527. Krakowski jarmark rzemiosła

Tradycją krakowskiego Rynku Głównego jest to, że od czasu do czasu odbywają na nim przeróżne jarmarki. Te związane ze świętami Bożego Narodzenia oraz Wielkanocą są powszednie znane i kojarzone. W ostatnim tygodniu odbywał się jednak zupełnie inny, związany z powoli odchodzącym rzemiosłem. Nie ukrywajmy, za kilka lat niektóre zawody odejdą w zapomnienie. Już dzisiaj moi rówieśnicy nie wiedzą kim był zecer. A i podejrzewam, że gdybym nie czytała tylu książek, to też bym nie wiedziała. Co ciekawe, podejrzewam że bardzo wiele z nich(np. te z 1899 roku) powstały właśnie za sprawą tajemniczego zecera.

Nie wiem, czy w przyszłym tygodniu oczy odwiedzających Kraków będą mogły podziwiać prezentowane na kramach cudeńka. Jednak dzięki temu, że w czwartek miałam studyjną wycieczkę do Wrocławia, pierwszy raz w życiu, a w środę kończyłam zajęcia na Franciszkańskiej, mogłam po nich pochodzić i porobić tu i ówdzie zdjęcia.

Podobnie jak przed wiekami, także i teraz każdy cech został obrazowo oznaczony. Wyobrażacie sobie średniowieczne miasto bez cechu rzemieślniczego? Bo mi trudno to ogarnąć.

Słodycze wyprodukowane przez cukierników kusiły swoimi barwami i zapachami, a nawet wymyślnymi napisami

Najprostsze jedzenie jest zawsze najlepsze. A taka pajda świeżego chleba wypieczonego przez piekarzy z daleka zachęcała swoim zapachem przechodzących obok ludzi.

Ludowe wianki, w które stroiły się polskie panny. Idealnie by pasowały dla dziewczynek przystępujących dzisiaj w mojej parafii do Pierwszej Komunii Świętej. Chociaż z tego, co dzisiaj widziałam, ta tradycja przechodzi już raczej do historii, przynajmniej u nas, w mieście.

Przepięknie kolorowe świeczki, efekt pracy świecarzy, czekały tylko na to, aż ktoś je kupi i będzie się wieczorami cieszył ich nastrojowym światłem.

Radośnie dzwoniące dzwoneczki, które niegdyś wyrabiane były przez ludwisarza, wydawały z siebie delikatne dźwięki przy każdym podmuchu wiatru.

Chociaż Bursztynowy Szlak nie przebiegał przez Kraków, to na jarmarku nie mogło zabraknąć prześlicznych wyrobów z nadmorskiego złota.

Kolorowe matrioszki radośnie przyglądały się przechodniom - tutaj swoim talentem mogli pochwalić się grzebieniarz

 Pszczelarze też mieli ręce pełne roboty

A kowale niestrudzenie wyrabiali podkowy, bynajmniej nie do podkucia koni, ale na szczęście...

I tak jakoś zrobiło mi się przykro, że niektóre zawody naprawdę odchodzą już w zapomnienie...