2001. Czas oddać pamięć "Kangurowi"

Igrzyska Olimpijskie trwają w najlepsze. Kiedy w Paryżu nasi sportowcy współzawodniczą z przedstawicielami innych krajów, sportowy świat obiegła informacja o śmierci ich starszego kolegi, dwukrotnego mistrza olimpijskiego z Rzymu oraz z Tokio w trójskoku, Józefa Szmidta. 

Kiedy przygotowywałam poszczególne notatki dotyczące kolejnych Letnich Igrzysk Olimpijskich, niejednokrotnie zapoznawałam się z sylwetkami sportowców, zwłaszcza, którzy zdobyli dla nas jakiś medal. Nie będę ukrywać, że najbliższa mojemu sercu jest lekkoatletyka, ale tego nie muszę chyba tłumaczyć, szczególnie moim stałym czytaczom. Niby znam większość sylwetek, jednak lata lecą, a ja z uwagi na mnogość zajęć przez 9 miesięcy w roku, nie jestem w stanie być na bieżąco. Teraz odkryłam śmierć kilkorga znakomitych sportowców, także w poprzednich latach. Z drugiej strony cieszyłam się, że tak wielu sportowców z lat 60. w dalszym ciągu żyje. Wśród nich był właśnie trójskoczek Józef Szmidt, którego wiek wynosił aż 89 lat! Silne, przedwojenne pokolenie.

Aż tutaj zupełnie niepostrzeżenie pojawiła się informacja o jego śmierci. Zdominowana została przez nowinki ze sportowych aren w Paryżu.

Józef Szmidt urodził się 28 marca 1935 roku w Miechowicach (obecnie dzielnica Bytomia). Po II wojnie światowej wraz z rodziną na Śląsku. Do uprawiania sportu namówił go starszy brat, Edward. Co ciekawe, on też był olimpijczykiem, tyle że z Melbourne (specjalizował się w sprintach). Jednak młodszy o 4 lata Józef nie garnął się do sportu. Ostatecznie, w wieku 20 lat, został zawodnikiem Górnik Zabrze. Później trafił do Wrocławia, gdzie został zawodnikiem Śląska. W 1956 roku zdobył pierwszy medal mistrzostw Polski, uzyskując wynik 14.45 m. Warto zaznaczyć, że na tych samych zawodów, z rekordem Polski 15.60 m, wywalczył późniejszy ceniony trener - Ryszard Malcherczyk. Po kolejnych 2 latach Szmidt, pod okiem twórcy polskiego stylu trójskoku Tadeusza Starzyńskiego, zdobył pierwsze złoto polskiego czempionatu, skacząc w Bydgoszczy na odległość 15.97 m. Miesiąc później uzyskał pierwszy wielki międzynarodowy sukces - podczas mistrzostw Europy w Sztokholmie skoczył 16.43 m zapewniając sobie złoty medal oraz poprawiając rekord Polski.

5 sierpnia 1960 roku na malowniczym Stadionie Leśnym w Olsztynie Szmidt jako pierwszy człowiek w historii światowej lekkiej atletyki uzyskał w trójskoku wynik ponad 17 metrów. Skoczył wtedy dokładnie na odległość 17.03 m, czym poprawił o 33 cm dotychczasowy rekord świata należący do przedstawiciela ZSRR Fiedosiejowa. Wynik Polaka jako najdłuższa próba w trójskoku przetrwała 8 lat i została poprawiona dopiero podczas pamiętnego konkursu na igrzyskach w Meksyku w październiku 1968 roku. Z Olsztynie Szmidt pojechał na Igrzyska XVII Olimpiady w Rzymie. Tam nie miał sobie równych. Szmidt dominował też w następnych sezonach. W 1962 roku w Belgradzie zdobył drugie w karierze mistrzostwo Europy. W finale uzyskał znakomite 16.55. Niestety, na kilka miesięcy przed igrzyskami w Tokio okazało się, że ma problemy zdrowotne. Po zdiagnozowaniu stanu zapalnego kaletki przeszedł operację. Mimo, że do Japonii nie poleciał do końca zdrowy, to poprawił własny rekord igrzysk i jako pierwszy polski sportowiec obronił tytuł mistrza olimpijskiego. Później próbował jeszcze szczęścia na igrzyskach w Meksyku. Już w eliminacjach Włoch rezultatem 17.10 odebrał mu rekord świata, a w kolejnym dniu najlepszy wynik w historii poprawiono jeszcze czterokrotnie. W 1960 i 1964 roku Józef Szmidt zwyciężał w plebiscycie Przeglądu Sportowego. Został też wybrany najlepszym trójskoczkiem w historii z okazji 100 lecia Polskiego Związku Lekkiej Atletyki.

Józef Szmidt po Meksyku startował w mistrzostwach Europy w Helsinkach, gdzie zdobył odległe miejsce w finale. W 1972 roku nastąpiła zmiana pokoleniowa. Na stadionie Skry mistrzem Polski w trójskoku został Michał Joachimowski, Szmidtowi udało się jednak wywalczyć brązowy medal. Dwa lata później to Joachimowski został pierwszym w historii sportowcem, który w hali uzyskał w trójskoku wynik ponad 17 metrów.

W 1975 roku Józef Szmidt wyjechał z Polski. Wrócił do niej dopiero na początku lat 90. Zamieszkał w okolicach Drawska Pomorskiego. W 2014 roku podczas memoriału Janusza Kusocińskiego rozgrywanego w Szczecina doszło do wyjątkowego spotkania Szmidta z aktualnym rekordzistą świata w trójskoku - Jonathanem Edwardsem.

Józef "Kangur" Shmidt (28 marca 1935 - 29 lipca 2024)

2000. Dekada istnienia bloga

Hmm... Co by tu dzisiaj Wam napisać

Z roku na rok czas zdaje się pędzić coraz szybciej i szybciej. Ani się człowiek obejrzał, a minęło dziesięć lat, jak owy blog działa w webprzestrzeni. Kiedy to minęło? Sama nie wiem. Wydaje mi się, jakby to było wczoraj. Jakbym wczoraj złożyła papiery na studia z turystyki religijnej na UPJPII w Krakowie, a także na technika administracji i technika rachunkowości (z którego w ostateczności zrezygnowałam) i w przypływie entuzjazmu spróbowała założyć kolejnego bloga (wcześniejsze były na onecie, a więc poszły w eter). Myślę, że wtedy sama nie wiedziałam, czy uda się to wszystko pogodzić: codzienne dojazdy do Krakowa i z powrotem (ok. 80 km w jedną stronę), wieczorem treningi i schola, w weekendy szkoła policealna. A przecież po drodze jeszcze tyle się działo.

Druga rzecz, to nawet nie wiedziałam, czy blog się przyjmie, czy ktoś będzie zainteresowany życiem takiej osoby jak ja. Czy nie będzie nudny? Czy nie będę na nim zbytnio smęcić, albo marudzić, albo zbyt bardzo narzekać na życie i otaczający mnie świat? Albo wręcz przeciwnie - czy nie będę zbytnio się przechwalać, wywyższać, unosić pychą? Tak łatwo przesadzić w jedną, albo w drugą stronę. A granica pomiędzy jedną skrajnością, a drugą jest bardzo płynna. I owszem, może czasami pomarudzę na otaczający mnie świat, innym razem pochwalę się jakimś moim drobnym osiągnięciem. Ale myślę, że znajduję w tym jakiś balast. Staram się mieć też gdzieś z tyłu głowy zakodowane, że zawsze znajdzie się ktoś, kto ma gorzej, albo jest w danej rzeczy lepszy, niż ja. Smucę się więc czymś, lecz nie rozpaczam. Cieszę się, ale daleko mi do odczuwania dumy. Jak jest źle, a ostatnio jest źle, to zbytnio nie biadolę. Bo może ktoś jest w jeszcze gorszej sytuacji, jak ja i radzi sobie z tym sam, bez wsparcia innych. Dzisiaj są czarne chmury, ale może jutro przebije się z nich chociaż jeden promyk słońca. A to znów daje mi nadzieję na lepsze. Oto dla mnie recepta na szczęście. 

Zaraz coś powstanie :)

Bardzo się cieszę z tego, że ludzie odwiedzają i komentują mojego bloga. Cieszy mnie to tym bardziej, że blog nie jest rozleklamowany na facebooku. Co najwyżej czasami zaproszę kogoś do siebie, a i przed tym często mam opory. Czy zbytnio się tej osobie nie narzucam? Czy za dużo nie wymagam? Czy nie trafi na zbyt "toporny" wpis? Ale kto nie ryzykuje, ten nie wygrywa. Dziesięć lat blogowania zaowocowała 2000 wpisami oraz blisko 23 tysiącami komentarzy. Jeżeli nawet odjąć od tego wszystkie moje odpowiedzi na komentarze, to i tak wychodzi całkiem niezły wynik. Trochę żałuję, że nie odpowiadam na wszystkie komentarze, ale raz - nie zawsze mam czas, a pisanie w moim wykonaniu jednak trochę trwa, a dwa, zauważyłam, że potem częściej znikają mi komentarze na innych blogach. A podejrzewam, że nie każdy sprawdza spam, zaś widząc na głównej stronie z komentarzami, że dany czyjś wpis jest, nie zastanawiamy się, czy na pewno jest on widoczny na blogu. Sama wielokrotnie się na tym złapałam. Być może ilość obserwatorów, jakich zgromadziłam przez ten czas, nie powala, ale wychodzę z założenia, że lepiej mieć kilku, a naprawdę wpadających tutaj, niż masę tzw. "martwych dusz". Aczkolwiek każdy taki nowy obserwator cieszy, tak samo, jak każdy komentarz, nawet ten nieprzychylny (ale który nie jest hejtem). Tak sobie myślę, że prowadząc bloga trzeba się liczyć także z negatywnym jego odbiorem. Nie wiem jak u innych, ale u mnie wywołuje to autorefleksję. Z drugiej strony, nie zgadzam się z obrażaniem mojej osoby (a przy okazji i innych osób), i tym komentarzom mówię stanowcze NIE!

Przez te 10 lat zebrało się 2000 wpisów, które w jakimś stopniu definiują moją osobą, pokazują moją osobowość, przedstawiają moje zainteresowania. Ostatnio prym wiodła historia Igrzysk Olimpijskich. Pod jednym z wpisów przeczytałam, że są one za długie i owa osoba rezygnuje z odwiedzania tego bloga. Ok, nikt nikogo tutaj nie trzyma na siłę. Nikt nie musi też czytać moich długich wpisów. Ale ja wtedy, podczas przygotowania tego cyklu naprawdę się wkręciłam w temat, a nawet, po latach, na nowo zaczęłam interesować się sylwetką Roberta Korzeniowskiego. Z drugiej strony, przypomniało mi się jak przed ŚDM w Krakowie przygotowywałam podobny cykl, właśnie na temat Światowych Dni Młodzieży. Ale tematyka bloga jest różnoraka - od codzienności, poprzez rocznice interesujących mnie zdarzeń, po wolontariaty, w których biorę udział. Czasami wrzucę recenzję ostatnio przeczytanej książki albo obejrzanego filmu, innym razem przepis na to, co udało mi się upichcić, jeszcze kiedy indziej zabiorę Was na jakąś wycieczkę, albo zamieszczę wiersz lub rysunek / malunek. I chociaż do tego ostatniego nie mam zbyt wielkiego talentu, to jednak lubię poświęcać temu mój wolny czas. 

Kiedy tak sobie przejrzałam wpisy z tych dziesięciu lat, sama się sobie dziwiłam, że tyle udało mi się dokonać, pomimo przeciwności losu. Ukończyłam trzy kierunki studiów, w tym dwa w Krakowie, byłam na trzech Światowych Dniach Młodzieży, w tym dwa razy jako wolontariusz, zaczęłam pracować i sama na siebie zarabiać. Uczestniczyłam w wielu wyjazdach, zarówno tych zorganizowanych, jak i nie. Współorganizowałam wiele wydarzeń, w tym sportowych, jako wolontariusz. Najpierw zaangażowana byłam w scholę i Oratorium, teraz w Duszpasterstwo Akademickie. Przebiegłam niezliczoną ilość kilometrów. Poznałam wiele wartościowych ludzi, zarówno w realnym świecie, jak i w wirtualnym. Pozostałam sobą - wydaje mi się, że szczerą osobą, pozostająca wierną swoim zasadą, która ani nie chce być na siłę lubiana przez wszystkich, ani nie podlizuje się innym, ale też sama nie znosi wszelkich "cieplutkich", "milutkich", "słodziudkich" komentarzy (zamiast tego wolę "ciepło" i "miło"). No i chyba w jakimś stopniu pokazałam, że osoba niepełnosprawna nie musi siedzieć w domu i się nudzić, ale może prowadzić ciekawe życie. Ktoś mi kiedyś zarzucił, że mam dobrze, bo mieszkam w dużym mieście. Jednak ile jest ludzi takich jak ja, którzy mimo to siedzą w domu? To chyba bardziej zależy od naszej osobowości, niż od tego, gdzie mieszkamy. Zresztą na wsi też potrafię się odnaleźć, więc chyba to nie o to chodzi.

I na koniec wpisu, tak zupełnie po ludzku, dziękuję każdemu z Was za obecność. Za to, że Wam się chce mnie odwiedzać, czytać moje wypociny, komentować, wspierać. Tym bardziej, że w dzisiejszych czasach trudno jest utrzymać czytelnika, kiedy blog nie ma swojej dramaturgii. A mój raczej jest zwyczajny. Mam nadzieję, że przeżyjemy razem jeszcze wiele wspaniałych lat i przygód. Może nie będzie tutaj przepięknych zdjęć, bo do tych nie mam ręki (i to dosłownie, bo przy robieniu trzęsą mi się ręce)*. Ale zawsze znajdziecie tutaj coś dla siebie. I będziecie na nim miło widziani. Zresztą w miarę możliwości staram się i u Was na blogach bywać, chociaż nadmiar obowiązków nie zawsze temu sprzyja. Jednak zawsze nadrabiam zaległości, czytając zaległe wpisy - nawet czasami je komentuję. Pozwala mi to po prostu być z Wami na bieżąco.

Do każdego z Was dziś przychodzę ze skromnym bukietem kwiatów w ramach podziękowań za minioną dekadę

Przepraszam, jeżeli kogoś z Was przez ten czas czymś uraziłam albo obraziłam. Nie miałam tego w planie, zrobiłam to nieświadomie. Ale też proszę Was, abyście zbytnio nie naciskali na mnie co do tego, jak ma wyglądać mój blog - "mój jest ten kawałek podłogi". Mam pewny pomysł na jego prowadzenie, czasami coś pominę w swoich informacjach. Nie raz uznam to za nieistotne, innym razem nie zwrócę na to uwagi, a czasami po prostu nie chcę już przedłużać wpisu, który i tak jest długi. Weźmy też pod uwagę to, że każdy z nas ma inne upodobania, na co innego zwraca uwagę. Ale to jest w nas piękne, że mimo tej różnorodności tworzymy jedną piękną blogową rodzinę.

Żegnam Was tym sympatycznym szopem-praczem, który tak ciekawie porusza się w rytm piosenki:

* Zresztą fotografie mojego autorstwa pojawiły się na blogu dopiero od lipca 2016 roku, kiedy kupiłam sobie pierwszy w życiu aparat cyfrowy, co było moim cichym marzeniem, ŚDM był ku temu idealnym pretekstem

1999. Wiara potrzebna jest sportowcom

Uroczyste otwarcie Igrzysk Olimpijskich w Paryżu wywołało sporą burzę w wielu kręgach. Nie będę ukrywać, i mnie się ono nie podobało. Podczas przygotowywania serii o Igrzyskach Olimpijskich, w których brali udział Polacy miałam okazję obejrzeć ceremonie otwarcia niektórych z nich. Oczywiście tych, które znajdują się na platformie youtube. Powiem Wam jedno, nie tylko z perspektywy kibica, ale i sportowca - niektóre były wbrew pozorom skromne, podczas innych jakiś punkt nie wypalił. Wszystkie jednak miały w sobie to coś, co sprawiało, że czuć było ten sportowy pierwiastek. Tymczasem tego tutaj nie było. Mówcie, sobie co chcecie, ale żadna parada po rzece nie zastąpi tradycyjnego przemarszu drużyn po stadionowej płycie. Tak, wiem, Francja chciała być oryginalna i wprowadzić jakieś urozmaicenie. Ale chyba nie tędy droga. Stroje naszej narodowej reprezentacji też jakoś specjalnie mnie nie zachwyciły. Powiedzmy to sobie szczerze - bywały ładniejsze. Chociaż tutaj to już bardziej kwestia gustu. No i jeszcze ta prowokacja z parodią obrazu "Ostatnia Wieczerza", której bohaterami były osoby LGBT+. Pomysł niezły, takie "żywe" pokazanie malunku, a tym samym nawiązanie do chrześcijańskich korzeni i dziedzictwa Europy. Ale wykonanie... Jeszcze to tłumaczenie organizatorów, że to wcale nie było nawiązanie do jednego z największych dzieł autorstwa Leonarda da Vinci... Ta, jasne... Nie wiem, może to by jeszcze "przeszło" w jakimś azjatyckim lub amerykańskim państwie, gdzie mentalność jest inna. Ale nie w europejskim, mimo wszystko chrześcijańskim, mieście.

Jak dla mnie to była kpina nie tylko z dorobku kulturowego naszego kontynentu, ale z wartości wyznawanych przez wielu ludzi, w tym zgromadzonych wzdłuż Sekwany i z tych sportowców, dla których wiara ma znaczenie. Nawet jeżeli w życiu codziennym jej nie praktykują. A tych wbrew pozorom nie brakuje, chociażby w Polsce, a myślę, że i na całym świecie. Dostałam kiedyś książkę "Boży doping", w której sporo sportowców świecących triumfy na przełomie wieków wypowiadało się na temat swojej wiary, tego czym ona dla nich jest i w jaki sposób wpływa na ich postrzeganie świata, rywali, sukcesów i porażek. Czasami był to cały wywiad, a innym razem krótkie wypowiedzi. Jakieś dziesięć lat później*, tuż przed Euro 2012, została wydana jej kontynuacja, w której wypowiadało się kolejne już pokolenie sportowców. Tą też przeczytałam, jednak bliższe mojemu sercu pozostało pierwsze wydanie. Może dlatego, że tak wiele znanych mi osób Może dlatego, że przekonałam się, że sport i wiara nie muszą się rozmijać, a wręcz mogą iść ze sobą w parze. Jak to pisał św. Paweł: "w dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem", a więc każdy sportowiec może się niejako wzorować na nim. I to nie chodzi tylko o znak krzyża czyniony przed startem, przez niektórych wręcz wyśmiewany. Dla jednych będzie to "pusty zabobon", dla innych publiczne przyznanie się do wyznawanych wartości. Wydaje mi się jednak, także po lekturze "Bożego dopingu", że dla sportowców jest to po prostu coś normalnego, co wynieśli z domu. To tak, jakby jeszcze raz zaprosili Boga do swojego życia. I nie ma w tym nic dziwnego.

O tym, że wiara i sport nie muszą się rozmijać opowiada biskup kielecki, Marian Florczyk, od lat związany z polskim środowiskiem sportowym. Jak sam podkreśla, nie ma szlachetnego człowieka, nie ma człowieka wysokiej jakości duchowej, który żyje wartościami, jeżeli nie narzuca sobie dyscypliny wewnętrznej, jeżeli nie narzuca sobie dyscypliny wewnętrznej, zmagania się z samym sobą. Biskup, który jest delegatem Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Sportowców, wskazuje na związki wiary i sportu.

Biskup Florczyk towarzyszy polskim olimpijczykom podczas trwania Igrzysk Olimpijskich w Paryżu.

Duchowny przypomina, że św. Paweł w swoich listach, kiedy mówi o wierze, stosuje porównania związane ze światem sportu: "Jeżeli weźmiemy pod uwagę chrześcijaństwo, to jest to jaka dyscyplina wewnętrzna, to jest zmaganie się z sobą samym, ku lepszemu, ku wartościom, ku sprawnościom duchowym, ku sprawności dobra w sobie, ku miłości". I dodaje: "wiara to jest zachęta do zmagania się z sobą, to jest bój. Ten kto ma na uwadze życie duchowe, musi czasem stoczyć wielki bój, niesamowicie zacisnąć zęby, aby przezwyciężyć pokusy i słabości".

Uprawianie sportu uczy zmagania się z samym sobą oraz ze złem. Jak tłumaczy biskup Florczyk, jeżeli chce się być dobrym sportowcem, trzeba najpierw wygrać walkę z samym sobą. Chodzi tutaj o zmuszenie się do ćwiczeń, o przezwyciężeniu zmęczenia i znużenia. To nic innego jak walka duchowa. Ale zarazem jest to kwintesencja duchowości sportowca i człowieka wiary.

Nie wiem czy wiecie, ale w wioskach olimpijskich znajduje się miejsce na modlitwę. Na organizatorach Igrzysk ciąży obowiązek zorganizowania miejsca, w którym sportowcy większych religii będą mogli się spotykać i oddać praktykom religijnym. Dlatego też można znaleźć takie miejsce dla katolików, ewangelików, muzułmanów oraz buddystów. Według biskupa Florczyka najlepiej pod tym kątem zorganizowano Olimpiady w Pekinie (2008 r.) oraz w Soczi (2014 r.).

Jak zdradza kapłan, niektóre reprezentacje przyjeżdżają na Olimpiady ze swoimi własnymi kapelanami. Niestety, w tej dziedzinie widać tendencję spadkową - kiedy w pierwszych olimpiadach XXI w. brało udział ok. 20 duszpasterzy sportowców, w Rio de Janeiro w 2016 r. było ich już tylko 14.

Ale co tak właściwie duszpasterstwo daje sportowcom? Jak tłumaczy biskup Florczyk: "Musimy pamiętać, że sportowiec to jest człowiek jak każdy z nas, ma swoje pragnienia, przeżycia, zwycięstwa, ale też doświadczenia porażki. Temu człowiekowi potrzeba wsparcia duchowego (...) Nie chodzi tylko o modlitwę, ale też o to, żeby po prostu dał dobre słowo, pocieszył, pokrzepił w chwilach kryzysowych, a w chwilach radości, żeby cieszył się razem ze zwycięzcą". Nie ma więc wątpliwości, że dla wierzących sportowców wsparcie duszpasterzy jest bezcenne. Ale to działa obopólnie - dla sportowca to ulga, że doświadczył pomocy, dla kapłana satysfakcja, że pomógł.

Duszpasterz świata sportu powinien odznaczać się pewnymi określonymi cechami charakteru: musi być bardzo otwarty na drugiego człowieka, bo takim jest też każdy sportowiec, musi go rozumieć. Musi zrozumieć, że ma przed sobą człowieka sportu, czyli walki, człowieka zmagającego się sam ze sobą, człowieka, któremu powinno się otworzyć swoje serce.

Biskup przyznał, że chciałby, aby polskim sportowcom sprzyjało szczęście, albo inaczej mówiąc - błogosławieństwo Boże. Liczy też na to, że każdy z nich będzie wracał do kraju szczęśliwy, że osiągnął życiowy sukces. Życzy też wyrozumiałości w razie ewentualnych porażek. Sam towarzyszył olimpijczykom w aż 8 Olimpiadach, zarówno tych letnich, jak i zimowych. "To jest ciekawe przeżycie - tylu sportowców, ludzi z całego świata, nastawionych pokojowo. Chociaż zmagają się ze sobą, jest piękna atmosfera i myślę, że takiej atmosfery doświadczę też w Paryżu" - mówił z nadzieją.

Sport zajmuje ważne miejsce w życiu bp. Mariana Florczyka. Jak zaznacza, każda dyscyplina ma swoją charakterystykę i piękno, dlatego podchodzi do nich z wielkim szacunkiem. To znowu nie jest wyzwaniem dla kogoś, kto po prostu kocha sport.

Początki duszpasterstwa sportowców w naszym kraju sięgają 2002 roku. To wtedy Prymas Polski kard. Józef Glemp powołał do życia stanowisko delegata KEP ds. Duszpasterstwa Sportowców. Został nim właśnie bp Marian Florczyk. Do jego zadań należało m.in. nawiązanie współpracy z Polskim Komitetem Olimpijskim. Od tamtego czasu Episkopat Polski powołuje krajowego duszpasterza sportowców oraz duszpasterza sportowców niepełnosprawnych. Pierwszy raz taki duszpasterz towarzyszył naszym olimpijczykom w Atenach w 2004 r. Według biskupa aktualnie polskie duszpasterstwo sportowców jest jednych z najlepiej funkcjonujących w Europie. Tym bardziej, że opieka kapłańska jest niezbędna szczególnie podczas Igrzysk oraz ważniejszych zawodach. Duszpasterstwo organizuje m.in. doroczne rekolekcje i konferencje tematyczne. Co ciekawe, zaangażowanych jest w nie nie tylko wielu kapłanów, ale też siostry zakonne.

Duszpasterstwo sportowców funkcjonuje na poziomie diecezjalnym. Diecezjalni duszpasterze powoływani są przez biskupów miejsca. Do ich zadań należy zadbanie o to, aby w klubach sportowych obecni byli kapelani, a w ten sposób obecna była współpraca i kontakt z ludźmi sportu. Tym bardziej, że jest wielu księży, którzy mają bardzo dobre relacje z klubami i sportowcami.

Na podstawie: https://www.gosc.pl/doc/8872525.Bp-Marian-Florczyk-Sport-i-wiara-sa-sobie-bliskie

Wiecie co, jako sportowiec (no, prawie) czuję się upoważniona do tego, żeby dowiedzieć się kto jest odpowiedzialny za duszpasterstwo sportowców w mojej diecezji. Bo szczerze powiedziawszy, wcześniej nic mi się na ten temat nie obiło o uszy. A myślę, że warto to wiedzieć, chociażby dla samej siebie.

* W przybliżeniu, ponieważ nie wiem kiedy została wydana pierwsza z nich

1998. "Rydwany ognia" - film, który nie przestaje mnie wzruszać, motywować i inspirować

Jest taki film, który nierozerwalnie kojarzy mi się nie tylko z moimi ukochanymi biegami, ale i w ogóle z Letnimi Igrzyskami Olimpijskimi. Pierwszy raz obejrzałam go jeszcze w wieku, kiedy o człowieku można mówić "smarkacz", czyli w pierwszych latach szkoły podstawowej. I chociaż nie śmiałam wtedy nawet marzyć o tym, że sama kiedyś (prawdę mówiąc to zaledwie kilka lat później) stanę na lekkoatletycznej bieżni, to już wtedy film zrobił na mnie niesamowite wrażenie. Pokazywał czym jest siła charakteru, systematyczność, sumienność, zasada fair play, czy też solidarność. Inaczej mówiąc, wszystkie te cechy, które są pożądane nie tylko w sporcie, ale i w codziennym życiu.

Mówię tutaj o brytyjskim filmie z 1981 roku, "Rydwany ognia", w reżyserii Hugha Hudsona. Dobra fabuła, ciekawe ujęcia, jak na tamte czasy, kamery, przykuwające uwagę kostiumy, przedstawiające ówczesny (z pierwszych dziesięcioleci XX w.) ubiór studencki, wizytowy, a także sportowy oraz charakterystyczna, przyjemna dla ucha muzyka - wszystko to sprawia, że film ogląda się miło i przyjemnie. Założę się, że każdy przynajmniej raz słyszał główny motyw muzyczny, który pojawił się w filmie. Osobiście zawsze mam ciarki, kiedy go słyszę. A zważając na to, że zawsze "odtwarzam" go sobie w myślach niemal przed każdym biegiem, to można powiedzieć, że stanu tego doświadczam dosyć często.

"Rydwany ognia" to piękna opowieść oparta na faktach autentycznych o wydarzeniach sprzed dokładnie 100 lat. Jak wielu z Was wie, także z tego bloga, to wtedy odbyły się Igrzyska VIII Olimpiady, podczas których swój debiut zaliczyła polska reprezentacja sportowców. Na tej samej imprezie w konkurencjach biegu wystartowało również dwoje Brytyjczyków - chrześcijanin Eric Riddell oraz Żyd Harold Abrahams. Obydwoje wywalczyli złote medale: Riddell w biegu na 400 m, a Abrahams w biegu na 100 m. Młodzi mężczyźni na co dzień studiowali na prestiżowym uniwersytecie w Cambridge. Chociaż mieli dużo nauki udawało im się znaleźć czas na rozwijanie talentu do sportu, który przejawiał każdy z nich. Harord chciał w ten sposób awansować w drabinie społecznej, z kolei dla Erica był to czas na zdecydowanie, czy ważniejszy jest dla niego sport, czy też kontynuowanie rodzinnej tradycji, jaką był wyjazd na misje do Chin. Ciężkie, regularne treningi przynoszą efekty - chłopcy biegają coraz szybciej, aż w końcu pojawia się perspektywa wyjazdu na Igrzyska Olimpijskie w Paryżu. Tam, stając wraz z innymi na olimpijskiej bieżni, każdy z nich pokazał, że jest najlepszy. Stając na najwyższym stopniu na podium udowodnili, że wielomiesięczny trud nie poszedł na marne. A oni sami przysporzyli chwały nie tylko Wielkiej Brytanii, ale i samym sobie. Ciekawostką jest, że ani Liddell, ani Abrahams nie doczekali filmu przedstawiającego ich drogę do zwycięstwa. Pierwszy z nich zmarł w 1945 roku z powodu guza w mózgu. Abrahams zmarł natomiast w 1978 roku, na trzy lata przed premierą "Rydwanów ognia".

Film jest wart obejrzenia głównie za ponadczasowe wartości, jakie zostały w nim ukazane. Opowiada bowiem nie tylko o blaskach i cieniach sportowej rywalizacji. Pokazuje też rolę, jaką odgrywa religia i wiara w życiu każdego człowieka, bez względu na to, czy wierzy w Boga chrześcijan, Boga Jahwe, Allaha, czy też jakiegoś egzotycznego afrykańskiego bożka. Jedno drugiego nie musi wykluczać, a wręcz te dwie wartości - wiara i sport, mogą iść w parze ze sobą. Jak w jednej ze scen stwierdził Riddell - "Każde zwycięstwo to cześć oddana Bogu". O jego wyjątkowej wartości niech świadczy fakt, że został mianowany do Amerykańskiej Nagrody Filmowej w aż 7 kategoriach, a ostatecznie zgarnął cztery statuetki - za najlepszy film, za najlepsze kostiumy, za najlepszą muzykę oraz za najlepszy scenariusz oryginalny. "Rydwany ognia" znalazły się też na prestiżowej watykańskiej liście 45 ważnych i wartościowych filmów fabularnych, ułożonej z okazji 100-lecia kinematografii. Został zaliczony do kategorii "Filmy o szczególnych walorach moralnych".

I na koniec taka ciekawostka - kiedy podłączono nam w domu Internet, a jednocześnie byłam świadoma tego, że wiele filmów zostało nakręconych na podstawie książkowych pierwowzorów, zawzięcie szukałam informacji o tym, czy nie inaczej było z "Rydwanami ognia". Wyobraźcie sobie mój zawód, kiedy okazało się, że tym razem film powstał na podstawie oryginalnego scenariusza. Ale od razu pojawiła się myśl, aby odwrócić sytuację i samemu napisać tą historię opartą o obraz filmowy. Zajęło mi to miesiąc, może półtora, ale na wakacje mini-powieść była już gotowa. Pewnie jest w niej masa różnych błędów, ale to jedna z niewielu książek, jakie napisałam w całości. I z których jestem zadowolona, mimo wielu wad. A najbardziej chyba z tego, że kiedy jestem na wsi, to kolejne dzieciaki przychodzą pożyczyć niepozorną, wydrukowaną na domowej drukarce historię o dwóch sprinterach, którzy odnieśli zwycięstwo podczas Igrzysk Olimpijskich w Paryżu w 1924 roku.

1997. Droga, którą idę...

Moja droga

Krętymi ścieżkami biegnie moje życie,

choć bardzo bym chciała aby były proste,

aby nie męczyły moich nóg osłabłych,

abym nie gubiła jej trasy po drodze

i nie przewracała się na niej 

potykając o ostre kamienie.

Lecz czy gdyby nie były kręte,

to przyszedłby na niej czas na refleksję

nad moim kruchym życiem?

Czy potrafiłabym wtedy wybrać tą jedną drogę,

którą chcę podążać 

przynajmniej przez pewien czas?

A potem z niej zawrócić, 

jeżeli okaże się za trudna do pokonania?

Dostrzec tych, którzy podadzą dłoń,

kiedy upadnę, abym na nowo wstała i szła dalej?

Zauważyć piękno otaczającego mnie świata

odpoczywając po zbyt męczącej wędrówce?

Czerwone kwiaty - to ci, co kochają.

Żółte - to ci, co pomagają znaleźć właściwą drogę, 

niczym światło latarni w ciemną noc.

Niebieskie - to krople wody pomagające ugasić pragnienie. 

I te przydrożne kapliczki, niczym drogowskazy.

Moja droga nie musi być łatwa i prosta.

Moja droga niech prowadzi mnie na przód 

takimi ścieżkami, jakie będą dla mnie najlepsze.

Lolek, lipiec 2024

Całe nasze życie możemy porównać do wędrówki różnymi ścieżkami. Jedne są dosyć proste do pokonania, a po drodze można zobaczyć przyjemne krajobrazy. Inne kręte, jest na nich wiele dziur i kamieni, przez co musimy się postarać, aby je pokonać. Jeszcze inne można porównać do stromej ścieżki pod górę. Trzeba się nieźle natrudzić, żeby jednak na nie wejść. Jednak kiedy nam się to już uda, to mamy szansę zobaczyć zadziwiające widoki. Albo i się rozczarować, kiedy na szczycie okazuje się, że w międzyczasie pojawiła się mgła, która wszystko zasłoniła. Czasami są to drogi przypominające wiejskie trakty, wśród pachnących ziół i złotych łanów zbóż. W naszym życiu pojawiają się też ślepe uliczki, czyli drogi prowadzące donikąd. Bo przecież na końcu większości z nich znajdują się kolejne i kolejne drogi. Jeżeli tak nie jest, to najlepiej z takiej ścieżki jak najszybciej zawrócić i zmienić ją. 

Tak jak napisałam na końcu (prawie) każdej drogi jest kolejna i kolejna. To nasze wybory, co do życia, które wiedziemy. Wiele z nich wymaga analizy, czy warto iść jedną, drugą, a może bardziej opłaca nam się ta trzecia. Czasami musimy z nich zawrócić, ale każda nas czegoś uczy, wraz z pokonaniem każdej zyskujemy nowe doświadczenia, pozytywne albo negatywne. Na każdej z nich spotykamy różnych ludzi, jedni są bardziej nam przyjaźni, towarzyszą nam w tej wędrówce, wspierają nas i dopingują w drodze do celu. Są niczym drogowskazy, czy też kolory szlaków, dzięki którym nie zbaczamy z trasy. Inni ignorują nas, przez co nam nie utrudniają drogi, ale i jej nie ułatwiają. Ale możemy spotkać też takie osoby, które są nam nieprzychylne, swoim zachowaniem zniechęcają nas do dalszego przemierzania obranej ścieżki, wręcz rzucają nam kłody pod nogi. Chociaż nie unikniemy ich na swoich drogach, to nie warto zbyt długo z nimi przebywać. Warto też odwrócić sytuację i zastanowić się, którym typem towarzysza dla innych my jesteśmy - tym wspierającym, obojętnym, czy też zniechęcającym? A którym chcielibyśmy być?

Po drodze mijamy różne krajobrazy. To nasze wspomnienia. Mogą był one różnorodne. Czy zawsze jesteśmy w stanie je dostrzec? Czy zachwycimy się tak samo leśnym runem, wiejskim polem, ogrodowymi roślinami, czy też niebem nad zurbanizowanym miastem, czy też muralem w robotniczej dzielnicy? Często idąc naszymi ścieżkami zbyt szybko chcemy je pokonać, nie rozglądając się dookoła. W ten sposób możemy przegapić nie tylko jakieś ciekawe zjawiska, ale i ważne chwile w naszym życiu. Może więc warto na chwilę zatrzymać się, aby odpocząć, a przy okazji rozejrzeć dookoła. Może ktoś właśnie potrzebuje naszej pomocy? Czasami wystarczy tutaj uśmiech, bądź dobre słowo. A może akurat zobaczymy coś, co aktualnie nas zachwyci. Piękne niebo z sunącymi barankami, wysokie drzewa, niebanalną architekturę, ciekawy mural. Może wręcz zobaczymy coś, co należy zmienić w naszym życiu. Że idziemy niewłaściwą ścieżką. Nigdy nie jest za późno, żeby z niej zawrócić i ją zmienić. A może dzięki temu dojdzie się do upragnionego, chociaż trochę zmodyfikowanego celu.

Ścieżki mojego życia są kręte i nierówne. Czasami bardzo męczące. Tak męczące, że człowiek musi na chwilę usiąść, aby odpocząć, nabrać sił, wyrównać oddech, a potem ruszyć w dalszą wędrówkę. Nierzadko się na nich potykam i przewracam, zdarza mi się też zmienić pierwotnie obraną drogę, bo okazuje się ona dla mnie niemożliwa do przejścia. To znów uczy dokładnego rozpatrzenia nie tylko swoich umiejętności, ale i możliwości. A te niekiedy nie idą z sobą w parze. Zdarza się, że spotykam też ludzi, którzy zniechęcają mnie czy też odradzają realizację pierwotnych planów. Czasami ich argumenty są rozsądne i racjonalne, niestety zdarzają się też takie, które są snute na zasadzie: "wydaje mi się". Nie brzmi to motywująco. 

Mimo wszystko jestem szczęśliwa, że przeszłam już tak wiele dróg, chociaż nie zawsze było łatwo. Ale wtedy kiedy mogłam - dążyłam do zamierzonego celu. Skończona szkoła średnia, potem kolejne studia, także te, na które dojeżdżałam do Krakowa, w międzyczasie różne inne aktywności, które w jakimś stopniu mnie ukształtowały.

Kilka dni temu wkroczyłam na kolejną ścieżkę. Wcześniej pojawiła się w mojej głowie masa pytań, czy będzie ona dla mnie odpowiednia, czy dam radę ją przejść, a w razie czego zejść z niej z podniesioną głową. Bo rezygnacja z marzeń i zamierzeń nie zawsze musi oznaczać przysłowiową porażkę. Czasami po prostu może się okazać, że jest to zbyt forsująca droga dla danej osoby. Tym bardziej, że w pokonywaniu moich życiowych dróg ważne jest też, aby były one trochę jak w słowach piosenki:

"Jedną gwiazdkę zobaczył na szarej drodze,

A ta droga do Ciebie prowadzi, o Boże.

Na niej tyle radości, promieni słońca,

Na niej chciałbym pozostać i wytrwać do końca"

1996. Co w sobie kryją nagrobne epitafia?

Jestem tym typem człowieka, który na wyjeździe potrafi obyć się bez aparatu fotograficznego, mediów społecznościowych, a nawet bez telefonu komórkowego. To znaczy staram się brać ze sobą sprzęt elektroniczny, ale jeżeli już nie muszę, albo po prostu zapomnę (tak, tak, można zapomnieć o telefonie komórkowym wyjeżdżając na dwutygodniowy obóz sportowy), to nie czuję jakiegoś wielkiego dyskomfortu. Nie ma, no trudno. Dużo trudniej jest mi "przeżyć" bez książki. O tak, ją to muszę mieć nawet jeżdżąc do K-c. Nawet jeżeli mam tak dużo zajęć, że nie ma kiedy przeczytać kilku stron dziennie, to gdzieś z tyłu głowy mam ten komfort, że ta książka jest. 

Dlatego na kilkudniowy pobyt na Dolnośląskim Festiwalu Biegów Górskich, też wzięłam ze sobą coś do czytania. I to w liczbie dwóch sztuk. Choć muszę przyznać, że ciężko było wygospodarować kilka chwil na odprężenie się z książką w ręku i tak naprawdę to bardziej uprzyjemniały mi one obustronną podróż, niż same dni spędzone w Lądku. Tym bardziej, że chciałam też trochę pobyć z ludźmi, a nie tylko separować się z nosem w kartkach. Ale były i takie dni, kiedy i od tego chciałam odpocząć. A wtedy zaszywałam się w sali gimnastycznej, otulałam kocem i pogrążałam w lekturze.

Pierwszą książkę możemy pominąć, bo potrzebna mi była do napisania pracy magisterskiej, więc raczej możemy ją sobie darować. Drugą, bardziej dla relaksu, były "Marzenia wykute w kamieniu" autorstwa francuskiej pisarki Blandine Le Callet. Pierwszy raz książka wpadła mi w ręce kilka lat temu podczas pakowania paczek dla uczestników Metropolitarnej Wigilii dla Samotnych i już wtedy wiedziałam, że kiedyś ją przeczytam. To "kiedyś" nadeszło w te wakacje, kiedy pozycja wraz z innymi została wypożyczona z Biblioteki Śląskiej czekając cierpliwie na przeczytanie. 

Tytuł: "Marzenia wykute w kamieniu"
Autor: Blandine Le Callet

Wydawnictwo: Sonia Draga

Katowice 2015

Ilość stron: 262

Ile można wyczytać z nagrobnych epitafiów? Czasami są to prawdziwe poematy, a innym razem zaledwie kilka słów. Każdy z nich jednak w jakiś sposób upamiętnia osobę, która spoczywa w danym miejscu. To właśnie autentyczne epitafia stały się inspiracją do napisania przez francuską pisarkę Blandinę Le Callet zbioru nowelek, z których powstała książka "Marzenia wykute w kamieniu".

Książka jest zbiorem dziesięciu opowiadań zainspirowanych napisami znajdującymi się na cmentarnych nagrobkach. Blandine przedstawia w nich zarys nieżyjących już ludzi, odkrywa przed czytelnikiem karty z ich codzienności, pokazuje jacy byli i co robili za życia. Jednak to, co najbardziej we mnie uderzyło podczas lektury, to sceny śmierci. Jedni umarli podczas trzęsienia ziemi, inni w tajemniczych okolicznościach, jest tam też ukazane poronienie, śmierć kobiety chorej na raka, egzekucja rodzeństwa żyjącego w związku kazirodczym, a nawet śmierć psa. Każdy z tych opisów wzrusza i pokazuje, jak nieuchronnym elementem każdego życia jest jego koniec.

"Marzenia wykute w kamieniu" są dość oryginalnym pomysłem na wczucie się w sytuacje osoby (bądź zwierzęcia) spoczywającej w konkretnym grobie i pokazanie jak mogło wyglądać jej życie wraz ze śmiercią. Oczywiście jest to luźna i swobodna interpretacja przez autorkę nagrobnych epitafiów, które mogą tylko pobudzać wyobraźnię ich czytelników, aczkolwiek pomysł i wykonanie trzeba uznać za ciekawe i oryginalne. W każdym razie wszystkie dziesięć opowieści czyta się z ciekawością, bo przecież wielu z nas jest ciekawych życia, jakie prowadzą inni. Nawet jeżeli żyli przed naszą erą.

I na koniec taka prywata - a może pobawić się w podobny sposób, pochodzić po miejskich cmentarzach, poprzyglądać nagrobkom i wyobrazić życie, jakie mogli wieść ich "właściciele"? To musi być ciekawe zadanie dla wyobraźni.

1995. XII Dolnośląski Festiwal Biegów Górskich

Przez ponad 20 notatek "katowałam" Was informacjami na temat Letnich Igrzysk Olimpijskich, w których brali udział Polacy. Ale nie myślcie sobie, że przez ten czas nie działo się u mnie nic innego. Co to, to nie. Zresztą jak wielu z Was wie, jestem raczej tym typem człowieka, który raczej nie lubi się nudzić, co nie oznacza, że nie mam czasu na odpoczynek. Na to też znajduję miejsce w moim zakręconym życiu.

W minionym tygodniu miałam okazję wziąć udział w 12. edycji Dolnośląskiego Festiwalu Biegów Górskich jako wolontariusz. Pierwszy raz byłam na nim dwa lata temu. Już wtedy organizatorzy zapraszali mnie na kolejny, 2023 rok. Niestety, festiwal pokrywał się z moim wyjazdem na Światowe Dni Młodzieży w Lizbonie, musiałam więc zrezygnować. Jednak obiecałam sobie, że w tym roku będzie inaczej i pojadę na ten festiwal biegowy choćby nie wiem co. Tak też zrobiłam, wysyłając zgłoszenie mojej kandydatury na wolontariat, która ostatecznie została zaaprobowana. Potem tylko zmieniłam daty dyspozycji o jeden dzień, ale po prostu będąc skazaną na transport publiczny, musiałam nieco skorygować moje plany, tak aby pogodzić przyjemność z obowiązkami.

A dotrzeć do Lądka - Zdroju, gdzie od początku odbywa się festiwal, nie jest tak łatwo, jeżeli nie ma się samochodu. Z Wrocławia jeżdżą tam dwa busy na dzień, co zmusza do dobrej organizacji całego przedsięwzięcia. Tym bardziej, że do stolicy województwa dolnośląskiego też trzeba jakoś dotrzeć. Ale przy odpowiedniej logistyce jest to wykonalne. Co nie oznacza, że dotarłabym tam w poniedziałek, jak to miałam pierwotnie zaplanowane. Nie zdążyłabym na ostatni bus do Lądka, na szczęście możliwa była modyfikacja grafiku. Podobno w przeszłości do tego uzdrowiska, bo Lądek - Zdrój to kurort uzdrowiskowy, jeździł mój dziadek od strony taty. Ale w tamtych czasach (PRLu) było tam połączenie kolejowe. Do dzisiaj jest jeszcze stacja kolejowa, niestety nieczynna od lat.

Na miejscu zameldowałam się we wtorkowy wieczór (rano zdążyłam jeszcze być w pracy). W tym roku zostaliśmy zakwaterowali w centrum miasteczka. Z jednej strony mieliśmy dalej niż te dwa lata temu do kurortu, gdzie miały miejsce wydarzenia centralne (czyli prawie wszystkie starty i finisze), ale z drugiej strony do sklepów było bliżej. Zostawiłam swój plecak w szkole i pobiegłam na teren kurortu, gdzie mieściło się centrum wolontariatu aby się zameldować. Niestety, głównej koordynatorki już nie było, a więc musiałam wrócić, też truchtem, na miejsce noclegu. Wszystko nadrobiłam następnego dnia rano, kiedy po śniadaniu ponownie udałam się do biura wolontariatu. Tym razem udało mi się i przywitać (Sylwia szczerze się ucieszyła z mojej obecności), i załatwić wszelkie formalności, i odebrać tzw. pakiet wolontariusza. Zaopatrzona w identyfikator oraz koszulkę techniczną mogłam wkroczyć do akcji.

W tym roku moje zadanie ograniczało się do rozdawania medali na mecie w Lądku - Zdroju, i to w wyznaczonych godzinach (niektórzy biegacze finiszowali dosłownie w środku nocy). A więc pełen luz. A nawet za dużo luzu, toteż wkręciłam się w pomoc w wydawaniu pakietów w wydawaniu pakietów. Oczywiście jeżeli nie odsypiałam nocki. Albo nie czytałam książki na noclegu w szkole. Bo trzeba mieć na uwadze, że organizator zapewniał nocleg przyjezdnym wolontariuszom podczas festiwalu, ale raczej w spartańskich warunkach. Ale spokojnie, do nich jestem przyzwyczajona. Choć podejrzewam, że nie wszystkim odpowiadałyby takie warunki. 

Moje dyżury wypadły w czwartkowe przedpołudnie, noc z piątku na sobotę, sobotnie późne popołudnie i niedzielne przedpołudnie. Przed każdą dniówką, dzięki uprzejmości nowopoznanej koleżanki, sprawdzałam jeszcze grafik, czy nic się nie zmieniło w naszych zmianach. Chociaż dyżury trwały kilka godzin, to każdy z nas dostawał w nich trochę przerwy, chociażby po to, aby mógł zjeść obiad, przeszedł się do biura zawodów lub centrum wolontariatu, czy też najzwyczajniej w świecie odpoczął.

Nie jestem w stanie określić ilości wydanych medali, w każdym razie - było ich duuużo. Z jednej strony medali jest zawsze więcej niż startujących, z drugiej zaś, nie wszystkim udawało się ukończyć swój bieg i po prostu po drodze schodzili z trasy. Wpływ na to miało dużo czynników: długość trasy (najdłuższa z nich liczyła aż 240 km po górskim terenie), zmęczenie, gorąc, a także jakieś kontuzje i urazy. Ale jeżeli już dana osoba dobiegała na metę, to na jej szyi zawieszony został medal na odpowiedniej tasiemce, której kolor odpowiadał przebytemu dystansowi. My musieliśmy być na tyle czujni i uważni, aby obdarować ich odpowiednim trofeum. A ekipa strefy mety trafiła nam się naprawdę zgrana i każdy mógł liczyć na każdego.

Najwięcej radości sprawiło mi, kiedy mogłam zawiesić medal na szyi komuś znajomemu, albo przybicie "piątki" najmłodszym uczestnikom biegu. Wiadomo, własne sukcesy cieszą, ale sukcesy innych są nie mniej ważne. I to na różnych polach, nie tylko sportowym.

Podczas uroczystego zamknięcia tegorocznej edycji festiwalu połączonej z dekoracji najlepszych tegorocznych biegaczy, ci z wolontariuszy, którzy jeszcze zostali, zostali zaproszeni na scenę, gdzie dyrektor festiwalu podziękował nam za pomoc i obecność, podkreślając, że bez nas ta impreza by się nie odbyła. 

Ja (i oczywiście jeszcze kilka innych osób) dodatkowo dostałam od Sylwii rewelacyjną bluzę sportową z logiem DFBG, jako podziękowanie za drugi raz mojej obecności na festiwalu. No i oczywiście zaprosiła mnie już na kolejną edycję za rok. Co prawda za rok w podobnym terminie jest Wielki Jubileusz w Rzymie, na którym planuję być, ale jakby mi się tak udało poukładać wszystko i zgrać ze sobą, to może i do Lądku-Zdroju zajrzę na te 3-4 dni, aby coś tam im pomóc w organizacji.

1994. "Od Paryża do Paryża": 100-lecie Polski na Letnich Igrzyskach Olimpijskich - Tokio 2020 (2021)

Na gospodarza XXXII Letnich Igrzysk Olimpijskich w 2020 roku wybrano stolicę Japonii, Tokio. Tym sposobem ta multidyscyplinarna impreza sportowa po 56 latach (wyłączając z tego Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Sapporo w 1972 roku) wróciła na niewielkie wyspiarskie państwo. Wybór ten został oficjalnie ogłoszony 7 września 2013 roku w czasie 125. Sesji MKOl-u w Buenos Aires. Tokio pokonało takie miasta jak Doha (Katar), Baku (Azerbejdżan), Madryt i Stambuł (do ścisłego finału weszły Madryt, Tokio i Stambuł).

Igrzyska Olimpijskie w Pekinie były jedynymi w swoim rodzaju. Pandemia koronawirusa spowodowała, że pierwszy raz od czasów dwóch wojen światowych, zawody przesunięto na inny termin. W końcu odbyły się one rok później, w 2021 roku, zachowano jednak ich tradycyjną nazwę, czyli "Tokio 2020". 30 marca 2020 roku MKOl poinformował, że igrzyska zostają przeniesione i odbędą się w dniach 23 lipca - 8 sierpnia 2021 r. Sportowcy mieli więc dodatkowy rok na przygotowania.

Uroczyste rozpoczęcie igrzysk miało miejsce 23 lipca na Stadionie Olimpijskim w stolicy Japonii. Ceremonia otwarcia, zwłaszcza na początku, mogła wprowadzić w smutny nastrój. Przez lata przyzwyczailiśmy się do tego, że to wyjątkowy dzień, symbolizujący wielkie święto sportu. Tym razem symboliki też nie zabrakło, ale skupiały się one bardziej na mało przyjemnych chwilach. Przesunięte o rok miały być symbolem zwycięstwa z niewidzialnym rywalem. Jednak zamiast manifestu o zwalczaniu wirusa COVID-19, widzieliśmy obrazki przypominające, w jakiej rzeczywistości żyjemy. Nastroje wokół IO w Tokio nie były najlepsze. To z uwagi na ryzyko nadejścia czwartej fali pandemii, którą mogły wywołać igrzyska. Dlatego podjęto decyzję, że na trybunach nie zasiądą kibice, co jeszcze bardziej obniżyło entuzjazm towarzyszący igrzyskom. Ceremonię rozpoczął krótki film, w którym pokazano wydarzenia z 8 września 2013 r., kiedy okazało się, że XXXII Igrzyska Olimpijskie odbędą się w Japonii. Następnie rozpoczęła się część artystyczna, przepełniona patosem, powagą i ciszą. Na stadionie rozpoczął się występ taneczny, którego bohaterką była samotna kobieta, w ciszy biegnąca po bieżni. Symbolizowała wielu sportowców, którzy w czasach pandemii trenowali w ciszy i samotności. A potem grupa ludzi została połączona przez szarfy, które nawiązywały do niewidzialnej nici łączącej sportowców na całym świecie. Całości towarzyszyła muzyka azjatycka, wyświetlono też kwiaty, które w Japonii są czymś więcej niż rośliną - to jeden z elementów kultu. Natura powoli budziła się do życia, a na scenie pojawiało się coraz więcej artystów. Na płytę wprowadzono flagę Japonii, która była w kształcie wachlarza, jednego z symboli narodowych. Hymn Japonii został wykonany przez znaną piosenkarkę "Misie". Następnie odbył się kolejny występ artystyczny, poświęcony ofiarom pandemii oraz izraelskim sportowcom, ofiarom zamachu w Monachium w 1972 r. Wszystko poprzedziła chwila ciszy. Aktorzy i tancerze, przebrani za stolarzy, rozpoczęli obróbkę drewna. Młotki i piły pracujące w tle oraz stepujące partnerki, nadawały rytm. Co ciekawe, drewno użyte do produkcji kół olimpijskich pochodziło z drzew wyhodowanych z nasion przywiezionych przez sportowców na igrzyska w Tokio w 1964 r. Po tej części na stadionie pojawił się Cesarz Japonii, Naruhito. 61 wtenczas latek miał zaledwie 4 lata, kiedy odbyły się wspomniane igrzyska. Obok niego stanął prezydent MKOl-u, Thomas Bach. Następnie rozpoczęła się defilada sportowców. Każda reprezentacja podczas ceremonii wyprowadzana była przez dwóch chorążych, kobietę i mężczyznę co było efektem dążenia do równouprawnienia. Sama defilada trwała około trzech godzin. W tym czasie zaprezentowała się każda z 206 ekip biorących udział w imprezie. Nie brakowało kolorowych i mocno egzotycznych strojów, które nawiązywały do tradycyjnych dla danego państwa wartości czy kultury. Były też zespoły, które postawiły na szyk i elegancję. Po defiladzie sportowcy zostali na płycie boiska skąd podziwiano pokazy przygotowane przez gospodarzy. Nie zabrakło artystów odgrywających scenki rodzajowe, występów muzycznych, pokazów z udziałem najnowszych technologii, ale też najważniejszych przedstawicieli, którzy uznali XXXII Letnie Igrzyska Olimpijskie za otwarte. Japończycy w kapitalny sposób przedstawili olimpijskie piktogramy przedstawiające poszczególne dyscypliny sportowe. Po raz pierwszy zastosowano je w 1964 r i do dzisiaj stanowią ważny element identyfikacji zmaga. Ceremonia została dopełniona, kiedy oczom widzów ukazała się sztafeta z ogniem olimpijskim. Znicz olimpijski został zapalony przez znakomitą japońską tenisistkę, Naomi Osakę. Tym samym Igrzyska XXXII Olimpiady zostały oficjalnie rozpoczęte.

Hasło przewodnie igrzysk brzmiało "Zjednoczeni Emocjami" (ang. "United by Emotion"). Co ciekawe, nie ma ono swojego japońskiego odpowiednika, toteż używana była tylko jego angielska wersja. Oficjalną maskotką XXXII Letnich Igrzysk Olimpijskich w Tokio był robot imieniem Miraitowa. Jego nazwa pochodziła od połączenia dwóch słów "mirai" (przyszłość) i "towa" (wieczność). Wygląd robota nawiązywał do oficjalnego loga igrzysk Tokio 2020. Na jego korpusie i głowie znajduje się wzór ichimatsu ai w kolorze białym i indygo, przypominający emblemat Igrzysk Tokio 2020. Jego osobowość inspirowana jest japońskim przysłowiem "ucz się z przeszłości i rozwijaj nowe pomysły". Maskotka jest pogodna i niezwykle wysportowana, ma bardzo silne poczucie integralności. Ma też specjalną moc umożliwiającą jej natychmiastową teleportację w wybrane miejsce. Potrafi też swobodnie poruszać się między światem cyfrowym, a rzeczywistym. Miraitowa została wybrana, aby "promować przyszłość pełną wiecznej nadziei w sercach ludzi na całym świecie". Robot pomagający powitać gości i sportowców na arenach olimpijskich miał na głowie zamontowaną kamerę, dzięki której rozpoznawał osoby znajdujące się w pobliżu i odpowiadać na ich gesty ruchem i mimiką.

W Pekinie pojawiły się nowe dyscypliny: karate, skateboarding, surfing, wspinaczka sportowa oraz koszykówka uliczna. Przywrócono też baseball i softball.

Ceremonia zamknięcia XXXII Letnich Igrzysk Olimpijskich odbyła się 8 sierpnia na Stadionie Olimpijskim. Rozpoczęła się ona od wprowadzenia na obiekt japońskiej flagi. Wzniesiono ją na maszt, odgrywając przy tym hymn państwowy Japonii, Kimi Ga Yo. Zaraz potem nastąpiło "przywitanie" każdego z 205 komitetów olimpijskich, biorących udział w tych igrzyskach. Każdy z nich reprezentował jeden sportowiec. Biało-Czerwona flaga była niesiona przez Karolinę Naję, 31-letnią kajakarkę, która z Tokio przywiozła dwa medale. Potem na stadion weszli pozostali olimpijczycy. W przeciwieństwie do ceremonii otwarcia, teraz wszystko miało raczej luźny charakter. Sportowcy może i byli rozproszeni, ale chwalili się medalami, uśmiechali szeroko, a nawet tańczyli. Każdy chciał przeżyć tą chwilę w najlepszy z możliwych sposobów. Z drugiej strony nie wszyscy mogli uczestniczyć w tym wydarzeniu. Wielu sportowców powróciło już do swoich domów. Wśród nich polscy siatkarze, którzy wrócili do kraju po porażce w ćwierćfinale z Francuzami. Było to podyktowane kwestiami logistycznymi, ale też względami bezpieczeństwa. Z tego też powodu przez całe igrzyska stadiony świeciły pustkami. Sytuacja pandemiczna w Japonii była na tyle poważna, że impreza odbyła się bez kibiców. Sportowców dopingowały sztaby szkoleniowe i swoich kolegów po fachu. Kolejnym punktem programu były występy artystów. Przez kilka minut przebywający na stadionie sportowcy oraz kibice przed telewizorem mogli posłuchać na żywo lokalnej muzyki oraz obejrzeć specjalnie przygotowane układy choreograficzne. Oficjalnemu zamknięciu towarzyszyły ostatnie ceremonie medalowe. Organizatorzy podziękowali też wolontariusze, których było ponad 51 tys. Nie mogło też zabraknąć momentu przekazania flagi olimpijskiej na ręce organizatora następnych igrzysk. Flaga została złożona na ręce mer Paryża, Anne Hidago. Tym samym zaznaczono, że teraz to Francja przejmuje olimpijską pałeczkę. Podkreśliła to słynna Marsynianka oraz ukazanie najbardziej znanych miejsc w Paryżu. Drugiej części tej prezentacji towarzyszył przejazd rowerem BMX po francuskiej stolicy. Nie zabrakło obrazów na żywo spod wieży Eiffla, na których było widać, że Francuzi z przytupem rozpoczęli odliczanie do 2024 roku. Ostatnim punktem ceremonii były przemówienia szefowej komitetu organizacyjnego IO Seiko Hashimoto oraz przewodniczącego MKOl-u Thomasa Bacha, w których podziękowali za zorganizowanie całej imprezy, a Bach poinformował o oficjalnym zamknięciu igrzysk. Na koniec, przy akompaniamencie japońskich artystów, zgaszono olimpijski ogień.

Do Tokio, reprezentować już po raz 22 nasz kraj, pojechało aż 211 sportowców. Byli to:

• Boks: Damian Durkacz, Sandra Drabik, Karolina Koszewska, Elżbieta Wójcik; 
• Gimnastyka: Gabriela Sasnal; 
• Golf: Adrian Meronk; 
• Jeździectwo: Małgorzata Cybulska, Jan Kamiński, Joanna Pawlak, Paweł Spisak; 
• Judo: Piotr Kuczera, Maciej Sarnacki, Agata Perenc, Julia Kowalczyk, Agata Ozdoba - Błach, Beata Pacut; 
• Kajakarstwo: Mateusz Kamiński, Wiktor Głazunow, Tomasz Barniak, Marta Walczykiewicz, Helena Wiśniewska, Justyna Iskrzycka, Karolina Naja, Anna Puławska, Dorota Borowska; 
• Kajakarstwo górskie: Krzysztof Majerczak, Grzegorz Hedwig, Klaudia Zwolińska, Aleksandra Stach; 
• Kolarstwo: Michał Kwiatkowski, Rafał Majka, Maciej Bodnar, Katarzyna Niewiadomska, Marta Lach, Anna Plichta, Patryk Rajkowski, Mateusz Rudyk, Urszula Łoś, Marlena Karwacka, Krzysztof Maksel, Daniel Staniszewski, Szymon Sajnok, Daria Pikulik, Wiktoria Pikulik, Maria Włoszczowska, Bartłomiej Wawak; 
• Koszykówka 3 x 3: Michael Hicks, Paweł Pawłowski, Szymon Rduch, Przemysław Zamojski; 
• Lekkoatletyka: Karol Zalewski, Patryk Dobek, Mateusz Borkowski, Michał Rozmys, Marcin Lewandowski, Damian Czykier, Adam Nowicki, Arkadiusz Gardzielewski, Marcin Chabowski, Dariusz Kowaluk, Karol Zalewski, Jakub  Krzewina, Kajetan Duszyński, Mateusz Rzeźniczak, Łukasz Niedziałek, Dawid Tomala, Artur Brzozowski, Rafał Augustyn, Natalia Kaczmarek, Angelika Sarna, Joanna Jóźwik, Anna Wielgosz, Martyna Galant, Pia Skrzyszowska, Klaudia Siciarz, Joanna Linkiewicz, Aneta Konieczek, Alicja Konieczek, Karolina Jarzyńska, Aleksandra Lisowska, Angelika Mach, Katarzyna Zdziebło, Marika Popowicz - Drapała, Klaudia Adamek, Paulina Paluch, Anna Kiełbasińska, Iga Baumgart - Witan, Małgorzata Hołub - Kowalik, Justyna Święty - Ersetic, Natalia Kaczmarek, Bartłomiej Stój, Piotr Małachowski, Michał Haratyk, Konrad Bukowiecki, Cyprian Mrzygłód, Marcin Krukowski, Wojciech Nowicki, Paweł Fajdek, Piotr Lisek, Piotr Sobera, Paweł Wojciechowski, Kamila Lićwinko, Anita Włodarczyk, Malwina Kopron, Joanna Fiodorow, Maria Andrejczyk, Klaudia Kardasz, Paulina Guba, Paweł Wiesiołek, Adrianna Sułek; 
• Łucznictwo: Sławomir Napłoszek, Sylwia Zyzańska; 
• Pięciobój nowoczesny: Anna Maliszewska, Łukasz Gutkowski, Sebastian Stasiak; 
• Pływanie: Paweł Juraszek, Konrad Czerniak, Kacper Stokowski, Radosław Kawęcki, Jakub Skierka, Jakub Majerski, Paweł Korzeniowski, Krzysztof Chmielewski, Karol Ostrowski, Kacper Majchrzak, Konrad Czerniak, Jakub Kraska, Kamil Sieradzki, Jan Kozakiewicz, Katarzyna Wasick, Laura Bernat, Paulina Peda, Kornelia Fiedkiewicz; 
• Podnoszenie ciężarów: Bartłomiej Adamus, Arkadiusz Michalski, Joanna Łochowska;
• Siatkówka: Piotr Nowakowski, Mateusz Bieniek, Łukasz Kaczmarek, Fabian Drzyzga, Bartosz Kurek, Michał Kubiak, Wilfredo Leon, Kamil Semeniuk, Jakub Kochanowski, Aleksander Śliwa, Grzegorz Łomacz, Paweł Zatorski; 
• Siatkówka plażowa: Michał Bryl, Grzegorz Fijałek, Piotr Kantor, Bartosz Łosiak;
• Skateboarding: Amelia Bródka; 
• Strzelectwo: Tomasz Bartnik, Aneta Stankiewicz, Klaudia Breś, Sandra Bernal, Aleksandra Jarmolińska; 
• Szermierka: Martyna Jelińska (floret), Renata Knapik - Miazga (szpada), Aleksandra Jarecka (szpada), Ewa Trzebińska (szpada), Magdalena Piekarska (szpada); 
• Taekwondo: Patrycja Adamkiewicz, Aleksandra Kowalczuk; 
• Tenis stołowy: Natalia Partyka, Li Qian, Natalia Bajor; 
• Tenis ziemny: Hubert Hurkacz, Kamil Majchrzak, Łukasz Kubot, Magdalena Linette, Iga Świątek,; 
• Wioślarstwo: Mirosław Ziętarski, Mateusz Biskup, Jerzy Kowalski, Artur Mikołajczewski, Dominik Czaja, Wiktor Chabel, Szymon Pośnik, Fabian Barański, Mateusz Wilangowski, Mikołaj Burda, Marcin Brzeziński, Michał Szpakowski, Agnieszka Kobus, Marta Wieliczko, Maria Sajdak, Katarzyna Zillmann, Maria Wierzbowska, Olga Michałkiewicz, Monika Chabel, Joanna Dittmann; 
• Wspinaczka sportowa: Aleksandra Mirosław; 
• Zapasy: Tadeusz Michalik, Magomedmurad Gadżijew, Kamil Rybicki, Roksana Zasina, Jowita Wrzesień, Agnieszka Wieszczek - Kordus; 
• Żeglarstwo: Magdalena Kwaśna, Aleksandra Melzacka, Kinga Łoboda, Agnieszka Skrzypulec, Jolanta Ogar-Hill, Zofia Noceti - Klepacka, Łukasz Przybytek, Paweł Kołodziński, Piotr Myszka;

Tym razem nasza ekipa miała dwóch chorążych niosących Biało-Czerwoną flagę: kolarkę Maję Włoszczowską oraz pływaka Pawła Korzeniowskiego.

Polska ekipa święciła triumfy w stolicy Japonii głównie na stadionie lekkoatletycznym. Przedstawiciele tejże dyscypliny sportowej zdobyli aż 9 z 14 medali. Dokonywali tego zarówno uznane gwiazdy, jak i tacy zawodnicy, o których wcześniej mało kto słyszał. Były też ogromne niespodzianki.

W Tokio pierwszy raz w historii rozegrano sztafetę mieszaną 4x400 m (startują w niej dwie kobiety i dwóch mężczyzn). I już podczas niej święciliśmy pierwsze złote triumfy. Co prawda 400 m od zawsze było polską konkurencją, ale wydawało się, że potencjał takich zespołów jak USA i Jamajka da nam szansę co najwyżej na brązowy medal. Ku zaskoczeniu wszystkich nasza ekipa pod każdym względem okazała się najlepsza. Sprawdziła się dość ryzykowna taktyka polegająca na wymianie między eliminacjami a finałem, aż trzech zawodników. W eliminacjach pobiegli Dariusz Kowaluk, Iga Baumgart-Witan, Małgorzata Hołub-Kowalik i Kajetan Duszyński. W decydującej rozgrywce został już tylko ten ostatni. Dołączyli do niego Karol Zalewski, Natalia Kaczmarek i Justyna Święty - Ersetic. Co prawda cała siódemka spisała się fenomenalnie, ale do historii przejdzie niesamowity szpurt Duszyńskiego na ostatniej prostej, ostatniej zmiany biegu finałowego (słynne już powiedzenie Przemysława Babiarza: "Kajetano-kapitano"). Polak wyprzedził w nim zawodników z Dominikany i Holandii, nie dał się wyprzedzić Amerykaninowi i wpadł na metę ze znaczącą przewagą nad rywalami, gwarantując tym samym złoty medal swojej drużynie (31 lipca). Jednocześnie uzyskany przez nich czas 3:09,87 stał się rekordem olimpijskim. To z pewnością był jeden z najpiękniejszych momentów w historii olimpijskich startów Biało-Czerwonych.

Niemal 1/4 całego polskiego dorobku medalowego "wyrzucali" w Tokio młocarki i młocarze. Po swoje trzecie olimpijskie złoto sięgnęła Anita Włodarczyk (3 sierpnia). Tym samym awansowała na trzecie miejsce polskiej medalowej tabeli wszechczasów (jest za Robertem Korzeniowskim i Ireną Szewińską). Tym razem zwycięstwo nie przyszło jej tak łatwo, jak pięć lat wcześniej w Rio de Janeiro, gdzie w piękny sposób dosłownie miażdżyła wszystkie swoje rywalki. Co prawda tym razem wygrała uzyskując wynik 78,48 m, ale ostatecznie jej przewaga nad znajdującą się na drugim miejscu Chinką wyniosła jedynie niecałe 1,5 metra. Wartym podkreślenia jest to, jak bardzo konkurencja rzutu młotem została zdominowana przez Polkę w drugiej dekadzie XXI wieku. W tym samym konkursie na podium, tyle że na jego ostatnim podium, stanęła jeszcze jedna Polka - Malwina Kopron, która rzuciła młot na odległość 75,49 m.

W identycznej konfiguracji rywalizację w rzucie młotem ukończyli dzień później (4 sierpnia) mężczyźni. Po złoto sięgnął będący w cieniu bardziej medialnego i ekspresyjnego Pawła Fajdka, Wojciech Nowicki. Tym razem wyższość pokazała siła spokoju. Nowicki od początku finałowego konkursu kontrolował całą sytuację. Prowadził od pierwszego rzutu, ale kiedy w trzeciej kolejce uzyskał wynik 82,58 m, sprawa zwycięstwa była przesądzona. Z kolei Fajdek do końca walczył o srebrny medal (jego najlepszy wynik to 81,53 m), przegrał go jednak z Norwegiem Eivindem Henriksenem o zaledwie 6 centymetrów.

Ostatni złoty medal (6 sierpnia) był kompletną sensacją. Zdobył go chodziarz Dawid Tomala. Po zakończeniu kariery przez Roberta Korzeniowskiego, ta konkurencja w Polsce mocno podupadła. I nic nie zapowiadało, że po igrzyskach w Tokio ten stan rzeczy ulegnie zmianie. O 32 letnim Tomali słyszeli tylko zagorzali fani lekkoatletyki. Jedyny międzynarodowy sukces odniósł on w 2011 roku, jeszcze w kategorii młodzieżowej. Było to srebro mistrzostw Europy w chodzie na 20 km. Potem niczym szczególnego nie osiągnął. Aż tu nagle na olimpijskiej trasie 50 km zaliczył swój życiowy występ. Polak szedł wspaniale, od początku utrzymywał się w czołówce, a na ostatnich kilometrach przypuścił atak, na który rywale nie potrafili odpowiedzieć. Drugiego na mecie Niemca Jonathana Hilberta wyprzedził o 36 sekund, trzeciego Kanadyjczyka Evana Dufnee o niemal minutę. Wspaniały, niespodziewany sukces. Tym bardziej, że konkurencja chodu na 50 km ostatni raz było rozgrywana w ramach igrzysk olimpijskich.

Cudownych momentów na lekkoatletycznej bieżni i rzutni było jednak więcej. Cichą bohaterką naszej ekipy była oszczepniczka Maria Andrejczyk. Co prawda do Tokio leciała z najlepszym wynikiem na świecie w 2021 roku, jednak przed samymi igrzyskami zmagała się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Mimo to walczyła jak lwica, pamiętając zapewne konkurs sprzed pięciu lat w Rio de Janeiro. Przegrała wówczas brązowy medal o zaledwie 2 centymetry. Zresztą z nie byle kim, bo dwukrotną mistrzynią olimpijską, Czeszką Barbarą Spotakovą. W Tokio Andrejczyk wygrała eliminacje, ale w finale najlepsza okazała się Chinka Liu Shiying. Już w pierwszym rzucie posłała swój oszczep na odległość 66,34 m. Potem do tego wyniki nikt się nawet nie zbliżył, nawet sama Chinka, dla której był to rzut życia. Maria do końca walczyła o medal, chociaż zagrażały jej Australijka Kelsey-Lee Barber oraz Turczynka Eda Tugsuz. Ostatecznie Polka rzutem wynoszącym 63,61 m sięgnęła po srebro (6 sierpnia). Pokonała swoją rywalkę Barber zaledwie o 5 centymetrów. A zatem los trochę oddał to, co zabrał jej w Brazylii.

Swoją wielką klasę potwierdziła żeńska sztafeta 4x400 m w składzie Anna Kiełbasińska (biegła tylko w eliminacjach), Iga Baumgart-Witan, Małgorzata Hołub-Kowalik, Justyna Święty-Ersetic oraz Natalia Kaczmarek, która zdobyła srebrny medal (7 sierpnia). Nasz utytułowany zespół przegrał tylko z Amerykankami, ale zdobywając olimpijski medal pięknie podsumowały lata sukcesów na światowych arenach.

Wisienką na torcie był brązowy medal na 800 m wybiegany przez Patryka Dobka (4 sierpień). Nasi wielcy mistrzowie na tym dystansie, Adam Kszczot, Marcin Lewandowski, czy też we wcześniejszych okresach Paweł Czapiewski nigdy nie stanęli na olimpijskim podium. Za to dokonał tego zawodnik, który przez lata startował w konkurencji 400 m przez płotki. Dopiero kilka miesięcy przed igrzyskami przerzucił się na zupełnie inny dystans. Jak miało się okazać, był to przysłowiowy strzał w 10. Dobek z miejsca zaczął osiągać świetne wyniki, a w Tokio sięgnął po brązowy medal. Minimalnie lepsi od niego okazali się dwaj Kenijczycy - Emmanuel Korir i Ferguson Rotich.

Większość pozostałych medali w Tokio została wywalczona w sportach wodnych. Srebrny medal wywalczyła nasza czwórka podwójna wioślarska w składzie Maria Sajdak, Agnieszka Kobus-Zawojska, Marta Wieliczko i Katarzyna Ziltlmann (28 lipca), która tak właściwie otworzyła nasz worek z medalami. Wspaniale spisały się kajakarki. W K-2 na dystansie 400 metrów Karolina Naja i Anna Puławska zdobyły srebrny medal (3 sierpnia). Cztery dni później (7 sierpnia) ten sam duet poszerzony o Justynę Iskrzycką oraz Helenę Wiśniewską, zdobyły na identycznym dystansie brąz w K-4. Tym samym Naja z przytupem weszła do historii polskiego sportu - stała się drugą kobietą, która wywalczyła cztery medale olimpijskie. W żeglarstwie naszym faworytem do medalu był startujący w klasie RS:X, Piotr Myszka. Niestety, w dramatycznych okolicznościach (popełnił falstart w decydującym wyścigu) stracił pewny medal. Na osłodę miłą niespodziankę sprawiły nam Agnieszka Skrzypulec i Jolanta Ogar, startujące w klasie 470. Przez pewien czas były one nawet liderkami w wyścigu. Ostatecznie musiały jednak uznać wyższość brytyjskiego duetu Hannah Mills oraz Eilidh McIntyre. Nie mniej ich srebrny medal (4 sierpnia) bardzo cieszył.

Czwórka podwójna wioślarska

Czwórka kajakarska

Agnieszka Skrzypulec i Jolanta Ogar

Na macie zapaśniczej bardzo dobrze spisał się Tadeusz Michalik, zdobył brąz w kategorii do 97 kg. Był to już drugi medal olimpijski w rodzinie. Cztery lata wcześniej, również po brąz, sięgnęła jego siostra Monika.

Tadeusz Michalik

A zatem z Tokio przywieźliśmy 14 medali - 4 złote, 5 srebrnych i 5 brązowych. Dzięki temu znaleźliśmy się na 17. miejscu w ogólnej tabeli wynikowej. Był to też najlepszy wynik medalowy naszych reprezentantów od Igrzysk Olimpijskich w Sydney w 2000 roku.

1993. "Od Paryża do Paryża": 100-lecie Polski na Letnich Igrzyskach Olimpijskich - Rio de Janeiro 2016

Na gospodarza XXXI Letnich Igrzysk Olimpijskich w 2016 roku wybrano znajdujące się w Brazylii Rio de Janeiro. Stało się to podczas 121. sesji MKOl, która odbyła się 2 października 2009 roku w Kopenhadze. Do komitetu swoje kandydatury zgłosiło siedem miast: Chicago, Tokio, Praga, Baku, Doha (największe miasto Kataru), Madryt oraz Rio de Janeiro. Termin składania propozycji minął 13 września 2007 r. Następnie do 14 stycznia 2008 roku kandydaci musieli odpowiedzieć w specjalnym formularzu na pytania MKOl. 4 czerwca 2008 roku spośród wspomnianych siedmiu miast wybrano cztery. Były to: Chicago, Madryt, Rio de Janeiro oraz Tokio. W ostatecznym rozrachunku wygrało Rio de Janeiro zdobywając 138 punktów.

XXXI Letnie Igrzyska Olimpijskie rozpoczęły się 5 sierpnia 2016 r. Podczas ceremonii otwarcia na stadionie Maracana zaprezentowały się tysiące sportowców z całego świata. Jej organizatorzy przez długi czas utrzymywali program w tajemnicy. Przecieki mówiły, że główną gwiazdą ma być brazylijska modelka, Gisele Bundchen. W rzeczywistości zaprezentowała się publiczności tylko na chwilę, a większe wrażenie na widzach musiały zrobić efektowne animacje wraz z charakterystyczną brazylijską muzyką. Część artystyczna trwała około godziny, a tużęd po niej na murawie zaczęli pojawiać się sportowcy ze wszystkich zaproszonych krajów świata. Wszystkich ekip było aż 207. Defilada tradycyjnie rozpoczęła się od Grecji, a skończyła na reprezentacji  uchodźców oraz Brazylii. Następnie przyszedł czas na oficjalne rozpoczęcie igrzysk. Formalności dopełnił pełniący obowiązki prezydenta Brazylii Michel Temer, który został przy tym wygwizdany. Bez podobnych incydentów rozpalony został znicz olimpijski. Pod nieobecność legendarnego Pele wydawało się, że zaszczytu symbolicznego rozpoczęcia imprezy dostąpi były tenisista Gustavo Kuerten, ale on jedynie wniósł olimpijski ogień na Maracanę. Trasę tejże sztafety kończył Vanderlei de Lima - maratończyk, który w dramatycznych okolicznościach przegrał olimpijskie złoto podczas igrzysk w Atenach. Teraz to on spuentował fantastyczny wieczór w Rio de Janeiro. Przysięgę olimpijską w imieniu sportowców złożył Robert Scheidt, a w imieniu sędziów Martinho Norbe.

Igrzyska trwały do 21 sierpnia. Jej maskotką było stworzonko łączące w sobie cechy kilku zwierząt: zwinność kota, skoczność małpy oraz umiejętnościach lotnych ptaka. Swoje imię, Vinicius, zawdzięcza brazylijskiemu muzykowi i poecie - Viniciusiowi de Moreasowi.

Były to pierwsze igrzyska w Ameryce Południowej i drugie, po Meksyku w 1968 roku, w Ameryce Łacińskiej. To też pierwsze igrzyska na półkuli południowej od 2000 roku. Wzięło w nich udział 10 500 sportowców. Medale zostały rozdane w 31 dyscyplinach sportowych, w tym w golfie i rugby, które wróciły do programu igrzysk po wielu latach nieobecności.

Igrzyska w Brazylii nie mogły zakończyć się inaczej jak sambą i karnawałem. Samo Rio de Janeiro żegnało sportowców deszczem i silnym wiatrem. Na wypełnionej po brzegi Maracanie zainscenizowana ulewa zgasiła znicz olimpijski, a szef MKOlu, Thomas Bach, wezwał wszystkich, aby za cztery lata przybyli na kolejne igrzyska do Tokio.

Trudno jest porównać ceremonię do tej sprzed czterech lat w Londynie. Tamta była niesamowita, perfekcyjna w swoim wielkim rozmachu. W Brazylii było skromnie, ale nie gorzej. Po prostu inaczej, tak jak Europa różni się od Ameryki Południowej. Zabrakło więc pokazów akrobatycznych i skomplikowanych układów choreograficznych. Piękno opierało się na prostocie, naturalności, kolorach oraz żywiołowym tańcu w rytmie charakterystycznej brazylijskiej muzyki. Były też odwołania do niesamowitej brazylijskiej przyrody i historii. Scena wypełniła się malowidłami skalnymi, specjalna choreografia ukazywała ruchy rdzennych mieszkańców. Fantastyczny popis tańca inspirowanego brazylijską przyrodą dała Grupo Corpo. Ujmująco prosto, aczkolwiek niezwykle efektownie, przedstawiono gospodarza kolejnych letnich igrzysk - Tokio. Na płycie stadionu pojawił się premier Japonii przebrany za popularną postać z gier wideo, Super Mario. Najpiękniejszym momentem była chwila zgaszenia znicza olimpijskiego. Chwilami zacinał mocny deszcz. Krople wody zgasiły też olimpijski ogień, nie był to jednak przypadek. Organizatorzy przygotowali specjalną ulewę, symbolizującą wody tropikalne. Woda spod dachu spadała na tańczącą kobietę, a następnie zgasiła olimpijski ogień. Zrobiło się smutno do czasu, aż na środku zaczęło rosnąć gigantyczne drzewo, jako symbol odrodzenia. Z kolei przewodniczący MKOlu, Thomas Bach, dziękował Brazylijczykom za cudowne igrzyska w cudownym mieście.

Występ w Brazylii był 21. startem Polaków w Letnich Igrzyskach Olimpijskich. Do Rio de Janeiro wysłana została silna, 242 osobowa ekipa sportowców:

• Badminton: Adrian Dziółko, Adam Cwalina, Przemysław Wacha, Nadieżda Zięba, Robert Mateusiak; 
• Boks: Tomasz Jabłoński, Igor Jakubowski; 
• Gimnastyka sportowa: Katarzyna Jurkowska-Kowalska; 
• Jeździectwo: Paweł Spisak; 
• Judo: Arleta Podolak, Katarzyna Kłys, Daria Pogorzelec, Maciej Sarnacki; 
• Kajakarstwo: Paweł Kaczmarek (kajakarstwo klasyczne), Rafał Rosolski (kajakarstwo klasyczne), Tomasz Kaczor (kajakarstwo klasyczne), Mateusz Kamiński (kajakarstwo klasyczne), Paweł Kudła (kajakarstwo klasyczne), Marta Walczykiewicz (kajakarstwo klasyczne), Ewelina Wojnarowska (kajakarstwo klasyczne), Beata Mikołajczyk (kajakarstwo klasyczne), Karolina Naja (kajakarstwo klasyczne), Edyta Dzieniszewska (kajakarstwo klasyczne), Maciej Okręglak (kajakarstwo górskie), Grzegorz Hedwig (kajakarstwo górskie), Marcin Pochwała (kajakarstwo górskie), Piotr Szczepański (kajakarstwo górskie), Natalia Pacierpnik (kajakarstwo górskie); 
• Kolarstwo: Paweł Kaczmarek (kolarstwo górskie), Maja Włoszczowa (kolarstwo górskie), Maciej Bodnar (kolarstwo szosowe), Michał Kwiatkowski (kolarstwo szosowe) Michał Gołaś (kolarstwo szosowe) Rafał Majka (kolarstwo szosowe), Katarzyna Niewiadoma (kolarstwo szosowe), Anna Plichta (kolarstwo szosowe), Małgorzata Jasińska (kolarstwo szosowe), Rafał Sarnecki (kolarstwo torowe), Damian Zieliński (kolarstwo torowe), Krzysztof Maksel (kolarstwo torowe), Daria Pikulik (kolarstwo torowe), Edyta Jasińska (kolarstwo torowe), Justyna Kaczkowska (kolarstwo torowe), Natalia Rutkowska (kolarstwo torowe);
• Lekkoatletyka: Marika Popowicz-Drapała, Ewa Swoboda, Anna Kiełbasińska, Małgorzata Hołub, Justyna Święty, Patrycja Wyciszkiewicz, Angelika Cichocka, Joanna Jóźwik, Sofia Ennaoui, Danuta Urbanik, Karolina Kołeczek, Emilia Ankiewicz, Joanna Linkiewicz, Matylda Kowal, Klaudia Konopko, Iga Baumgart, Katarzyna Kowalska, Iwona Lewandowska, Monika Drybulska, Paulina Buziak, Agnieszka Dygacz, Agnieszka Szwarnóg, Anna Jagaciak-Michalska, Kamila Lićwinko, Paulina Guba, Żaneta Glanc, Maria Andrejczyk, Joanna Fiodorow, Malwina Kopron, Anita Włodarczyk, Karol Zalewski, Rafał Omelko, Adam Kszczot, Marcin Lewandowski, Damian Czykier, Patryk Dobek, Krystian Zalewski, Łukasz Krawczuk, Jakub Krzewina, Rafał Omelko, Michał Pietrzak, Artur Kozłowski, Yared Shegumo, Henryk Szost, Artur Brzozowski, Jakub Jelonek, Łukasz Nowak, Rafał Augustyn, Adrian Błocki, Rafał Fedaczyński, Karol Hoffmann, Sylwester Bednarek, Wojciech Theiner, Piotr Liesk, Robert Sobera, Paweł Wojciechowski, Konrad Bukowiecki, Michał Haratyk, Tomasz Majewski, Piotr Małachowski, Robert Urbanek, Łukasz Grzeszczuk, Marcin Krukowski, Paweł Fajdek, Wojciech Nowicki, Paweł Wiesiołek;  
• Łucznictwo: Karina Liparska-Pałka; 
• Pięciobój nowoczesny: Szymon Staśkiewicz, Anna Maliszewska, Oktawia Nowacka; 
• Piłka ręczna: Karol Bielecki, Michał Daszek, Łukasz Gierak, Mateusz Jachlewski, Bartosz Jurecki, Przemysław Krajewski, Mateusz Kus, Krzysztof Lijewski, Kamil Syprzak, Sławomir Szmal, Michał Szyba, Adam Wiśniewski, Piotr Wyszomirski; 
• Piłka siatkowa: Bartosz Bednorz (siatkówka halowa), Mateusz Bieniek (siatkówka halowa), Rafał Buszek (siatkówka halowa), Fabian Drzyzga (siatkówka halowa), Karol Kłos (siatkówka halowa), Dawid Konarski (siatkówka halowa), Michał Kubiak (siatkówka halowa), Bartosz Kurek (siatkówka halowa), Grzegorz Łomacz (siatkówka halowa), Mateusz Mika (siatkówka halowa), Piotr Nowakowski (siatkówka halowa), Paweł Zatorski (siatkówka halowa), Grzegorz Fijałek (siatkówka plażowa), Mariusz Prudel (siatkówka plażowa), Piotr Kantor (siatkówka plażowa), Bartosz Łosiak (siatkówka plażowa), Monika Brzostek (siatkówka halowa), Kinga Kołosińska (siatkówka plażowa); 
• Pływanie: Katarzyna Baranowska, Anna Dowgiert, Aleksandra Urbańczyk - Olejarczyk, Katarzyna Wilk, Alicja Tchórz, Joanna Zachoszcz, Tomasz Polewka, Mateusz Sawrymowicz, Wojciech Wojdak, Filip Wypych, Filip Zaborski, Kacper Klich, Paweł Korzeniowski, Jan Świtkowski, Radosław Kawęcki, Marcin Stolarski, Konrad Czerniak, Kacper Majchrzak;
• Podnoszenie ciężarów: Bartłomiej Bonk, Arkadiusz Michalski, Patrycja Piechowiak;
• Strzelectwo: Sylwia Bogacka, Klaudia Breś, Aleksandra Jarmolińska, Agnieszka Nagay, Piotr Daniluk;
• Szermierka: Hanna Łyczbińska (floret), Bogna Jóźwiak  (szabla), Małgorzata Kozaczuk (szabla), Aleksandra Socha (szabla), Marta Puda;
• Taekwondo: Karol Robak, Piotr Paziński;
• Tenis stołowy: Jakub Dyjas, Wang Zengyi, Daniel Górniak, Katarzyna Grzybowska, Li Qian, Natalia Partyka;
• Tenis ziemny: Jerzy Janowicz, Marcin Matkowski, Magda Linette, Klaudia Jans - Ignacik, Paula Kania, Łukasz Kubot, Agnieszka Radwańska;
• Triathlon: Agnieszka Jerzyk;
• Wioślarstwo: Natan Węgrzycki-Szymczyk, Artur Mikołajczyk, Miłosz Jankowski, Mateusz Biskup, Wiktor Chabel, Dariusz Radosz, Mirosław Ziętarski, Marcin Brzeziński, Krystian Aranowicz, Mikołaj Burda, Robert Fichs, Piotr Juszczak, Zbigniew Sochodowski, Michał Szpakowski, Daniel Trojanowski, Mateusz Wilangowski, Anna Wierzbowska, Maria Wierzbowska, Magdalena Fularczyk - Kozłowska, Weronika Deresz, Natalia Madaj, Martyna Mikołajczak, Monika Ciaciuch, Agnieszka Kobus, Joanna Leszczyńska, Maria Springwald;
• Zapasy: Magomedmurad Gadżijew, Zbigniew Baranowski, Radosław Baran, Robert Baran, Iwona Matkowska, Katarzyna Krawczyk, Monika Michalik, Agnieszka Wieszczek-Kordus;
• Żeglarstwo: Piotr Myszka, Kacper Ziemiński, Paweł Kołodziński, Łukasz Przybytek, Małgorzata Białecka, Irmina Mrózek-Gliszczynska, Agnieszka Skrzypulec;

Naszym chorążym był szczypiornista Karol Bielecki. To był zdecydowanie najsłabszy start polskiej reprezentacji od lat. Po 1945 roku nasi sportowcy mniej złotych medali zdobywali tylko w okresie, kiedy dopiero wygrzebywali się z wojennej zawieruchy, czyli w latach 1948-1956. W Rio de Janeiro Mazurek Dąbrowskiego zabrzmiał zaledwie dwa razy.

Na pierwsze olimpijskie złoto musieliśmy czekać długie sześć dni (11 sierpnia). W wioślarskiej dwójce podwójnej zdobyły je Magdalena Fularczyk-Kozłowska z Natalią Nadaj. Z wcześniejszych moich wpisów możemy się dowiedzieć, że pierwsza z nich cztery lata wcześniej w Londynie wraz z Julią Michalską wywalczyła brązowy medal. Z nową partnerką zdobywały medale na prawie każdej imprezie mistrzowskiej. Do Brazylii poleciały w gronie ścisłych faworytek do podium. Drogę do finału przebrnęły bez większych problemów - wygrały i swój wyścig eliminacyjny i półfinał. W decydującej rozgrywce ich najgroźniejszyzmi rywalkami jak zwykle były Brytyjki z legendarną 40-letnią Katherine Grainger. Partnerowała jej 12 lat młodsza Victoria Thornley. Swój pierwszy medal olimpijski, srebrny, Katherine wywalczyła podczas Igrzysk Olimpijskich w Sydney w 2000 roku. Taki sam rezultat uzyskała w Atenach i Pekinie, aż w Londynie sięgnęła po wymarzone złoto. W Rio de Janeiro chciała powtórzyć ten wyczyn, ale na przeszkodzie stanęły jej i jej partnerce Polki. Finał miał dramatyczny przebieg. Brytyjki długo prowadziły, jednak Fularczyk-Kozłowska i Madaj nieustannie kontrolowały ich poczynania. Na ok. 150 m przed metą rozpoczęły kapitalny finisz, którym wypracowali sobie nieznaczną przewagę i to one mogły unieść ręce w geście triumfu. Sama Grainger nie rozpaczała - zdobyła piąty pod rząd medal na Igrzyskach Olimpijskich.

Na torze wioślarskim do polskiego skarbczyka wpadł jeszcze brązowy medal w konkurencji czwórek podwójnych (11 sierpnia). Wywalczyły go Monika Ciaciuch, Agnieszka Kobus, Maria Springwald i Joanna Leszczyńska.

Drugi złoty medal wywalczyła niezawodna Anita Włodarczyk (15 sierpnia). Pochodząca z Rawicza zawodniczka była dominatorką kobiecego rzutu młotem. Dwa razy pod rząd zdobywała tytuł mistrzyni świata, trzy razy z rzędu - Europy. Była także rekordzistką świata (81,08 m). Był to okres, kiedy jej rywalki wchodziły do koła walcząc właściwie tylko o srebro i brąz. Złoto było zarezerwowane dla polskiej mistrzyni. W Rio de Janeiro Anita na pełnym luzie, z przewagą 3,5 m nad drugą Chinką Zhang Wenxiu, wygrała eliminace. Jednak to w finale dała popis swoich umiejętności. Już w pierwszym, bardzo spokojnym rzucie na tzw. zaliczenie, uzyskała odległość 76,35 m. Dla niej był to wynik rozgrzewkowy, ale dla rywalek znajdował się on poza zasięgiem. Do końca konkursu tylko Wenxiu udało się rzucić minimalnie dalej (76,65 m w piątej próbie), ale wtedy Włodarczyk była już na innej planecie. W drugim rzucie poprawiła się bowiem na 80,40 m, a w trzecim po prostu zszokowała cały sportowy świat. Młot poleciał na odległość nowego rekordu świata, który został poprawiony ponad o metr i od tego momentu wynosił 82,29 m. Włodarczyk to jednak nie wystarczyło i kilkanaście dni później podczas memoriału swojej wielkiej poprzedniczki Kamili Skolimowskiej uzyskała niewyobrażalny wynik 82,98 m. Do dzisiaj nie został on pobity i pewnie jeszcze długo tak zostanie.

W rywalizacji mężczyzn faworytem do złota był Paweł Fajdek, ponownie jednak nie wytrzymał presji związanej z występem na igrzyskach. Przepadł już w eliminacjach, w których rzucił aż 10 metrów bliżej niż wynosił najlepszy jego wynik w sezonie. Honor męskiego młota obronił Wojciech Nowicki, któremu udało się wywalczyć brązowy medal (19 sierpnia). Srebro przegrał z Białorusinem Iwanem Cichanem o zaledwie 6 cm (złoto przypadło Diszodowi Nazarowi z Tadżykistanu).

Dużo radości przyniosły nam też nasze kajakarki. W sprincie na 200 m srebro zdobyła wiecznie druga Marta Walczykiewicz (16 sierpnia). Polka reprezentowała najwyższą światową klasę, miała jednak pecha startować w erze niesamowitej Nowozelandki Lisy Carrington, która od 2011 roku wygrywała wszystkie konkursy na dystansach 200 i 500 m. W całej swojej karierze wywalczyła 5 złotych medali olimpijskich i 10 razy sięgała po mistrzostwo świata. W tym czasie Walczykiewicz zdobyła 9 srebrnych medali mistrzostw świata oraz stanęła na podium olimpijskim. Oczywiście na jego drugim stopniu, gdyż tradycyjnie szybsza była Carrington.

Natomiast w konkurencji K-2 500 m brązowy medal wywalczyły Karolina Naja i Beata Mikołajczyk (16 sierpnia). Dla tej drugiej był to już trzeci olimpijski medal - wcześniej zdobyła srebro w Pekinie oraz brąz w Londynie. Tym samym znalazła się w gronie multimedalistek. I jak się okazało pięć lat później, nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.

To były bardzo udane igrzyska dla specjalistów od kolarstwa. Maja Włoszczowska, nieobecna na Igrzyskach Olimpijskich w Londynie z powodu kontuzji, potwierdziła swoją wieloletnią przynależność do czołówki światowej w kolarstwie górskim. W Rio de Janeiro zdobyła srebrny medal w konkurencji cross - country (20 sierpnia). Powtórzyła tym samym swój sukces sprzed ośmiu lat w Pekinie. Dużych emocji dostarczył polskim kibicom szosowy wyścig indywidualny mężczyzn. Od samego początku doskonale spisywał się w nim Rafał Majka. Charakteryzowała go czujność, zabierał się we wszystkie ucieczki, aż w końcu jedna z nich przyniosła pożądany efekt. Jego towarzyszami byli Belg Greg van Avermet i Duńczyk Jacob Fuglsang. Niedaleko przed metą Majka oderwał się nawet od nich i wydawało się, że jedzie po pewne złoto. Jednak na samym finiszu został doścignięty zarówno przez Belga (zdobył złoto), jak i Duńczyka (zdobył srebro). Trzeba jednak przyznać, że brązowy medal zdobyty przez Rafała był jego wielkim sukcesem (6 sierpnia). Wszak jego specjalnością są wieloetapowe wyścigi po górach, a nie wyścigi jednodniowe.

Dwa pozostałe brązowe medale także zostały zdobyte przez kobiety. Jeden z nich wywalczyła Monika Michalik w turnieju zapaśniczym w kategorii do 63 kg (18 sierpnia). Polka co prawda przegrała już swój pierwszy pojedynek stoczony ze świetną Risako Kawai z Japonii, ale ponieważ Japonka awansowała do finału (który zresztą wygrała), to "pociągnęła" za sobą Polkę do repasaży. Michalik pokonała w nich Łotyszkę Anastasię Grigorjevą 5:2, a w pojedynku o brąz okazała się lepsza od Rosjanki Inny Trażukowej (jego wynik to 6:3).

W pięcioboju nowoczesnym wspaniale walczyła Oktawia Nowicka. Po trzech konkurencjach (szermierka, pływanie, jazda konna) była nawet na prowadzeniu, ale w ostatniej próbie (bieg połączony ze strzelaniem), musiała uznać wyższość Australijki Chloe Esposito oraz Francuzki Elodie Clouvel. Udało jej się jednak odeprzeć atak Niemki Anniki Schhleu i w nagrodę stanęła na trzecim stopniu olimpijskiego podium (19 sierpnia).

W sumie wywalczyliśmy 11 medali, ale tylko 2 złote. Dało nam to 33 miejsce w klasyfikacji medalowej.