20. Pierwszy zjazd w Żaku oraz dziesiąta rocznica poznania pewnej piosenki

Tak jak pisałam w poprzednim poście postanowiłam podnieść swoje kwalifikacje zawodowe i zapisałam się do dwóch szkół policealnych - Żaka i Progresu. Pierwotnie w Żaku miałam kształcić się na kierunku sekretarki, jednak okazało się, że jest za mało chętnych na ten kierunek i w tym roku nie wystartuje. No nic, mówi się trudno. W zamian zapisałam się na rachunkowość (wiem, że bliższa by była administracja, ale na nią zdecydowałam się w konkurencyjnym Progresie :P). 

Dzisiaj byłam na pierwszym zjeździe w Żaku, który okazał się spotkaniem organizacyjnym z samą dyrekcją. Szkoda, bo miałam nadzieję, że ruszymy od razu z nauką. Co do spotkania to, hmm, niczym nie różniło się od tych, które zdążyłam poznać na studiach. W tym semestrze mamy tylko trzy przedmioty (działalność gospodarcza w branży ekonomicznej, rachunkowość finansowa oraz wynagrodzenia i podatki), a zajęcia będą się odbywały w różnych miejscach (szkoda, że nie wynajęli pomieszczeń w którejś z miejskich szkół). Poza tym aby uzyskać zgodę na zdawanie egzaminów na koniec semestru trzeba mieć 50% obecności. Zostało mi tylko doniesienie oświadczenia lekarza o braku przeciwwskazań do nauki. Szkoda, że wcześniej tego nie powiedzieli - w piątek byłam po takie samo zaświadczenie do Progresu u rodzinnego, gdybym mu powiedziała na pewno wydrukowałby mi je w dwóch egzemplarzach. Trochę zdenerwowała mnie informacja, że zajęcia będą się prawdopodobnie odbywały nie co 2, ale co 3 tygodnie (z powodu zbyt dużej ilości grup, a zbyt małej liczby dostępnych sal dydaktycznych). Burzy mi to wizję studiowania w dwóch szkołach równocześnie (we wspomnianym Progresie zajęcia będą co dwa tygodnie, a że zaczynają się za tydzień, to miałam nadzieję, że będę chodziła w jeden weekend do jednej szkoły, a w drugi do drugiej). Więcej dowiem się, kiedy zobaczę plan zajęć, który powinien pojawić się gdzieś za dwa tygodnie. No nic, najwyżej będę kombinować, zwłaszcza, że w przyszłym semestrze planuję zaliczyć angielski na AWFie. Poradzę sobie? Tego nie mogę przewidzieć, ale do odważnych świat należy!

Chciałam jeszcze napisać o jednej bardzo miłej dla mnie rocznicy - równo 10 lat temu byłam pierwszy raz na paraspartakiadzie dla osób niepełnosprawnych organizowane przez liceum, do którego w przyszłości uczęszczałam. Zdobyłam wtedy nie tylko złoty medal, ale i pierwszy raz usłyszałam piosenkę, która całkowicie zmieniła moje ówczesne życie. Byłam na zakręcie ponieważ przeniesiono dyrektora naszej parafialnej świetlicy do innej placówki, a poza tym coraz bardziej tęskniłam do mojej matematyczki. I wtedy w moim życiu pojawiła się TA piosenka:

Co prawda dla niektórych to szczyt obciachu i totalne disco - polo, ale ja kiedy tylko słyszę te pierwsze dźwięki, to od razu czuję szybsze bicie serca. Dlaczego? Ta piosenka nadała mi wiarę w lepsze jutro, w to, że jeszcze kiedyś zobaczę moją panią B., która też ma przecież czarne oczy. Tak samo jak wtedy dodała mi skrzydeł, tak samo teraz zawsze ją sobie puszczam, kiedy jest mi źle. Uważam ją za uniwersalną - w końcu każdy ma takie swoje "czarne oczy", marzenie do którego spełnienia dąży. Nawet my - osoby niepełnosprawne. Co prawda lubię jeszcze kilka innych piosenek zespołu "Ivan i delfin" bądź samego Ivana Komarenki (bo z biegiem czasu zespół się rozpadł), ale ta jedna jest mi szczególnie bliska. Może gdybym usłyszała ją w innych okolicznościach, w innym momencie mojego życia, nie wzbudzałaby we mnie aż tylu pozytywnych emocji? Ale z drugiej strony szkoda czasu na gdybanie, nawet kiedy chodzi o disco-polowy kicz.

P.S. Zrobiłam pewne ułatwienie w komentowaniu moich wypocin - wyłączyłam weryfikację obrazkową po napisaniu komentarza (tutaj dziękuję mojej znajomej Ani, od niedawno nowej niepełnosprawnej bloggerki, za sugestię, buziak w Twoją stronę). Teraz aby dodać komentarz wystarczy tylko nacisnąć opcję "Opublikuj" i czekać na akceptację. Chociaż zastanawiam się, czy i tego nie zlikwidować.