2403. "Poczta serc" - prekursor "Marzycielskiej poczty"

Przez wiele, wiele lat w naszym kraju działał niezwykły projekt noszący nazwę "Marzycielska Poczta". Jego ideą było wysyłanie zgłoszonym dzieciom, zmagającym się z ciężkimi chorobami, kartek ze słowami otuchy. W zamyśle były kartki, ale zdarzało się, że ludzie wysyłali też drobne upominki, mające na celu umilenie dzieciom czasu spędzonego w szpitalach i na różnych terapiach. W akcji brały udział nie tylko indywidualne osoby, ale też cale firmy, zakłady pracy, a nawet szkoły. Wszystko po to, aby pokazać ciężko chorym dzieciom, że nie są same w tej walce. Projekt niestety upadł w okolicach pandemii. Szkoda, bo na pewno sprawił uśmiech na ustach niejednego podopiecznego.

W ostatni weekend po raz kolejny obejrzałam film, który być może był inspiracją do stworzenia wspomnianego projektu - "Poczta serc". Przedstawia on historię ośmioletniego chłopca imieniem Craig. Kiedy ten wesoły i pełen życia malec, na co dzień zapalony piłkarz, zaczyna słabnąć i gorzej się czuć, rodzice zabierają go do szpitala. Po wielu badaniach  lekarze wykrywają w mózgu chłopca guza - potworniaka. Zaczyna się walka o zdrowie, ale też życie Craiga. Pewnego dnia chłopiec otrzymuje kartkę z życzeniami od kolegów z klubu sportowego. Mama, widząc ile radości przysporzyła ona choremu dziecku, prosi krewnych, znajomych, a z czasem i obcych ludzi, o przesyłanie Craigowi podobnych kartek. Z czasem ich liczba przewyższa wszelkie wyobrażenia, a na horyzoncie pojawia się nawet wizja pobicia rekordu Guinnesa. Jak wpłynie to na zdrowie chłopca i na relacje między członkami rodzin?

Film w przystępny sposób pokazuje nie tylko rodzinną walkę ze śmiertelną chorobą młodszego dziecka, ale też to, jak ona wpływa na więzy między jej członkami i na kondycję całej rodziny. Mamy tutaj przebywające cały czas w szpitalu cierpiące dziecko, zmęczonych rodziców szukających różnych dróg ratunku, ale też sfrustrowanego starszego brata, który odszedł na dalszy plan. A jednak film pokazuje, że wzajemnej miłości połączonej z wyrozumiałością nic nie jest w stanie zniszczyć, nawet choroba. 

Historia Craiga oparta jest na autentycznej historii. Istnieją jednak różne wersje co do dalszych losów chłopca, który był pierwowzorem. Według jednej, podanej na końcu filmu, Craige przeżył. Według innej - zmarł. Jednak, jakkolwiek nie zakończyłaby się ta historia, jej pozytywną stroną jest powstanie podobnych inicjatyw w różnych częściach świata.

2397. Pilnujmy się wzajemnie

Późnymi wieczorami, kiedy wreszcie mam chwilę czasu dla siebie, czasami puszczam sobie w tle jakiś kryminalny podcast. Ale o tym zdaje się już kiedyś wspominałam. Te podcasty, chociaż są różne, to właściwie w pewnym momencie znajdzie się temat, który już kiedyś usłyszałam na innym kanale. Od niedawna, takim wracającym do mnie niczym bumerang tematem, jest niewątpliwie sprawa tajemniczego zaginięcia 79-letniej Kazimiery Zaremby z Bełchatowa. Starsza pani wyjechała w 2012 roku na pielgrzymkę do Wilna, z której niestety nie wróciła. Może zaginięcie samo w sobie nie byłoby takie wstrząsające, ile okoliczności, które temu towarzyszyły. Chociaż była w dobrych stosunkach z organizatorem wyjazdu, ten nawet nie próbował jej szukać. No, może z początku próbował, ale szybko się zniechęcił i pojechał z resztą pielgrzymki na dalsze zwiedzanie miasta. 

Dziwne to dla mnie i niezrozumiałe. Skoro jakiejś osoby nie ma na miejscu zbiórki, to czeka się do skutku, powiadamia o zdarzeniu najbliższych, szuka jej, wzywa policję czy też inne służby, aby ją znalazły. Tym bardziej, że tego samego dnia jeszcze była ona widziana w kilku innych miejscach. A tu nie było nic. Zaś pielgrzymka po kilku dniach wróciła do Polski. Bez pani Kazi, która wyparowała jak kamfora. Rodzina rozpoczęła poszukiwania, bezskutecznie. Zaginięcie pani Kazimiery pozostało tajemnicą.

Ta smutna historia daje jednak wiele do myślenia. Jak bardzo trzeba być małostkowym i bezdusznym człowiekiem, aby nie rozpocząć szerszych poszukiwań zaginionej? Przecież to była starsza kobieta, zapewne wystraszona tym, że nie dość że jest w obcym kraju, to jeszcze nie może się z nikim porozumieć z powodu bariery językowej. Dlaczego nikt w tym autokarze nie zareagował, nie sprzeciwił się odjazdowi autokaru z parkingu? Naprawdę zwiedzanie jest ważniejsze od ludzkiego życia? Dlaczego organizator pielgrzymki wraz z lokalnym przewodnikiem nie podjęli żadnych konkretnych działań? Jestem po studiach z turystyki, toteż tym bardziej tego nie rozumiem. Odpowiedzi na te pytania być może nigdy nie poznamy, bo uczestnicy wyjazdu po powrocie nabrali wody w usta w tej sprawie. Tak samo, jak nigdy się nie dowiemy, co się stało wtedy z panią Kazimierą.

Lato to czas wyjazdów, także tych zbiorowych. Bądźmy empatyczni i w międzyczasie zwiedzania odwiedzanych miejsc miejmy też pozór na innych uczestników wycieczki, zwłaszcza tych starszych i nieporadnych. To nie jest "niańczenie", to jest zapobieganie takim tragediom jak powyższa. A jeśli już ktoś się zgubi, to szukajmy go, wezwijmy pomoc. Im szybciej to zrobimy, tym większe szanse, że szybko odnajdziemy taką osobę całą i zdrową.

2379. Nie proszę dla siebie, ale dla reszty wspólnoty

Powoli zbliżają się wakacje, a wraz z nimi doroczny obóz wspólnoty "Dominki-bis". O wspólnocie, w której działam od kilku miesięcy, już wielokrotnie pisałam na blogu, podobnie jak o "Rafałkach" z Wadowic. Działalność w obydwóch wspólnotach wymaga ode mnie małej dyscypliny i logistyki, zwłaszcza kiedy spotkania w Wadowicach (do południa) i w Jaworznie (po południu) są tego samego dnia. Tak, wiem, powiecie, że któż jak nie ja. Ale to nie o to chodzi. Na szczęście w tym roku jakoś wyrabiałam, a rozkład jazdy busów i pociągów był mi wyjątkowo przychylny. 

Podobnie jak w zeszłym roku, także i w tym wraz z "Dominkami" wybieramy się na kilka dni nad malownicze jezioro Wilcze. Dla wielu członków wspólnoty jest to szansa na wyjazd z domu i pobycia w innym środowisku niż dotychczas. Wspólnota ta skupia w dużej mierze ludzi niepełnosprawnych umysłowo, którzy raczej sami sobie nie zorganizują wyjazdu. Wbrew pozorom nie są to rekolekcje, chociaż elementy formacji też są wplecione w wyjazd. To wypoczynek i dla członków wspólnoty i dla ich rodzin. To możliwość wyjścia nad jezioro, potaplania się w nim, wspólnych kaw i rozmów, kopania w piłkę i grania w karty, chińczyka, układania puzzli, śmiechów i chichów, a także integracji. 

Co prawda koszty wyjazdu nie są wysokie (1400 zł), jednak dla wielu z nas, zwłaszcza dla tych, którzy z różnych względów jadą z obojgiem rodziców, kwota ta może być problemem. Dlatego nasza koordynatorka, Magda, założyła zbiórkę internetową, aby zdobyć nieco dodatkowych funduszy, a tym samym pomniejszyć ostateczną kwotę wyjazdu. Link do zbiórki -> https://zrzutka.pl/c6mtdf.

Zdjęcie z zeszłorocznego obozu, ja już niestety pojechałam w dalszą drogę

Nie proszę o coś dla siebie, bo ja już opłaciłam swój pobyt, ale dla moich dobrych znajomych, którzy nie mieli tyle szczęścia co ja. Być może dlatego jest mi łatwiej tu o tym pisać? 

Zbiórka internetowa to tylko jeden ze sposobów pozyskiwania dodatkowych środków. Drugim są tzw. "Dni Dzielenia i Głoszenia", podczas których jesteśmy całą niedzielę w zaprzyjaźnionym kościele, gdzie na każdej Mszy świętej odgrywamy scenkę, opowiadamy o wspólnocie, a następnie stoimy przy drzwiach wejściowych i dzielimy się z innymi drobnymi upominkami. Miło, jeżeli ktoś coś wrzuci, zawsze to tych kilka złotych mniej. Koordynatorom się marzy, aby z tych datków sfinansować busa, żebyśmy nie musieli jechać pociągiem. Już mieliśmy pierwszą akcję w kolegiacie w Jaworznie (byłam na wieczornej Mszy), za dwa tygodnie jesteśmy w Siewierzu, za trzy w Jerzmanowicach. Na porannych Mszach świętych większość członków wspólnoty odgrywała scenki związane z powstaniem loga ruchu. Na wieczornej rozdawaliśmy lawendę w woreczkach. Och, ile było zachodu z ich przygotowaniem, całe mieszkanie koordynatorki prowincji było w lawendowym pyle, a ja jeszcze długo po powrocie do domu kichałam i prychałam z tego powodu. Ale przynajmniej było zabawnie. Co ciekawe, kiedy było majowe spotkanie i ustalali kto gdzie jedzie i co będzie robił, ja byłam na zawodach w Tarnowie i nie mogłam być. Trochę mi było przykro, bo nie wiedziałam, czy nie mają kompletu. Zwerbowali mnie jednak podczas tegorocznej pielgrzymki wspólnot, która odbyła się w sanktuarium w Dębowcu. Można? Można.

Chwilowo tyle o "Dominkach", a ja wracam do pisania programu obozu na wyjazd "Rafałków", na który też jadę. Obiecałam, że coś wymyślę, więc nie chcę zawieść zaufania, jakie we mnie położyli.

2289. "Z Tobą Maryjo pielgrzymujemy"

Jak wiecie ze wcześniejszych wpisów, na przełomie sierpnia i września w naszej diecezji rozpoczęła się kilkumiesięczna peregrynacja kopii ikony Matki Bożej Częstochowskiej. W zamierzeniu ma ona odwiedzić wszystkie parafie na jej terenie, a także szpitale, klasztory, domy modlitwy itp. W pierwszej kolejności zawitała ona jednak do Kościołów Jubileuszowych ustanowionych przez biskupa Artura Ważnego w diecezji. W każdym z nich odbyło się jedno Nabożeństwo Jubileuszowe prowadzone przez pasterza diecezjalnego. Mnie osobiście udało się uczestniczyć w pięciu takich wydarzeniach, w tym w trzech w ostatnim tygodniu.

Ostatnia taka peregrynacja miała miejsce w 1980 roku, czyli 45 lat temu. To praktycznie całe pokolenie temu. Zachowała się ona we wspomnieniach ówczesnych jej uczestników oraz na kartach starych kronik parafialnych. Aktualna peregrynacja również przybrała uroczystego charakteru. Świadczą o tym nie tylko wspomniane Nabożeństwa Jubileuszowe, ale także chociażby to, że specjalnie na tą okazję została napisana okolicznościowa pieśń, która towarzyszyła i w dalszym ciągu będzie towarzyszyć ikonie Jasnogórskiej Panienki nawiedzającej poszczególne parafie i miejsca. 

Jest ona dla mnie tak piękna i wzruszająca, że zawsze mam ciarki, ale i łzy, kiedy ją słyszę, a także śpiewam. Mam nadzieję, że zostanie z nami na stałe i będzie nam towarzyszyła choćby w diecezjalnych pieszych pielgrzymkach na Jasną Górę. Myślę, że słowa "Z Tobą Maryjo pielgrzymujemy" skutecznie będą dopingowały niejednego pątnika.

Ja z kolei pozwoliłam sobie napisać wiersz nawiązujący do odwiedzin Najświętszej Panienki w naszych parafiach i dekanatach:

Peregrynacja

Witam Cię Panno o smutnym obliczu,

z miłością tuląca małe Dzieciątko.

Nie w pięknym zabytkowym kościele,

nie w skromnym, drewnianym kościółku,

nie w bogatym, nowym kościele,

ale w moim ludzkim sercu.

Witam, dziękując, że jesteś,

że przyszłaś tutaj z Częstochowy,

że chcesz mnie wysłuchać.

Witam i w ślad za przodkami,

szepczę te trzy ważne słowa:

że jestem,

że pamiętam,

że czuwam...

Może daleko mu do idealności, ale kiedy podzieliłam się nim z jednym z zaprzyjaźnionych księży, to stwierdził, że nie wyobraża sobie innego wiersza na powitanie kopii ikony w jego parafii. Trochę mnie tym onieśmielił, bo jak dotąd to tylko Ksiądz Niosący Światło robił mi takie niespodzianki i wykorzystywał moje kulawe wiersze w swoich kazaniach. Właściwie to jeden wiersz. No i jeszcze dwa zostały wykorzystane podczas zakończenia roku szkolnego. Owszem, wieloma z nich dzielę się z Wami, ale w zasadzie nie uważam je za jakieś rewelacyjne. Nigdy bym też nie przypuszczała, że jednym z nich będzie witana Jasnogórska Panienka w parafii. Wzruszenie nie do opisania.

Najważniejsze w tym wszystkim były dla mnie jednak same Nabożeństwa Jubileuszowe i to, co na nich usłyszałam. Najbliższe mnie było w bazylice po przeciwnej stronie ulicy. W nim jednak nie mogłam wziąć udziału, ponieważ miało ono miejsce w tym samym czasie co kanonizacja Carla Acutisa i Pier Giorgia Frassatiego w Rzymie. Bilokacji jeszcze nie opanowałam, a z Rzymu nie chciałam się już wycofywać. Potem nabożeństwa były w odleglejszych częściach diecezji. Ja jednak się nastawiłam, że wezmę udział w nabożeństwie, które miało miejsce na początku października. Nawet, jak już pisałam, zostałam wyznaczona do sporządzenia z tego wydarzenia notatki do kroniki parafialnej. Ale oprócz tego pomogłam lokalnej społeczności przyozdobić niewielki kościółek św. Walentego i św. Barbary, gdzie witana była ikona oraz sam kościół, gdzie gościła przez trzy dni, czym w pewnym stopniu wkupiłam się w łaski parafian. A potem przez trzy dni przebywałam godzinami w świątyni, czym jeszcze bardziej ich zachwyciłam (a przecież nic specjalnego nie zrobiłam). 

Potem uczestniczyłam w diecezjalnych rekolekcjach na Arenie w Sosnowcu poprzedzających II edycję Strefy Młodych w S-cu. Właściwie to znalazłam się tam przez przypadek, ponieważ ci, co mieszkają w okolicy zostali poproszeni o pomoc w przygotowaniu obiektu. Niemal prosto z pracy pojechałam na miejsce. Tam w miarę szybko uporaliśmy się ze wszystkim, dzięki czemu mogliśmy iść na płytę, gdzie najpierw była konferencja, a po niej Msza święta z nabożeństwem. 

Kolejne moje spotkanie z ikoną Matki Bożej miał miejsce w poniedziałkowy wieczór w jednym z sanktuariów, które znajduje się w moim mieście. Potem postanowiłam podjechać w środę do S-ca na Pogoń, gdzie w tamtejszej parafii odbyło się przedostatnie spotkanie. Na finał spotkań w ramach Nabożeństw Jubileuszowych zostałam zaproszona przez samego wikarego posługującego w jednej z będzińskich parafii, a jednocześnie przewodnika naszej grupy zielono-czarnej zmierzającej rokrocznie do Częstochowy.

Każdemu ze wspomnianych nabożeństw przewodziło inne hasło, wokół którego biskup skupił się w swoim kazaniu podczas nabożeństwa. Generalnie schemat nabożeństwa w większości przypadków był taki sam: rozpoczynało się pieśnią do Matki Bożej, następnie był czytany fragment Dziejów Apostolskich opowiadający o Zesłaniu Ducha Świętego, śpiewano psalm respondyczny z niedzieli wielkanocnej, fragment Ewangelii św Jana, po którym następowało nabożeństwo Jubileuszowe. Po nabożeństwie odmawiano modlitwę wiernych, a następnie miało miejsce wzajemne błogosławieństwo, podczas którego podchodziliśmy do siebie i błogosławiliśmy sobie wzajemnie, wypowiadając słowa z Księgi Liczb: "Niech ci błogosławi Pan i niech rozjaśni nad Tobą swoje oblicze". Tutaj biskup wykazał się poczuciem humoru zaznaczając, że jeżeli ktoś zapomni co ma mówić, to może po prostu powiedzieć "Dobry wieczór", co też jest dobrym życzeniem. Nabożeństwo kończyło się krótkimi wezwaniami z prośbami do Matki Bożej oraz odmówieniem "Ojcze nasz". Całość zamykała się w góra 40 minutach, a więc nie było jakoś specjalnie długa.

Wiedziałam, że nie dam rady zapamiętać całych ich treści, chociaż były genialne w swojej prostocie i trafiające w punkt, dlatego założyłam, że z każdego z nich wyniosę jakąś jedną myśl, którą będę starała się wcielić w życie. Wyjątek stanowiło pierwsze nabożeństwo, gdzie z racji pełnionej funkcji, musiałam zapamiętać jak najwięcej. Nosiło ono tytuł "Maryja jest matką, która szuka i odnajduje zagubionych". Słowa, które najbardziej wbiły mi się w związku z tym w pamięć, dotyczyły osób skrzywdzonych w naszej diecezji, ale też tego, że aby inni nas zrozumieli i chcieli powrócić do Kościoła, muszą mieć przekaz w języku dobrze przez nich rozumianym - jasnym i pewnym. 

Nabożeństwo na Arenie w Sosnowcu nosiło hasło: "Maryja, matka miłosierdzia, zaprasza do powrotu". Jak dla mnie było ono kontynuacją poprzedniego nabożeństwa, w którym brałam udział. Biskup zachęcał w nim wszystkich zgromadzonych, aby nie potępiali i nie odrzucali tych, którzy odeszli od Kościoła, a dyskretnie pomogli im powrócić do niego w momencie, kiedy będą już na to gotowi. Na przykład można to zrobić poprzez pokazanie im różnych inicjatyw dziejących się w parafii, w których mogą wziąć udział i które mogą pomóc im w tym powrocie. 

Trzecie nabożeństwo, w którym wzięłam udział, miało miejsce w moim mieście i odbyło się pod hasłem: "Maryja uczy przeżywać radość ze służby w Kościele". Biskup Artur Ważny podkreślał tutaj, że każdy z nas ma swoje miejsce w Kościele, jakąś maluteńką misję, ale ważną w oczach Boga. Zobrazował to przypowieścią o robotnikach w winnicy, gdzie ci co przyszli na koniec dnia otrzymali taką samą zapłatę jak ci, co pracowali od rana. Zauważył, że Maryja była w grupie tych z ostatniej godziny, a jednak otrzymała najwyższą nagrodę, co powinno napawać nas wszystkich nadzieją. 

Przedostatnie spotkanie miało motto "Maryja wzywa nas do przebaczenia i miłosierdzia". Pasterz naszej diecezji odniósł się w nim do trudnej sytuacji Kościoła, któremu przyszło mu przewodził, zwłaszcza tego, co się działo w ostatnich latach. Nie szukał winnych, ale prosił wiernych o przebaczenie, jak dziecko swoich rodziców. Wie, że to jest trudne, ale możliwe. Możliwe, jeżeli uwierzy się w Boże Miłosierdzie i w to, że jest ono najsprawiedliwszym sędzią, który na końcu wszystkich osądzi. Ono nie zapomni tego, co tu się działo, a żyjąc w ciągłej nienawiści niszczymy samych siebie.

I w końcu ostatnie spotkanie połączone z Nabożeństwem Jubileuszowym, tym razem pod hasłem "Maryja prowadzi nas do autentycznej odpowiedzi na Boże wezwanie". Jak można się domyślać, w czasie tego kazania biskup podkreślał, że Pan Bóg każdego z nas w pewnym momencie życia do czegoś powołuje. Jednych do małżeństwa, innych do kapłaństwa, a jeszcze innych do życia w pojedynkę. Czasami jednak próbujemy w sobie stłumić owy "boży głos". Nie tędy droga. Lepiej w ciszy serca porozmawiać z Najwyższym, rozważyć za i przeciw owej decyzji. Czasami nawet warto odłożyć w czasie najważniejsze decyzje, aby nie były one podejmowane pochopnie. Zauważył, że Maryja też musiała chwilę zastanowić się, czy zgodzić się na bycie matką samego Boga. Wbrew temu, co sobie myślimy, Bóg cierpliwie poczeka na nas i na nasze "tak" odnośnie Jego planów względem nas.

Opisane spotkania okazały się dla mnie bardzo wartościowe. Owszem, wymagały ode mnie małego przeorganizowania czasu (np. te trzy dni w Siewierzu, na kilka z nich jechałam też prosto z pracy), jednak przeżycia, jakie mi w ich czasie towarzyszyły i wartości, jakie z nich wyniosłam mam nadzieję, że pozostaną ze mną przez długi czas. To w poniedziałek modliłam się przed obliczem Jasnogórskiej Pani o szczęśliwą obronę (mam nadzieję, że to nie jest myślenie tylko o sobie), to jej dziękowałam w środę za wysłuchanie moich próśb. Chwilami miałam nawet wrażenie, że przytulam się do niej niczym do kochającej matki. Oczywiście duchowo, bo fizycznie byłoby to niemożliwe...

Podczas kazania na zakończenie peregrynacji w jednej z parafii usłyszałam, że o ile na co dzień w oczach Matki Bożej Częstochowskiej odbijają się sprawy całej Polski, a nawet świata, o tyle w tych miesiącach odbijają się sprawy diecezjan - te dobre, i te złe, prośby oraz podziękowania, żale i nadzieje. A Matka Boża wszystkie te sprawy wysłuchuje i zanosi przed oblicze Pana niczym bukiet kwiatów. Podoba mi się to porównanie. I mam cichą nadzieję, że te prośby zostaną spełnione zgodnie z wolą Boga.

Nabożeństwa Jubileuszowe dobiegły końca, jednak peregrynacja po naszych parafiach i ośrodkach do nich przynależących jeszcze trwa przez ponad pół roku. Niech przyniesie jak najpiękniejsze owoce i wspomnienia.

2168. Olimpiada Wiedzy Biblijnej od drugiej strony

Kiedy byłam uczniem drugiego etapu szkoły podstawowej i gimnazjum, nie było praktycznie roku, abym nie brała udziału w Olimpiadzie Wiedzy Biblijnej. Nawet nie w jednej, a w dwóch - dla uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi oraz pełnosprawnych. W pierwszej kategorii prawie zawsze byłam na podium. Jednak najbardziej cieszyło mnie to, że w Olimpiadzie dla uczniów pełnosprawnych tylko nieznacznie odstawałam od podium, co było dla mnie dowodem na to, że nie odbiegam umysłowo tak bardzo od moich rówieśników, i że może po przejściu do liceum jakoś sobie poradzę.

Bardzo lubiłam te wszystkie przygotowania do konkursu - czytanie zadanych Ksiąg, konsultacje z katechetą, który odpowiadał nawet na najbardziej zawiłe pytania nastoletniego Lolka, potem etapy szkolny i międzyszkolny, gdzie sprawdzało się poziom swojej wiedzy. Wiedziałam,, że jest dosyć duży, jednak nigdy starałam się nie iść na nie z nastawieniem, że muszę wygrać. Uda się, to będzie dobrze, nie uda się, widać są lepsi ode mnie. Zresztą do konkursów matematycznych podchodziłam tak samo i byłam jakby zdrowsza.

Dlatego z niebywałą radością przyjęłam propozycję sprawdzania prac konkursowych uczniów szkół ponadpodstawowych archidiecezji katowickiej biorących udział w tegorocznej edycji Ogólnopolskiej Olimpiady Wiedzy Biblijnej.  W tym roku opierał się on na Księdze Ezdrasza, Księdze Nehemiasza oraz Listach św. Pawła do Tytusa i Tymoteusza i składał się z 35 pytań - 33 zamkniętych oraz 2 otwartych.

Nie wiem czy bardziej stresowały mnie lata, gdy sama brałam udział w tego typu konkursach, czy też teraz, kiedy miałam za zadanie sprawdzanie prac. I wtedy i teraz spoczywała na mnie duża odpowiedzialność. Czy  wszystko dobrze sprawdzę? Czy się nie pomylę w punktacji? Myślę, że każdy z naszej komisyjnej piątki miał takie "czy". Oczywiście mieliśmy kartę z odpowiedziami, żeby było szybciej, ale i tak zawsze ten niepokój był. Dlaczego jednak poprosili o pomoc nieopierzonych studentów Wydziału Teologicznego? Otóż okazało się, że prac nie mogą sprawdzać katecheci i księża uczący młodzież. A poza tym finał dla archidiecezji katowickiej był w gmachu naszego wydziału oraz w Panteonie Górnośląskim, więc daleko nie mieliśmy.

Poziom odpowiedzi był zróżnicowany - najlepszy wynik to 87 na 90 możliwych, najniższy - 24 punktów. Same pytania też były i łatwe i trudne. Siódemka najlepszych wyników przechodziła dalej do etapu ustnego, a ten znów wyłaniał najlepszą trójkę reprezentującą archidiecezję w finale ogólnopolskim. Młodzież poszła zmagać się z częścią ustną odbywającą się w Panteonie Górnośląskim, a ja z kolokwium z łaciny. Zdałam je zaskakująco dobrze, chociaż było dosyć trudne (większość z nas niestety je oblała).

Po zajęciach na uczelni do pracy na te trzy godziny, a po pracy na Duszpasterstwo Akademickie. Ogólnie mieliśmy mieć próbę przed Misterium Męki Pańskiej, ale zbyt wiele osób napisało, że ich nie będzie i trzeba było je odwołać. Zamiast tego porozmawialiśmy sobie o zbliżającym się Triduum Paschalnym i też było ciekawie.

2023. Poland Business Run 2024 - powrót do korzeni

W 2018 roku po raz pierwszy wzięłam udział w imprezie Poland Business Run jako wolontariusz. Nie wiem jakim cudem, ale jakoś umknęło mi to, że jednym z miast, w których odbywał się bieg były Kato i zapisałam się do Grodu Kraka. No nic, stało się, na szczęście miałam wtedy dosyć dobre i bezpośrednie połączenie z moją miejscowością, więc mogłam sobie na to pozwolić. Był to też jeden z moich pierwszych wolontariatów, więc mały stresik był, czy dam radę. Na szczęście nie było aż tak źle, a ja chyba złapałam tego bakcyla. W następnym roku byłam wolontariuszem już w Katowicach, a potem zawieszono kolejne edycje z powodu epidemii koronawirusa.

Wydarzenie wróciło do kalendarza bodajże dwa lata, ja jednak przegapiałam jakoś rekrutacje. W tym roku postanowiłam jednak wrócić, bo sama idea biegu bardzo mi się podoba. Jest to bieg sztafetowy, w którym biorą udział pracownicy firm. Firmy wpłacają wpisowe, które idą na potrzeby beneficjentów fundacji "Poland Business Run". Beneficjentami są z kolei osoby niepełnosprawne, w większości bez jednej kończyny. Wypatrywałam więc formularza zgłoszeniowego, a jak się już pojawił - wypełniłam go. Trochę zasmuciła mnie wiadomość, że w tym roku edycja nie odbywa się w Kato, ale nie można w życiu mieć wszystkiego. Po przeanalizowaniu jeszcze raz wszystkich plusów i minusów zdecydowałam zapisać się na wolontariat podczas biegu w Grodzie Kraka z opcją noclegu w nim. Tym bardziej, że w piątkowy wieczór miało być szkolenie, a w niedziele od godziny 7 rano miałam być w strefie depozytu. Gdybym chciała wracać na sobotę do domu, chyba bym się zamęczyła. Na szczęście udało mi się znaleźć w miarę tani nocleg prawie a w centrum miasta.

Do K-wa pojechałam w piątkowe popołudnie tuż po pracy. Prosto z dworca PKP udałam się do Hali 100-lecia Crakovi, gdzie odbywało się szkolenie. Mieści się ono vis a vis krakowskich Błoni, znanych mi jako miejsce, na którym miały miejsca dwa pierwsze spotkania papieża Franciszka z młodzieżą w 2016 roku. Na szkoleniu poznaliśmy ogólną formułę działania fundacji i ideę biegu, podpisaliśmy też porozumienia wolontariackie. Bardzo mnie ucieszyło, że zobaczyłam na nim tak wiele ludzi, których znam z wolontariatu w Katowicach. Po zakończeniu szkolenia udałam się do hostelu, gdzie miałam wykupione noclegi. Poczytałam sobie trochę książkę i poszłam spać.

Pozwólcie, że odnośnie soboty będzie osobny wpis, bo trochę sobie pozwiedzałam miasto, już na spokojnie i bez presji wywołanej tym, że zaraz zaczną się zajęcia na uczelni, albo trzeba iść na dworzec, aby o przyzwoitej porze wrócić do domu. A teraz miałam cały dzień na to, aby zobaczyć to i owo. Rozwiązanie z zostaniem na te dwie noce było więc strzałem w dziesiątkę.

W niedzielę wstałam zaś skoro świt, bo przecież o 7:00 musiałam stawić się na hali, gdzie znajdował się depozyt. Tramwaje jeździły już w kratkę, bezpieczniej było iść na nogach. Starałam się przy tym, aby to był chód jak najbardziej sportowy, a więc wymagający ode mnie już jakiegoś wysiłku. Chociaż nie, daleko mu było do chodu sportowego. Ale starałam się, jak mogłam. Przechodząc koło Błoni widziałam, jak przydzielone do tego osoby taśmowały trasę. Nawet dobrze, że przenieśli się z biegiem tam - te 6 lat temu uczestnicy biegali wokół Błoni i średnio to wyszło - za bardzo przeszkadzali im zwykli spacerowicze. Teraz mieli trasę tylko dla siebie. 

Na miejsce doszłam prawie na czas. Zapowiadał się upalny dzień, a więc ta hala była nie najgorszym miejscem do działania. Przynajmniej byliśmy w cieniu. W tym roku udział w biegu zgłosiło tak wiele firm, że start podzielono na dwie tury - o 9:30 i o 12:30. Sam depozyt działał natomiast do godziny 14:30. Na szczęście było tak gorąco, że większość ludzi przyszła w tych strojach, w których startowali. To zaś odjęło nam sporo pracy. Aby zabić czas albo rozmawialiśmy ze sobą z innymi wolontariuszami, albo przechadzaliśmy się po okolicy. Jednak zawsze ktoś był na miejscu, bo zawodnicy przychodzili odbierać swoje rzeczy w różnych porach.

Zwycięskie drużyny zostały nagrodzone przed godziną 15. A o piętnastej nastąpiło uroczyste zamknięcie tegorocznej edycji biegu. Miłym akcentem było zaproszenie obecnych przed sceną wolontariuszy ubranych w charakterystyczne pomarańczowe koszulki, aby weszli na nią. 

To tylko niewielki procent wszystkich wolontariuszy zaangażowanych w przebieg imprezy. Mam nadzieję, że mnie zauważyliście wśród nich :)

Pani prezes każdemu z nas uścisnęła rękę, a także założyła na szyi taki sam medal, jaki otrzymali wszyscy uczestnicy. Podkreśliła też naszą rolę w tym wszystkim - wszak bez rzeszy wolontariuszy taka impreza nie zostałaby przeprowadzona w tak sprawny sposób.

Oczywiście wszyscy zostaliśmy zaproszeni za rok. Jak nic nie stanie mi na przeszkodzie to oczywiście się pojawię, bo to bardzo ciekawa impreza. A po drodze może uda mi się załapać na jakieś inne ciekawe wolontariaty. Bardzo bym chciała np. w przyszłym roku pomagać przy Cracovi Maratonie. Kto wie, może przekonam do siebie rektuterów.

1915. Każdy z nas może tutaj pomóc

Hanna Kryts jest młodą, 38-letnią mieszkającą w Krakowie matką rocznej córeczki i sześcioletniego synka. Jakiś czas temu usłyszała od lekarzy diagnozę swoich problemów - Astrocytoma, Grade 4. Kobieta zdaje sobie sprawę z tego, że to nie jest walka, którą można wygrać, ponieważ Glejak 4 stopnia nie daje szans na wyzdrowienie. Istnieją jednak przypadki, w których ludzie potrafią dosyć długo żyć.

Obecnie przechodzi chemio- i radioterapię, wymagającą ogromnej siły i wytrwałości. Niebawem zakończy to leczenie, a następnie będzie musiała odczekać kolejnych 6 tygodni, aby zrobić kolejny rezonans. To będzie kluczowy moment, który zadecyduje o dalszych krokach w walce z chorobą.

W zależności od wyników rezonansu mogą być potrzebne dodatkowe środki i interwencje, na które kobieta nie ma wystarczających środków finansowych. Jedną z alternatyw jest wyjątkowo skuteczna chemioterapia, która w jej przypadku nie jest refundowana. Jej koszt to około 3000 zł za jedną dawkę! Inna alternatywa to Gamma-knife - zabieg, który Hanna będzie mogła przejść w przypadku wznowy guza oraz możliwości usunięcia go w możliwym miejscu. Koszt tego leczenia to w przybliżeniu 30 tys. złotych. Kolejną szansą jest immunoterapia. Jej koszty są również bardzo wysokie i dopiero zostaną określone przez lekarza. Jest jeszcze jedna możliwość leczenia - to technologia Nano therm, która może być kluczowa w leczeniu. Jednak jej koszt to aż 180 000 zł. A więc widzicie, że jak na tak beznadziejną chorobę jest całkiem sporo możliwości lecenia. Problem jest właściwie tylko jeden - to brak funduszy.

Na siepomaga.pl została założona zbiórka na nierefundowane leczenie onkologiczne, pomoc w trudnej sytuacji -> >>LINK<<. Hanna i jej rodzina są bardzo wdzięczni za każde otrzymane wsparcie. Każda złotówka wpłacona na leczenie jest ogromną szansą nie tylko dla kobiety, ale też jej dzieci.

Kochani, tyle razy pokazaliśmy, że razem możemy więcej, niech tym razem nie będzie inaczej.

1912. "Powołani do Wspólnoty - KOMUNII z Bogiem i bliźnimi w Kościele"

Od siedmiu lat w trzecią niedzielę po świętach Wielkiej Nocy w Polsce obchodzone jest Narodowe Czytanie Pisma Świętego. Inaugurują one wprowadzony o wiele wcześniej ogólnopolski Tydzień Biblijny. W tym roku odbędzie już po raz 16, a przyświeca mu hasło "Powołani do Wspólnoty - KOMUNII z Bogiem i bliźnimi w Kościele". Z kolei mottem Narodowego Czytania Pisma Świętego jest fragment wyjęty z Dziejów Apostolskich - "Trwali w nauce Apostołów i we wspólnocie" (Dz 2, 42). Nie jest to przypadkowy wybór, bowiem w tym roku inicjatorzy akcji zachęcają do skupienia się na napisanych według tradycji przez świętego Łukasza Ewangelistę Dziejów Apostolskich opowiadających o rodzeniu się Kościoła Katolickiego. Dużo trudniej mi było znaleźć księgę, która została zaproponowana do czytania podczas Tygodnia Biblijnego, więc uznam, za informacjami na stronie mojej diecezji, że jest to 1 Księga Samuela.

Dziś podczas kazania usłyszałam, że gdyby człowiek chodził przez trzy lata do kościoła dzień w dzień na Mszę świętą i codziennie wsłuchiwałby się w głoszone Słowo Boże, to "przeszedłby" przez ok 70% Nowego Testamentu i 45% Starego. Trochę mi się to dziwne wydawało, bo dotąd byłam wręcz przekonana, że przez owe trzy lata w czytaniach zmieszczono całe Pismo Święte. No cóż, człowiek uczy się całe życie. Ale z drugiej strony, od kiedy uczęszczam na Msze święte w tygodniu, zauważyłam, że wiele czytań się powtarza, nawet w ciągu kilku dni. Ech, i tak jest nieźle - podobno przed II Soborem Watykańskim kanon przewidziany do czytania wiernym podczas Mszy świętych był jeszcze bardziej ubogi. Ksiądz Robert zachęcał wszystkich zgromadzonych do lektury Pisma Świętego, ale czytania ze zrozumieniem. A jeśli czegoś się nie rozumie, to radził szukać odpowiedzi na nurtujące czytelnika pytanie, czy to u kapłanów, biblistów, czy też w źródłach pisanych i internetowych. Co do pytania o pewne kwestie księży, to raz poszłam z wątpliwościami do Księdza, który będzie błogosławiony. Skończyło się tym, że zaczął mnie namawiać do studiów teologicznych. 

Bo Pismo Święte czytam - najczęściej Czytania z dnia, ale nie tylko. Czasami zainteresuje mnie coś więcej. Np. jak zbudowana była Świątynia Jerozolimska, jak wyglądała wędrówka Izraelitów przez pustynię, jakie mieli nakazy i zakazy. Przeczytanie 1. Księgi Samuela jest rewelacyjną okazją do przypomnienia znanych i poznania nieznanych historii związanych z takimi postaciami, jak właśnie Samuel, Saul, czy też słynny Dawid. Wiecie, ostatnio jakoś na nowo odkrywam piękno ukryte pomiędzy poszczególnymi wersami Pisma Świętego, które może nie zawsze są łatwe, ale może dzięki temu częściej zastanawiam się nad tym co czytam. Tutaj przywołam jeszcze jedną myśl księdza Roberta - jeżeli jakiś fragment Pisma Świętego wywołuje w nas trwogę, to odpuśćmy go sobie na jakiś czas. Bóg nie chce wywoływać w nas lęku, ale nadzieję. I coś w tym jest - jeszcze do niedawna czułam strach i obawę podczas lektury Apokalipsy św. Jana, która, nie ukrywajmy, jest trudna. Jednak po kilku rozmowach oraz przeczytaniu "podrzuconych" książek na jej temat, trochę inaczej na nią patrzę. Muszę jeszcze nabyć / wypożyczyć jedną pozycję i chyba już będę gotowa na zmierzenie się z tą księgą. A jak nie, to poczekam tyle, ile będzie trzeba.

W wielu kościołach organizowane są różne eventy z tej okazji. Nawet nie wiecie jak bardzo chciałam aby mój Wydział włączył się w tą akcję, ale jak zwykle, zabrakło mi odwagi. Tak samo jak zabrakło mi odwagi, aby zagadać w tej sprawie chociaż z Księdzem Niosącym Światło. Najwyżej by się nie zgodził. Ale może skoro zgodził się na dźwig przy szopce, to i na zorganizowanie wspólnego czytania Pisma Świętego też by przystał? 

I nie zapominajmy o jeszcze jednym ważnym wspomnieniu wypadającym w dniu dzisiejszym - Święcie Chrztu Świętego. W zasadzie pierwszy raz słyszę o tym, aby dzień ten został podniesiony do takiej rangi - Ksiądz Niosący Światło wspomniał o tym podczas ogłoszeń duszpasterskich.

1754. Kto to tak właściwie był ten święty Józef Bilczewski?

Witajcie moi drodzy!

Na początku pragnę Wam gorąco podziękować za troskę wykazaną w komentarzach pod ostatnim wpisem oraz życzenia szybkiego powrotu do zdrowia. Powoli mi się już polepsza, np. dzisiaj już jem biszkopty. Jutro może uda mi się już zjeść coś bardziej treściwszego. Oczywiście bez szaleństw, bo to mi bardziej zaszkodzi niż pomoże odzyskać siły. W zasadzie już powróciłam do sił i gdyby nie ta dieta i zażywane co 8 godzin antybiotyki, to pewnie uznałabym to wszystko za przygodę. Do końca tygodnia dostałam zwolnienie z pracy, bo jednak bez sensu przy osłabionym organizmie narażać się na kontakty z zarazkami przynoszonymi przez dzieciaki. Odwiedziny księdza w szpitalu też sobie podaruję. Na razie napisałam mu, że mam sporo nauki, co też zbytnio nie odbiega od rzeczywistości. Tak więc jeszcze raz dziękuję za tyle słów wsparcia. Nie spodziewałam się, naprawdę.

W ostatnim czasie kilkakrotnie padło na blogu nazwisko księdza Józefa Bilczewskiego, arcybiskupa lwowskiego, świętego kościoła katolickiego. Jednak na samym wspomnieniu jego nazwiska, bez jakichś konkretnych szczegółów (poza tym, że ukończył wadowickie gimnazjum im. Marcina Wadowity. Dzisiaj chciałabym to nadrobić i przedstawić Wam w siedmiu punktach życiorys tego duchownego, którego "poznałam" przez przypadek kilka lat temu (warto czytać wszystkie informacje umieszczone na tablicach przybitych do budynków), a z którym "zaprzyjaźniłam się" niemal od razu. Myślę, że przypadające wspomnienie Wszystkich Świętych jest ku temu doskonałą okazją. Zresztą jeszcze dzisiaj, sto lat po śmierci, jest on stawiany za wzór Dobrego Pasterza, który pokładając swoją ufność w Bogu, poświęcił się do głoszenia nauki o Chrystusie.

święty arcybiskup Józef Bilczewski

1. 
   Arcybiskup z chłopskiego domu - Józef Bilczewski przyszedł na świat 26 kwietnia 1860 roku w położonych koło Kęt Wilamowicach na terenie diecezji krakowskiej. Był pierwszym dzieckiem prostego rolnika i stolarza Franciszka Biby i Anny z domu Fajkisz. Oprócz Józefa małżonkowie mieli jeszcze ośmioro dzieci. Ojciec uważany był za osobę surową i wymagającą, natomiast matka za osobę niezwykle pobożną. Mały Józef wzrastał w niezwykle religijnej atmosferze domowej. W wieku 8 lat chłopiec rozpoczął naukę w szkole podstawowej w rodzinnych Wilamowicach. Następnie kontynuował ją w Kętach oraz w wadowickim gimnazjum. Gimnazjum ukończył w 1880 roku maturą zdaną z wyróżnieniem. Umożliwiło mu to wstąpienie do krakowskiego Seminarium Duchownego. Podobno na stoliku w pokoju seminaryjnym położył małych rozmiarów obrazek, na którym mieścił się napis: "Któż, jak Chrystus", czyniąc to zawołanie treścią każdego dnia. Po dwudziestu latach posługi kapłańskiej, studiach w Rzymie, Paryżu i Wiedniu, a także pracy jako profesor lwowskiego uniwersytetu, w grudniu 1900 roku został mianowany przez papieża Leona XIII arcybiskupem Lwowa.
2. 
   Swoją siłę czerpał z modlitwy - arcybiskup Józef Bilczewski to przede wszystkim człowiek modlitwy. Można powiedzieć, że zamiłowanie do modlitwy wyssał z mlekiem matki, prostej kobiety zatopionej w Bogu. Będąc klerykiem spędzał długie godziny w seminaryjnej kaplicy rozmawiając z Bogiem. Jako profesor lwowskiej uczelni zamieszkał w klasztorze bernardyńskim, gdzie uczestniczył w życiu modlitewnym zakonników, odmawiając z nimi brewiarz. Centralną częścią jego modlitwy była Eucharystia. Podczas wieczornych modlitw przygotowywał się do jej odprawiania. Z kolei w ciągu dnia często był widziany w kościele przed Najświętszym Sakramentem.
3. 
   Czciciel Najświętszego Sakramentu - lata życia księdza Józefa Bilczewskiego przypadają na ożywienie w całym Kościele katolickim kultu Eucharystii. Swoim diecezjanom przypominał o obowiązku regularnego udziału w niedzielnej Mszy świętej. Zachęcał ich też do codziennego uczestnictwa we Mszy świętej i częstego przyjmowania Komunii Świętej. Uczył wiernych, że Eucharystia to nie tylko pokarm dający siłę w codzienności, ale też źródło największej radości. To Ona staje się podstawą jedności nie tylko w rodzinie, ale i w całym społeczeństwie. Zapraszał ich do adoracji Najświętszego Sakramentu, udziału w procesjach i nabożeństwach eucharystycznych. Niezwykłą troską otaczał dzieci, które przygotowywały się do Pierwszej Komunii Świętej.
4. Duchowy syn Maryi - już od najmłodszych lat ksiądz Józef Bilczewski otaczał Matkę Najświętszą czcią i miłością, niczym najlepszy syn. Nazywał Ją nawet swoją "Matuchną". Później swoją posługę pasterską w archidiecezji lwowskiej powierzał właśnie Matce Bożej. Odnawiając śluby Jana Kazimierza ukazywał Maryję jako wzór cnót chrześcijańskich, zaufania Bogu i całkowitego powierzenia mu swojego życia. Jego wielkim pragnieniem było, aby identyczną pobożnością darzyli Ją wierni archidiecezji lwowskiej, poprzez naśladowanie Jej cnót, a w szczególności całkowitego zaufania Bogu. 
5. 
   Dobry pasterz - "Stałem się głową tej Archidiecezji, by także być jej sercem. Wszystko, co Was obchodzi, znajdzie oddźwięk w duszy mojej" - miał powiedzieć ks. abp. Józef Bilczewski, kiedy rozpoczynał swoją posługę arcybiskupią. Postrzegany był jako gorliwy pasterz archidiecezji lwowskiej. M.in. rozwijał strukturę parafialną oraz walczył o budowę nowych kościołów. Podczas jego 23 letniej posługi duszpasterskiej wybudowano ich aż 328. Zabiegał też o wzrost powołań kapłańskich. Liczba alumnów lwowskiego Seminarium Duchownego wzrosła z 79 w 1900 do 134 w 1914 roku. Interesował się życiem osobistym kleryków, ich sytuacją materialną i rodzinną, dlatego często ich odwiedzał. Dbał o dni skupienia dla kapłanów, zabiegał o podniesienie poziomu katechizacji, zachęcał świeckie osoby do włączania się w proces przekazywania prawd wiary. Do współpracy z kapłanami arcybiskup zachęcał siostry zakonne poprzez tworzenie ośrodków duszpasterskich działających przy kaplicach i ochronkach. Od samych sióstr zakonnych oczekiwał, że będą na co dzień zastępować kapłana w prowadzeniu katechezy dla dzieci i dorosłych, a także zajmą się opieką nad chorymi, będą prowadzić nabożeństwa oraz przygotować wiernych do sakramentów.
6. 
   Szczery Polak - będąc metropolitą lwowskim Józef Bilczewski nie wahał się działać na polu oświatowym i społecznym. Jako członek Rady Szkolnej Krajowej walczył o polepszenie losu nauczycieli, o zakładanie szkół, ochronek, bibliotek oraz czytelni. Przyczynił się tym samym do zwalczania tak bardzo powszechnego wtedy analfabetyzmu. Do historii przeszło jego słynne wystąpienie w Sejmie z 1907 roku - w swoim gorącym przemówieniu przekonywał do podniesienia pensji nauczycielskich. Organizował również i popierał różne związki i stowarzyszenia o charakterze religijnym, zawodowym i dobroczynnym. Z jego inicjatywy wybudowano we Lwowie dom katolicki. Z kolei w czasie wojen w latach 1914 - 1920 zorganizował komitet arcybiskupi do pomocy ofiarom wojny, a także występował w obronie Polaków napadniętych i mordowanych przez ukraińskich nacjonalistów.
7. 
   Pochowany z najuboższymi - ksiądz arcybiskup Józef Bilczewski odszedł do wieczności w dniu 20 marca 1923 roku. Zgodnie z jego ostatnią wolą został pochowany na lwowskim cmentarzu Jankowskim we Lwowie, w miejscu wiecznego odpoczynku ludzi ubogich, dla których był niczym ojciec. Na jego grobie zawsze znajdowały się świeże kwiaty, a pomimo czasów komunizmu przychodzili na niego ludzie, aby wypraszać za jego wstawiennictwem łaski u Pana Boga. Dzięki staraniom archidiecezji lwowskiej przeprowadzony został przeprowadzony proces beatyfikacyjny Józefa Bilczewskiego. Jego pierwszy etap został zakończony 18 grudnia 1997 roku ogłoszeniem przez św. Jana Pawła II dekretu o heroiczności jego cnót. W czerwcu 2001 roku Komisja Spraw Kanonizacyjnych uznała cud nagłego, trwałego i niewytłumaczalnego co do sposobu uzdrowienia 9-cioletniego Marcina Gawlika z bardzo ciężkich poparzeń za wstawiennictwem arcybiskupa Józefa Bilczewskiego. To otworzyło drogę do jego beatyfikacji, której dokonał papież Jan Paweł II w dniu 26 czerwca 2001 roku we Lwowie podczas podróży apostolskiej na Ukrainę. Pięć lat później papież Benedykt XVI ogłosił go świętym.

I na koniec krótki filmik streszczający jego życie i działalność.

1713. I Ty możesz pomóc Hani

Nie wiem, czy o Hani przeczytałam na którymś z Waszych blogów, czy też na facebooku. Nie jest to ważne. Ważne jest, że mała dziewczynka potrzebuje pomocy. Nie zmuszam Was o wpłaty, ale jeżeli chociaż jedna osoba wpłaci na Hanię 1 złotych, albo nagłośni tą sprawę, to będę uważać to za sukces. Jak wiecie, sama dla siebie rzadko o coś proszę, ale dla kogoś, zwłaszcza tych najbardziej bezbronnych, nie mam oporów. Chociaż nie, tutaj też mam czasami opory - szczególnie wtedy, gdy organizatorzy zbiórek są zbyt nachalni (komentarze typu "wpłaciłaś tylko kilka złotych, co tak mało), mają gdzieś ofiarodawców, albo widzę, że cel zbiórki jest absurdalny. O tym ostatnim mogłabym doktorat napisać, ale czy ktoś wyciągnąłby z tego lekcje? Wątpliwe.
Mimo wszystko postanowiłam napisać Wam o Hani.

Walka dziewczynki o zdrowie i lepsze życie zaczęła się chwilę po jej przyjściu na świat. Nie o takim życiu dla niej marzyli rodzice, ich plany zostały jednak szybko zweryfikowane. Opóźnienie rozwoju psychoruchowego, encefalopia, padaczka. Ciężar kolejnych diagnoz spadał na nich, przygniatając coraz bardziej.
Kiedy dziewczynka skończyła miesiąc, nie chciała jeść i spać. Chwilę później trafiła do szpitala, gdzie przyszło jej się zmierzyć z infekcjami. Tak zaczęła się trudna droga jej i rodziców - wędrówki od lekarza do lekarza, systematyczne rehabilitacje i strach co dalej.
Celem i pragnieniem rodziców Hani jest umożliwienie dziewczynce samodzielnego i szczęśliwego życia. Chcą skupić się na afazji mowy - zintensyfikować zajęcia logopedyczne, swobodna komunikacja z innymi, a zwłaszcza z rówieśnikami, to podstawa do dalszego rozwoju Hani. Rodzice, siostra Zosi i rodzina, która często z nią przebywa, rozumie co mówi, jednak większość obcych już nie bardzo. Hania mówi niewyraźnie, nie wymawia niektórych liter i sylab, nie buduje w swobodny sposób zdań złożonych. Terapia będzie bardzo przydatna. 

O sposobie pomocy Zosi możecie poczytać tutaj -> https://www.siepomaga.pl/hania-urbanczyk

A ja biegnę szykować się na uroczyste wręczenie listów gratulacyjnych (bo dyplomy ukończenia studiów większość z nas już odebrała) absolwentom WTL-u. Kolejne studia ukończone, a pierwszy raz będę brała udział w takiej uroczystości, na równi z innymi absolwentami.

1464. Nie ważne jest miejsce, ale sam udział

Ostatnio "katuję" Was opisami moich wolontariatów, w szczególności sportowych. Pokazuję jak to działa od tej drugiej strony. A tymczasem w zeszły poniedziałek sama brałam udział w X już edycji patronalnego biegu "Biegać jest Bosko" odbywającego się w Oświęcimiu. Biegowi od początku patronuje święty Jan Bosko, kapłan i przyjaciel młodzieży, który jest dla mnie niedoścignionym autorytetem w dziedzinie bycia pedagogiem i wychowawcom. Zresztą święty patronuje nie tylko biegowi, ale i całemu miastu Oświęcim. Ciekawostką jest, że właśnie w Oświęcimiu powstało pierwsze na ziemiach polskich Oratorium salezjańskie, które działa po dzień dzisiejszy. 

To już mój trzeci bieg "Biegać jest Bosko". Dotarłam na niego, a jakżeby inaczej, z przygodami. Od jakiegoś czasu coś się dzieje na drodze kolejowej, bo pociągi dojeżdżają tylko do Bierunia Starego, a stamtąd jest już komunikacja zastępcza. Autobusu bezpośredniego z Katowic nie uświadczysz... Nie wiem dlaczego, ale e-podróżnik nie wyświetlił mi ani jednego pociągu do Oświęcimia/Bierunia. Przekonana, że i jego wycofali, skierowałam się na Kraków, a stamtąd już łapałam autobus do miejsca docelowego. Jeszcze nie wiem co mi się ubzdurało, że start jest godzinę wcześniej. Ale miało to i swoje dobre strony, dzięki temu nie spóźniłam się na bieg.

W Oświęcimiu wysiadłam za kościołem znajdującym się w centrum miasta. Stamtąd udałam się w dół rynku, w kierunku kościoła "należącego" do księży salezjanów. Tuż za nim wznosi się ogromny gmach oratorium salezjańskiego, w którym usytuowano Zespół Szkół. W jego skład wchodzą Liceum, Technikum, Szkoła Branżowa I Stopnia oraz Centrum Kształcenia Ustawicznego, a także internat, gdzie mogą zostać zakwaterowani przyjezdni uczniowie. To tutaj w latach 50 ksiądz Henryk po raz pierwszy zetknął się z charyzmatem salezjańskim, składając papiery, a następnie uczęszczając do działającego w placówce Niższego Seminarium Duchownego(dającego mu jednocześnie wykształcenie na poziomie szkoły średniej). Dlatego w tym roku patrzyłam na budynek z trochę innej perspektywy.

Biuro zawodów usytuowane było na obszernym dziedzińcu oratoryjnym. Ledwie do niego doszłam, już zostałam rozpoznana przez organizatorów pomimo tego, że był to dopiero mój trzeci bieg. No ale dobra, było mi miło, nie powiem, że nie. W biurze dostałam numer startowy, agrafki oraz... paczkę paluszków. Jak się potem okazało, były one dla wybrańców, czyli tych startujących, którzy nie są zrzeszeni w klubie organizującym bieg. 

Teraz musiałam tylko czekać na start. Teoretycznie mogłam sobie iść pozwiedzać centrum miasta, bo miałam jeszcze chwilkę czasu, ale wolałam oszczędzać siły. Poszłam więc sobie na ławkę, wyjęłam z plecaka książkę i pogrążyłam się w jej lekturze. W zasadzie nie była ona specjalnie wciągająca, ale bibliografia potrzebna do napisania kolejnej pracy dyplomowej sama się raczej nie przeczyta.

Start biegu przewidziany był na godzinę 16:00. Jednak tradycją jest, że kwadrans wcześniej wszyscy przechodzimy przed pomnik św. Jana Bosko(który jest usytuowany między budynkiem szkolnym, a kościołem parafialnym), gdzie ksiądz proboszcz poprowadził krótką modlitwę oraz pobłogosławił biegaczy. Ponieważ była jeszcze chwilka do wykorzystania, ustawiliśmy się do pamiątkowego zdjęcia.

źródło zdjęcia

Zaraz po zdjęciu wszyscy przebiegliśmy albo przeszliśmy tzw. honorową rundę pod miejsce oficjalnego startu biegu, znajdujące się już na szkolnym dziedzińcu, który jest połączony z zielonymi terenami nad przepływającą przez miasto Sołą. To po ich alejkach i ścieżkach wiodła trasa biegu.

źródło zdjęcia

Na starcie odczekaliśmy jeszcze moment, aż elektroniczny zegar ustawiony na linii startu/mety wskaże punkt 16:00. Ostatnie 10 sekund było wspólnym odliczaniem wspak. Kiedy na zegarze pojawiła się długo wyczekiwana godzina, starter dał nam znak do startu.

źródło zdjęcia

Przed nami było malowniczych 5 kilometrów trasy, przebiegającej przez bulwary nad Sołą oraz przylegające do nich tereny zielone. Najszybszym pokonanie całego dystansu zajęło ok. 15 minut. Mi ciut więcej - 48, czyli kilometr pokonywałam w niecałe 10 minut. Nie jest źle, bądź co bądź zmieściłam się w limicie czasowym wynoszącym 60 minut, ba, mogłam sobie nawet pozwolić, aby biec te 12 minut wolniej :D.

Sama atmosfera biegu była niezwykła. Po trosze była to zasługa głównego jego patrona - św. Jana Bosko, a po trosze spacerowiczom po usytuowanych na bulwarach, którzy nie szczędzili dłoni do oklasków ani gardeł do wykrzykiwania haseł dopingujących każdego z nas.

Biegnąc bulwarami nad rzeką Sołą

A przez pewien czas przez kawałek lasku

Aż w końcu cudowny finisz z najstarszym uczestnikiem biegu

Zmęczona, z niewielkim wspomaganiem(jak widać na załączonym zdjęciu) ale szczęśliwa dobiegłam do końca. To nic, że na końcu, ważne że się nie poddałam i dałam radę. A kiedy na mojej szyi zawisł piękny medal, pomyślałam sobie, że każdy tutaj jest zwycięzcą, bez różnicy, które tak naprawdę zajął miejsce! 

Wracając do domu naszła mnie jeszcze jedna myśl, że oprócz wspomagania ziemskiego dostałam jeszcze jedno - z samych niebios. Bo może gdzieś tam ksiądz Henryk mi kibicował i dodawał otuchy ciesząc się, że ktoś reprezentował naszą salezjańską parafię w biegu, któremu patronował założyciel księży salezjanów :).

1389. Zróbmy przyjemność Zosi na urodziny

Jak już zdążyliście się może zorientować, na blogu staram się promować sport osób niepełnosprawnych. Można powiedzieć, że sama jestem takim sportowcem, chociaż do megasukcesów jest mi jeszcze bardzo, bardzo daleko.
O naszych sukcesach mówi się mało. Celowo nie piszę "w ogóle", bo czasami ktoś sobie o nas przypomni, ale czy ktoś z Was słyszał, czy też czytał, że wczoraj snowboardzistka Monika Kotzian zdobyła złoty medal podczas Mistrzostw Świata w Lillehammer? W normalnej sytuacji mówiono by o tym wszędzie, ale po co ma się pokazywać społeczeństwu mistrzynię świata bez ręki? 
Również nie mówi się o sporcie osób z Zespołem Downa. Bo w oczach przeciętnego człowieka jedno z drugim się wyklucza. A przecież i tam są prawdziwe "perełki". Nie wiem czy wiecie, ale Polska ma nawet osobną Kadrę Narodową dla osób dotkniętych trisomią 21 chromosomów, która z powodzeniem reprezentuje nasz kraj na międzynarodowych igrzyskach dedykowanych właśnie nim. Jedną z jej członkiń jest Zosia Dzięcioł, która z powodzeniem startuje w lekkiej atletyce, pływaniu oraz w jeździe na nartach. O Zosi pisałam tuż po ogłoszeniu pandemii w naszym kraju w >>tym<< wpisie. Spotkał się on z Waszą aprobatą i miałam wrażenie, że Wam też przypadła do gustu historia tej dzielnej sportsmenki. 
Czas biegnie nieubłaganie i za chwilę Zosia osiągnie pełnoletność. Ta magiczna chwila nadejdzie dokładnie 26 stycznia. I chociaż intelektualnie oraz mentalnie dziewczyna raczej już nie dogoni swoich rówieśników, to również dla niej będzie to niezwykła chwila. Za pośrednictwem social mediów jej mama zwróciła się z prośbą o to, aby chętne osoby przesłały Zosi kartki z życzeniami z tej okazji. 
Całym sercem przyłączam się do tej akcji, ponieważ śledząc historię Zosi widzę, że poświęca niesamowicie dużo czasu na treningi, co skutkuje wywalczeniem miejsca na podium na różnych zawodach. Takiego zapału i determinacji mógłby jej pozazdrościć niejeden pełnosprawny, i to nie tylko sportowiec. Tymczasem wiele osób myśli, że sport osób upośledzonych umysłowo to nie sport, bo tam każdy otrzymuje medal. Jest to tylko częściowa prawda - owszem, wszyscy mają medale, ale tylko najlepsi stają na podium. A Zosia się do takich zalicza.

Wiem, że mogę liczyć na Wasz odzew, a przynajmniej na niektórych z Was. Zresztą to nie ja liczę, ale Zosia i jej mama. Chętnym na włączenie się w akcję podaję adres e-meilowy do mamy dziewczynki, pani Pauliny - pgadomska@fundacjasoni.pl. Po napisaniu wiadomości powinniście dostać adres, na który powinno się wysłać kartkę. Mam jeszcze jedną prośbę - czy możecie jakoś napisać o akcji na swoich blogach? Siła internetu jest ogromna, Wy możecie nie chcieć lub nie móc wysłać kartki z życzeniami, ktoś inny zaś odwrotnie - zrobi  to z przyjemnością.
Na koniec, żeby tak nie być gołosłownym, pokażę Wam moją kartkę, którą zrobiłam dla Zosi. Może i nie jest jakaś specjalnie super, ale mam nadzieję, że spodoba się jubilatce ;).

Podobno są linijki dla leworęcznych. Ja dalej "działam" na tych standardowych

A tak się prezentuje efekt końcowy :)

W sumie był to bardzo sympatyczny przerywnik nauki pomiędzy kolejnymi partiami materiału. Jak tak patrzę na kalendarz, to czeka mnie miesięczny maraton zaliczeń. Pociesza mnie to, że z każdym pozytywnym zdaniem przedmiotu będę miała tą świadomość, że jestem o ten jeden punkt do przodu. Zaś z każdym oblaniem(oby ich było jak najmniej, a najlepiej wcale) - jeden do tyłu. No, ale nie mówmy już o tym, bo się stanie bardzo monotonnie. Swoją drogą to cieszę się z tego postu. Nie wiem jaki będzie odzew, ale przynajmniej wiem, że zrobiłam coś w tym kierunku.

1355. Wszystko zmierzało w tą stronę :)

Tak mi się zdaje, że całe moje życie podświadomie popychało mnie do tego momentu, w którym aktualnie się znajduję. Swoją drogą długo zastanawiałam się, czy dzielić się z Wami tą informacją, czy nie wyjdę na kogoś infantylnego i niedojrzałego. A jednak wydaje mi się, że jest to jedna z najbardziej dojrzałych decyzji, jakie podjęłam w swoim trzydziestojednoletnim życiu. I wszystkie czynniki, wraz z podjęciem zarobkowej pracy sprawiły, że znalazłam się w takim, a nie innym, miejscu. A skoro "mój jest ten kawałek podłogi" to myślę, że mogę o tym napisać.

Że też ten samochód nie mógł podjechać kiedy indziej...

Od dziecka lubiłam "uczyć" i bawić się w szkołę. Najpierw "uczyłam" zabawki, potem członków rodziny. Lubiłam też zabawiać moich młodszych kuzynów, czytając im bajki i wymyślając im różne gry i zabawy. Kiedy z czasem poszłam do szkoły specjalnej, pomagałam kolegom i koleżankom, najczęściej o obniżonej normie intelektualnej(ja akurat miałam ją w normie, a nawet nieznacznie przewyższałam w niej moich rówieśników), ale niejednokrotnie też tym, którym po prostu gorzej szła nauka(przecież i takich nie brakuje w tzw. "masówkach"), czy też doszli do klasy w środku roku szkolnego i musieli nadrobić materiał(chociaż i tutaj ponosiłam klęski, np. w czwartej klasie nie byłam w stanie pomóc koledze, który przyszedł do nas w kwietniu i w dodatku więcej opuszczał zajęć, niż na nich był). Co ciekawe, miałam taką podzielność uwagi, że niejednokrotnie przyswajałam materiał z klasy, dwóch wyżej. Ale dzięki temu poszerzał się zakres moich "usług". Już wtedy myślałam albo o studiach pedagogicznych, albo o dziennikarstwie. O ukochanej matematyce nawet nie marzyłam - już wtedy zdawałam sobie sprawy z tego, że nie podołam jej fizycznie.

W liceum starałam się kontynuować moją pomoc w nauce innych. Nie, już nie kolegom i koleżankom z klasy, z wyjątkiem jednego kolegi. Co prawda tolerowali mnie, ale taką głębszą znajomość zawarłam z 4 z nich(no dobrze, z 5, ale Rafiego znałam z gimnazjum). Nie mam do nich żalu, wiem że nie za bardzo pasowaliśmy do nich z Rafim z naszymi spokojnymi temperamentami. Na lekcji siedzieliśmy w jednej ławce, po dniu spędzonym w szkole szliśmy na trening, przepytując się wzajemnie z materiału. Albo szliśmy do mnie(Rafi mieszkał trochę dalej) i tam odrabialiśmy zadania domowe. Czasami wpadał do mnie jakiś inny gimnazjalny kolega (tudzież koleżanka), którzy kontynuowali naukę w zawodówce i prosili mnie o pomoc w zrozumieniu materiału. Pragnienie bycia pedagogiem było coraz silniejsze. Kiedy w 2007/2008 roku przy naszej parafii otworzono Oratorium, to poszłam nawet do księdza kierownika z zapytaniem, czy nie potrzebuje kogoś do pomocy, np. udzielania korepetycji. To wtedy po raz pierwszy spotkałam się z wyraźną krytyką(chociaż nie wiem, czy to jest odpowiednie słowo) moich umiejętności i odmową. Z jednej strony było mi przykro, z drugiej - przyjęłam to ze zrozumieniem. Wszak nie każdy musi mnie rozumieć. 

Nadeszła trzecia klasa liceum - czas intensywnego przygotowania do matury, do której zamierzaliśmy podejść z Rafim jak reszta klasy. A szkoła miała obowiązek odpowiednio przygotować warunki ku temu(tutaj jest cała machina związana z podaniami, zaświadczeniami etc.). Zaczęliśmy się też zastanawiać nad kierunkami studiów, które chcielibyśmy podjąć. Bo jednak nie po to poszliśmy do liceum, aby nic potem nie robić(chodzi mi głównie o to, że po liceum ogólnokształcącym nie ma żadnego wyuczonego zawodu). Tak jak pisałam, celowałam w dziennikarstwo, pedagogikę, a potem doszła jeszcze turystyka i rekreacja. Rafi miał podobne plany. Jednak kiedy podzieliliśmy się z nimi z wychowawczynią, zaczęła nam je odradzać, za to zachęcała nas do zarządzania na katowickim AWFie, że niby po tym mieliśmy mieć lepsze perspektywy pracy. W końcu ulegliśmy. Po otrzymaniu wyników matury złożyliśmy papiery rekrutacyjne na AWFie. Rafi trochę się bał, że się nie dostanie, napisał maturę ciut słabiej niż ja, na szczęście zakwalifikowaliśmy się już w pierwszej turze.

Teraz mieliśmy najdłuższe wakacje. Pewną ich część spędziłam u rodziny w górach. A że zahaczyłam z moim pobytem o wrzesień, czasami pomogłam któremuś z kuzynów w nauce, czy też w zadaniach domowych. Nawet najbardziej oporny na naukę Kubaszek chętnie siadał przy mnie i słuchał, jak mu tłumaczyłam matematykę, albo razem rysowaliśmy ilustrację do omawianego w szkole wiersza. To wtedy ciocia stwierdziła, że powinnam iść na pedagogikę, a najlepiej to pedagogikę specjalną. Ja się tylko uśmiechnęłam pod nosem twierdząc, że po prostu lubię pomagać innym, a do tego nie potrzeba studiów.

Kilka tygodni później zostaliśmy z Rafim pełnoprawnymi studentami zarządzania w sporcie i fizjoterapii osób niepełnosprawnych. Wraz z pozostałymi 40 osobami z grupy(z czasem ta liczba się zmniejszyła) poznawaliśmy tajniki podstaw zarządzania, ekonomii, marketingu, matematyki, rachunkowości, finansów, zarządzania jakością, czy też specjalistycznych przedmiotów wprowadzających nas w świat klubów sportowych i gabinetów fizjoterapeutycznych. Pierwszy rok, pierwsze niewiadome i masa pytań. W połączeniu z niechęcią współczesnego opiekuna Oratorium do współpracy ze mną spowodowało, że moja aktywność w pracy z innymi po prostu spadła, a na wierzch wyszła po prostu nauka przeplatana z treningami sportowymi i aktywnością w scholi.

Prawdziwy przełom nastąpił w 2010 roku, kiedy zmieniono opiekuna Oratorium. Na początku, zrażona poprzednim, nawet się nie wychylałam. Ale pewnego dnia przyszłam na próbę scholi, której nie było i wtedy przez przypadek się na niego natknęłam. Od słowa do słowa zaprosił mnie na spotkanie formacyjne grupy oratoryjnej. Poszłam, spodobało mi się. Już kilka dni później śpiewałam z nimi na niedzielnej Mszy świętej(chociaż na poprzedniej śpiewałam już ze scholą). Jednak na zostanie pełnoprawnym animatorem musiałam trochę poczekać - około roku. Wcześniej, w wakacje po raz pierwszy pomagałam przy organizacji półkolonii letnich. Jeszcze mnie nie dano do pracy z dziećmi, na razie miałam się przyglądać i ogarniać papierkową robotę. Chociaż ostatniego dnia pozwolono mi na chwilę pomóc w jednej grupie podczas zajęć. Och, co to była za radocha. Potem jeszcze musiałam "zdać egzamin", odbyć z księdzem "rozmowę kwalifikacyjną" i zostać uroczyście włączona w poczet animatorów podczas Mszy świętej(teoretycznie powinno się to odbyć albo przed wakacjami, albo 31 stycznia, jednak coś się wtedy stało, że to przełożyli na wrzesień). Nawet dostałam wtedy na pamiątkę książkę zawierającą opis snów św. Jana Bosko. No i wtedy zaczęła się prawdziwa zabawa. Co tam, że niedawno miałam operację, co tam, że to był właśnie ostatni rok licencjatu. Działalność w Oratorium wciągnęła mnie do reszty. Na szczęście zajęcia, które mogłam już pełnoprawnie prowadzić, odbywały się w sobotę(a więc niejednokrotnie pędziłam z próby scholi na Oratorium). W tygodniu za to były spotkania formacyjne(wtorki), organizacyjne(środy) oraz próby przed niedzielną Mszą(piątek).

Następnie opiekę nad Oratorium objął ksiądz J. oraz ksiądz Jack. To za księdza Jacka po raz pierwszy byłam wychowawcą na półkoloniach zimowych(dotychczas pełniłam funkcję animatora). W międzyczasie byłam też wolontariuszem w mojej byłej szkole specjalnej, gdzie pomagałam na świetlicy oraz podczas różnych uroczystości. Po księdzu Jacku przyszedł ksiądz Jacek2, który też kontynuował dzieło. Co prawda najpierw zdegradował mnie do animatora, ale po ŚDMie w Krakowie przywrócił mi rangę wychowawcy. No i to on podrzucił mi Pana M. do korepetycji. A w międzyczasie studiowałam turystykę religijną, turystykę i rekreację oraz chodziłam do szkoły policealnej na technika administracji oraz rachunkowości(z tego drugiego zrezygnowałam, bo nie podobała mi się polityka szkoły). Jakoś sobie radziłam, o czym możecie poczytać w archiwalnych wpisach.

W 2017 roku Oratorium przejął x Boski Oski. Trochę zmieniło ono politykę swojego funkcjonowania, głównie za przyczyną nowego proboszcza(niestety na minus). Dalej jednak w nim działałam, bo jednak pracę z dziećmi stawiam ponad własną dumę, co nie każdy umie dostrzec(może to mój błąd). Ale nie sprawiało mi już ono takiej przyjemności, jak wcześniej. Rok później zaczęłam się kształcić w zawodzie pracownik socjalny. Wtedy też rozpoczęłam swoją przygodę z różnymi wolontariatami, również ze Szlachetną Paczką. Doświadczenie zdobyte na studiach współgrało z moim zaangażowaniem. Brakowało mi jednak takiego typowo pedagogicznego spojrzenia na świat. Okazja nadarzyła się, kiedy w 2019 roku otwarto na UPJPII pedagogikę. Bez wahania się na nią zapisałam. I chociaż lada moment otrzymam dyplom pedagoga aż dwóch specjalizacji(resocjalizacji oraz tanatopedagogiki), to jednak jeszcze postanowiłam poszerzyć swoje kompetencje w tym zakresie. Tym bardziej, że udało mi się znaleźć pracę w świetlicy środowiskowej(przyjęli mnie na podstawie zdobytego rok temu magistra z pracy socjalnej, nie wspominałam o tym, ale było tyle ciekawszych spraw, jak choćby wyjazd do Panamy). I mam wrażenie, chociaż pracuję tam zaledwie tydzień, że to jest to, w czym się chcę spełniać zawodowo. Tym bardziej, że mam już pewne doświadczenie, dzięki działalności właśnie w Oratorium. Ludzie wiele razy się mnie pytali, czy nie szkoda mi na nie czasu. A ja wiem, że był to czas równie dobrze spożytkowany, jak godziny poświęcone na treningi, naukę lub umacnianie swojej wiary.

Tak więc tuż po godzinie 14:00 zabrzmiało uroczyste "Gaudeamus igitur", a chwilę później stałam się już oficjalnym studentem Uniwersytetu Śląskiego na kierunku pedagogika o specjalności opiekuńczo-wychowawcza(w Krakowie za mnie takiej nie było). Dostałam się w pierwszym naborze z wysoką, 5 pozycją w rankingu. Myślicie, że to już za późno? Podobno na naukę nigdy nie jest za późno. 

Może powinnam się na to wcześniej zdecydować? Nie uważam jednak, aby poprzednie studia były bezużyteczne. Dzięki zarządzaniu zyskałam wiadomości np. w zakresie promocji i organizacji różnych akcji i przedsięwzięć. Turystyka i rekreacja uzmysłowiła mi jak ważny jest ruch dla ludzkiego ciała oraz pokazała mi wiele ciekawych gier i zabaw ruchowych w różnych środowiskach. Turystyka, chociaż religijna, nauczyła mnie m.in. pisania i pełnej realizacji programów wycieczek. Administracja to głównie wiadomości z zakresu obiegu dokumentacji w przedsiębiorstwie. Praca socjalna oraz Nauki o rodzinie - masa praktycznych informacji o różnych formach pomocy, na jakie mogą liczyć rodziny. Resocjalizacja to formy pomocy dzieciom zagrożonym różnymi uzależnieniami i wykolejeniami społecznymi oraz już uzależnionymi i wykolejonymi, a także prowadzenie profilaktyki. Tanatoedukacja - pomoc dzieciom w przeżyciu żałoby po stracie kogoś bliskiego oraz przygotowanie ich do niej(o ile da się przygotować np. na śmierć rodzica). A to tylko niewielki ułamek zdobytej dotychczas wiedzy, którą mogę wykorzystać w obecnej pracy.

Cieszę się, że dotarłam, gdzie dotarłam. Znowu czeka mnie dużo nauki(kilka książek już wypożyczyłam i powoli je czytam), ale ja lubię, kiedy coś się dzieje. Zresztą sami możecie to wywnioskować z moich wpisów na blogu. Jutro zaczynam pierwsze wykłady, muszę tylko je jakoś zgrać z tymi z Nauk o Rodzinie(pedagogika jest zdalnie, NoR - stacjonarnie). Ale nie takie rzeczy się robiło. Ktoś może krytykować moją decyzję, kogoś może ona dziwić - ok. Jednak to czego się nauczę i umiejętności, które zdobędę, to już będzie moje

Będzie dobrze, musi być!

1305. Czy okażemy serce choremu na serduszko Michałkowi?

A. poznałam na studiach. Była na tym samym kierunku, tylko o rok niżej. Trochę starsza od wszystkich(nawet ode mnie), stonowana, wiedziałam, że działa w schronisku dla zwierząt. Zresztą to ona pomogła mi napisać apel, kiedy zaginęła Pusia i podpowiedziała, gdzie mam "bić" w celu jego rozpowszechnienia. Czasami rozmawiałyśmy na korytarzu, i muszę przyznać że była to wymiana zdań na dużo wyższym poziomie niż z moimi koleżankami z roku...
Po zakończeniu studiów nasze drogi się rozeszły, kontakt jednak pozostał, głównie za pośrednictwem facebooka. To z niego dowiedziałam się, że A. wyszła za mąż, z czego szczerze się ucieszyłam. Wiadomo, od razu pojawiły się najlepsze życzenia na nową drogę życia. Kto jak kto, ale ona zasługiwała na tą odrobinę szczęścia w życiu(a przy okazji pojawiła się dla mnie nadzieja, że miłość swojego życia znajduje się nie tylko w wieki nastu, dwudziestu kilku lat). Los jednak bywa przewrotny.
Dzisiaj dowiedziałam się, że dwa miesiące temu A. urodziła synka. Chyba bym o tym nie wiedziała, a na pewno dowiedziałabym się o wiele później, gdyby nie wysłała mi zaproszenia do polubienia strony na fb z licytacjami na rzecz jej synka. Bo mały Michałek urodził się bardzo chory i potrzebuje natychmiastowej operacji. Poniżej zamieszczam apel A. i D., rodziców chłopca, załączony na zbiórce na portalu siepomaga.pl:

"Właśnie dowiedzieliśmy się, że możemy stracić Michasia! Nasz synek urodził się 3 kwietnia i od pierwszego oddechu trwa walka o jego życie. Dopiero pojawił się na świecie, a okrutny los już chce nam go odebrać! Robimy wszystko, by go ocalić, ale błagamy - pomóż nam! Mamy kosztorys operacji w Munster, czekamy jeszcze na informację, ile będzie kosztował transport medyczny. To będzie gigantyczna suma, dlatego już teraz prosimy o pomoc Michasiowi! Bez tego jego serce przestanie bić...

Michaś urodził się jako wcześniak w 35 tygodniu ciąży, był taki kruchy i malutki. Badania prenatalne nie wykazały żadnych wad rozwoju dziecka, dlatego myśleliśmy, że kiedy tylko trochę przybierze na wadze, wyjdzie do domu. Niestety, po porodzie okazało się, że Michał cierpi na długoodcinkową atrezję przełyku oraz wadę serca(ubytki przegrody międzykomorowej)... To był szok.
Nasze dziecko zostało przetransportowane do Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Prokocimiu w Krakowie. Zaczęliśmy szukać specjalisty, który podejmie się leczenia docelowego bez skazywania synka na inne, w pewnym sensie okaleczające go zabiegi. Tak trafiliśmy do szpitala we Wrocławiu. Na miejscu podjęto natychmiastową decyzję o wykonaniu torakoskopii i po dwuetapowym zabiegu nasz synek ma zespolony przełyk.
To jednak nie był jedyny problem zdrowotny Michałka. Wiedzieliśmy, że ma wadę serca, jednak badanie kardiograficzne wykazało, że jego wada to nie jak pierwotnie uważano wyłącznie ubytek przegrody międzykomorowej, ale jest jeszcze poważniejsza wada - dwuujściowa prawa komora(DORV)!

Musieliśmy zdecydować się, gdzie chcemy leczyć wadę serca synka. Tak się złożyło, że nasze obydwie siostry mają dzieci z wadą serca. Jedno z dzieci leczone jest od początku w UKM Munster. To właśnie od rodziny dowiedzieliśmy się o Profesorze Edwardzie Malcu.
Od razu zdecydowaliśmy z żoną, że będzie to UK Munster i właśnie prof. Malec.
Umówiliśmy się natychmiast z Panem Profesorem w Krakowie i po rozmowie zgodził się na leczenie. Otrzymaliśmy kwalifikację do pierwszej operacji, która ma zapobiec dalszym niekorzystnym zmianom w sercu Michałka. Jej koszt to prawie 35 tysięcy euro. Do tego dojdzie transport medyczny do Niemiec...
W chwili obecnej Michałek leży w USK we Wrocławiu. Dowiedzieliśmy się, że operacja jego serca konieczna jest natychmiast, bo zagraża mu nadciśnienie płucne. Gdy do niego dojdzie, życia Michałka nie da się uratować.
Stoimy w obliczu kolejnego wyzwania, zgromadzenia środków finansowych na leczenie oraz transport medyczny - tej wyceny jeszcze nie znamy, gdyż będzie ona zależna od stanu Michałka w chwili, gdy będzie mógł jechać do Niemiec. Warunkiem jest zebranie pieniędzy niezbędnych na operację, dlatego bardzo prosimy o pomoc i ratunek dla naszego dziecka.

Rodzice Michasia".

Michaś ma szansę żyć, musi tylko przejść niewyobrażalnie drogą operację za granicę. Mówi się, że życie, a w szczególności życie dziecka jest bezcenne. Jednak życie Michasia zostało wycenione na kwotę kilkuset tysięcy złotych. Dla przeciętnej rodziny, a taką właśnie jest A. i D., jest to kwota nie do osiągnięcia bez pomocy drugiego człowieka. A pomóc może każdy, wysyłając chociażby symbolicznego SMS-a. Więcej szczegółów znajduje się na stronie zbiórki -> https://www.siepomaga.pl/michas-jawor. Natomiast na facebooku, na stronie https://www.facebook.com/groups/750536762216852/?hoisted_section_header_type=recently_seen&multi_permalinks=751398668797328, prowadzone są licytacje różnych rzeczy i usług, z których zysk zostanie przekazany na leczenie malca. Co ważne, można na niej nie tylko licytować, ale i samemu wystawić coś na licytację.

Trzymajcie się ciepło