37. Wszyscy święci balują w niebie i zdanie, na które czekałam 8 lat:)

Z czym kojarzy nam się dzisiejsze święto. Ze smutkiem, zadumą? Mnie kojarzy się z czymś innym - ze szczęściem tych, którzy są już po drugiej stronie życia, którzy narodzili się prawdziwie, dla Boga. Bo tak naprawdę rodzimy się w chwili śmierci. I to od nas zależy, czy zaraz po przekroczeniu bramy dzielącej życie doczesne od życia wiecznego od razu będziemy cieszyć się tą opcją, czy może będziemy musieli poczekać z tym do końca świata w czyśćcu. Dzisiejsze święto jest tych, którzy po śmierci poszli od razu do nieba - czyli w terminologii teologicznej po prostu świętych. Każdy katolik potrafi wymienić przynajmniej kilka świętych, ale nie oznacza to, że tylko ci oficjalnie wzniesieni na ołtarze mają prawo nosić ten przydomek. Niebo bowiem roi się od anonimowych świętych. Wśród nich mogą być nasze babcie, dziadkowie, może sąsiedzi. Wszyscy ci, którzy żyli w zgodzie z Panem Bogiem i z samym sobą. Dzisiaj jest ich niezwykle radosne święto. Nawet w mojej rodzinie nie chodziło się 1 listopada na groby zmarłych - ich święto jest wszak następnego dnia. Za to modlono się za wstawiennictwem naszych patronów. I tak mi zostało do dzisiaj.

Z pewną obawą poszłam dzisiaj do parafialnego kościoła. A raczej na górę do scholi, w której dotąd śpiewałam. Zasada jest taka, że jeżeli ktoś długo nie przychodzi, to wylatuje. Ja ostatnio byłam 5 października, czyli miesiąc temu. Do kościoła chodzę co niedzielę, ale ostatnio bardziej pasuje mi ostatnia Msza święta w sąsiedniej parafii - jest o 18, kiedy nasza jest godzinę wcześniej. O nabożeństwie w ciągu tygodnia przemilczę. Co prawda jestem niejako usprawiedliwiona z powodu studiów w Krakowie (o których większość nie wie i jest święcie przekonana, że Lolek studiuje gdzieś w Katowicach) oraz dwóch szkół policealnych, jednak i tak czułam się jak intruz. Tym bardziej, że zaraz po przekroczeniu progu naszej salki zostało nam zakomunikowane, że scholowa diwa, pani K., dzisiaj nie śpiewa. Ponieważ ona podobnie do mnie, więcej nie chodzi niż chodzi, postanowiłam kulturalnie się zapytać, czy ja mogę dzisiaj śpiewać. I co uzyskałam w odpowiedzi? - Lolek, gdyby pani K. śpiewała chociaż w 1/10 tak jak Ty, to uwierz mi, stała by z resztą w scholi. 

Szok. Przez 8 lat czułam się jak wyrzutek społeczeństwa, a tutaj taki komplement. Czyli nie jestem im tak obojętna jak myślałam. A może po prostu człowieka najbardziej docenia się wtedy, kiedy go nagle zabraknie? W każdym razie i dało się  postawić mnie z innymi na schodkach, i nawet pozwolono mi zanieść dary do ołtarza. Powoli zaczynam dostrzegać radość mojego marnego życia. Powoli wszystko zaczyna mi się układać. Oby ta chwila trwała jak najdłużej.