usłyszałam czegoś, z czym nie zetknęłam się wcześniej. Puenta jest taka, że kryzys jest wpisany w funkcjonowanie wspólnoty, czy to rodzinnej, czy każdej innej, czy też dotyczy on naszej własnej wiary lub tożsamości. Pytanie jest tylko, czy będzie on konstruktywny, zmierzający do powstania czegoś nowego, nowych rozwiązań i poszukiwań, czy też destrukcyjny, a więc niszczący to, co jest.

Drugim panelem było sprawozdanie z działalności prowincji za ostatni rok formacyjny. Mogliśmy przypomnieć sobie jakie wyjazdy i wspólne pielgrzymki przeżyliśmy, w których wspólnotach były wybory koordynatorów oraz zapoznać się z kierunkiem działalności Rady Prowincji.

Tym co wieńczyło nasz pobyt w Hałcnowie, oprócz obiadu, była niedzielna Eucharystia. Z powodu przedłużenia się poprzednich punktów programu była ona nieco opóźniona. Na szczęście nikt już nie szukał wina po całym domu rekolekcyjnym, ani kluczyków do tabernakulum. Co prawda była mała scysja z kapelanem, ale finalnie rozeszła się ona po kościach. Podobnie jak dzień wcześniej w trójkę posługiwaliśmy przy ołtarzu, dzieląc się zadaniami przy nim.

Wygłoszone kazanie dotyczyło naszego posłuszeństwa i nieposłuszeństwa odnośnie składanych deklaracji i obietnic Bogu i innym ludziom. To tak odnośnie Ewangelii mówiącej o dwóch synach, których wysłał do pracy w winnicy. Jeden powiedział, że pójdzie, lecz nie poszedł, a drugi wręcz odwrotnie. Czasami jest tak też z nami, dlatego nie zawsze warto obiecywać różne rzeczy.

Na koniec Mszy każdy uczestnik spotkania otrzymał od koordynatora prowincji kromkę chleba z życzeniem, aby był dla innych tak samo dobry, jak świeżo wypieczony chleb.

Po obiedzie nastał czas naszego wyjazdu. Jak można się domyśleć, pożegnaniom i wzruszeniom nie było końca. Przy okazji koordynatorka "Rafałków" załatwiła mi podwózkę do domu z koordynatorem "Dominków-bis", który na nockę z soboty na niedzielę musiał wrócić do domu. Ale za to była jego żona, też koordynatorka wspólnoty. Nota bene tylko pan Kubusia wiedział o moich urodzinach. No, prawie, bo internet powiadomił o tym główną świecką koordynatorkę krajową, która formalnie związana jest z "Dominkami", a potem poszło to dalej. Skutek był taki, że kiedy przyjechał zrobiło się dość tajemniczo. Oczywiście nie spodziewałam się niczego, bo przecież urodziny były dzień wcześniej. Bardziej obstawiałam rocznicę ślubu naszego wspólnotowego małżeństwa niewidomych, które też było na spotkaniu. Dopiero kiedy koordynatorka wspólnoty zaczęła przemówienie dotarło do mnie, że to o mnie mowa.

To była kameralna "uroczystość" (w tamtym momencie na terenie ośrodka zostały tylko "Dominki", kapelan i główny koordynator prowincji), ale bardzo miła. I tutaj były życzenia od całej siódemki osób, jak też drobny upominek. A że zupełnie się tego nie spodziewałam, to moja radość, ale też i wdzięczność, była tym większa. 

Jak można się domyśleć, wyjazd był jak najbardziej udany. Trochę mi przypominał Oratoriady, na które jeździłam dekadę temu. Był bowiem czas i na modlitwę, i na integracje, i na świętowanie, i na rozwój. Myślę, że z samego opisu można wywnioskować jak intensywny i bogaty był program spotkania. Na nudę właściwie nie było czasu. Cieszę się też, że złożono mi propozycję wyjazdu, chociaż jestem członkiem "Rafałków" chyba z najmniejszym stażem. A na pewno jednym z takich. Cieszę się z możliwości odczytania fragmentu Ewangelii podczas "Zawiązania wspólnoty" i w ogóle z przynależności do wspólnoty. Właściwie to do dwóch wspólnot. Jak to skomentował kapelan? "Tego jeszcze nie było w prowincji". Heh, ktoś musiał być tym pierwszym oszołomem, prawda?

Delegacja "Rafałków" bez koordynatorów wspólnoty

2435. "Dominki-bis" też wystartowały

 W tym roku tak się dobrze złożyło, że spotkania inaugurujące kolejny rok formacyjny w wadowickiej i jaworznickiej wspólnocie "WiŚ": miały miejsce tydzień po tygodniu, a więc mogłam na spokojnie wziąć udział i w jednym, i w drugiej. A nawet upiec coś słodkiego (po trochu to było moje ciasto urodzinowe) do zjedzenia na drugie ze spotkań. Tym razem debiutowałam "cyganką" upieczoną według przepisu z tej strony. Znowu była nutka niepewności, czy wszystko wyjdzie tak jak ma być, ale poza trochę krzywym biszkoptem (czego pewnie nikt nie zauważył) chyba było ok. Tym bardziej, że jedyne recenzję, jakie zebrałam to "niebo w gębie", "prosimy o więcej". Miło mi, ja nie mogę jeść takich ciast, niech chociaż inni mają radochę.

Pewnym wyzwaniem logistycznym było przewiezienie ciasta do J-na komunikacją miejską, ale przecież dla chcącego nic trudnego. A uśmiechy na twarzach zrekonpensowoały mi wszelakie trudy tego przedsięwzięcia.

Spotkanie "Dominków-bis" zaczęło się tradycyjnie o godzinie 15:00. Jak w większości przypadków, także i teraz, rozpoczęła je Mszą święta w podziemiach jaworznickiej kolegiaty. Co prawda nie została ona odprawiona przez nowego kapelana naszej wspólnoty, który w tym samym czasie udzielał ślubu w "górnym kościele", ale był poprzedni i też było dobrze. W ramach kazania przybliżył nam etapy przebaczania innym ludziom, ale też sobie samym (to tak w nawiązaniu do tego, ile razy mamy przebaczyć drugiemu człowiekowi). A po Mszy podziękował pani Kubusi i mnie za posługiwanie przy ołtarzu. 

Po zakończonym nabożeństwie udaliśmy się do salki katechetycznej, gdzie świętowaliśmy urodziny i imieniny wrześniowych jubilatów. A, że jedna osoba kończyła 35 lat, czyli miała okrągły jubileusz, to świętowanie nabrało jeszcze bardziej uroczystego charakteru. Przybył też nowy chętny do wstąpienia do naszej wspólnoty, co wszystkich bardzo ucieszyło. 

Po części przeznaczonej na świętowanie i rozmowy (znowu głupiałyśmy z Roxi, jak na obozie) przyszedł czas na część formacyjną. A ponieważ zeszyty formacyjne jeszcze nie dotarły, poświęciliśmy ją na wspomnienia z naszego obozu wspólnotowego i w ogóle z wakacji. Tym, którzy nie byli, opowiedzieliśmy jak było i co robiliśmy, była też prezentacja miltimedialna ze zdjęciami z tych 9 dni. Z kolei te osoby, kktóre nie pojechały na obóz opowiedziały, co one robiły podczas wakacji tak, aby i ich nie wykluczać z zabawy. Zaśpiewaliśmy też wspólnotową piosenkę, którą tak polubiliśmy na obozie.

W sumie szybko zleciały nam te trzy planowe godziny przeznaczone na spotkanie. Miło było zobaczyć znajomych ludzi. Z niektórymi nie widzieliśmy się miesiąc, a z innymi od czerwca, albo i dłużej. Jedyne co mnie zastanawia to to, że koordynator nie wspomniał nic o spotkaniu w Bielsku-Białej pod koniec września. Wiecie, zaczynam się zastanawiać, czy ono faktycznie jest dla wszystkich, czy tylko dla rady prowincji i koordynatorów. Najwyżej zadzwonię do koordynatorki "Rafałków" i się dopytam jak to jest.

2428. Nasze pierwsze rafałkowe spotkanie

Rozpoczęliśmy kolejny, 37 już rok działalności wspólnoty Rafałki działającej w papieskim mieście. Bardzo się cieszę, że kilka dni wcześniej dostałam od koordynatorki SMS-a z informacją o spotkaniu. Oczywiście jest grupa na Whatappie, ja jednak nie mam tej aplikacji. Wiem, że z nią żyłoby mi się łatwiej i prościej, ale... Dlatego jestem tym bardziej wdzięczna za pamięć o mnie i za to, że komuś w ogóle chce się do mnie w takiej sprawie pisać. Może dlatego tym chętniej udałam się w trzygodzinną podróż, której celem było spotkanie z moimi nowymi znajomymi.

Spotkanie rozpoczęliśmy od poczęstunku przy wspólnym stole, co sprzyjało przełamaniu pierwszych lodów. Większość z nas jest jednak nieśmiała i potrzebuje trochę czasu, aby się oswoić i przyzwyczaić do nowych osób, a także do tych, których nie widzieqli przez dłuższą chwilę. To też czas na dotarcie dla tych, którzy się spóźniają.

Drugim punktem naszego spotkania było spotkanie ściśle formacyjne. Ponieważ jeszcze nie wydano tegorocznych "Drogowskazów", tj. międzynarodowych zeszytów zawierających propozycje scenariuszy spotkań na każdy miesiąc, miało ono raczej luźny charakter. Głównie opowiadaliśmy o naszym obozie w Zawoi, ale też swoimi pobytami na wakacjach dzielili się z nami ci, którzy na nim nie byli. Były też luźne rozmowy oraz "ogłoszenie duszpasterskie" dotyczące rekolekcji dla prowincji, które odbędą się w ostatni weekend września. O samych rekolekcjach słyszałam podczas oboozu, ba, nawet wymyślałam dekoracje, bo to na Rafałki spadło jej przygotowanie. Ale żeby na nie jechać... Tymczasem koordynatorzy chcieli nagrodzić moje zaangażowanie we wspólnotę (przesada, naprawdę) i zaproponowali mi udział w nich. Tak z automatu zgodziłam się, chociaż z tyłu głowy miałam, i w sumie dalej mam, pełno wątpliwości. Na koniec solenizanci z września otrzymali życzenia i drobne, symboliczne upominki.

Ostatnim punktem spotkania była Msza święta w papieskiej bazylice. Jak w większości przypadków, także i teraz, byliśmy dołączeni do grupy pielgrzymów, którzy też mieli w tym czasie Eucharystię. Wyniknął z tego mały zgrzyt, ponieważ i my i oni byliśmy przygotoowani na jej oprawę. Finalnie oni mieli czytania, a my Modlitwę Wiernych oraz procesję z darami. My już byliśmy przyzwyczajeni do takiego stanu rzeczy, ale ci pielgrzymi to widać było, że nie bardzo. Po Mszy serdecznie pożegnałam się ze wszystkimi, jednocześnie ciesząc się, ze spotkania z niektórymi z nich w końcówce września. Jeszcze nie ruszyłam do domu, a już nie mogłam się go doczekać... To będzie dobry rok, czuję to po kościach.

Mnie tylko pozostaje nadzieja, że spotkania "Rafałków" nie będą się zbytnio pokrywać ze spotkaniami "Dominków - bis". Oczywiście w minionym roku kilka spotkań było w jednym dniu, i musiałam kombinować tak, że z "Rafałków" wychodziłam wcześniej, łapałam busa do Krakowa, potem pociągiem do Jaworzna, autobusem pod kolegiatę, w której były spotkania i spóźniona na nie docierałam. Ale wolałabym jednak, aby jak najwięcej takich spotkań było w osobnych terminach. Mam nadzieję, że będzie dobrze. Nie no, będzie, przecież innej opcji nie ma.

2412. W jak wspólnota

Czasami myślę, że zbyt intensywnie. Jak choćby wtedy, gdy dwa dni przed zakończeniem pierwszego obozu w Zawoi za nic nie mogłam wykombinować, w jaki sposób mam dojechać samodzielnie na drugi obóz nad jezioro Wilcze. Ale tak to już jest, kiedy jeden wyjazd kończy się dokładnie w tym samym momencie, co rozpoczyna drugi. Finalnie z Zawoi wracałam dzień wcześniej, ponieważ tak było prościej pod względem logistycznym. Tym sposobem i wilk był syty i owca cała.

Na obu obozach bardzo mi się podobało. Niby organizowane przez wspólnoty o takich samych podstawach, a jednak różne od siebie. Pierwszy z nich organizowany był przez wadowickie "Rafałki". Pisałam Wam o przygotowaniach do niego w poprzednich postach. Dla mnie osobiście był to bardzo intensywny okres 9 dni. Po pierwsze, 7 uczestników jechało bez opiekunów, a skoro jestem w tzw. "normie intelektualnej" to z automatu wskoczyłam do grupy koordynatorów wyjazdu, mimo tego, że byłam i najmłodszym stażem, i najmłodszym wiekiem uczestnikiem wyjazdu.. Innymi słowy pomagałam paniom moderatorkom w opanowaniu grupy oraz obsłudze komputera. Przy okazji zostałam prywatną opiekunką Jaśka - skubaniec nie chciał chodzić z nikim innym za rękę tylko ze mną, to samo ze spędzaniem wolnego czasu... A po drugie, tak jak pisałam wcześniej, miałam do przygotowania przedstawienie grupie wezwania z modlitwy "Ojcze Nasz" - "Bądź wola Twoja, jako w Niebie tak i na ziemi". Była krótka prelekcja, były przykłady trudnych  sytuacji, z którymi każdy z nas musiał się w życiu zmierzyć, była nawet piosenka z rorat 2021 z "Małym Gościem Niedzielnym". I chyba jakoś to poszło. Mam oczywiście kilka punktów, które mogły pójść lepiej, ale ogólnie wyszło nie najgorzej. Oprócz tego niemal codziennie odbywaliśmy spacery po okolicy (tylko żal, że w góry nie poszliśmy), nie było dnia bez kawy / herbaty / słodyczy, co jeszcze bardziej pozwoliło nam się poznać i zintegrować wzajemnie ze sobą. To ważne, jeżeli ktoś jest w danej wspólnocie dopiero od niedawna, w zasadzie dopiero ją poznaje. Wydaje mi się, że przez większość jej członków zostałam zaakcepptowana i przyjęta jako swoja. Myślę, że skótecznie zmniejszył siię dystans między mną, a nimi i już jesteśmy po prostu MY. Były też wycieczki, wyjazd na termy, gry w karty i planszówki, oglądanie filmów w deszczowe wieczory, dwie dyskoteki, ognisko i dużo, dużo rozmów. Aż żal ich było opuszczać dzień wcześniej, no alle nie było innego wyjścia, bo łatwiej mi było zjechać z Zawoi niż jechać samej do Wilczego. Na pożegnanie dostałam jeszcze zakładkę, czym wzruszyli mnie do reszty...

Obóz z jaworznickimi "Dominkami-bis" rozpoczął się 1 sierpnia i trwał 9 dni. Podoebnie jak rok temu także i teraz pojechaliśmy nad jezioro Wilcze pod Zieloną Górę. Tylko ja już byłam nieco pewniejsza;. Wszak przez ostatni rok miałam okazję poznać członków wspólnoty. Tylko, że teraz pojechało nas znacznie więcej, co nawet cieszyło organizatorów.

O ile obóz z "Rafałkami" był dla mnie intensywny, o tyle ten z "Dominkami-bis" był bardziej na luzie. Kończyliśmy roczną tematykę związaną z Aniołami Stróżami, gdzie zostały trzy tematy do zrealizowania - "Anioł Józefa", "Anioł Daniela" oraz "Anioł Zwiastowania". Teoretycznie można było zgłosić się do opracowania jednego tematu, jak na pierwszy raz wolałam poprzestać na "Rafałkach". Może za rok się odważę. W związku z niewielką tematyką mieliśmy masę wolnego czasu, który poświęcalliśmy na gry, zabawy i ogólnie pojętą integrację. Było dużo spacerów, harcy nad jeziorem (ja jednak gdzieś z tyłu głowy miałam świadomość, że rok temu stało się ono miejscem tragedii 15-letniego Dominika), akle śpiewów, ale też modlitwy i refleksji. Bardzo mi się podobał "Niebiański bal" na którym bawiliśmy się w strojach Aniołów. 

2407. Będziemy tańczyć, będziemy śpiewać, będziemy klaskać w dłonie swe...

Z potrzeby sytuacji ostatnie przedobozowe spotkanie sztabu organizacyjnego "Rafałków" mieliśmy w formie on-line. Zresztą przedostatnie też. Tak jest wygodniej - i dla mnie, i dla wszystkich innych. Gdyby nie to, musiałabym jechać do Wadowic. A tak mogłam z własnego mieszkania podzielić się swoimi pomysłami na spędzenie tych kilku dni. Ogólnie tematem przewodnim jest modlitwa "Ojcze nasz", a konkretniej poszczególne jej wezwania. A to i tak nie na każdy jego dzień. Już jakiś czas temu napisałam do większości z nich scenki, które zostały zaakceptowane przez głównych koordynatorów. Ów, bo już myślałam, że konieczne będą nie wiadomo jakie poprawki. Oprócz tego mam przygotować wezwanie "Bądź wola Twoja, jako w Niebie tak i na ziemi". Chciano mi dać jeszcze jeden, ale na pierwszy raz jeden temat mi wystarczy. 

Teoretycznie mam pomysł jak to ugryźć. Mam też jednak pewne obawy, ponieważ mam niewiele okazji do przygotowania zajęć dla osób dorosłych niepełnosprawnych umysłowo. Dla dzieci - owszem, dla młodzieży też. Ale dla dorosłych upośledzonych umysłowo chyba tylko w ramach praktyk zawodowych w Środowiskowym Domu Samopomocy. Tylko mii nie piszcie,, że to żadna różnica przygotować zajęcia dla dzieci i dla osób niepełnosprawnych umysłowo. Nie, nie i jeszcze raz nie. Oni też mają prawo do swojej godności i uwierzcie mi, że potrzebują prostych, ale nie dziecinnych przekazów. Mam jeszcze kilka dni, coś wymyślę. A przynajmniej mam taką nadzieję.

Od siebie zaproponowałam naukę kilku tańców lednickich. Z bloga zapewne wiecie, że od kilku lat regularnie uczestniczę w spotkaniach młodzieży nad Jeziorem Lednickim. Jednak moje pierwsze zetknięcie się z tańcami miało miejsce dziesięć lar temu podczas Światowych Dni Młodzieży w Krakowie i z miejsca je pokochałam. Podczas każdego spotkania pod Bramą-Rybą poznawany jest jeden nowy układ taneczny do jego hymnu przewodniego, ale też tańczone są układy do poprzednich hymnów. Dzięki temu barrdziej się wszysttko utrwala i łatwiej przywołuje w pamięci.

A ponieważ motywem przewodnim obozu jest modlitwa "Ojcze nasz" zaproponowałam, abyśmy nauczyli się układów ruchowych do piosenek "Tak, tak Panie" oraz "Ojcze prowadź mnie" : 

Propozycja uzyskała aprobatę. Mam nadzieję, że tym razem to ja nie nawalę i uda mi się przygotować wszystko na czas. Nie chcę zawieść tych, którzy mi zaufali, chociaż wiem, że na pierwszy raz może być trudny. Ale myślę, że gdyby wszystko obyło się bez trudu, to byłoby w życiu zbyt łatwo i prosto. Że każda przeciwność losu w jakiś sposób mnie zahartowuje i uczy szukać niekonwencjonalnych rozwiązań.

Myślę też nad grami towarzyskimi, jakie mogę ze sobą wziąć. "Remik" i "Scriba" raczej odpadają, ale taki "Wirus", czy "Tabu biblijne" mogą "przejść".

2395. Dębowiec - polskie La Salette

W ostatnią sobotę maja wiele wspólnot Prowincji Południowej "Wiary i Światło" wyruszyło w podróż do Dębowca, aby uczestniczyć w dorocznej pielgrzymce. Każdego roku wybierane jest inne miejsce. Rok temu był to położony w Beskidach Rychwałd. W tym roku Rada Prowincji zdecydowała, że będzie to położony na jej drugim końcu Dębowiec, tak aby tym razem wspólnoty z podkarpacia miały bliżej.

Dębowiec to niewielka miejscowość usytuowana na podkarpaciu. Dawniej było to miasto, ale w 1896 roku zostało ono zdegradowane do wsi. Na początku XX wieku Saletyni zakupili tamtejszy park wraz ze znajdującym się na nim dworem. Z czasem wybudowali na jego terenie swój klasztor oraz Sanktuarium Matki Bożej Saletyńskiej.

Budowa sanktuarium rozpoczęła się w 1936 roku. Blisko 90 lat wcześniej, 19 września 1846 roku, w niewielkiej wiosce położonej we francuskich Alpach, dwoje pastuszków: 15-letnia Melania Calvat oraz 11-letni Maksimin Giraud mieli doznać objawienia Matki Bożej. Według ich relacji była to niezwykłej piękności, siedząca jakby wewnątrz jasnej kuli. Z początku miała zakrytą dłońmi twarz, a jej łokcie oparte były o kolana. Na piersiach niewiasty widniał krzyż z Jezusem Chrystusem i zawieszonymi na nim narzędziami męki: młotkiem oraz obcęgami. Z krzyża promieniowała niezwykła jasność otaczająca Piękną Panią. Na miejscu objawienia wytrysnęło cudowne źródełko, które płynie do dzisiaj.

Podkarpackie ukształtowanie terenu przypomina to alpejskie. Podobnie jak przed laty Mikołaj Zebrzydowski wybudował Kalwarię na zboczach Beskidu, aby jak najwierniej odzwierciedlała naturalny krajobraz Jerozolimy, tak w XX wieku Saletyni wybrali Dębowiec, który do złudzenia przypominał im środowisko francuskich Alp. Budowa świątyni została ukończona w 1939 roku, a dwa lata później uroczyście poświęcona przez księdza Franciszka Kasaka. Działania wojenne nie oszczędziły budowli - ponieważ w klasztorze stacjonowali żołnierze Wehrmachtu, został on zniszczony przez lotnictwo sowieckie 17 września 1944 roku. Kościół został odbudowany po II wojnie. Aktualna budowla została konsekrowana przez biskupa przemyskiego Ignacego Tokarczuka w 1966 roku. Z kolei 20 maja 2012 roku decyzją wydaną przez papieża Franciszka świątynia została ustanowiona bazyliką mniejszą.

Początek spotkania przewidziano na godzinę 12:00. Może i późno, ale dzięki temu wszystkie grupy mogły spokojnie dojechać na miejsce. A nawet nieco odpocząć. Wiecie, przynależność do dwóch wspólnot nie jest łatwa i trzeba jakoś dzielić pomiędzy nie swojej życie. Salomonowym wyrokiem przyjechałam z Wadowicami, a wróciłam z Jaworznem.

To, co rzuca się w oczy po przybyciu na miejsce to majestatyczny portal świątynny. Stojąc przed nim człowiek zaczyna zdawać sobie sprawę z tego, jak bardzo jest mały. Przynajmniej ja miałam takie wrażenie, kiedy wraz z "Rafałkami" zbliżyliśmy się do wejścia. A ponieważ byliśmy przed czasem, usiedliśmy na ławkach stojących przed kościołem.

Inne wspólnoty też zaczęły już się schodzić, co zwiastowało, że już za chwilę rozpocznie się Eucharystia. Można było spokojnie wejść do wnętrza kościoła i zająć dogodne miejjsce. W środku było już sporo osób. Moją uwagę przykuła figura Matki Bożej Płaczącej, znajdującej się w bocznej kaplicy sanktuarium. Jest to rzeźba będącą kopią figury z La Salette o wysokości 130 cm. Przedstawia ona Matkę Bożą Saletyńską siedzącą na kamiennym głazie. Twarz ma ukrytą w dłoniach i jest pochylona ku przodowi. Wykonano ją z drewna lipowego i pokryto polichromią. W roku koronacji (1996) przeszła ona gruntowną konsekrację. 15 września 1996 odbyła się jej koronacja, dokonana przez nuncjusza apostolskiego, ks. abp. Józefa Kowalczyka.

Z tego co wyczytałam, to w sanktuarium znajduje się też posrebrzany relikwiarz z relikwiami ponad 50 świętych. Ma kształt ściętego pnia, z którego wyrastają gałęzie i młode pędy symbolizujące odradzający się Kościół. W podstawę relikwiarza wmontowano relikwie Apostołów, fundamentu Kościoła. Relikwie św. Piotra i św. Pawła znajdują się w górnej części zamykającej relikwiarz.

O godzinie 12:00 zadzwoniła kościelna sygnaturka, a do prezbiterium weszli kapłani wraz z asystującą im służbą liturgiczną. Na początek jednak zostaliśmy powitani przez jednego z saletynów posługujących na miejscu. W Mszę zaangażowani byli wszystkie wspólnoty: utworzył się zespół muzyczny, czytali czytania, śpiewali psalmy i aklamację przed Ewangelią, czytali Modlitwę Wiernych, komentarze do darów, jak i nieśli same dary do ołtarza. Byłam też świadkiem chyba najkrótszej homilii w życiu, liczącej niewiele ponad 3 minuty. Sprowadzała się ona do tego, że mamy żyć tak, aby nikt przez nas nie płakał.

"Rafałki" niosą w darze swój sztandar

"Ojcze nasz" powinno jednoczyć wszystkich wiernych

I już sam ołtarz.

Po Mszy zostaliśmy jeszcze na chwilę w kościele, aby zobaczyć scenkę przedstawiającą objawienie Matki Bożej w La Salette, o którym pisałam na początku. Nie wiem czy wiecie, ale osoby upośledzone umysłowe lepiej przyswajają to co widzą, niż słyszą. Dlatego tak dużo na spotkaniach scenek i pantomimy. 

Przy okazji zostało nam przedstawione orędzie Matki Bożej z La Salette. Objawienie Maryi miało obudzić wiernych, zburzyć obojętność, pewność siebie i doprowadzić do oparcia życia na Jezusie Chrystusie. Słowa Orędzia obnażają nieposłuszeństwo wobec Boga, lekceważenie Kościoła i sakramentów, zapraszają do odnowy modlitwy i świadectwa wobec innych ludzi.

Po obejrzeniu przedstawienia wszystkie grupy udały się do pięknego ogrodu, aby tam w ciszy i skupieniu przeżyć Drogę Krzyżową. Przy każdej jej Stacji zatrzymywaliśmy się i z przejęciem wypowiadaliśmy wcześniej poznaną formułkę: "Kłaniamy Ci się Jezu Kochany i całujemy Twe święte rany". Łatwa, prostat, rymowana, wpadająca w ucho. Myślę, że każdy bez większych problemów ją opanował. Po drodze moją uwagę przykuła figura przedstawiająca Matkę Bożą Płaczącą, tą, którą można zobaczyć w murach sanktuarium. Z tą jednak różnicą, że tamta była kolorowa i jakby bardziej "radosna" (sama nie wiem, jak to nazwać, bo nie chodzi mi tutaj o radość ducha, ale taką wizualną), z kolei ta była kamienna, co wywołało we mnie jeszcze większą trwogę. Może tak samo czuły się tamte dzieci, kiedy objawiła im się Matka Boża?

W czytanie rozważań poszczególnych Stacji również były zaangażowane różne wspólnoty, co sprawiało, że ponownie staliśmy się jednością. Silniejsi i sprawniejsi pomagali tym słabszym, aby łatwiej im było iść. Jedyne co mogło nam przeszkodzić, to deszcz, który wróżyły wiszące nad terenem sanktuarium chmury. Spadło nawet kilka kropel, tworząc na chodniku wyróżniające się różne wzory. Nawet szepnęłam stojącej obok koordynatorce "Dominków-bis", że zaraz lunie jak z cebra. Usłyszałam w odpowiedzi, że może nie będzie tak źle, jak myślę. No bo w sumie taka ulewa mogłaby zakończyć całą Drogę Krzyżową. Ale nie, jakoś wytrzymało do końca.

Kiedy doszliśmy do ostatniej stacji jeden z zakonników posługujących w sanktuarium sam stwierdził, że jest zaskoczony, że byliśmy tak cicho, że słychać było brzęczenie much. A to podobno nierzadko się zdarza w tamtym miejscu.

Ostatnim punktem spotkania była Agape, czyli coś dla ciała i coś dla ducha. Do jedzenia był bigos, nie zabrakło także ciast i innych słodkości. A potem rozpoczęła się zabawa. Tańcom i innym wygibańcom nie było końca, a śmiechu przy tym co niemiara.

Zbliżało się późne popołudnie, czas było wracać do domu. Przybyłe na spotkanie wspólnoty powoli zaczęły kierować swoje kroki w stronę parkingu, na którym już czekały na nich autokary. Wracając z obydwoma wspólnotami wstąpiliśmy jeszcze na chwilę modlitwy do pięknej kaplicy znajdującej się w podziemiach kościoła.

Te gołąbki pijące wodę z poidełka są urocze. Po dniu pełnym wrażeń wyruszyliśmy w czterogodzinny powrót do domu. Właśnie wtedy dowiedziałam się, że wyjazd był zorganizowany z grupą z Libiąża. W sumie, nie było nas dużo, więc mogliśmy się śmiało połączyć. 

Z pielgrzymki wróciłam z pozytywnymi wrażeniami. Raczej nie było większego zaskoczenia, zwłaszcza, że rok temu uczestniczyłam w podobnym spotkaniu. A gdyby jeszcze kazanie każdy z nas wziął sobie do serca, to o ileż świat byłby piękniejszy i lepszy.

2391. Zmiany, roszady, zakończenia...

Przyszło nam żyć niejako w dwóch cyklach rocznych. Pierwszy to dobrze nam znany kalendarz, w którym stary rok kończy się 31 grudnia, a kolejny, nowy rozpoczyna 1 stycznia, a potem biegnie swoim rytmem przez kolejnych 12 miesięcy. Znamy to, prawda?

Ale jest też drugi cykl, ciut krótszy, z którego teoretycznie wypadają dwa-trzy miesiące przeznaczone na wakacyjny odpoczynek. To cykl szkolno-formacyjny rozpoczynający się zazwyczaj we wrześniu lub październiku, a kończący w czerwcu. Co prawda różne organizacje i wspólnoty organizują różne wyjazdy wakacyjne i stacjonarne zajęcia na czas wypoczynku, nie mniej ten główny okres formacyjny przypada na miesiące nauki w szkole i na studiach. Maj i czerwiec to również czas, kiedy w wielu parafiach następują zmiany personalne księży. Niejednokrotnie wiąże się to ze zmianami w opiece duchowej różnych wspólnot. Jedni opiekunowie duchowni odchodzą, po to aby ustąpić miejsca innym. Wśród zmian nastąpiła także i ta najbardziej wyczekiwana przez wielu wiernych z mojej parafii. Pewnie domyślacie się jaka...

Miniony weekend był dla mnie nieco intensywny. W sobotę na jeden dzień wyskoczyłam do Wadowic na spotkanie moich "Rafałków", ostatnich przed wakacjami. Była Msza święta wraz z grupą dzieci komunijnych z Jasła (obiecali pozdrowić tamtejsze "Antosie"), były 50-te urodziny jednego ze członków wspólnoty, ciasto, kawa, gry i zabawy, tańce... Spotkanie to miało więc charakter bardziej zabawowy niż formacyjny, ale i takich nie może zabraknąć we wspólnocie. Trochę porozmawialiśmy na temat zbliżającego się  obozu, bo już zaczyna formować się jego program. Trochę tylko brakowało księdza kapelana, ale on akurat pojechał do Krakowa na spotkanie synodalne.

Na niedzielę zostaliśmy zaproszeni przez jednego z poprzednich kapelanów "Dominków bis" na festyn parafialny do Jerzmanowic. Jerzmanowice to taka miejscowość pomiędzy Olkuszem, a Krakowem. Dziesięć lat temu była tam baza uczestników ŚDM w Krakowie, którzy pojechali na wydarzenia centralne z grupami parafialnymi. Podczas wspomnianego pikniku wystawiliśmy dwa mini-przedstawienia - jedno podczas kazania, a drugie - samego festynu. Poza tym trochę pobawiliśmy się, potańczyli, było miło i przyjemnie. Takie nieformalne zakończenie roku formacyjnego. Jeszcze czeka nas obóz, ale to dopiero w sierpniu. A propos obozu, bardzo nieśmiało przypominam o naszej zbiórce na ten cel -> https://zrzutka.pl/c6mtdf.

Z festynu jak najszybciej próbowałam dostać się do Katowic na pożegnanie księdza Krisa, który opuszcza Duszpasterstwo Akademickie i rusza na podbój Italii. Traf chciał, że akurat wtedy, gdy dotarliśmy do Jaworzna, to z drugiego przystanku odjeżdżał Autobus, na który zależało mi, aby zdążyć. Na szczęście jedna z mam wzięła sprawy w swoje ręce i odbyłyśmy szalony rajd po ulicach J-na, goniąc ten nieszczęsny autobus, co finalnie nam się udało. Zdążyłam więc chociaż na końcówkę imprezy. W Duszpasterstwie byłam dwa lata, dużo mi dało, pewnie głupio bym się czuła, gdybym nie pojechała, nie uścisnęła mu dłoni i nie powiedziała zwykłego, szczerego "dziękuję".

W zasadzie czeka mnie jeszcze jedna zmiana - odchodzi ksiądz Jack z Oratorium w S-cu. Tak sobie myślę, że chyba bym wyśmiała mojego obecnego proboszcza w twarz, gdyby się okazało, że to właśnie ksiądz Jack zostanie jego następcą. Tak go uciskał, tak go gnębił z powodu wady wymowy. Skutkiem tego ksiądz Jack po roku u nas napisał prośbę o przeniesienie. A tu proszę - kamień wzgardzony stałby się fundamentem. Nie wiem jakie plany ma inspektor względem księdza Jacka. Ale szczerze życzę mu jak najlepiej. Oby trafił nan takich przełożonych, którzy pozwolą mu się wykazać mimo wady wymowy. Bo ma potencjał, i to niemały.

2387. Siewierskie Dni dzielenia i głoszenia 2026

W jednym z poprzednich wpisów wspominałam Wam, że wraz ze wspólnotą "Wiary i Światło" planujemy zorganizować w kilku parafiach zbiórki na nasz sierpniowy wyjazd. Pierwsza taka zbiórka odbyła się w ostatni dzień maja w kolegiacie w Jaworznie. Na przedpołudniowych Mszach świętych grupa osób przedstawiała scenkę obrazującą powstanie loga wspólnoty, które przedstawia apostołów w łodzi na morzu. Z kolei po każdej Mszy staliśmy przy drzwiach wejściowych i rozdawaliśmy ludziom woreczki z lawendą oraz gazetki parafialne. Jeżeli ktoś wrzucił nam w zamian jakąś kwotę pieniężną, byliśmy zadowoleni, jeżeli nie - nie mieliśmy o nic pretensji. Mnie zwerbowali podczas dorocznej pielgrzymki prowincji, która tym razem była do Dębowca, polskiego La Salette, dzień wcześniej. Poprosili mnie o stanie z upominkami na ostatniej Mszy świętej. Ok. Nie ma problemu.

Podobną akcję mieliśmy dwa tygodnie później w parafii św. Macieja w Siewierzu, w której dzieliliśmy się naszą obecnością i głosiliśmy wiarę na nasz sposób. Już w Dębowcu dostałam propozycję zagrania w scence. Do tej przedstawianej w Jaworznie już nie było kiedy się przygotować, zaś tuż przed Siewierzem i tak mieliśmy ostatnie spotkanie wspólnotowe w tym roku, na którym ćwiczyliśmy przed występem, który miał mieć miejsce dzień później. A przy okazji omawialiśmy m.in. wyjazd na obóz, na który zbieraliśmy pieniądze.

W niedzielę większość osób przyjechała do Siewierza wynajętym busem. Ponieważ mi bardziej opłacało się podjechać bezpośrednim autobusem, niż przez Jaworzno, dotarłam na miejsce sama. Trochę chyba zaskoczyłam tamtejszych parafian, że nie zasiadłam z nimi w ławce jak zwykle zaśpiewać godzinki, ale jeden z koordynatorów odesłał mnie na plebanię, abym tam się przebrała w strój zapałki. Scenki odgrywaliśmy bowiem podczas każdej z pięciu Mszy świętych w ramach kazania.

Na pierwszej porannej Mszy świętej byliśmy całej, potem już tylko pojawialiśmy się w czasie kazań i na zakończenie Mszy. Podobnie jak w Jaworznie, także i tutaj jedna osoba opowiadała po ogłoszeniach parafialnych o ruchu, a kilka innych (w tym ja) szło do wejścia, aby rozdawać drobne upominki. Tym razem oprócz lawendy były to papierowe łódeczki z mottem "Wy jesteście na Ziemi światłem mym". Właściwie to czułam się trochę jak VIP, kiedy ludzie odbierali ode mnie te podarunki z komentarzem: "O, nasza Karolina". No, może niekoniecznie ich, ale było mi miło, nie powiem, że nie.

Na popołudnie zaplanowany był grill na zakończenie roku formacyjnego, ale i w ramach obiadu. Ja niestety musiałam ich opuścić po Mszy świętej o godzinie 11:30, ponieważ tego dnia po południu było też pożegnanie kopii ikony jasnogórskiej w naszej diecezji. No cóż, byłam na powitaniu, na kilku nabożeństwach jubileuszowych, w kilku parafiach, nie wypadało jej nie pożegnać. I tak się cieszę, że mogłam chociaż trochę wspomóc "Dominki-bis". Nie wiem ile zarobiliśmy, ale grosz do grosza...

A w przerwie między Mszami zajadaliśmy się m.in. moimi kokosankami

Już o tym pisałam raz - nasza koordynatorka założyła zbiórkę pieniędzy, aby chociaż trochę odciążyć kieszenie uczestników obozu i zmniejszyć koszty wyjazdu. To drugi ze sposobów na dofinansowania do całości. Ja już mam wszystko opłacone, więc mnie to raczej nie obejmie. Chodzi mi raczej o moich przyjaciół i ich opiekunów. Dla nich taki wyjazd to naprawdę chwila na złapanie oddechu, ale też wyrzeczenia względem kosztów. Jak widzicie, nie chcemy tylko brać, ale też staramy się dawać innym cząstkę siebie. Może ktoś z Was jeszcze chciałby się dorzucić i nas wspomóc? Albo chociaż udostępnił informację o zbiórce na swoim profilu? Bylibyśmy Wam wdzięczni.

Link do zbiórki - https://zrzutka.pl/c6mtdf

2379. Nie proszę dla siebie, ale dla reszty wspólnoty

Powoli zbliżają się wakacje, a wraz z nimi doroczny obóz wspólnoty "Dominki-bis". O wspólnocie, w której działam od kilku miesięcy, już wielokrotnie pisałam na blogu, podobnie jak o "Rafałkach" z Wadowic. Działalność w obydwóch wspólnotach wymaga ode mnie małej dyscypliny i logistyki, zwłaszcza kiedy spotkania w Wadowicach (do południa) i w Jaworznie (po południu) są tego samego dnia. Tak, wiem, powiecie, że któż jak nie ja. Ale to nie o to chodzi. Na szczęście w tym roku jakoś wyrabiałam, a rozkład jazdy busów i pociągów był mi wyjątkowo przychylny. 

Podobnie jak w zeszłym roku, także i w tym wraz z "Dominkami" wybieramy się na kilka dni nad malownicze jezioro Wilcze. Dla wielu członków wspólnoty jest to szansa na wyjazd z domu i pobycia w innym środowisku niż dotychczas. Wspólnota ta skupia w dużej mierze ludzi niepełnosprawnych umysłowo, którzy raczej sami sobie nie zorganizują wyjazdu. Wbrew pozorom nie są to rekolekcje, chociaż elementy formacji też są wplecione w wyjazd. To wypoczynek i dla członków wspólnoty i dla ich rodzin. To możliwość wyjścia nad jezioro, potaplania się w nim, wspólnych kaw i rozmów, kopania w piłkę i grania w karty, chińczyka, układania puzzli, śmiechów i chichów, a także integracji. 

Co prawda koszty wyjazdu nie są wysokie (1400 zł), jednak dla wielu z nas, zwłaszcza dla tych, którzy z różnych względów jadą z obojgiem rodziców, kwota ta może być problemem. Dlatego nasza koordynatorka, Magda, założyła zbiórkę internetową, aby zdobyć nieco dodatkowych funduszy, a tym samym pomniejszyć ostateczną kwotę wyjazdu. Link do zbiórki -> https://zrzutka.pl/c6mtdf.

Zdjęcie z zeszłorocznego obozu, ja już niestety pojechałam w dalszą drogę

Nie proszę o coś dla siebie, bo ja już opłaciłam swój pobyt, ale dla moich dobrych znajomych, którzy nie mieli tyle szczęścia co ja. Być może dlatego jest mi łatwiej tu o tym pisać? 

Zbiórka internetowa to tylko jeden ze sposobów pozyskiwania dodatkowych środków. Drugim są tzw. "Dni Dzielenia i Głoszenia", podczas których jesteśmy całą niedzielę w zaprzyjaźnionym kościele, gdzie na każdej Mszy świętej odgrywamy scenkę, opowiadamy o wspólnocie, a następnie stoimy przy drzwiach wejściowych i dzielimy się z innymi drobnymi upominkami. Miło, jeżeli ktoś coś wrzuci, zawsze to tych kilka złotych mniej. Koordynatorom się marzy, aby z tych datków sfinansować busa, żebyśmy nie musieli jechać pociągiem. Już mieliśmy pierwszą akcję w kolegiacie w Jaworznie (byłam na wieczornej Mszy), za dwa tygodnie jesteśmy w Siewierzu, za trzy w Jerzmanowicach. Na porannych Mszach świętych większość członków wspólnoty odgrywała scenki związane z powstaniem loga ruchu. Na wieczornej rozdawaliśmy lawendę w woreczkach. Och, ile było zachodu z ich przygotowaniem, całe mieszkanie koordynatorki prowincji było w lawendowym pyle, a ja jeszcze długo po powrocie do domu kichałam i prychałam z tego powodu. Ale przynajmniej było zabawnie. Co ciekawe, kiedy było majowe spotkanie i ustalali kto gdzie jedzie i co będzie robił, ja byłam na zawodach w Tarnowie i nie mogłam być. Trochę mi było przykro, bo nie wiedziałam, czy nie mają kompletu. Zwerbowali mnie jednak podczas tegorocznej pielgrzymki wspólnot, która odbyła się w sanktuarium w Dębowcu. Można? Można.

Chwilowo tyle o "Dominkach", a ja wracam do pisania programu obozu na wyjazd "Rafałków", na który też jadę. Obiecałam, że coś wymyślę, więc nie chcę zawieść zaufania, jakie we mnie położyli.

2337. Zmęczenie dające szczęście

Podczas ostatniego spotkania "Dominków-bis" padła informacja, że główna koordynatorka prowincji zaprasza chętnych do siebie, aby pomóc w przygotowaniu drobnych gadżetów na tegoroczny "Dzień głoszenia i dzielenia". Myślę, że bliżej przybliżę Wam tą ideę, kiedy ten dzień już nastąpi. Zresztą sama na razie niewiele o niej wiem. Mamy umówione dwie parafie, do których pojedziemy zbierać fundusze na dofinansowanie do tegorocznego obozu letniego. A żeby nie było, że bierzemy nic nie dając, to mamy w planach przygotowanie scenki do Ewangelii z dnia (to akurat jest standard pracy we wspólnotach zrzeszonych w ruchu "Wiara i Światło") oraz sprzedawanie woreczków z lawendą w środku i cytatem - "Jesteśmy piękni Twoim pięknem Panie". 

Te woreczki jednak trzeba było zrobić. Jestem świadoma swoich ograniczeń i wiem, co mogę zrobić, a co muszę odmówić, ale co zrobię, to zrobię. Nawet jeżeli byłyby to dwa woreczki na godzinę, to zawsze są te dwa woreczki mniej do zawiązania. Napisałam więc do koordynatorki prośbę o wysłanie mi adresu do I., bo jedyne co wiedziałam to, to że mieszka w Chrzanowie. Po krótkiej wymianie wiadomości i przekonaniu M., że dam radę dojechać autobusem z Katowic, dostałam to, o co prosiłam. Po powrocie z poniedziałkowego Kręgu Biblijnego sprawdziłam jak dojechać na miejsce nie posiadając prywatnego samochodu. Wbrew pozorom nie było to takie skomplikowane, jeden autobus do Chrzanowa i jeden już w samym mieście. A potem góra 300 metrów na nogach (obstawiam, że była to mniejsza odległość).

Po pokonaniu późnopopołudniowych korków, bo na spotkanie jechałam po pracy na świetlicy, oraz nieznajomości okolicy dotarłam do domu I. Tu bardzo mi zaplusowała, ponieważ na bramie przed posesją miała tabliczkę z nazwą ulicy oraz numerem domu. Bardzo mi to ułatwiło poszukiwania. Wyściskana przez I. weszłam do niewielkiego, ale przytulnego salonu, w którym siedziało już kilka osób i albo wycinało karteczki z mottem, albo tworzyło woreczki. Mnie ze Zbysiem przypadło w udziale zaciskanie ich, czyli coś na miarę naszych możliwości. No bo nie wytniemy nic prosto (chyba że przypadkiem), nie zszyjemy odpowiednio woreczka ani nie napełnimy go lawendą bez rozsypywania dookoła. Nie oznacza to jednak, że byliśmy bezużyteczni, a we dwójkę to nawet raźniej nam szło. Przy okazji było dużo rozmów, śmiechów i chichów. A przy okazji - wzajemnego poznawania się. Chociaż przez tych kilka spotkań już chyba zdążyliśmy się w miarę dobrze zapoznać. No i jeszcze po dwóch godzinach było dużo kaszlu i kichania, bo lawenda weszła nam w nozdrza oraz gardła.

Po jakiś trzech godzinach wszystkie woreczki były już gotowe. Wyszły tego dwa pokaźne worki. A my jedliśmy najsmaczniejsze zapiekanki na świecie, zrobione przez gospodynię domową. Przy okazji trochę też porozmawialiśmy o tegorocznym obozie, na który jedziemy na początku sierpnia. Padło pytanie do mnie i do Zbysia, czy jedziemy. No oczywiście, że się zapisałam, nawet zaliczkę wpłaciłam. Co prawda to będzie dla mnie maraton, bo z jednego obozu jadę na drugi, ale jakoś to przeżyję. Muszę. Wszyscy też dziwili się, że dałam radę dotrzeć na spotkanie. Podobno już wcześniej Ksiądz Niosący Światło mówił im o takiej znajomej, co potrafi robić rzeczy niemożliwe, ale mu nie wierzyli, dopóki mnie nie poznali. Ciekawe ile mitów jeszcze im naopowiadał.

Do domu podwieźli mnie koordynatorzy naszej grupy. W zasadzie było już późno, a ostatni bezpośredni autobus do Katowic już odjechał. Pewnie musiałabym jechać przez Jaworzno, a potem kombinować. A tak zawieźli mnie na samo osiedle. Lepszego rozwiązania nie mogłam sobie wymarzyć. Tym bardziej, że byłam już zmęczona. Ale za to - szczęśliwa.

2333. Nabożeństwa i film

W piątek był Pierwszy Piątek Miesiąca, toteż rano pojechałam do S-rza się wyspowiadać. Kilka razy usłyszałam od Księdza z Gitarą, że to nienormalne, żeby zrywać się z łóżka po 4 nad ranem tylko po to, aby przyjechać do niego się wyspowiadać. Kwestia przyzwyczajenia, przez kilka lat stawałam o tej godzinie, aby dotrzeć na studia. I wierności postanowieniom. Co prawda pierwotnie stałam w kolejce do Proboszcza - Seniora, ale akurat zwolniło się miejsce i poszłam do swojego byłego katechety. Ale wcześniej wraz z panem Gienkiem przygotowałam ołtarz i księgi, z których celebruje się Mszę. I tak sobie myślę, że nawet jeżeli Ksiądz z Gitarą jest początkowo zły na mój widok (albo takiego udaje), to w większości przypadków i tak ostatecznie ląduję u niego na śniadaniu. Ile razy jedliście śniadanie u księdza? Ja od pół roku przynajmniej raz na miesiąc.

Ta godzina to głównie czas na spokojną rozmowę, na podzielenie się tym, co jest dobre, a co złe. Oczywiście staram się być i w każdą niedzielę na jednej Mszy świętej (co wymaga niezłej logistyki), na poniedziałkowej nowennie do patrona parafii oraz Kręgu Biblijnym po niej i na środowych oraz piątkowych Mszach świętych z godzinkami, czasami pomagam w organizacji czegoś. Ale wtedy nie ma czasu na taką swobodę. Tutaj mam totalną wolność, nawet kiedy tematy dotyczą np. mojego stanu zdrowia. Teraz księża w niby w żartach, niby poważnie, przypominali mi o popołudniowych Drogach Krzyżowych. Niestety, nie opanowałam jeszcze bilokacji, a akurat musiałam po pracach jechać do Wadowic, na spotkanie moich "Rafałków". Mieliśmy na nie zaplanowaną Drogę Krzyżową w ogrodzie za parafią pw. św. Piotra Apostoła na tzw. Skarpie. Niby mogłabym jechać w sobotę z samiutkiego rana, ale więcej bym się namęczyła, niż wszystko byłoby tego warte. Tym bardziej, że i tak miałam umówiony nocleg na miejscu. Na piątkową Drogę Krzyżową poszłam, ale do bazyliki. I też było ok.

Sobotnie spotkanie uważam za udane. Najpierw Msza święta w kościele św. Piotra, potem Droga Krzyżowa po urokliwym ogrodzie, a na koniec wypad na kremówki z okazji Dnia Kobiet. Rozważania poszczególnych stacji Drogi Krzyżowej były mojego autorstwa i dotyczyły obecności Aniołów Stróżów w życiu każdego z nas. Starałam się ukazać, że oprócz Aniołów Stróżów z Nieba, mamy też tutaj naszych Aniołów, którzy przybierają różne postaci, a nawet, że my sami możemy być takimi Aniołami dla innych. Teksty, czytane przez niepełnosprawnych, przypadły do gustu, a ja cieszę się, że choćby w taki sposób mogłam przyczynić się do budowania wspólnoty. Dodatkową dla mnie niespodzianką było to, że moja kuzynka z mężem jechali do K-c i mogli mnie podwieźć do DG. Lepsze to, niż jechanie przez Gród Kraka, czyli niejako naokoło.

Jedna część spotkania w kościele św. Piotra.

I druga w ogrodzie za kościołem.

Wczoraj z kolei udało mi się wyrwać wieczorem na film "Najświętsze serce". Chciałam na niego iść już od pewnego czasu, ale paradoksalnie z tym czasem też jest u mnie tak, jak jest. Myślałam, że to będzie kolejny film, na który nie uda mi się wybrać. Tymczasem, zupełnie przez przypadek, usłyszałam podczas ogłoszeń duszpasterskich, że w kinie w moim mieście jest organizowany "pokaz na zamówienie", w dodatku po tańszym bilecie. Co ciekawe, miałam propozycję wzięcia udziału w projekcji dzień wcześniej, ale nie wiedziałam, że uda mi się wrócić z Wadowic o tak dobrej porze i odmówiłam. Widać ktoś tam na górze chciał, aby było inaczej.

Sam film został nakręcony w konwencji dokumentu, podobnie jak "Serce ojca", o którym pisałam Wam w zeszłym roku. Dużo więc w nim historii zwykłych ludzi, którzy doświadczyli w swoim życiu łask za pośrednictwem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Niektóre z nich były spektakularne, a inne bardzo dyskretne i ledwo co zauważalne. A jednak każde z tych świadectw pokazywało, że każdy człowiek jest niesamowicie ważny dla Najwyższego - tak samo wierzący, jak i niewierzący. Myślę też, że wielu z nas mogłoby się identyfikować z bohaterami przedstawionymi w filmie, z ich historiami, trudnościami, ale i małymi zwycięstwami, najczęściej takimi zauważanymi tylko przez nich samych. Do mnie osobiście najbardziej przemówiły wszystkie obrazy przedstawiające serce Pana Jezusa. Nie to cukierkowo-bajkowe, ale prawdziwe i ludzkie.

Tak jak pisałam, był to "pokaz na zamówienie", a więc cała sala kinowa była tylko dla nas. Każdy z nas mógł usiąść tam, gdzie chciał. Przy okazji spotkałam wielu znajomych, co bardzo mnie ucieszyło. 

W przyszłą niedzielę wybieramy się na film "Niedziele". Miał być w piątek, ale coś nie wyszło.