„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"
Jak bardzo można być zabieganym i rozkojarzonym, aby nie zorientować się, że dzisiaj jest tłusty czwartek? I w sumie chyba zorientowała bym się dopiero w domu, bowiem Młoda kupiła kilka w drodze ze studiów do domu, gdyby nie pani D., o której ostatnio Wam pisałam.
Z samego rana wbiłam sobie do sekretariatu, bo miałam jedną sprawę do załatwienia. Pani D. tradycyjnie już ucieszona moim widokiem(kurcze, zacznę wierzyć, że naprawdę mnie chociaż trochę lubić), od razu zaczęła mnie wypytywać, czy znalazłam to co zgubiłam(no właśnie wczoraj nie do końca ogarnęłam dlaczego nie wyleciałam z hukiem za to czego nie miałam, tylko usłyszałam, że w razie czego mam się nie martwić, tylko przyjść jeszcze raz i wtedy by mi ten papierek wydrukowała na nowo - po prostu magia). Żeby było śmieszniej, to dosłownie 2-3 minuty wcześniej wysłała do mnie meila, żebym do niej przyszła(a to, że odczytałam go jakieś 12 godzin później to już inna sprawa). Papierek oczywiście znalazł się w plecaku, więc jej go oddałam. A przy okazji skserowałam kilka rzeczy, bo mnie o to poproszono, a bałam się z tym biegać po mieście. Obsługę ksera opanowałam w grudniu do perfekcji, dzięki czemu nie zawracam zbytnio kobicinie głowy. Ogólnie ostatnio stwierdzili, że ze mnie jest tak cicha i spokojna osoba, że czasami mają wrażenie, że w ogóle mnie nie ma obok ich.
Kseruję więc sobie papiery, za uszami słyszę jednak jakiś szmer. A że od jakiegoś czasu jestem wyczulona na tego typu odgłosy odruchowo odwróciłam się za siebie. I co widzę? Pani D. z pączkiem na talerzyku wyciągniętym w moim kierunku.
- Proszę się poczęstować. Jest pani taka szczuplutka, że na pewno pani nie zaszkodzi...
Zaczęłam mówić, że nie, że dziękuję, że nie chcę jej objadać itp.
- Na przecież dzisiaj tłusty czwartek...
Ajć, zupełnie o tym zapomniałam. A z drugiej strony naprawdę nie miałam zamiaru pozbawiać jej słodkiego przysmaku.
- Ja mam jeszcze kilka. Jak dam pani jednego, to naprawdę nic się nie stanie... Bo się naprawdę zdenerwuję i będzie miała pani powód, aby się mnie bać...(no tak, od samego początku naszej znajomości, powiedzmy, więcej jej nie mówię niż mówię, coby jej niepotrzebnie nie zdenerwować)
To już zabrzmiało naprawdę groźnie, chociaż było powiedziane z uśmiechem od ucha do ucha. Skończyłam więc kserować i usiadłam po drugiej stronie biurka. Przede mną wylądował pączek. No i co miałam zrobić? Kłócić się z nią przecież nie będę, prawda? Nawet nie miałam siły kombinować z moją alergią pokarmową ani refluksem żołądkowym. Pączek był z marmoladą, więc spokojnie mogłam sobie na jednego(no, może trochę więcej) pozwolić. A że potem spóźniłam się kilka minut na swoje zajęcia... W sumie to niejako byłam usprawiedliwiona, poza tym wydaje mi się, że nikt tego zbytnio nie zauważył.
A swoją drogą zastanawiam się ile trzeba zjeść pączków, aby przytyć choćby kilogram. No wiecie, zbliżają się badania okresowe w klubie sportowym i znowu mogę się lekarzowi nie zmieścić w normie...
Kupiłam dzisiaj sobie pisaki. Najtańsze, bo najbardziej zależało mi na tym w kolorze czarny. Czarny, niby taki smutny kolor, a jednak kiedy go nie ma, to odczuwam małą biedę. Zupełnie nie wiem co się stało z innymi pisakami w tym kolorze, wszak miałam ich trochę. Młoda też ich nie widziała, ale ona używa tego typu rzeczy jeszcze rzadziej niż ja. Może Pusia gdzieś je zawlokła? Ale od niej się chyba tego nie dowiem.
Ponieważ z jedną sprawą byłam trochę do tyłu postanowiłam od razu wziąć się do pracy. Miałam wizję tego co chcę zrobić, wystarczyło tylko ją spełnić. Drugim Matejką to ja raczej nie będę, chociaż nie ukrywam, że bardzo lubię rysować.
Wzięłam ten upragniony czarny pisak w moje palce, przyłożyłam do kartki papieru i automatycznie zaczęłam się zastanawiać, dlaczego czarny pisak robi... zielony ślad. Przez chwilę zgoniłam to na zieloną kartkę, na której powstawał rysunek, ale kiedy sprawdziłam pisak na białej kartce okazało się, że on naprawdę jest zielony.
W dodatku wyglądał tak, jakby lada chwila miał się wypisać. Ups, moje zdziwienie sięgnęło zenitu. Zwłaszcza. że oprawka jest na pewno czarna. Nie wiem co się stało, czy to jakiś błąd fabryczny czy co, w każdym razie mój najnowszy motyl zamiast czarnych czułek ma zielone. W rzeczywistości jeszcze takiego nie widziałam, aczkolwiek nie wykluczam, że takie istnieją. Co ja zresztą mówię o czułkach - cały mój motyl jest oryginalny. Wątpię aby taki istniał w rzeczywistości. Chociaż, kto to wie... Co jak co, ale przyroda jest tą dziedziną nauki, która nie została jeszcze do końca odkryta, prawda?
A ja może w najbliższym czasie kupię nowe pisaki, tym razem w sklepie papierniczym. Będę chociaż trochę bardziej pewna tego, że wkłady pisaków będą się zgadzać z oprawkami.
Stałam sobie ostatnio pod drzwiami sekretariatu czekając aż pani D. wróci z obiadu. Akurat minęłyśmy się chwilę wcześniej w majestatycznych drzwiach budynku. Miałam wrażenie, że na mój widok chciała zawrócić do pokoju, ale powiedziałam jej, że spokojnie mogę na nią poczekać. No, może prawie spokojnie, bo trzymana w dłoniach teczka raz po raz robiła salta w powietrzu. Z drugiej stronie fajnie jest ją widzieć już w pracy, a nie w szpitalnym łóżku. Co prawda będąc w Panamie dowiedziałam się, że nie dość, że już jest z nią lepiej, to w dodatku wróciła do pracy, ale zawsze lepiej jest zobaczyć to na własne oczy. Po chwili jakieś dwie dziewczyny zapukały do tych samych drzwi.
- Pani D. nie ma. Przed chwilą wyszła - powiedziałam zupełnie zapominając o swojej wadzie wymowy. To znaczy zazwyczaj zapominam o niej przy znajomych, ale teraz miałam do czynienia z zupełnie obcymi osobami.
- Pewnie poszła na obiad - stwierdziła jedna z nich. Skinęłam głową.
- A dawno wyszła? - dodała po chwili druga.
- Dziesięć minut temu... Może trochę krócej.
Dziewczyny usiadły na krzesłach obok. Po dłuższej chwili pani D. wróciła do siebie.
- Idź, byłaś przecież pierwsza... - usłyszałam od jednej z dziewczyn.
- Nie, możecie wy iść, ja muszę jeszcze sprawdzić jedną rzecz - odpowiedziałam wyciągając laptopa z plecaka. Jeszcze raz przejrzałam pismo, które miałam wydrukować i oddać. Nie chciałam jednak znowu gonić z urzędowymi papierami, więc wymyśliłam to sobie tak, że najpierw oddam teczkę z nimi, a potem czmychnę na miasto wydrukować moje sprawy i znowu wrócę. Wszak do 15:00 miałam jeszcze trochę czasu, a podejrzewam, że nawet by mnie pani D. przyjęła pomiędzy końcem dyżuru, a swoim wyjściem do domu. W końcu dziewczyny wyszły z pokoju, a ja nieśmiało zastukałam do drzwi. Krótkie "Proszę" oznajmiło mi, że mogę wejść, co też zrobiłam, zarzucając wcześniej plecak na plecy.
- Ooo... proszę. Nasz podróżnik - przywitał mnie miły głos. - Wychorowała się już pani?
- Tak, chyba tak. - odpowiedziałam jej. - Pani S. i pani K. prosiły, abym to pani przekazała - dodałam podając jej teczkę.
- A poza tym wszystko w porządku? - głos pani D. przeplatał się z szelestem kartek. - Bo jakoś nie słyszę tego pani entuzjazmu w głosie...
- Wie pani co... zaraz przyjdę - powiedziałam szybko opuszczając jej gabinet. Niby mogłam wydrukować swoje rzeczy u niej, nie miałam jednak śmiałości poprosić ją o to. Poza tym w drodze do punktu ksero(najbliższy miałam dopiero na Brackiej) mogłam na spokojnie przeanalizowaćkilka rzeczy. W drodze powrotnej zresztą też. No może prawie, bo na wysokości Urzędu Skarbowego na Grodzkiej wywinęłam orła, kolejnego w ostatnim czasie. Szybko się pozbierałam i ruszyłam dalej truchtem przed siebie. Na szczęście byłam już niedaleko. Obolałą ręką otworzyłam majestatyczne drzwi prowadzące do budynku, a następnie weszłam po "ciężkich" schodach na parter. Zapukałam w odpowiednie drzwi i... cisza. Poczułam lekki niepokój, kiedy nagle z innych drzwi wyszła pani D.
- Tylko niech mi pani nie mówi, że poszła pani to drukować na miasto... - powiedziała przekręcając zamek w drzwiach.
- Nie chciałam pani zawracać głowy...
- Przecież bym to pani spokojnie wydrukowała. Mam nadzieję, że idąc przez miasto miała pani kurtkę zapiętą. Tak jakby zimno się trochę zrobiło.
- Nie no, kurtkę miałam zapiętą - powiedziałam siadając na krześle. - Ma pani jakiś długopis?
- Jasne - powiedziała podając mi go. - O, napisała pani wszystko na komputerze...
- Będzie lepiej czytelne. Tylko niech mi pani teraz czasem nie mówi, że takiej wersji nie przyjmujecie... - dodałam z niepokojem oddając jej pisanie oraz kartki papieru.
- Spokojnie, wszystko będzie dobrze. A na drugi raz drukuje pani takie rzeczy u mnie.
- Ale ja nie chcę pani tym denerwować ani obarczać.
- Nie jest mnie tak łatwo zdenerwować. No chyba, że się chce mi wmówić, że kwiatki rosną zimą.
- Wie pani o czym mówię...
- Wiem, wiem. Dziękuję ci za tamtą sytuację. Słyszałam od innych. I za to, że odwiedzałaś moich synów w pogotowiu opiekuńczym. I że pomogłaś D. w ogarnięciu tego całego bałaganu...
- Niech pani tego więcej nie robi... - wyrwało mi się po chwili ciszy.
- Postaram się. A w rękę co się pani stało? - zapytała zauważając moje obtarcie.
- Ech, nic takiego - machnęłam całą lewą ręką - Nie pierwszy raz i nie ostatni - dodałam wstając z krzesła i kierując się do wyjścia. - Do widzenia. I miłego weekendu życzę. Niech sobie pani trochę odpocznie.
- To samo powinno się dotyczyć też pani. Bezpiecznego powrotu do domu.
- Dziękuję...
Kiedyś gdzieś usłyszałam o teorii wzajemnie ze sobą połączonych naczyń. Chodziło w niej o porównanie ludzkich relacji do wody w takich naczyniach. Jak pamiętamy z lekcji chemii, wlana do połączonych ze sobą kolb ciecz dąży do tego, aby w każdej z nich uzyskać zwierciadło wody na takich samych wysokościach(nie wiem czy to dobrze wytłumaczyłam, ale wiecie zapewne o co mi chodzi). Podobnie jest z naszymi relacjami z obojętnymi dla nas osobami(w myśl zasady, że te które są szczególnie dla nas ważne, są dodatnie, a ci, z którymi łączą nas negatywne stosunki - ujemne). Zazwyczaj dążymy do tego poprzez wyrównywanie negatywnych odczuć do osiągnięcia pewnego dodatniego poziomu. Najczęściej do neutralnych dla nas osób mamy identyczny stosunek, który dąży do osiągnięcia tego samego stanu we wszystkich naczyniach. Co więcej, do naczynie z daną osobą mamy połączone z naczyniami z innymi osobami. Niejednokrotnie nasze stosunki z nimi wpływają na stosunek z tą jedną konkretną. To tak, jakby po dodaniu czy też odjęciu kropli do jednej probówki cały system dążył do wyrównania poziomu cieczy w reszcie naczyń. Ciecz w moim naczyniu z napisem "pani D." podnosi się. Nie wiem jak długo to potrwa, nie wiem co będzie za kilka dni, tygodni, miesięcy. Wiem jedno - pani D. jest kolejnym epizodem w moim życiu. Chcę, aby utrwalił on się w nim tak pięknie, jak moja matematyczka.
Skończyłam czytać "Amandine" Marleny de Blasi. Dała mi ona dużo wytchnienia, a za razem dużo przemyśleń, zwłaszcza odnośnie zakończenia. Po "Gnoju" chyba potrzebowałam czegoś lżejszego. I znalazłam. Dwa dni mi wystarczyły, abym przebrnęła przez całą fabułę, która mnie zaczarowała.
A młoda przerażona, ponieważ jutro zaczyna drugi semestr swojej przygody ze studiowaniem. Pierwszy poszedł jej jak z płatka, a teraz ma małego stracha, bo to i matematyka się pojawia, i rachunkowość finansowa. No ale jak ja dałam radę, to ona też da...
Lubię czytać artykuły związane z życiem osób niepełnosprawnych. Gdzieś kiedyś przeczytałam, że w sieci brakuje artykułów dotyczących osób dorosłych zmagających się z dziecięcym porażeniem mózgowym. Hmmm... nie do końca się mogę z tym zgodzić. Jeszcze jakiś czas temu w blogosferze było sporo blogów prowadzonych przez osoby z MPD, które pokazywały, że z tym schorzeniem można normalnie żyć, realizować swoje pasje, marzenia, kształcić się, zakładać rodziny - po prostu starać się żyć, jak nasi rówieśnicy. Teraz w większości zostały one zastąpione przez fanpage takich osób. Nie mnie oceniać, czy to dobrze czy źle, chociaż dużo wygodniej czyta mi się właśnie blogi. Zresztą w sieci też można znaleźć sporo tekstów dotyczących życia dorosłych osób z dziecięcym porażeniem mózgowym. Wystarczy tylko dobrze poszukać. Dzięki nim można sporo się dowiedzieć jak to jest po przekroczeniu magicznego progu 18 lat, jakie są troski, zmartwienia i radości takich osób, czasami ich historie mogą wręcz pomóc złamać pewne stereotypy myślowe, także wśród innych osób dotkniętych tym samym schorzeniem.
Dzisiaj chcę Wam przedstawić Kubę, który zmaga się właśnie z mpd. Kuba nie mówi, nie chodzi, nawet sam nie jest w stanie zjeść posiłku. O innych czynnościach już nie wspominając. A mimo to będzie świadkiem na ślubie swoich przyjaciół. Jak do tego doszło - przeczytajcie sami. Historię znalezioną na internecie zamieszczam w całości. I bez żadnych przeróbek.
"Jakub Gąsiewicz to niespełna 29-letni mężczyzna. Od urodzenia dotknięty jest niepełnosprawnością - dziecięcym porażeniem mózgowym czterokończynowym. Z powodu wcześniactwa, od urodzenia skazany jest na pomoc swoich najbliższych. Kuba nie mówi, nie chodzi, trzeba go karmić - ba, nie jest w stanie podnieść głowy czy ręki. Mimo wszystko jest osobą niezwykle inteligentną. Dzięki cudownej mamie od 5. roku życia potrafi czytać, choć na co dzień - z racji ograniczeń wzrokowych i niemożności przekładania kartek - preferuje słuchanie audiobooków. Jakub uwielbia sowy(co widać na zdjęciu w jego pokoju) - sam karmi swoją sówkę w warszawskim zoo. Dzięki rodzicom ma możliwość podróżowania po świecie, co też z chęcią robi, gdy tylko przyjdą wakacje i upragniony urlop. Uwielbia dostawać też kartki - dzięki 3 "akcjom" rozpropagowanym na Facebooku z wysyłaniem kartek urodzinowych zebrał ich całą masę. To zawsze mocno go cieszy!
Kiedy poznałam Kubę 3 lata temu, myślałam, że on nic nie rozumie. Nie znałam osoby(i do tej pory, mimo 4 lat pracy z osobami z niepełnosprawnością, nie umiem sobie takiej przypomnieć...), która byłaby bardziej fizycznie od niego niepełnosprawna. Jak bardzo się myliłam! Kiedy "złapałam" kontakt, zaczęliśmy z sobą o WSZYSTKIM rozmawiać! Korzystając z książki do komunikacji, dowiedziałam się, że najbardziej lubi ostrą muzykę rockową, że czasami czuje się jak "yeti", widząc krzywe spojrzenia innych ludzi, że jego marzeniem jest przyjechać do mnie do Gdańska czy że czeka... na nawrócenie swojego taty. Kiedy się zaprzyjaźniliśmy, zawarliśmy "umowę". Ja modlę się za niego, a on ze mnie - o to, abym znalazła "dobrego męża". Warunkiem - dla mnie - było to, że... będzie się zajmował Kubą. Umowa stoi, przyklepane!
Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że tak się stanie... 2 lata temu byliśmy wspólnie na sylwestrze w Brańszczyku. Kuba, Leszek(wtedy jeszcze chłopak, a dzisiaj narzeczony, za 3 miesiące mąż) i ja. Koordynatorka, wiedząc, że znam i rozumiem Kubę jak mało kto, przydzieliła go nam jako podopiecznego. I zaczęło się...
Kuba mówił nam wiele. Trochę poprzez książkę do komunikacji, ale bardziej przez... spojrzenie w oczy. Wystarczy patrzeć, BYĆ blisko, żeby go zrozumieć. Dla dobrego obserwatora rozmowa z nim nie jest niczym trudnym - choć sam Kuba musi się przekonać do człowieka, żeby mu zaufać. To chyba "normalne" - w końcu nie jest łatwo dać komuś całego siebie: aby zmieniać pampersy, sadzać na wózek czy kąpać, co na co dzień robią rodzice, a nie nikt "obcy".
Podczas nocy sylwestrowej 2 lata temu Kuba wziął mnie do pokoju. Położyliśmy się na łóżku, wyjęłam książkę do komunikacji... I wtedy padły słowa, które uważam za prorocze. Wskazując na "kościół", "pana" i "panią", zrozumiałam, że Kuba czeka na nasz ślub. Więcej, domyśliłam się, że chciałby być świadkiem, a później ojcem chrzestnym naszego dziecka!
Na szczęście Kuba nie jest osobą ubezwłasnowolnioną, dlatego bycie świadkiem nie stanowi żadnego problemu. Kiedy się zaręczyliśmy, nie było dla nas żadnych wątpliwości. To nasz najbliższy i najwierniejszy Przyjaciel. Człowiek, któremu zawdzięczamy sporo - możliwość poznania siebie, swoich mocnych stron... Który nas jeszcze bardziej uwrażliwił na Drugiego i pozwolił się jeszcze mocniej pokochać.
Za 3 miesiące staniemy przed ołtarzem. Za Leszkiem, na wózku inwalidzkim, będzie Kuba. To dla nas wielki dar - wiemy, że nikt inny tak nam nie kibicuje, nikt się za nas tak nie modli i nie życzy szczęścia. Jako przyjaciele postawiliśmy sobie cel - chcemy kupić mu sprzęt do lepszej komunikacji. C-Eye. Jakub mógłby siedzieć albo leżeć przed monitorem i mrugać oczami.
Po raz pierwszy, od prawie 29 lat, nie musiałby być zdany na innego człowieka, który zechce(lub nie...) wyjąć książkę do komunikacji i z nim porozmawiać. To krok milowy w kierunku do samodzielności. W końcu każdy z nas chciałby móc normalnie się komunikować czy samemu odpalać YoyTube'a, czyż nie?
Dlatego założyliśmy z Narzeczonym zrzutkę. Wierząc, że "ludzi dobrej woli jest więcej"... Jeśli się nie dozbiera - dorzucimy pieniądze z prezentów ślubnych(poza tym robimy "zrzutkę" do puszki zamiast kwiatów, które nam po chwili zwiędną). To dla nas bardzo ważne, w końcu Kuba jest najważniejszą Osobą(poza nami), która ma się na tym ślubie pojawić. I to najwspanialszy człowiek, którego znamy.
Przyjaciele Przyjacielowi - po prostu. Gdyby ktoś chciał wpłacić - proszę i zachęcam. Dla nas może kilka złotych, dla niego zmiana komfortu całego przyszłego życia!
A jeśli, z jakichś przyczyn, nie można sobie pozwolić na wpłatę, proszę o udostępnienie. To w końcu tak niewiele..."
Oczywiście zbiórkę udostępniam u siebie na blogu. W tej historii zachwyciła mnie postawa Przyjaciół Kuby, którzy chcą, aby uzależnionemu od innych chłopakowi żyło się choć trochę lepiej. Moja sytuacja, a sytuacja Kuby to niebo a ziemia, potwierdzam jednak, że trzeba czasami zaufać drugiej osobie, aby mogła wykonać określone czynności. Może się dziwicie, że takie słowa padają z mojej strony, przecież jestem w ogromnie lepszym stanie fizycznym niż Jakub. Nie o wszystkim jednak chcę pisać tutaj na blogu, to zbyt intymne sprawy. A jednak kiedy miałam w Panamie swój problem i z przyczyn fizycznych nie mogłam sobie z nim poradzić, przemogłam wstyd i poszłam do jednej z uczestniczek wyjazdu, S. Dlaczego do niej? Nie mam pojęcia. Może dlatego, że studiuje medycynę? Może dlatego, że S. zawsze starała się spokojnie mnie wysłuchać? W każdym razie obdarzyłam ją swoim zaufaniem, a ona pomogła mi jak tylko umiała. Oczywiście nie wyleczyła mnie, ale przynajmniej nie tułałam się, prawdopodobnie z księdzem, po panamskich szpitalach. Dlatego duże, naprawdę duże gratulację dla Agaty, że zdobyła zaufanie Kuby oraz dla Kuby, że znalazł takich Przyjaciół.
Puśka jak widać doszła już do siebie po sierpniowych przeżyciach
Już ponad 3500 lat temu w dalekim Egipcie oswojono kota. Od tego momentu człowiek zwraca szczególną uwagę na jego niezwykłe cechy. Nad Nilem zwierze to było czczone jako wcielenie Bastet, bogini miłości i płodności oraz cenione jako łowca uporczywych myszy. Jednak już w średniowieczu chodzący swoimi ścieżkami mruczek był przeklinany jako wspólnik diabła i pomocnik czarownic. Zauważono też szczególną cechę kota, która odróżniała go od innych zwierząt: zrzucony z wieży kościoła najczęściej przeżywał upadek na ziemię. Dla pobożnych, zwykłych ludzi był to najlepszy dowód na to, że kot ma iście szatańską naturę. Trzeba było rozwoju nowoczesnej nauki, aby odkryć na czym tak naprawdę polega ta kocia tajemnica.
Ciało kota umożliwia prawdziwe cuda w dziedzinie akrobatyki. Działanie jego doskonałego zmysłu równowagi, którego narządy znajdują się w uchu wewnętrznym, wspomagane jest przez balansowanie giętkim ogonem, który składa się z 23 kręgów. Dzięki niemu kot może przenieść swój środek ciężkości. Dlatego koty mogą siedzieć sobie spokojnie i pewnie nawet na wąskich poręczach i obserwować otoczenie(pole ich widzenia to aż 220 stopni). Wszystko to sprawia, że raczej z nich nie spadną pod warunkiem, że nikt ich nie wystraszy.
W wieku ok. miesiąca koty opanowują sztukę spadania na cztery łapy. Trwający mniej niż pół sekundy obrót wokół własnej osi pozwala mu niemal zawsze wylądować na łapkach. Kości i stawy zwierzęcia są bardzo elastyczne. Umożliwia to niezwykle sprawne balansowanie. Przód i tył ciała kota mogą się w znacznym stopniu przemieszczać w przeciwnych kierunkach wzdłuż osi ciała co ułatwia błyskawiczne ustawienie się łapami w dół podczas spadania. Krótko przed wylądowaniem kot wyprostowuje łapy i wygina grzbiet w łuk, co zapewnia dodatkową amortyzację przy zderzeniu z ziemią.
Z jakiej maksymalnie wysokości może spaść kot i przeżyć. Na to pytanie odpowiada fizyka. W czasie swobodnego spadania źródłem przyspieszenia ciała jest przyciąganie ziemskie. Tej sile przeciwdziała opór powietrza, którego wartość rośnie wraz z prędkością spadania, aż do momentu, kiedy ciało osiągnie stałą prędkość końcową. W przypadku kota wynosi ona około 80 km/h, a dochodzi do niej po ok. 30 metrach spadania. Obserwacje wykazały, że koty spadające z większych wysokości rzadko doznają urazów, ponieważ podczas dłuższego spadania już nie przyspieszają i mają więcej czasu na przygotowanie się do zderzenia z ziemią. Mimo tych wszystkich niezwykłych zdolności upadków kotów z dużych wysokości nie zawsze kończą się szczęśliwie. Niebezpieczeństwo doznania ciężkich obrażeń jest poważne i dlatego też ich właściciele powinni zabezpieczać swoje balkony siatką.
A ja zaś zastanawiam się co by było, gdyby Pusia wiedziała, że dzisiaj przypada dzień kota. Hmm... strach nawet wyobrażać to sobie...
Wczoraj wieczorem skończyłam czytać jedną z pięciu książek wypożyczonych z Biblioteki Śląskiej - "Gnój" autorstwa Wojciecha Kuczoka, a przed chwilą skończyłam oglądać film "Pręgi" nakręcony na podstawie tej książki. Przyznam szczerze, że już od dawna miałam ochotę przeczytać tą pozycję. Pierwszy raz przeczytałam o niej przy okazji wywiadu z wcielającym się w rolę nastoletniego Wojtka Wacka Adamczyka. Dlatego, kiedy zobaczyłam, że jest dostępna w bibliotecznych zasobach postanowiłam skorzystać z okazji i ją zamówić.
Akcja książki rozgrywa się w jednym z miast na Górnym Śląsku. Jej główny bohater, chłopiec o nieznanym imieniu, wychowuje się w wielorodzinnym domu. Na parterze mieszka ciocia i wujek chłopca, natomiast na górze - on wraz z rodzicami. Zwyczajna na pierwszy rzut oka rodzina ma jednak skrywany problem - ojciec znęca się psychicznie i fizycznie nad nastoletnim synem. Potrafi uderzyć go pejczem, wyzwać od najgorszych, kazać jeść znienawidzony przez syna żurek. Drobny, wrażliwy i wątły chłopiec staje się także popychadłem w szkole na podwórku. Często wraca z niego pobity, z krwawiącym nosem. Nie mający znikąd wsparcia chłopiec coraz bardziej zamyka się w sobie interpretując na swój młodzieńczy sposób to, co się wokół niego dzieje. W końcu staje się dorosłym mężczyzną, jednak jego mentalność i sposób myślenia zatrzymuje się na poziomie nastoletniego chłopca.
Z filmem jest nieco inaczej. Można go podzielić na dwie części. W pierwszej z nich poznajemy kilkunastoletniego Wojtka, półsierotę wychowywanego przez samotnego, ale despotycznego ojca. Ojca, który z jednej strony kocha na swój sposób swojego jedynego syna, wszak opiekuje się nim podczas choroby, czy też konstruuje z nim wiatrak na zajęcia techniczne, a z drugiej bije go pejczem, czy też stosuje przemoc słowną, za byle przewinienie. Z czasem nietypowe zachowanie chłopca wzbudza podejrzenia u jednej z jego nauczycielek, która wzywa ojca Wojtka na rozmowę. Po powrocie do domu mężczyzna znowu znęca się psychicznie nad synem. W końcu Wojtek nie wytrzymuje i ucieka na zawsze z domu... Mija kilkanaście lat. Nastoletni Wojtek zmienia się w trzydziestoletniego Wojciecha, pasjonata zwiedzania jaskiń. Wojciech pisze też teksty do czasopism, wydaje się też żyć w swoim własnym świecie. Podczas jednej z takich wypraw poznaje Tatianę. Kobiecie udaje się dotrzeć do wnętrza mężczyzny. Czy dzięki Tatianie Wojciech upora się z prześladującą go przeszłością?
Zarówno "Gnój" jak i "Pręgi" to świetny zapis przeżyć dziecka doświadczającego przemocy fizycznej lub psychicznej ze strony osób, którym ufa. Bo przecież każde dziecko przejawia wrodzoną ufność w stosunku do swoich rodziców. Nawet jeżeli jest katowane, to podświadomie będzie wierzyć w to, że rodzice to wszystko robią z miłości do niego. Uczucia w książce i w filmie zostały zaakcentowane poprzez narrację pierwszoosobową głównego bohatera. Dzięki temu wiemy kiedy się boi ojca, co myśli po kolejnej sprzeczce, co czuje w danym momencie. Chociaż książka i film bardzo się od siebie różnią, to jedna scena w obydwóch wersjach zwróciła moją szczególną uwagę - to scena spowiedzi młodego Wojtka. Posądzony niesłusznie przez ojca o nieczystość miał się wyspowiadać z tego grzechu. Nie wiedział jednak jak. W końcu kapłan zaczął go sam szczegółowo wypytywać o te sprawy, wyraźnie coraz bardziej podniecając się przy tym. Aż czekałam, kiedy sam zacznie się onanizować(nie żebym miała zboczone myśli, ale sami przyznacie, że czasami wyobraźnia sama podsuwa nam dziwne zakończenia). Na szczęście speszony Wojtek sam odszedł od konfesjonału. I nie zdziwiłabym się, gdyby już nigdy do niego nie wrócił. Fabuła jest też świetnym przykładem na to, jak sytuacje z przeszłości i brak odpowiedniej pomocy z zewnątrz, wpływają na naszą przyszłość. Czytając "Gnój", a następnie oglądając "Pręgi" miałam wrażenie, że główny bohater nigdy do końca nie wydoroślał, że w dalszym ciągu siedział w nim ten mały wystraszony chłopiec. Na pewno Wojciechowi z "Pręg" łatwiej było przez to wszystko przejść, bo spotkał kobietę swojego życia, ale bohater "Gnoju" do końca nosił brzemię swojego dzieciństwa.
Muszę przyznać, że jedno i drugie było dla mnie ciężką lekturą i filmem. Zbyt bardzo przeżywam krzywdę, jaka dzieje się dzieciom. A jednak cieszę się, że po nie sięgnęłam. Bo wiecie, do Oratorium przychodzą różne dzieci z różnymi problemami, w tym z przemocą w rodzinie. Czasami jednak wiele spraw umyka. A takie książki czy też filmy niejednokrotnie otwierają oczy na coś, czego na pierwszy rzut nie widać.
Na szczęście kolejne pozycje należą już do lżejszej literatury, bo taka też jest potrzebna w naszym życiu.
W klasie piątej na jednej z lekcji języka polskiego omawialiśmy opowiadanie Isaaca Bashevisa Singera - "Miłość trzyma się mocno". Co prawda było ono przeznaczone dla uczniów klasy szóstej, ale jak to stwierdziła moja ówczesna polonistka - gdyby miała na jednej lekcji robić sześć różnych tematów lekcyjnych, to zamknęliby ją w domu bez klamek. Skakaliśmy więc po podręcznikach do klas 4 - 6 i wybieraliśmy co ciekawsze tematy. Tą lekcję zapamiętałam bardzo dokładnie, ponieważ po przeczytaniu i omówieniu tekstu mieliśmy sami napisać co dla nas znaczy jego tytuł. Udało mi się znaleźć tekst w zasobach internetowych, dlatego na początek wrzucam go Wam, żebyście wiedzieli mniej więcej o co w nim chodziło:
"MIŁOŚĆ TRZYMA SIĘ MOCNO"
Las był ogromny, gęsto porośnięty wszelkimi możliwymi drzewami liściastymi. Zwykle o tej porze roku jest już zimno, lecz tegoroczny listopad był raczej ciepły. Można by myśleć, że lato jeszcze trwa, gdyby nie to, że cały las pokryty był opadłymi liśćmi – niektóre z nich żółte jak szafran, inne w kolorze czerwonego wina, jeszcze inne złote lub o pomieszanych barwach. Zerwał je z drzew deszcz i wiatr – niektóre za dnia, inne nocą – a teraz na leśnym klepisku tworzyły puszysty dywan.
Choć pozbawione już soków, nadal wydzielały przyjemny zapach. Słońce świeciło na nie poprzez żywe gałęzie, a robaki i muchy, które jakimś cudem przetrwały jesienne burze, wolno po nich spacerowały. Przestrzeń pod liśćmi dostarczała kryjówek świerszczom, polnym myszom i wielu innym stworzeniom szukającym schronienia w ziemi.
Na wierzchołku drzewa, które straciło już swe liście, pozostały jeszcze tylko dwa, na jednej małej gałązce: Ole i Trufa. Z jakiegoś nieznanego powodu Ole i Trufa przetrwali wszystkie deszcze, wszystkie zimne noce i wiatry. Któż może powiedzieć, dlaczego jeden liść spada, a drugi pozostaje? Lecz Ole i Trufa wierzyli, że odpowiedzią na to jest wielka miłość, jaką żywią dla siebie. Ole był odrobinę większy niż Trufa i o parę dni starszy, lecz Trufa była piękniejsza i bardziej delikatna.
Jakże niewiele może zdziałać jeden mały liść dla drugiego, gdy wieje wiatr, leje deszcz i bije grad. Jednak Ole (w każdej sytuacji) był dla Trufy podporą. W czasie największych burz, gdy waliły pioruny, niebo przecinały błyskawice, a wichura miotała nie tylko liśćmi, ale nawet całymi gałęziami, Ole błagał Trufę:
– Trzymaj się, Trufo! Trzymaj się z całej siły!
Nieraz w czasie nocnych burz Trufa skarżyła się: – Na mnie już czas, ale ty, Ole, trzymaj się!
– Po co? – pytał Ole. – Bez ciebie moje życie nie ma sensu. Jeśli ty spadniesz, to i ja spadnę.
– Ach, nie! Nie rób tego! Tak długo, jak liść może pozostać na drzewie, nie wolno mu się poddawać.
– Wszystko zależy od tego, czy ty zostaniesz ze mną – odrzekł Ole. – W dzień patrzę na ciebie i podziwiam twą urodę. Nocą czuję twój zapach. Pozostać jedynym liściem na drzewie? Nie, nigdy!
– Ole, twe słowa są cudowne, lecz nie ma w nich prawdy – mówiła Trufa. – Dobrze wiesz, że nie jestem ładna. Spójrz, jaka jestem pomarszczona, jak bardzo się skurczyłam! Pozostało mi tylko jedno – moja miłość do ciebie.
– Czy to mało? Ze wszystkich żywiołów miłość jest największa, najwspanialsza – rzekł Ole. Dopóki będziemy się kochać, zostaniemy tutaj. Żaden wiatr, deszcz czy burze nie są nam straszne. Powiem ci coś, Trufa – nigdy nie kochałem cię tak bardzo, jak teraz.
– Dlaczego, Ole? Przecież cała pożółkłam.
– Któż twierdzi, że zielony jest ładny, a żółty nie? Wszystkie kolory są równie piękne.
Gdy Ole wymówił te słowa, stało się to, czego Trufa obawiała się przez wszystkie minione miesiące – nadleciał wiatr i zerwał Olego z gałązki. Trufa zaczęła drżeć i dygotać, aż wydawało się, że i ona wkrótce zostanie porwana. Jednak trzymała się mocno. Widziała, jak Ole spada, kołysze się w powietrzu, i wołała do niego:
– Ole! Wróć! Ole! Ole!
Lecz nim zdążyła skończyć, Ole zniknął jej z oczu. Zmieszał się z innymi liśćmi na ziemi, a Trufa, osamotniona, została na drzewie.
W ciągu dnia Trufa jakimś cudem znosiła swe cierpienia. Lecz gdy nadszedł zmrok, gdy zrobiło się ciemno i zimno, i zaczął padać nieprzyjemny deszcz, pogrążyła się w rozpaczy. Nie wiedzieć czemu, czuła, że winę za wszystkie nieszczęścia ponosi drzewo – ten pień ze swymi potężnymi konarami. Liście opadły, a pień stał wysoki, przysadzisty i mocno zakorzeniony. Nie zagrażały mu żadne wichury, deszcz czy grad.
Drzewo, które prawdopodobnie było wieczne, nie dbało o los jakiegoś listka. Dla Trufy było czymś w rodzaju Boga. Pokrywało się liśćmi na kilka miesięcy, by potem je strącić. Karmiło je swymi sokami tak długo, jak mu się podobało. Potem pozwalało im umrzeć z pragnienia. Trufa błagała drzewo, by oddało jej Olego, by wróciło lato, lecz jej błagania nie były wysłuchane. Nigdy nie przypuszczała, że noc może być tak długa jak ta – tak ciemna, tak mroźna. Przemawiała do Olego i czekała na odpowiedź, lecz on milczał i nie dawał znaku życia.
Trufa mówiła do drzewa: – Zabrałeś mi Olego, zabierz i mnie.
Lecz nawet tej modlitwy drzewo nie chciało wysłuchać Po chwili Trufa zapadła w drzemkę. Nie był to sen, ale dziwne omdlenie. Ocknęła się i ku wielkiemu zdziwieniu odkryła, że nie wisi już na drzewie. Wiatr zdmuchnął ją, gdy spała. Czuła się inaczej niż wtedy, gdy budziła się na drzewie o wschodzie słońca. Opuściły ją wszystkie niepokoje i troski. Przebudzenie przyniosło jej nieznane dotąd uczucie. Wiedziała, że nie jest tylko liściem zależnym od podmuchu wiatru, lecz częścią wszechświata. Jakimś cudownym zrządzeniem losu pojęła niezwykłość swego istnienia, swych cząsteczek, atomów, protonów i elektronów, tej olbrzymiej siły, jaką stanowiła, i Boskiego planu, którego była częścią.
Obok niej leżał Ole. Powitali się z miłością, jakiej nie uświadamiali sobie nigdy dotąd. Nie była to miłość zależna od przypadku czy kaprysu, ale miłość tak potężna i wieczna jak sam wszechświat. To, czego obawiali się przez wszystkie minione dni i noce między kwietniem a listopadem, okazało się nie śmiercią, lecz wybawieniem.
Zawiał lekki wietrzyk i uniósł Olego i Trufę w powietrze. I tak szybowali teraz w szczęśliwości znanej tylko tym, którzy się wyzwolili i przyłączyli do wieczności.
Po tych wszystkich latach zupełnie nie wiem co napisałam jako zaledwie jedenastoletnie dziecko, w jaki sposób zinterpretowałam ten temat. Dzisiaj na pewno moja wypowiedź będzie dużo dojrzalsza niż wtedy.
Dla mnie miłość to nie jest chwilowe uczucie pozwalające na zaspokojenie moich popędów, czy jeszcze gorzej, bycie z kimś dla zabawy, na pokaz. To nie jest dojrzała miłość, bardziej przypomina mi to młodzieńcze zauroczenie. "Trzymająca się mocno miłość" to taka, która nie ulegnie żadnym zewnętrznym wichrom, wirom i lawinom, która nie przestraszy się żadnych przeciwności losu, która będzie dojrzewać wraz z biegiem czasu. To taka, w której zdarzają się i lepsze i gorsze chwile, ale dzięki wzajemnemu zaufaniu i zrozumieniu jest w stanie przetrwać każdy kryzys. W końcu to taka miłość, która nie opuszcza w potrzebie, choćby dlatego, że z biegiem czasu ubędzie nam sił i staniemy się zniedołężniali, ale taka, która przetrwa z nami do ostatniego tchnienia.
kiedy zakochani przyrzekają sobie miłość do końca życia.
Odwaga to moment,
kiedy matka postanawia wychować chore dziecko.
Odwaga to postawa,
w której robimy rzeczy na co dzień niemożliwe.
Kiedy wskakujemy w ogień,
Kiedy przyznajemy się do kłamstwa,
Kiedy idziemy każdego dnia zdawać egzamin z naszego życia.
Bądźmy więc odważni każdego dnia,
a nie tylko od święta.
Nie wiem, czy powyższy tekst podlega pod poezję? Czy się komuś spodoba? Mam nadzieję, że tak.
Wielokrotnie pisałam o mojej odwadze, a raczej o jej braku. Przeważnie obawiam się niezrozumienia, także z powodu niewyraźnej wymowy, czasami wyśmiania, odrzucenia. Nie ukrywam, że niejednokrotnie moje pomysły związane z różnymi rzeczami były odrzucane, nie do końca wysłuchawszy o co mi tak właściwie chodzi. Wiem, że czasami mówię bez składni i chaotycznie, ale to nie znaczy, że wszystko co wymyślę jest złe, prawda?
O mojej ulubionej matematyczce wspominałam na blogu nie raz. To jedna z niewielu ludzi w realnym świecie, która nie dość, że wierzyła w moje możliwości, to jeszcze motywowała mnie w wielu rzeczach z całych sił. I to nie tylko w sferze matematyki, ale też np. sportu. Nawet nie wiecie jak bardzo przeżyłam fakt, że przechodzi do innej szkoły. Oczywiście nie spuszczałam poziomu z matematyki, bo tutaj nie chodziło o to, aby obrażać się na cały świat, ale po prostu mi jej brakowało. Co prawda jeszcze kilka razy widziałam ją na miejskim wyróżnieniu wyróżniających się osób, ale to przecież nie to samo. Ostatni raz widziałam ją 10 lat temu. I koniec.
Wydawałoby się, że z czasem powinnam zapomnieć. Po prawie dwudziestu latach dalej pamiętam jej ciepły ton głosu, jej ciemne oczy, które tak bardzo się śmiały, charakter jej pisma, kiedy uzupełniała mój zeszyt. Wspomnienia huczą w mojej głowie niczym wicher, obrazy pojawiają się w snach niczym kadry filmu. Czasami mam wrażenie, że wolałabym o tym wszystkim nie pamiętać.
Wiele razy kombinowałam, aby się jakoś spotkać z tą nauczycielką, aby jej powiedzieć to, czego nie zdążyłam te 19, na upadłego 10 lat temu, aby ją zapewnić, że się nie poddałam. Ale zawsze brakowało mi odwagi. Aż nagle w odległej Panamie zaświtała mi pewna myśl. Na pozór nierealna, a jednak - przecież zawsze mogę do niej napisać list, w którym wszystko jej opiszę. Nie znam co prawda jej adresu domowego, ale wiem, gdzie pracuje. Nie chciałam też odwlekać wszystko w nieskończoność, bo jak to powiedział papież Franciszek - nie jesteśmy przyszłością, tylko Bożym TERAZ. I to TERAZ miało w tym momencie najbardziej i najpełniej wybrzmieć.
To był chyba najtrudniejszy list w moim życiu. Bo po tych wszystkich latach człowiek by chciał wszystkim się podzielić - zarówno sukcesami, jak i porażkami. A jednocześnie był ograniczony swoim własnym ciałem i możliwościami. Opowiedziałam trochę o sobie, trochę o Panamie(coby nie zdziwiła się, że jej list z drugiego końca świata przyszedł). W sumie wyszły mi tego cztery kartki A4. To chyba mój piśmienniczy sukces, a z drugiej strony pisałam to wszystko kilka dni.
W sumie nawet nie wiem kiedy i czy w ogóle ten list trafi do adresata. Nie wiem też jakie będą jego konsekwencję, czy nauczycielka skojarzy mnie, czy sobie przypomni(wszak mało prawdopodobne, aby mnie pamiętała tak jak ja ją). A może ucieszy się trzymając w rękach napisany przeze mnie list, że ktoś o niej przez tyle lat nie zapomniał. Ja zaś jestem dużo spokojniejsza niż do tej pory. Kto wie, być może takiego psychicznego komfortu było mi trzeba...
Ktoś by pomyślał, że ŚDM na drugim końcu świata będzie pretekstem do próby odnowienia starej znajomości? Bo ja nie...
W niedzielny wieczór, podczas kolacji w Chili's zgodnie zdecydowaliśmy, że nazajutrz udamy się na zwiedzanie słynnego Kanału Panamskiego, którzy dzieli kontynent na część północną i południową. Dotychczas widzieliśmy go tylko z perspektywy busa, a teraz chcieliśmy zobaczyć go z bliska.
W poniedziałkowy poranek szybko zjedliśmy śniadanie i udaliśmy się na stację metra, aby doładować naszą kartę miejską(fabryczne ustawienia pozwalały nam na darmowe podróżowanie do 27 stycznia), a następnie podjechaliśmy autobusem pod Kanał Panamski. Jest to sztuczny kanał wodny liczący 12 śluz(to długość ponad 80 km). Został wykopany w latach 1904-1914 na Przesmyku Panamskim. Łączy wody Oceanu Atlantyckiego z wodami Oceanu Spokojnego. Został otwarty w 1920 roku. Jest jedną z najważniejszych dróg wodnych świata, dzięki której wydatnie skróciła się trasa pokonywana wcześniej przez statki. Jego budowa pochłonęła życie ok. 25 tys. robotników. O budowie kanału żeglugowego prowadzącego przez Przesmyk Panamski myślano już w XVI wieku. Została ona zainicjowana trzy wieki później, w 1879 roku, przez Francuza Marie de Lesseps'a, budowniczego Kanału Sueskiego. Niestety, jego przedsiębiorstwo wkrótce zbankrutowało. Na początku XX wieku teren pod budowę kanału został wydzierżawiony przez Amerykanów, którzy ukończyli jego budowę. Przez ponad 75 lat Strefa Kanału Panamskiego znajdowała się pod władzą amerykańską, dopiero w 1999 roku został on przekazany Panamie. 3 września 2007 roku rozpoczęto budowę stulecia mającą na celu poszerzyć kanał. W latach 2014-2015 otrzymał on dodatkowy komplet śluz, został poszerzony i pogłębiony, zaś w jeziorze Gatun podniesiono o pół metra poziom wody. Dzięki temu przez kanał mogą przechodzić statki o szerokości do 49 m, długości całkowitej 366 m oraz zanurzeniu 15 m. Dzięki temu zostanie potrojona wydajność kanału oraz zysków dla Panamy(kraj zawdzięcza kanałowi do 45% swojego PKB, rocznie przynosi pół miliarda czystego zysku). Poszerzenie kanału ma też przyczynić się do wzrostu handlu między wschodnim wybrzeżem USA, a krajami azjatyckimi. W czerwcu 2016 roku, po dziewięciu latach rozbudowy, losowo wybrany chiński kontenerowiec Cosco Shipping Panama jako pierwszy wpłynął do nowego Kanału Panamskiego dokonując jego otwarcia dla większych jednostek. Do 2025 roku przepustowość szlaku ma wzrosnąć dwukrotnie(teraz wynosi ok. 14 tys. statków rocznie).
Zanim jednak poszliśmy pooglądać sam kanał przeszliśmy przez muzeum, poświęcone jego budowie i funkcjonowaniu.
A potem udaliśmy się na taras widokowy popodziwiać sam kanał.
Pożegnaliśmy też nasz "Dar Młodzieży", który tego dnia wypływał w swój dalszy rejs dookoła świata.
Po zwiedzeniu Kanału Panamskiego poszliśmy coś zjeść, a następnie pojechaliśmy nad jedną z tutejszych plaż. Co prawda pogoda do pluskania się, a tym bardziej do opalania, była taka sobie, ale i tak bardzo mi się podobało.
Zresztą całe następne dwa dni mieliśmy spędzić na tutejszych plażach, więc nie było mi wcale przykro z powodu takiej pogody. Potem trochę w pośpiechu wracaliśmy na parafię, ponieważ na 20:00 mieliśmy zaplanowaną Mszę wraz z młodzieżą z Radomia. Tamtejszy ksiądz wygłosił bardzo ciekawe kazanie, które można zawrzeć w trzech punktach:
Wszyscy mamy historię swojego życia, którą na koniec podzielimy się z Najwyższym;
Każdy z nas jest idealny, ponieważ został stworzony na Boży obraz i podobieństwo;
Po powrocie do naszych domów mamy być jak latarnia, która oświetla innym drogę do Nieba;
We wtorkowy poranek trochę podpadliśmy księżom - otóż korzystając z tego, że zaspali, zostaliśmy z naszym śniadaniem przed supermarketem(bo tam były ławeczki). Tymczasem oni zdenerwowani dotarli na przystanek, na którym nikogo nie było. W dodatku podjechał nasz autobus. Kiedy w końcu dołączyliśmy do nich było małe spięcie, ale w sumie wszystko rozeszło się po kościach. Po chwili czekania nadjechał nasz autobus, którym dojechaliśmy pod centrum handlowe, za którym była Msza święta, gdzie przesiedliśmy się na kolejny autobus, który wywiózł nas grubo za miasto. Potem przesiedliśmy się jeszcze do jednego autobusu i byliśmy na miejscu. Chociaż tutaj też nie obyło się bez przygód, bo najpierw okazało się, że część grupy została oszukana przez tutejszą ludność podczas wsiadania do autobusu(mnie coś się nie podobało w tych kolesiach, którzy chcieli pobrać pieniądze za przejazd, dlatego zgrywałam głupka i nic im nie dałam, ale większość dała się nabrać - jak się potem okazało, nie mieli oni nic wspólnego z przewozem), a potem przewoźnik zażądał jakiejś astronomicznej kwoty za przejazd(kiedy został postraszony policją spuścił z ceny). W końcu dotarliśmy do przystani, z której dwie motorówki zabrały nas na jedną z tutejszych wysp. Ach Kochani, jakie po drodze mieliśmy widoki. Za bardzo szarpało i nie miałam jak porobić zdjęć, więc musicie mi uwierzyć na słowo. Po 20 minutach dotarliśmy na miejsce. Rozłożyliśmy się z ręcznikami na plaży i weszliśmy do wody. W życiu nie byłam w tak ciepłej, naturalnej wodzie. Aż żałowałam, że nie mogłam razem z resztą ludzi sobie popływać. Porobiłam za to parę zdjęć.
W pewnym momencie zaczął nawet padać deszcz, ale było tak ciepło, że prawie tego nie zauważyliśmy. Jedyne co nas trochę denerwowało to dwa kundle wałęsające się po plaży. Nie wiemy, czy do kogoś należały, czy też nie. Ale z drugiej strony mały strach był. Wyspę opuściliśmy po 16:00 i tutaj zaczął się wyścig z czasem, ponieważ na 20:00 mieliśmy zaplanowaną Mszę świętą. Niestety, jeden autobus nam uciekł, a drugi długo nie przyjeżdżał. Co prawda ks. Sz. kazał nam się nie przejmować, wszak nie było żadnego obowiązkowego wspomnienia, ale i tak awaryjnie przełożył nabożeństwo o godzinę, z ryzykiem, że i na 21:00 nie zdążymy. Na szczęście autobus wreszcie podjechał, a potem poszło już z górki. Widząc nasze zmęczenie księża już podarowali sobie kazanie tego dnia. Ostatkiem sił doszliśmy do Chili's, aby coś zjeść, a następnie na kwatery na zasłużony nocleg.
Środa była ostatnim dniem plażowania, tym razem spędzonym na wyspie Taboga. Musieliśmy skoro świt wstać z łóżek, ponieważ o 7:30 mieliśmy być w porcie, z którego godzinę później odpływał nasz statek wycieczkowy. Trochę odstaliśmy, aż w końcu każdy z nas mógł zająć miejsce na jego pokładzie. Rejs trwał trochę ponad godzinę, a towarzyszyły mu piękne widoki.
Taboga jest wyspą położoną w Zatoce Panamskiej na Oceanie Spokojnym, ok. 20 km. na południe od stolicy kraju. Jej powierzchnia wynosi 3,4 km². Słynie jako miejsce wypoczynku dla mieszkańców stolicy oraz atrakcja turystyczna. Jej inna nazwa to Wyspa Kwiatów. Tabogę ze skalistą wysepką El Morro łączy wąski przesmyk, który pełni funkcję plaży w trakcie odpływu. Panuje na niej typowy klimat tropikalny. Taboga została odkryta w 1515 roku, a już 9 lat później założono na niej osadę San Pedro. Wzniesiono wtedy Kościół p.w. św. Piotra, uchodzący dzisiaj za drugą najstarszą świątynię chrześcijańską na zachodniej półkuli. Podczas II wojny światowej na wyspie znajdowała się baza wojsk amerykańskich.
Sama wyspa zachwyca swoimi plażami i urokliwymi knajpkami, a także samymi widokami. Nic dziwnego, że spędziliśmy na niej sporą część dnia, delektując się tym, czego u nas w tej chwili nie ma - słoneczkiem i ciepełkiem. Niektórzy do teko stopnia, że potem potrzebowali pomocy "Pantenolu". Ale ja wiedziałam, że tak będzie widząc ich spalone plecy... Piasek przyjemnie grzał w stopy, a woda, chociaż nie tak ciepła jak poprzedniego dnia, również nadawała się do wejścia.
Aż żal było opuszczać tą malowniczą wyspę, ale na 20:00 była zaplanowana Msza święta z udziałem nas i rodzin nas goszczących. Na szczęście tym razem zdążyliśmy na czas. Wydaje mi się, że Panamczycy byli zadowoleni z tego, że nas gościli, bo oklaskom nie było końca. Co prawda nie wiem o czym było kazanie, bo było po hiszpańsku, ale wierzę, że nie było w nim nic złego na nasz temat. Po Mszy świętej tradycyjnie już poszliśmy na obiad do naszej ulubionej knajpki. A przy okazji "umierający" z powodu oparzeń słonecznych dostali zbawienny "Pantenol".
Nastał czwartek, ostatni dzień w Panamie. Spędziliśmy go na zwiedzaniu samego miasta. Jeszcze raz poszliśmy pod katedrę, która od kilku dni była już otwarta. Przez chwilę podziwialiśmy jej wnętrze, a następnie poszliśmy do przylegającego do niej muzeum. Zachwyciła mnie tamtejsza makieta przedstawiająca całą historię związaną z dzieciństwem Jezusa. Doszło do tego, że zamarzyłam, aby kiedyś coś podobnego zrobić u nas w DG... No co, pomarzyć zawsze wolno.
Następnie udaliśmy się na taras widokowy, gdzie wykonaliśmy pamiątkowe zdjęcie, po czym kawosze poszli na kawę do kawiarni, a lodziarze na lody do lodziarni. Padł jeszcze pomysł pojechania do tutejszego Parku Narodowego, ale ciut za późno i po prostu nie wyrobilibyśmy się z czasem. A tak na spokojnie mogliśmy iść coś zjeść i pokupować pamiątki. A potem w wesołych humorach wróciliśmy na parafię.
Wieczorem mieliśmy jeszcze Mszę świętą, podczas której modliliśmy się o szczęśliwy powrót do domu. Wszak przed nami było 10 godzin temu. Dla mnie była to szczególna Msza święta - wszak 31 stycznia przypada wspomnienie św. Jana Bosko, który nota bene był wychowawcą młodzieży. Nic dziwnego, że był on jednym z patronów tegorocznych Światowych Dni Młodzieży. Jeszcze tylko czekała nas ostatnia kolacja w naszym ulubionym lokalu, dopakowanie swoich rzeczy, w niektórych przypadkach krótka drzemka. O 1 w nocy pożegnaliśmy się z naszymi gospodarzami i wyruszyliśmy na panamskie lotnisko. Dwie godziny czekania na odprawę minęło nam na wspominkach. Wreszcie przeszliśmy przez bramki(nie wiem jakim cudem przeszła przez prześwietlenie moja butelka z wodą, o której zupełnie zapomniałam). To już ostatnie chwile na panamskiej ziemi. Za oknami było jeszcze ciemno, a w mojej głowie pojawiła się świadomość, że ciemno będzie też wtedy, kiedy wylądujemy na lotnisku na warszawskim Okęciu. I w dodatku będzie zimno... Przed piątą zaczęli nas wpuszczać na pokład samolotu. Szybko odnalazłam swoje miejsce i zajęłam je, wrzucając wcześniej plecak do luku bagażowego(tzn. "Rabbit" mi wrzucił, bo ja nie dosięgam tak wysoko). W końcu wystartowaliśmy.
Kiedy po ponad 10 godzinach w powietrzu samolot dotknął kołami powierzchni ziemi, zrozumiałam, że to już koniec tej wyprawy. Z żalem żegnałam się z każdym z uczestników wyprawy, bo przecież przez te 18 dni w jakiś sposób zżyliśmy się ze sobą. Na pożegnanie zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcie, na którym jesteśmy prawie w komplecie.
Tak, to był wspaniały wyjazd. W każdym calu. Spotkałam w grupie ciekawych ludzi, dla których nie byłam balastem czy też obciążeniem, ale kompanem do rozmowy i spędzania wolnego czasu. Wiele można się od nich nauczyć. Będę mieć w sercu każdego z nich, bo to wspaniali, empatyczni ludzie. Mam nadzieję, że będą szczęśliwi w swoim życiu...
Jak wspominałam na końcu ostatniego postu, w poniedziałkowy poranek opuściliśmy gościnne Pese i autokarem(większym busem) wyruszyliśmy w blisko pięciogodzinną drogę do Panamy. Chociaż poranek to dużo powiedziane - jak przystało na prawdziwych latynosów, przedłużyli czas odjazdu do wczesnych godzin południowych. Ale tak ciężko było się żegnać... W końcu wymieniliśmy ostatnie spojrzenia, kierowca odpalił pojazd i pojechaliśmy przed siebie. Gdzieś w połowie drogi zatrzymaliśmy się w jakiejś przydrożnej knajpce(coś a'la McDonald) na jedzenie i nie tylko. Szybko zrozumiałam, że nie jesteśmy jedynymi Polakami, którzy wpadli na ten pomysł i praktycznie całą przerwę przesiedziałam na zewnątrz lokalu. Aż ksiądz w końcu zaczął mnie szukać, bo bał się, że gdzieś mu się nie zgubiłam. Ale spokojnie, było ze mną jeszcze kilku innych uczestników wyjazdu, więc tak łatwo mu się bym nie zapodziała.
Wreszcie po kilkugodzinnej jeździe dotarliśmy przed parafię p.w. Judy Tadeusza 😄. Odmeldowaliśmy się w położonej obok szkole i grzecznie czekaliśmy na rodziny, które zechciały nas przyjąć pod swój dach.
Nasza gospodyni lekko się spóźniała, ale to nic. Mniej lub bardziej spokojnie czekaliśmy aż przyjdzie. W końcu się pojawiła i krętymi ścieżkami udaliśmy się do jej skromnego mieszkania. Trochę odpoczęłyśmy, posiliłyśmy się i wróciłyśmy wieczorem do szkoły, gdzie odbyło się uroczyste powitanie pielgrzymów.
Po krótkiej chwili zdezerterowaliśmy do pobliskiej knajpki z jedzeniem, aby wykorzystać kupon na jedzenie. Wkrótce dołączyli do nas też inni, toteż spędziliśmy czas w przyjemnej, swojskiej atmosferze.
Od tej chwili Chili's stało się naszym ulubionym miejscem spotkań na obiadokolację, a przy okazji podsumowanie dnia.
Późnym wtorkowym popołudniem odbyła się Msza otwarcia Światowych Dni Młodzieży. Zanim jednak to się stało mieliśmy czas dla siebie. Rano śniadanko z pobliskiego supermarketu i po zaspokojeniu pierwszego głodu oraz podzieleniu się na grupy ruszyliśmy zbadać teren. Na nasz cel obraliśmy sobie Stare Miasto z zabytkową katedrą znajdującą się na Placu Niepodległości(inna jego nazwa to Plac Katedralny). Jest to jedna z największych świątyń na terenie Ameryki Środkowej. Jej budowa została zakończona w 1796 roku. Do renowacji, która miała miejsce w 2003 roku, była praktycznie wyłączona z użytkowania. Katedra jest jedną z największych atrakcji turystycznych miasta. Jej ogromne wnętrze jest niezwykle skromnie ozdobione. Posiada charakterystyczne dwie wieże zdobione masą perłową z Wysp Perłowych. Są one kontrastem do kamiennego wejścia i drewnianych drzwi. Niestety, na miejscu okazało się, że świątynia jest dosłownie zamknięta na cztery spusty i czeka, aż główny jej ołtarz zostanie poświęcony przez Ojca Świętego. Dopiero wtedy miała zostać otwarta dla świeckich pielgrzymów.
Trochę rozczarowani ruszyliśmy w dalszą drogę. Naprzeciwko katedry znajduje się ciekawy skwer, który też przykuł moją uwagę.
Młodzież całego świata bawiła się radośnie wokół białego okrąglaka, bez względu na rasę, pochodzenie, czy stan portfela. Nie udało mi się sfotografować jednego istotnego szczegółu - przy każdym zielonym skwerku widniał jakiś pomnik. Zakładam, że są to jacyś zasłużeni dla społeczności ludzie. Chwilkę pochodziliśmy jeszcze uroczymi, panamskimi uliczkami, aż wreszcie wstąpiliśmy do jednej z knajpek, aby coś zjeść przed zbliżającą się Mszą świętą.
Na miejsce Mszy świętej podjechaliśmy metrem, a następnie szliśmy takimi ogromnymi wiaduktami. Oj robiło to na nas wrażenie, robiło. Trochę im się organizacyjnie ten pierwszy oficjalny dzień posypał, bo nie wpuszczali nas do sektorów, tylko wszyscy na głównej drodze. Sytuacja była tak paradoksalna, że gdyby ktoś zemdlał, to nawet nie miałby jak upaść. Nie mówiąc już o innych niespodziewanych akcjach. Na szczęście nie było żadnych nieprzewidzianych sytuacji. Nie licząc tego, że zapomniałam wziąć z domu słuchawek do telefonu i nie za bardzo wiem, co było mówione podczas kazania. Myślałam, że będzie ono dostępne gdzieś w internecie, a tutaj cisza...
Zadowoleni wróciliśmy na obiadokolację do naszego Chili's, a następnie na nocleg na kwaterach.
Od środy do piątku uczestniczyliśmy w katechezach prowadzonych przez polskich biskupów. Miejscem naszych katechez był kościół p.w. świętego Łukasza Ewangelisty. Pierwszego dnia konferencję dotyczącą słów "Oto ja" prowadził prymas naszego kraju - ksiądz Wojciech Polak, z którym część naszej grupy zrobiła sobie nawet zdjęcie.
W swojej katechezie uzmysławiał nam, że każdy z nas jest do czegoś powołany. To od nas zależy, czy na to Boże wezwanie odpowiemy "Oto jestem", czy też przejdziemy obok niego obojętnie. Przytoczył tutaj przykład tego, jak on sam kilka lat temu został powołany do bycia biskupem i przyjął ten wybór. A tak w ogóle to wiecie, czym się różni młody człowiek od starszego? Starszy człowiek stojąc ma zwykle nogi złączone, młody - wysuwa jedną nogę do przodu, jakby automatycznie chciał iść naprzód. Po katechezie odbył się krótki pokaz taneczny, po czym wszyscy gdzieś się ulotnili. A że ksiądz zabronił samemu przemieszczać się po mieście, trafiłam pod jego skrzydła. Tak więc najpierw podjechaliśmy do polskiego centrum ŚDM po wejściówki na sektory, potem wstąpiliśmy do znajdującego się obok kościoła, a następnie udaliśmy się na Stare Miasto, bo księża jeszcze tam nie byli.
A ponieważ był to dzień przylotu papieża do Panamy, na ulicach którymi miał on przejeżdżać ustawiły się tłumy ludzi, którzy chcieli chociaż przez chwilę zobaczyć następcę św. Piotra. W sumie to nie dziwię się - ostatnia taka okazja miała miejsce w 1983 roku, kiedy to niewielkie państwo odwiedził papież Jan Paweł II.
I rzeczywiście - kiedy samolot z papieżem wylądował na panamskim lotnisku, w mieście rozległo się jedno wielkie bicie dzwonów. Ucieszeni Panamczycy wylegli na ulice powitać dostojnego gościa. My zaś z księżmi zmierzaliśmy do metra, aby dojechać do ogromnego centrum handlowego "Albrook Mall", za którym miała miejsce Msza święta dla wszystkich Polaków, a następnie wielki koncert. Pierwotnie wydarzenie to miało się odbyć w panamskim porcie przy "Darze Młodzieży", jednak władze portu zażądali tyle za dzień cumowania żaglowca, że zrezygnowano z tego. Z drugiej strony nie ma się co dziwić, zważając na to, że to głównie Kanał Panamski napędza gospodarkę państwa. Jako alternatywę podano teren dawnego panamskiego lotniska, gdzie 5 marca 1983 roku Jan Paweł II odprawił Mszę św. dla blisko 100 tys. osób. Dzisiaj w tym miejscu stoi olbrzymie centrum handlowe (już nigdy nie zamarudzę na ogrom "Galerii Krakowskiej"). Ciekawostką jest, że na jego terenie znajduje się kaplica, w której przechowywane są relikwie Jana Pawła II. Oczywiście mała kaplica nie pomieściłaby nas wszystkich, toteż udostępniono nam miejsce tuż za centrum handlowym. Aby się tam dostać musieliśmy przejść przez galerię. Będąc tuż przy wejściu na plac zderzyliśmy się z... kardynałem Markiem Jędraszewskim. Przywitał się z naszymi księżmi, a mnie udzielił swojego błogosławieństwa. Znowu. Ze wzruszeniem weszłam na ogromny plac ze sceną. Ksiądz Sz. szybko zlokalizował resztę naszej grupy i wraz z księdzem Ł. poszedł koncelebrować Mszę św. A ja wbiłam się na karimatę wokół innych. Moją uwagę przykuł krzyż, jak się potem okazało, pochodzący ze wspomnianej kaplicy. Jeszcze przed Mszą świętą przed scenę na której znajdował się ołtarz wprowadzono feretrony z różnymi polskimi wizerunkami Matki Bożej. Samemu nabożeństwu przewodniczył Prymas Polski, który na początku oznajmił wszystkim, że papież Franciszek jest już z nami. Odpowiedziała mu burza oklasków. Wprowadzając nas wszystkich w liturgię zapowiedział, że jest to Eucharystia "wdzięczności i czuwania", oczekiwaniem na spotkanie z Ojcem Świętym, które miało nastąpić już następnego dnia. Homilia została wygłoszona przez przewodniczącego Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Młodzieży - biskupa Marka Solarczyka. Przypomniał, że usłyszany przed chwilą fragment Ewangelii opowiadający o weselu w Kanie Galilejskiej i cudzie, jaki się wtedy dokonał, niesie w sobie doświadczenie obecności Boga. Porównał nas wszystkich na panamskiej ziemi do uczestników takiego kananejskiego wesela, czyli tego, co nam przypomina i uświadamia, że Maryja jest obecna wśród nas, że zaprosiliśmy do naszego życia także Jej Syna - Jezusa Chrystusa. Następnie wskazał na Maryję, jako szczególną, chociaż nieoficjalną, patronkę obecnych Światowych Dni Młodzieży, argumentując to tym, że wszyscy przygotowujemy się do tego, aby wraz z papieżem Franciszkiem, podczas niedzielnej Mszy świętej posłania wypowiedzieć publicznie: "Oto ja, służebnica Pańska, niech mi się stanie według Twego słowa". Bo przecież po tych słowach wstąpił na Nią Duch Święty i w ten sposób zaczęło się rozwijać Boże dzieło. Tłumaczył nam też, że wypowiadając te słowa "mamy być gotowi na to, aby przyjąć moc Boga, aby stać się tymi, których Duch Święty umocni i będzie prowadził" i uczyni z każdego z nas "Świadka Bożych tajemnic". Warto tutaj zaznaczyć, że o oprawę muzyczną nabożeństwa zadbali uczestnicy "Rejsu Niepodległości", którzy stworzyli niepowtarzalny chór.
Po Mszy odbył się koncert uwielbienia "Polska dla Panamy". Mogliśmy w nim zobaczyć znanych już "Siewców Lednicy", a także takich artystów jak Olga Szomańska, Darek Malejonek, Marcin Wyrostek, Marcin Januszkiewicz, a także przybyły z USA Stan Fortuna. Zabawa mogłaby trwać bez końca, została jednak zakończona wspólnym wykonaniem hymnu Światowych Dni Młodzieży w Częstochowie.
Czwartkowy poranek również zaczął się od katechezy. Tym razem prowadził ją biskup z Kalisza. W swojej mowie analizował drugą część fiatu Maryi - "służebnica Pańska". Do takich służebnic zostali porównani wszyscy wolontariusze. Bo przecież "wolontariusz" lepiej brzmi niż "sługa", prawda? Zresztą każdy z nas jest takim sługą, kiedy pomaga drugiej osobie, zwierzęciu, instytucji. Po katechezie odbyła się Msza święta, a następnie udaliśmy się coś przekąsić przed ceremonią przywitania papieża na Campo Santa Maria. Znaleźliśmy przytulny lokalik, a ponieważ stołowali się w nim również polscy biskupi, to ksiądz Sz. stwierdził, że warto się w nim zatrzymać. Posileni spaghetti udaliśmy się na przystanek, aby dojechać na miejsce spotkania z papieżem. Byliśmy trochę przed czasem, jednak zważając na tłumy do bramek prowadzących do sektorów, wszystko czasowo wyszło na styk. Trochę zdziwieni byliśmy tym, że nasze plecaki są pobieżnie sprawdzane, no ale prawdziwe zaskoczenie miało nadejść dopiero następnego dnia. Na razie jednak weszliśmy do naszej A2 i zajęliśmy miejsce we względnym cieniu. Znaczy się księża zajęli, by my, młodzi, korzystając z tego, że przy barierkach nie było zbytnio osób zajęliśmy przy nich miejsce. Godzina oczekiwania dłużyła nam się jak nie wiem co. Ale oto usłyszeliśmy huk helikopterów, po czym zabrzmiało kilka hymnów dotychczasowych Dni Młodzieży. I oto... tak, przejechał tuż obok mnie. Drugi raz w moim życiu.
A potem zaczęło się radosne powitanie przez młodzież całego świata. Były tańce, muzyka i mój ulubiony hymn z Światowych Dni Młodzieży w Rzymie w jubileuszowym, 2000 roku - "Emmanuel". I było oczywiście przemówienie papieża Franciszka.
Słuchałam tego z zapartym tchem, chociaż czas tłumaczenia był trochę opóźniony w stosunku do rzeczywistej przemowy. Ale czy to coś zmieniało? Uwierzcie mi, że nic. Po przywitaniu rozradowana młodzież wybiegła na panamskie ulice krzycząc co sił w piersiach: "Esta es la juventud del papa!"(hisz. To jest młodzież papieża!) oraz śpiewając hymn spotkania w różnych językach świata. Miasto żyło młodzieżą i po trochu też należało do niej. A Panamczycy odbierali to jako coś zupełnie zwyczajnego, a nawet cieszyli się razem z nami. Muzułmanie wychodzili z meczetów z owocami i butelkami wody, cieszyli się naszą radością. Nagle cały świat zatrzymał się na Panamie i zdawał się nie wychodzić poza nią.
W piątkowe przedpołudnie spotkaliśmy się na ostatniej już katechezie w kościele św. Łukasza Ewangelisty. Tym razem biskup tarnowski interpretował ostatnią część maryjnego zawołania: "Niech mi się stanie według słowa Twego". Tłumaczył nam, że Bóg mając wobec nas swój plan, nie zabrania nam myśleć, analizować, rozpatrywać różne metody rozwiązana. Do Maryi też nie powiedział, że ma zostać Matką Jego Syna i koniec. Bo czyż Maryja nie miała prawa mieć wątpliwości? Miała takie prawo. Miała prawo do miłości, dlatego postawił jej u boku św. Józefa. Miała prawo do opieki "na starość", toteż od umierającego na krzyżu Syna usłyszała, że teraz św. Jan przejmie tą rolę. Następnie odbyła się Msza święta, po której udaliśmy się na lunch. Po posileniu się i krótkim odpoczynku ponownie ruszyliśmy na Campus Santa Maria, aby uczestniczyć w tradycyjnej piątkowej Drodze Krzyżowej. Tym razem byliśmy prawie całą grupą w jednym miejscu(dzień wcześniej wiele osób z naszej grupy nawet nie weszło do sektorów). Co ciekawe, udało nam się wejść nie przez bramki, ale tylnym wejściem na kampus, którego nikt nie pilnował... Ech, musieli mieć bardzo dużą wiarę w ludzi, bo na dobrą sprawę każdy mógł wszystko wnieść na miejsce uroczystości. Na szczęście nic takiego się nie wydarzyło. Sama Droga Krzyżowa miała bardzo głębokie przesłanie, opierała się na współczesnych problemach ludzi zamieszkujących kraje Ameryki Środkowej i Południowej. Na koniec usłyszeliśmy komentarz papieża.
Po nabożeństwie wróciliśmy komunikacją miejską na nasze kwatery, wcześniej jednak udając się na obiadokolację, bo nie samą wiarą człowiek żyje.
Sobota była dniem, w którym udaliśmy się do Matroparku, zamienionego na Campus Jana Pawła II, aby uczestniczyć w całonocnym czuwaniu przed Mszą posłania, która miała się odbyć nazajutrz. Zanim jednak udaliśmy się na miejsce czuwania, poszliśmy jeszcze raz do kościoła św. Łukasza. Tym razem nie na katechezy, lecz na spotkanie z Pierwszą Damą RP, Panią Agatą Dudą. W spotkaniu uczestniczyło ok. 400 pielgrzymów, w tym Dyrektor Krajowego Biura Organizacyjnego Światowych Dni Młodzieży, ks. Emil Parafiniuk. W ciepłych słowach usłyszeliśmy, że jest bardzo dumna z tego, że aż tylu pielgrzymów reprezentuje nasz kraj w tym wydarzeniu, prosiła, abyśmy godnie i głośno dawali znać kim jesteśmy i skąd przybywamy, przekazała też gorące pozdrowienia od swojego małżonka, Pana Andrzeja Dudy. Przy okazji przypomniała nam słowa papieża wypowiedziane podczas pielgrzymki do ojczyzny w 1997 r.: "Liczę na was.(...) Znałem młodzież polską i nie zawiodłem się nigdy na niej. Świat was potrzebuje. Potrzebuje was Kościół. Przyszłość Polski od was zależy". Po spotkaniu każdy chętny mógł sobie zrobić zdjęcie z Panią Prezydent. Nam się udało niemal w ostatniej chwili.
Następnie udaliśmy się na kwatery po nasze bagaże. I wtedy tak zupełnie przypadkowo udało mi się zderzyć z panamskim chodnikiem. Wszyscy naokoło spanikowali, ale nie ja. Bo to pierwszy raz... Szybko podniosłam się do pionu i ruszyłam przed siebie po plecak. Nawet się zbytnio w grupie nie przyznałam do wywrotki, jednak co bystrzejsi zaraz zauważyli. Niewtajemniczony ksiądz(dopiero po drodze odkrył moje rozwalone kolano) zaczął się zastanawiać czy mu dojdę na miejsce, wszak to jakieś 1,5 godziny drogi. Spoko, nie takie dystanse się pokonywało(chyba już zapomniał o sierpniowej pielgrzymce do Częstochowy). A szło mi się wyjątkowo lekko i sprawnie, mimo bólu w kolanie. Na MetroPark było stosunkowo bliżej niż na Kampus Miłosierdzia w podkrakowskich Brzegach. Po dotarciu na miejsce i rozlokowaniu się w sektorze(szok - sprawdzano wejściówki :)) pozostało jeszcze trochę czasu na przybycie papieża. Akurat koleżanka opatrzyła mi nogę, a potem przez przypadek mi się kimnęło... Obudził mnie ogólny hymn Światowych Dni Młodzieży - "Jesus Christ You are my live" i krzyki innych "tam jedzie, o tam". I faktycznie, kiedy wychyliłam się trochę w górę to ujrzałam przemierzające między sektorami papamobile z papieżem. Po opadnięciu pierwszych emocji wszyscy usiedliśmy na swoich karimatach i z zapartym tchem słuchaliśmy przemówienia Franciszka, które wprowadziło nas w atmosferę czuwania. Wcześniej jednak wysłuchaliśmy świadectw trzech ludzi, którzy znaleźli się na tzw. życiowym zakręcie, ale dzięki wierze w Boga, bądź jakiemuś impulsowi(jak choćby uczestnictwu w Światowych Dniach Młodzieży w Krakowie) nie popełnili błędów, których żałowaliby do końca życia, nie odeszli od wiary, a nawet do niej powrócili. Do tych historii nawiązywał też papież w swoim przemówieniu..
I znowu przyznałam rację następcy św. Piotra - świat nie zmieni się na lepsze wtedy, kiedy znikną z niego "wybrakowani" ludzie, ale wyłącznie wtedy, kiedy my sami staniemy się lepsi. Następnie zaczęło się samo czuwanie. Na uwagę zasługiwała monumentalna monstrancja wykonana z przetopionych pistoletowych łusek. Symbolizowała ona wszystkich tych, którzy przelali krew na tej ziemi. Nie można było też nie zauważyć figury Matki Boskiej z Lourdes. Już wtedy w głowach wielu z nas zrodziła się myśl, że następne ŚDM odbędą się w Portugalii. Padło wiele ważnych i pięknych słów, gdyby chcieć je przytoczyć powstałaby osobna notatka. Przyznam szczerze, że nie dałam rady przeklęczeć całego nabożeństwa, ale ksiądz po prostu pozwolił mi usiąść po pewnym czasie. Trochę mnie zdziwiło, że nie było na koniec ani zapowiedzianego różańca, ani procesji z figurką Matki Boski. Ale dzięki temu można było wcześniej położyć się spać pod gołym niebem.
O 6 rano obudziło nas głośne "Buenos dias, Buenos dias" wydobywające się z głośników. Nie dało się spać dalej. Udałam się do toytoy'a i po odstaniu swojego chciałam wrócić do sektora. A tu klops - okazało się, że wszystkie przejścia są zamknięte. Szybko domyśliłam się, że nie otworzą ich aż papież nie przejedzie. A z drugiej strony zaczęłam się zastanawiać jak ja trafię do swojej grupy. Przecież nawet nie miałam przy sobie telefonu... Udało mi się jednak podejść prawie a do samej barierki. Znowu miałam papieża na wyciągnięcie ręki. A potem udało mi się dotrzeć do reszty. Nie wiedziałam jednak ile potrwa kazanie Franciszka, a tym samym czy mogę coś zjeść na śniadanie. W sumie nie mówił tak dużo.
Tak więc nie jesteśmy przyszłością, ale Bożym TERAZ. Na myśl przyszła mi ostatnia zwrotka hymnu "Emmanuel" - "Nadeszła już godzina wiosny - czas łaski na przemianę. Nie czekaj jutra, dziś jest darem - przyjmij to z zapałem. Powroty szczere, słowa nowe, serca nawrócenie. Chrystus niesie każdemu z ludzi nowości czas". Warto żyć teraźniejszością, niezbyt wybiegając z planami w przyszłość. Bo w przeciwnym razie zaprzepaścimy to teraz. A jutro... Jutra może przecież nie być. To było bardzo, bardzo głębokie przesłanie. Po zakończeniu kazania przyszło nam tylko czekać na koniec Mszy, kiedy zostało ogłoszone miejsce kolejnych Światowych Dni Młodzieży. A i to nie stało się wprost. Szybko jednak domyśleliśmy się, że skoro jest z nami figurka Matki Bożej z Fatimy, to Portugalia została wybrana na miejsce kolejnego spotkania młodzieży całego świata. I nie pomyliliśmy się. Kiedy jakiś czas po zakończeniu Mszy świętej dotarli do nas nasi księża, którzy ją koncelebrowali, ksiądz Sz. z bananem na twarzy oznajmił, że możemy już zbierać pieniądze na podróż do Portugalii. Powoli zaczęliśmy zbierać nasze rzeczy i szykować się na powrót do miasta. Na szczęście nie było tak bardzo ciepło - plus dla organizatorów, że zaplanowali Mszę na ranek, inaczej mogłoby być ciekawie. A tak nawet dało się iść wśród betonu i asfaltu. Po dotarciu na kwaterę niemal każdy marzył o prysznicu i śnie. I tak też się stało. Wieczorem wypoczęci spotkaliśmy się w Chili's, aby ustalić plan działania na następne dni. Wszak samolot mieliśmy dopiero w piątek rano - do tego czasu musieliśmy sobie jakoś zająć czas...
